Η κη(παρω)δεία

"Έτσι ακριβώς όπως το λεει. Τον θίασο σου και αλλού"

«Honey, I am back!» που λένε και στις αμερικάνικες ταινίες. Το να είσαι back είναι καλό αλλά στην προκειμένη περίπτωση θα προτιμούσα να μην είχα go ποτέ. Διότι το ότι έλειψα αυτές τις μέρες μου άλλαξε όλους τους ρυθμούς μου και την ψυχολογία μου και τα πάντα μου. Για όσους δεν γνωρίζουν και αναρωτιούνται ο λόγος που έμεινα μακριά ήταν ο θάνατος του παππού μου. Ναι, ο μοναχικός παππούς για τον οποίο είχα κάνει ανάρτηση τελευταία, μας άφησε οριστικά. Και όπως ήταν αναμενόμενο, το ότι όλα έπρεπε να γίνουν στο χωριό που έμενε μας έφτασε σε σημείο να κάνουμε εκατό ταξίδια για να οργανωθούν όλα όπως έπρεπε.

Αλλά δεν ήταν μόνο τα ταξίδια που ήρθαν και έδεσαν με την όλη στεναχώρια και με κούρασαν. Η μεγαλύτερη κούραση ήταν η ψυχολογική που στην ουσία μοιράστηκε ανάμεσα σε στεναχώρια και απίστευτα νεύρα. Διότι δεν ξέρω αν εσάς σας έχει τύχει ποτέ, η συγκεκριμένη κηδεία κατέληξε να είναι μια παρωδία με όλους τους βασικούς συγγενείς-πρωταγωνιστές να σπάνε τα νεύρα μου στο έπακρο. Εννοείται πως ακόμα δεν έχω συνέλθει απόλυτα διότι όσο να ναι τα νεύρα και οι εντάσεις συνεχίζονται. Σίγουρα αν όλο το θέμα αφορούσε μόνο κλάματα τώρα θα ήμουν πολύ καλύτερα. Στην τελική, λίγο πολύ την κατάληξη του παππού την περίμενα από την πρώτη στιγμή που αρνήθηκε να μείνει κοντά μας ενώ είχε τόσα προβλήματα υγείας. Φαγώθηκε και εκείνος να φύγει από το σπίτι...ορίστε έφυγε οριστικά τώρα και υποψιάζομαι από όλη την κατάληξη πως στην ουσία αυτό ήθελε. Να αναπαύεται η ψυχή του...Αν και με όσα διαδραματίστηκαν ειδικά μετά την κηδεία πως να αναπαυτεί ο έρμος.. θα τριγυρνάει ανήσυχος και με το δίκιο του.

Και ενώ όταν ξεκίνησα το blog είχα δώσει μια υπόσχεση στον εαυτό μου ότι δεν θα θίξω οικογένειες και φίλους αυτή την φορά ο πειρασμός είναι μεγάλος. Διότι η κατάσταση απλά δεν παλεύετε άλλο και πρέπει κάπου να ξεσπάσω. Για αυτό τον λόγο θα τα πω, θα τα πω όλα να ηρεμήσω, άντε γιατί πολλά μάζεψα και δεν μπορώ άλλο. Ας τα πάρω όμως από την αρχή τα πράγματα ετοιμάζοντας δύο επιστολές που θα γούσταρα πολύ να ταχυδρομήσω. 

*

*

*

Επιστολή προς την πολυαγαπημένη (μην πολυχέσω) θεία

Σιχαίνομαι την υποκρισία και το θέατρο. Μπορεί να είσαι καλή κουκλίτσα μου στην υποκριτική αλλά εμένα δεν με ξεγελάς. Μπορεί να έχεις κολλήσει στην εμφάνιση αντιγραφή της Καίτη Φίνου αλλά αυτά περνούσαν όταν η Καιτούλα ήταν στις δόξες της. Όσο οξυζενέ και να βάλεις στο μαλλί σου κωλοτούμπα ήσουν και κωλοτούμπα παραμένεις. Άσε που ηθοποιός δεν θα γίνεις ποτέ. Δεν το έχεις πάρτο επιτέλους χαμπάρι. Εκτός και αν θες να παίξεις τον καραγκιόζη. Σε αυτό ναι, θα συμφωνήσω, σου πάει γάντι. Διότι από καραγκιόζηδες και θέατρα έχω εντρυφήσει στο θέμα χρόονιαα τώρα και μπορώ να σου πω πως είσαι η κατάλληλη. Διότι έτσι όπως βάφεσαι μόνο Φίνου δεν θυμίζεις. Οπότε εννοείται πως τουλάχιστον εμένα δεν με ξεγέλασες για τους σκοπούς σου. Αν είχες βγάλει τον σκασμό όμως θα ήταν όλα πολύ καλύτερα και δεν θα με έφτανες σε αυτό το σημείο.

Αφού ποτέ δεν τον γούσταρες τον πεθερό σου ούτε την πεθερά σου τι φανερώθηκες σαν την πορδή στην κηδεία και άνοιξες και το ξερό σου? Δεν είχες καλύτερες δουλειές να κάνεις? Μια ζωή ισχυριζόσουν πως έχεις δουλειές και πως δεν προλαβαίνεις και κολοκύθια τούμπανα. Όταν τρέχαμε στα νοσοκομεία την πεθερά σου εσύ ήσουν άφαντη. Η μάνα μου τα τράβηξε όλα. Πέντε χρόνια καρκίνος και εσύ έκανες την πάπια την κουνιστή. Καλά κάνανε και δεν σε θέλανε διότι δεν ήσουν και άξια. Μόνο τσιγάρο και κουβέντες και να πλένεις τα ποτήρια με τα βρακιά της κόρης σου. Λες και δεν είχες σφουγγάρι να πλύνεις όπως όλες οι νοικοκυρές. Ούτε τα στοιχειώδη δεν έμαθες, ποια φροντίδα να προσφέρεις?

Και μου ήρθες να βοηθήσεις στο καθάρισμα του σπιτιού πριν την κηδεία λες και στο ζητήσαμε. Μωρέ καλά σου έκανε η μάνα μου και σε έχωσε στο μπάνιο με τα σκατά κυριολεκτικά. Διότι τα σκατά σου αρμόζουν για να κάνεις και ένα καθαρισμό προσώπου σπέσιαλ. Αλλά και εκεί την ουρά απέξω έβγαλες και σε βοήθησαν οι άντρες. Είχες το θράσος δε να έρθεις να μου πεις να σταματήσω το καθάρισμα για να φύγουμε να πάμε για καφέ. Που ξεπατώθηκα να κάνω το σπίτι καθαρό να υποδεχτούμε κόσμο και το έκανα κλαίγοντας για όλες τις στιγμές που θυμόμουν με τον παππού στο κάθε τι που άγγιζα και εσύ εκεί, το τσιγάρο και ο καφές. Μου ήρθε να σου πετάξω το πατσαβούρι στην μάπα και να σου πω βγάλε τον σκασμό επιτέλους, έχουμε κηδεία.

Σαν να μην έφτανε αυτό σε όλη την διάρκεια άνοιγες τον βόθρο σου και κατηγορούσες τα πεθερικά σου. Καυχιόσουν ότι τα παιδιά σου δεν κατάλαβαν ποιος παππούς πέθανε διότι δεν τον αναγνώριζαν για παππού. Καθόσουν στην αυλή και έλεγες με τουπέ ότι δεν πας να κάτσεις μέσα μην σε κυνηγήσει η ψυχή του παππού με την μαγκούρα και γελούσες. Μωρέ καλά θα σου έκανε τέτοια που ήσουν, θα το ευχαριστιόμουν πολύ. Και είπες και πολλά άλλα που αν αρχίσω να λεω τον ατελείωτο θα έχουμε και δεν σε έχω και καμία όρεξη.

Στην κηδεία δε μεγαλύτερο δράμα δεν μπορούσες να παίξεις. Είχες πιάσει την πάρλα με τις συγχωριανές λες και τις έβλεπες και συχνά και μπουρου μπουρου ησυχία δεν είχες δίπλα από την σωρό. Άσε δε την ώρα της ταφής.. Αυτη η τρελή ατάκα σου «ηταν επιθυμία του πατέρα» με έκανε να θέλω να σε σπρώξω και να πέσεις και εσύ μέσα. Και έτσι κωλοτούμπα που είσαι μια χαρά θα στριμωχνόσουν. Αλλά έχε χάρη που ο παππούς δεν ήθελε καν να σε ακούει, οπότε θα τον στεναχωρούσα περισσότερο. Και να ξέρεις, την ώρα εκείνη κοιτούσα τριγύρω να δω αν υπάρχει άλλος λάκκος ανοιγμένος για να σε σπρώξω προς τα εκεί. Ήσουν πολύ τυχερή όμως, πάρα πολύ τυχερή. 

Το αποκορύφωμα της υπόθεσης. Δεν φτάνει που καυχιόσουν πως τα παιδιά σου δεν γνώριζαν τον παππού (δικό σου φταίξιμο αυτό), τα μάζεψες μαζί με τους γαμπρούς και τις νύφες και τους έκανες τούρινγκ μετά την κηδεία στο σπίτι του παππού. Λες και ήταν αξιοθέατο. Αλλά ξέρω καλά τους σκοπούς σου και δεν πρόκειται να σου περάσει, ούτε εσένα αλλά ούτε και στα πολυαγαπημένα μου (μην πολυχέσω) ξαδερφάκια.

Όλα αυτό το ψαλτήρι μου (και λίγο σου είναι) αφιερωμένο σε όλη την πάρλα που σε έπιασε όταν μου έτυχε ο λαχνός να με πάτε εσείς με το αμάξι σας στο χωριό την πρώτη μέρα και μου έβγαλες κυριολεκτικά την πίστη σε όλη την διαδρομή.. Η ανακατωσούρα και ο πονοκέφαλός μου ακόμα δεν έχουν φύγει. Να είσαι σίγουρη πως σου έχω πολλά περισσότερα φυλαγμένα. Τράβα βάψε και καμιά ρίζα και παρακολούθα κανα στυλιστικό σεμινάριο μπας και επαναφέρεις στο 1/3 την κατάστασή σου διότι ειλικρινά ο καραγκιόζης μπροστά σου μοιάζει θεός. Κωλοτούμπα

Επιστολή προς τον πολυαγαπημένο (μην πολυχέσω) θείο

Διαφέρεις από τον μπαμπά κατά πολύ. Αυτή την φορά το αντελήφθην. Πάντα ήσουν ο αγαπημένος μου διότι είχες μια ηρεμία που δεν είχε ο πατέρας μου και ένα χαμόγελο διάπλατο και ζεστό. Όμως αυτή την φορά είδα τον πραγματικό σου εαυτό και όχι τίποτα άλλο μου έλυσες και την χρόνια απορία μου και σε ευχαριστώ. Τώρα κατάλαβα γιατί ήσουν τόσο κολλημένος επάνω στην κωλοτούμπα. Διότι πολύ απλά έχεις γίνει ένα με αυτήν κυριολεκτικά. Δεν ξέρω αν ήσουν πάντα έτσι διότι ήμουν αγέννητη όταν γνώρισες αυτή την σταρλετίτσα. Κουράστηκες πολύ να την βρείς αγόρι μου ή το έπαιξες λαχείο και σου έκατσε ο πρώτος λαχνός?

Είσαι απαράδεκτος πάντως τόσα χρόνια να έχεις βγάλει την ουρά σου απέξω από την φροντίδα των γονιών σου και πριν καν περάσει ένα μισάωρο της ταφής να διεκδικείς έτσι απροκάλυπτα την περιουσία και να δίνεις και εντολές για αυτήν. Ειδικά με αυτό το αυταρχικό Σουλειμανίστικο ύφος. Αυτά στην γυναίκα σου αν τολμάς. 

Πάρ’ το χαμπάρι όμως πως  εκεί που πας να κάνεις κουμάντο έβγαλες την ουρά σου χρόνια πριν και ο πατέρας μου πολύ απλά δεν θα στην χαρίσει. Γιατί εσύ μπορεί να έμαθες να σκύβεις το κεφάλι σου και να σε σέρνει η γυναίκα σου από την μύτη ο πατέρας μου όμως δεν έμαθε να σκύβει κεφάλι και να γίνεται πρόβατο. Οπότε πολύ θα το χαρώ να πάρεις το μάθημα που ποτέ δεν πήρες. Το περιμένω πως και πως το γκραντ φινάλε να χτυπήσω παλαμάκια. Στην τελική τόσα χρόνια καυχιόσουν για τα πεθερικά σου και τις περιουσίες που σου έδωσαν. Κάτσε εκεί λοιπόν και μην τα θέλεις όλα δικά σου. Φυτρώνεις και εσύ σαν την πορδή όπως η γυναίκα σου.

Ήρθες να παραστείς στην κηδεία του πατέρα και ούτε καν να σκύψεις να τον φιλήσεις δεν τόλμησες. Τι φοβήθηκες? Μην σηκωθεί και σε δαγκώσει? Και την ώρα της λειτουργίας καθόσουν στο προαύλιο και κουβέντιαζες περί ανέμων και υδάτων. Αλλά τα ίδια είχες κάνει και με την μάνα σου, οπότε δεν περίμενα κάτι διαφορετικό. Ούτε να σε φτύσω, μα τον θεό. Είστε ο λόγος που ντρέπομαι για το συγκεκριμένο σόι.

Σε εσένα δεν έχω να πω πολλά περισσότερα, είσαι άξιος της μοίρας σου.. και όταν λέω μοίρα αναφέρομαι στην ξανθιά αποτυχημένη απομίμηση της Φίνου που επέλεξες για σύντροφο της ζωής σου. Ας πρόσεχες. 

*

*

*

Με αυτά και με εκείνα το θέμα είναι ένα. Αντί να κάνω αποχαιρετηρστήρια ανάρτηση για τον παππού, αντί να χύσω μόνο δάκρυα για τον χαμό του, φούντωσα από νεύρα ακόμα μια φορά...

Αχ βρε παππούκα που πάντα ήθελες να μας αποχαιρετάς για να κλειστείς στην μοναξιά σου...μας αποχαιρέτησες μια και καλή και ησύχασες. Εκεί κανείς δεν θα σε στεναχωρέσει ξανά... και μην στρέφεις τα μάτια σου προς τα εδω, γιατί δεν αξίζει, άκουσέ με που σου λέω.. 

Να ξέρεις πως δεν πρόλαβα να σε αγκαλιάσω ακόμα μια φορά και να σου πω "και εγώ σε αγαπάω πολύ"...Ελπίζω τουλάχιστον φεύγοντας να το ένιωσες όταν στο είπα την τελευταία φορά που σε κράτησα σφιχτά στα χέρια μου και μου είπες να μην στεναχωριέμαι για εσένα. Πως να μην στεναχωρεθώ...


***Είχα ετοιμάσει και άλλες 4 επιστολές και μάρτυς μου ο γάτος μου που του τις διάβασα. Αλλά επειδή οι επιστολές εκείνες πονάνε πολύ και δεν ήθελα να καταντήσει η ανάρτηση αυτή θέατρο και να κόψω και εισητήρια τις διέγραψα πριν τις δημοσιεύσω. Ίσως κάποτε να ξαναβγούν στην επιφάνεια, δεν θα πάρω και όρκο για το αντίθετο. 


Σας φιλώ γλυκά