Για εσένα άγγελέ μου

    Όσο πλησιάζουν οι γιορτές τόσο ανακαλύπτω τις δικές μου αλήθειες. Έχουν δίκιο τελικά όσι λένε οτι χρειάζεται να πιάσεις πάτο για να δεις, για να μπορέσεις να κάνεις ένα βήμα μακριά απο εσένα και να δείς ποιός είσαι, ποιός ήσουν και ποιός θές να γίνεις. Αν και σε εμένα υπήρχε και υπάρχει ακόμα σε όλο αυτό και μια μικρή βοήθεια τόσο καιρό. Για την ακρίβεια, μεγάλη και πολύτιμη..απο τον άγγελό μου..

    Σε εσένα αναφέρομαι ψυχή μου, σε εσένα αδερφέ μου που είναι λες και γεννήθηκες (γιατί έρχεσαι δεύτερος ηλικιακά) από κάποιο δικό μου κομμάτι. Που πάντα με καταλάβαινες, πάντα με ένιωθες πριν καν αρχίσω να νιώθω, πάντα πίστευες σε εμένα. Ποιές ευχές εισακούστηκαν, ποιός άνεμος γλυκός φυσούσε όταν σε έφερνε η μητέρα σου σε αυτόν τον κόσμο, πές μου ποιός.. Άραγε πώς μπορεί να υπάρχει στις μέρες μας όπου όλες οι αξίες έχουν χαθεί, ένας άνθρωπος με τόσες αξίες, με τόσα αγαθά στην ψυχή του.

    Δεν θα μπορούσα να ευχηθώ καλύτερο δώρο στην ζωή μου, δεν μπορώ καν να το διανοηθώ πως υπάρχει κάτι καλύτερο απο την ύπαρξή σου.. Τύφλα να έχουν όλα τα εκατομμύρια και όλα τα δώρα του κόσμου μπροστά σε εσένα.. Είσαι ο πολύτιμός μου θησαυρός, ο εαυτός μου στην καλύτερη του έκδοση, την πιο εξελιγμένη. Ποτέ δεν ήμουν νάρκισσος, αλλά σε έχω λατρέψει..Είσαι ότι θα ήθελα να ήμουν πριν χαθώ στα σταυροδρόμια του μυαλού και της καρδιάς μου. Σε θαυμάζω καρδιά μου.. Και ας βρίσκεσαι χιλιόμετρα μακριά μου, αγγίζεις την ψυχή μου με έναν τρόπο μοναδικό..

    Η γνωριμία μας τυχαία, μπορεί και όχι τελικά..μπορεί να ήταν να έρθεις στην ζωή μου αυτό τον καιρό, που ολοένα χάνομαι και κοντεύω να πιάσω πάτο. Για να απλώσεις το χέρι σου να με κρατήσεις γερά. Η δύναμή σου ατελείωτη, και ας έχεις και εσύ χίλιες δυό ανάγκες στην καρδούλα σου. Ένας θεός ξέρει πόσα κουβαλάει μέσα της αυτή η καρδιά σου. Ένας θεός μόνο ξέρει πώς μπορείς και αντέχεις. Πόσο μα πόσο θα ήθελα να ήμουν πιο δυνατή να γίνω εγώ το στήριγμά σου, να γίνω εγώ η πνοή σου για να ξαναγεννηθείς. Να διώξεις μακριά όλα όσα σε πονάνε.  Να δώσω όλη μου την δύναμη και ας σπάσω σε χίλια κομμάτια μετά.

   Το επάγγελμα σου δεν είναι τυχαίο, βοηθάς όλο τον κόσμο που το έχει ανάγκη. Τι άλλο θα μπορούσες να κάνεις άλλωστε..Γεννήθηκες για να βοηθάς, γεννήθηκες για να δίνεσαι χωρίς να ζητάς να σου δοθούν. Ακόμα και τώρα παλεύεις για ζωές. Δεν είναι η φύση του επαγγέλματος μόνο, είναι η ανιδιοτελής αγάπη σου. Και ας ένιωσες χίλιες φορές οτι σε απαρνήθηκαν. Και ας μεγάλωσες με χίλιες δυo ελλείψεις, μα πάνω από όλα την μεγαλύτερη έλλειψη. Και πάλι όμως, ποτέ δεν ζήτησες, ποτέ δεν απαίτησες, έμαθες να ζείς με όσα είχες. Είσαι ένας άγγελος στην γή. Ο δικός μου άγγελος, μα και ο άγγελος τόσων ανθρώπων που φτάνουν στα χέρια σου. Τα μάτια σου, το χρώμα των μαλλιών σου, αυτό το πάντα ζεστό και ταυτόχρονα θλιμμένο σου χαμόγελο φανερώνουν τα φτερά αγγέλου που έχεις κρυμμένα στην ψυχή σου.

   "Η ροή του αίματος ειναι γρήγορη, δυνατή" σου είχε πεί ο γιατρός, θυμάσαι? Πως να μην είναι..τρέχει το αίμα σου να προλάβει, να μην σταματήσεις να έχεις δύναμη, να μην λυγίσεις ποτέ. Και ας "χάνεσαι" μετά για λίγο..Δεν θέλω να μου χαθείς ποτέ.. Γιατί με τρομάζει αυτό που λένε οτι οι άγγελοι στην ουσία ανήκουν στον ουρανό..  

   Δεν θα σε αφήσω ποτέ απο την ζωή μου, όχι απο εγωισμό και κτητικότητα. Αλλά γιατι πολύ απλά τα όσα μου έχεις προσφέρει δεν ανταποδίδονται ούτε σε μια αιωνιότητα. Το να μένω δίπλα σου και να προσπαθώ για εσένα είναι το ελάχιστο που μπορώ να σου προσφέρω. Μακάρι να μπορούσα να ξηλώσω την καρδούλα μου, ότι της έχει απομείνει, και να στην δώσω για να γίνεις ακόμα πιο δυνατός.

   Ξέρω κλαις τόση ώρα..είσαι και ευαίσθητος πανάθεμά σε και πώς να μήν είσαι άλλωστε. Μόνο οι ευαίσθητοι νιώθουν τόσο έντονα.  Ναι στα έχω πεί τόσες φορές, αλλά ήθελα να στα πώ με έναν τρόπο ξεχωριστό, που θα μπορείς να τα "ακούς" στην καρδιά σου ξανά και ξανά. Οι λέξεις ποτέ δεν θα είναι αρκετές. Μην δακρύζεις άλλο..φτάνει για σήμερα..

Πάντα θα αφήνομαι στα χέρια σου.. άγγελέ μου.. 

Το δικό μου γράμμα

Μιας και ποτέ μα ποτέ σαν παιδάκι δεν έγραψα γράμμα στον Άγιο Βασίλη (όπως κάνουν όλα τα παιδάκια μετά απο παρότρυνση των γονιών τους) νομίζω ήρθε ο καιρός να (προσπαθήσω) γράψω ένα μπάς και με ακούσει έστω και καθυστερημένα. Ναι, ξέρω,δεν ήρθαν οι γιορτές ακόμα αλλά είπα  να το στείλω νωρίτερα μήπως και καταφέρω να πάρω πρώτη θέση πριν πλακώσουν τα παιδάκια. Ασε που δεν ξέρω πόση καθυστέρηση μπορεί να υπάρξει με το ταχυδρομείο. Καλού κακού λοιπόν ξεκινάω.


 Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη,

Καταρχήν θέλω να σου ζητήσω μιά μεγάλη συγνώμη που τόσα χρόνια δεν πίστεψα σε εσένα, ούτε καν σαν μικρό παιδάκι. Βλέπεις οι γονείς μου φρόντισαν να μου πούνε πως δεν υπάρχεις στα αλήθεια και να μην πιστέψω ποτέ. Πάντα ήθελα να σου γράψω αλλά νόμιζα οτι δεν θα λάβεις ποτέ το γράμμα μου και πως όλα αυτά είναι σαχλαμάρες. Έχεις δίκιο, έπρεπε να φτάσω στα 31 για να πιστέψω? Αλλά, κάλλιο αργά παρά ποτέ δεν λένε? 

Εσύ που όλα τα παιδάκια τα φροντίζεις και τα προσέχεις τέτοιες μέρες θα ξέρεις καλά πόσο καλό παιδάκι ήμουν όλα αυτά τα χρόνια. Είχα και εγώ τις δυσκολίες μου, έκανα και εγώ τα λάθη μου και τις υπερβολές μου, πλήγωσα ανθρώπους που ίσως και να μην έπρεπε, δεν λέω, έχεις δίκιο σε όλο αυτό. Αλλά πιστεύω ότι τα έχω αναγνωρίσει τα λάθη μου έστω και καθυστερημένα οπότε κάτι δεν είναι και αυτό? 

Συγνώμη και για όσες φορές ήθελα να αγοράσω σέξυ εσώρουχα και να ντυθώ Αγιοβασιλίτσα. Δεν το ήθελα να σε κοροιδέψω. Απλά καταλαβαίνεις, όσο μεγαλώνουμε έχουμε και άλλες ανάγκες και κάνουμε σαχλαμαρίτσες!! Έχεις και εσύ στολή που εμπνέει, και αυτό το κόκκινο της φωτιάς..τι να πώ τώρα..  

Δεν θα σε κουράσω με πολλά και θα μπώ κατευθείαν στο ψητό, διότι ήδη ξέρεις πως σου γράφω για να ζητήσω κάτι από εσένα. Και ξέρεις πόσο δύσκολο μου είναι γιατί το να ζητήσω δεν ήταν ποτέ το φόρτε μου.

Θέλω λοιπόν να φροντίσεις όλα αυτά τα παιδάκια αλλά και όσους νιώθουν ακόμα παιδάκια και να τους χαρίσεις τις πιό όμορφες και ζεστές γιορτές για φέτος. Τα πράγματα έχουν δυσκολέψει πάρα πολύ και είναι κρίμα για αυτές τις ψυχούλες. Τώρα αν μπορείς να βοηθήσεις εξίσου και τους υπόλοιπους που το έχουν ανάγκη θα ήταν ευχής έργο. 

Δεν θέλω να βοηθήσεις τους  πολιτικούς μας και όλους αυτούς που τρώνε με χρυσά πηρούνια. Σε αυτό επέτρεψε μου να είμαι σκληρή. Αυτοί τα δώρα τους τα έχουν πάρει μαζεμένα από όλους μας. Θέλω να βοηθήσεις μόνο όσους το έχουν πραγματική ανάγκη, ξέρεις εσύ ποιοί είναι όλοι αυτοί, έτσι δεν είναι? 

Άγιε μου Βασίλη, για εμένα δεν θέλω να ζητήσω κάτι ιδιαίτερο. Θέλω απλά να έχω όλους τους αγαπημένους μου ανθρώπους γύρω μου. Να καταφέρουν να ταξιδέψουν και να είναι κοντά μου. Να νιώσω αυτή την αγάπη και την ευτυχία, οτι δεν είμαι μόνη μου σε όλη αυτή την δύσκολη καθημερινότητα. Ότι όλα θα πάνε καλά. Αγκαλιές πολλές και χαμόγελα θέλω και ας είναι το τραπέζι μας το πιο φτωχικό και το σπίτι μας το πιο παγωμένο του κόσμου. Να ζεσταθεί μόνο η καρδιά μας απο αγάπη. Και για όσους επέλεξαν να μείνουν μακριά μου ηθελημένα, απλά να είναι καλά και να μπορέσουν να δούνε την αλήθεια μέσα τους.

Εγώ θα φροντίσω να σε υποδεχτώ με μπόλικο γάλα και μπισκοτάκια. Να ξέρεις όμως οτι και της μαμάς τα μελομακάρονα και οι κουραμπιέδες είναι εξάισια. Όλα τα υπόλοιπα τα αφήνω επάνω σου. Ας είναι αυτές οι γιορτές για όλους μας οι πιό ζεστές. 

ΥΓ. Μην ετοιμάζεσαι να μπείς απο καμινάδα. Τζάκι δεν υπάρχει. Μπορώ να σου αφήσω ξεκλείδωτο το παραθυράκι μου να τρυπώσεις. Μόνο ειδοποίησε με αν μπορείς, μην τρυπώσει κανένας μουσαφίρης ανεπιθύμητος. 

Σε φιλώ,
Ε.

Αφιέρωμα: Μέρκελ...αγάπη μου

      Να'μαι και εγω μετά από μερικές μέρες. Όχι δεν σας ξέχασα, ήμουν εδώ και σας είχα συντροφιά μου, απλά δεν ήμουν σε θέση να γράψω κάτι καθώς είχα τις "κλειστές" μου. Ναι, αυτές τις μέρες που λές δεν θέλω να δώ κανέναν, δεν θέλω να ακούσω κανέναν, θέλω να μείνω μόνη μου, αφήστε με ήσυχη κτλ (παλικαρίσιες μέρες που μετά απο λίγο φεύγουν και λες, μα τι μλκίες κάνω πάλι). Μάλλον η έκλειψη θα φταίει (το πληροφορήθηκα εχθές και αυτό)

      Μπορώ να πω ότι είμαι λίγο καλύτερα (με επιφύλαξη διότι μπορεί αύριο να είμαι πάλι το ίδιο σκατά-έχω σκαμπανεβάσματα σαν τα ασανσέρ ένα πράγμα) οπότε και σκέφτηκα να ανοίξω αυτή την σελιδούλα με το μολυβάκι που με περίμενε και να σας αφηγηθώ κάτι απο το παρελθόν μου (μόνο για αυτό μπορώ να μιλήσω, διότι αν πιάσω το παρόν θα μας πιάσουν τα κλάμματα).

      Σκέφτηκα λοιπόν να σας πώ σήμερα για κάποιον άντρα που σημάδεψε (αρκετά θα έλεγα) την ζωή μου και φυσικά πέρασε απο αυτήν όπως περάσανε και αρκετοί άλλοι. Όχι δεν είναι πρόσφατο όλο αυτό, πρόκειται για σχέση που έληξε πριν 3 χρόνια περίπου. Απλά είναι η σχέση περιπτωσάρα που σε κάνει να γελάς μετά από χρόνια και να θες να την αφηγηθείς με ευχαρίστηση στους γύρω σου.

      Τον άντρα αυτόν λοιπόν τον χαρατηρίζω πολύ ευγενικά (διότι τον έχω χαρακτηρίσει και πολύ πιο άσχημα εκείνη την περίοδο):  Ο τακτικός και πάντα αλάνθαστος. Είναι ο τύπος άντρα που πάντα βγαίνει απο πάνω ότι και αν κάνεις, που θα σε θεωρήσει άτομο χαμηλότερης νοημοσύνης, ο νοικοκύρης που μόνο αυτός ξέρει πως πρέπει να γίνονται οι δουλειές του σπιτιού (χειρότερος και απο την θειά μου την γεροντοκόρη στο χωριό) και που ευχαρίστως θα σε μειώσει μπροστά σε όλους χωρίς να λογαριάζει τπτ. Φυσικά, μην ξεχάσω να πώ για το συμφέρον του που πάντα μα πάντα έχει προτεραιότητα, δεν πα να χτυπιέσαι εσυ. Ο έχων πάντα πρόγραμμα και το τηρώ. Δεν ήταν τυχαίο που άκουγε Γερμανούς και Ναζί και χεζόταν απο την χαρά του. Ούτε είναι τυχαίο που τα μάζεψε πριν κανα χρόνο και πήγε Γερμανία να εργαστεί (σίγουρα το θέμα κρίσης θα ήταν ο οργασμός του-θα θελα να τον βλέπω απο μια μεριά να ακούει περικοπές και να κατουριέται απο την χαρά του). Για τα συζυγικά καθήκοντα δεν το θίγω το θέμα διότι πιστεύω αυτό ανήκει σε άλλες κατηγορίες ανάλυσης (θα μας πάρει μέχρι το πρωί).

       Λοιπόν, ας τα δούμε και λίγο πιο αναλυτικά για να καταλάβετε πώς είναι να ζείς με έναν τέτοιο άνθρωπο (σας εύχομαι να μην σας τύχει).

1. Για το φαγητό πάντα μια παραξενιά. Δεν θέλω μαιντανούς, δεν θέλω οτιδήποτε πράσινο (διότι έτσι απλα μου κατσικώθηκε στο μυαλό μου και δεν το γουστάρω). Θέλω το φαγητό ζεστό και έτοιμο στο τραπέζι στην ώρα του και αν λείπεις δεν με απασχολεί τι θα φάς και αν θα φάς. Εγώ την μπάκα μου γεμάτη θα την έχω. Και αν δεν μου έχεις μαγειρέψει θα παραγγείλω και εσύ κάνε ότι θες. Η κακομοίρα η μάνα μου όταν ετοίμαζε γεμιστά το μισό ταψί το είχε με γέμιση χωρίς μαιντανό για την αφεντιά του, μην δεί φυλλαράκι μέσα και μείνει νηστικό το καημένο (α, ρε μάνα..και στα έλεγα εγώ..)

2. Η καθαριότητα το φόρτε του. Γενική κάθε Σάββατο πρωί (με πρόγραμμα). Ανάθεση έργου πάντα (με πρόγραμμα και αυτό). Εσύ μπάνιο και σαλόνι/κουζίνα, και εγώ τα δωμάτια. Δεν θα σκουπίσεις/σφουγγαρίσεις αν δεν τελειώσουμε όλα τα άλλα. Θα περάσω να σε ελέγξω (ναι με το δαχτυλάκι) αν ξεσκόνισες καλά και αν συμμάζεψες. Μην πειράζεις τα πράγματά μου, δεν ξέρεις σε ποιά θέση τα θέλω. Και το σκούπισμα/σφουγγάρισμα θα γίνεται σωστά, μην βρώ τπτ χνούδια πουθενά, θα σε πώ άχρηστη και θα πιάσω να το κάνω μόνος μου (ευτυχώς, αλλιώς θα με έβαζε τιμωρία να το κάνω ξανά και ξανά). Κάθε φορά που θα μαγειρεύεις θα κάθεσαι επιτόπου και θα καθαρίζεις την κουζίνα απο τα λάδια. Όχι όπως θες εσύ, πρωτα σφουγγάρι, σαπουνάδα και μετά πάντα άζαξ. Και αν δώ με το δαχτυλάκι μου λάδια, θα τα ξανακάνεις διότι δεν έμαθες να τρίβεις με δύναμη και είσαι άχρηστη. Και τα πιάτα στην θέση τους, όχι γεμάτος ο νεροχύτης. Αλλιώς πάλι θα σε πώ άχρηστη και θα τα κάνω μόνος μου. Δεν θα ξεχάσω δε το συμβάν που ακόμα γελάω, που κάθησε και συγκέντρωσε με το ποδαράκι του μια μια τις τρίχες μου απο το πάτωμα και τις έσπρωξε μέχρι την μεριά του κρεβατιού μου και μου ζήτησε να τις μαζεψω και να τις πετάξω. Για αυτό και μόνο, άξιζε τελικά πολλά βραβεία! αχχαχαχα Μα ποιός σοβαρός άνθρωπος έχει αυτή την διάθεση να σπαταλήσει μισή ώρα προσπάθειας με το πόδι να συγκεντρώσει τρίχες!!!

3. Κάθε Παρασκευή σούπερμαρκετ. Πάντα την ίδια ώρα. Λίστα συγκεκριμένη που είχε γράψει μέρες πρίν, ποτέ τίποτα λιγότερο, ποτέ τίποτα περισσότερο. Και τα περισσότερα κάλυπταν τις δικές του ανάγκες. Σοκολάτες, γαριδάκια, λουκανικάκια, πίτσες, κρουασάν και κάθε είδος σκατουλάκια έμπαιναν στο ντουλάπι μας. Και απορρυπαντικά! Μην ξεχνιόμαστε! Διότι είπαμε η καθαριότητα το φόρτε μας. Δεν είναι τυχαίο που σε χρόνους ντετε τσίμπησα τα κιλά της ζωής μου. Και να πείς οτι δεν μαγείρευα και δεν έμπαινε φαγητό σπίτι? Μια χαρά φαγητά υπήρχαν και πάντα μπόλικα.

4. Τα πράγματα όλα στην θέση τους. Για την ακρίβεια, στην θέση που εκείνος έκρινε σαν σωστή θέση. Στο μπάνιο δεν υπήρχε ίχνος καλλυντικού, σαμπουάν, οδοντόβουρτσας κτλ κτλ. Λες και ζούσαν φαντάσματα στο σπίτι. Όλα έπρεπε να τα καταχωνιάζουμε σε ντουλάπι, ακόμα και το σφουγγάρι μας και ας ήταν βρεγμένο. Στην κουζίνα το σφουγγαράκι έπρεπε να είναι πάντα πίσω απο την βρύση. Όχι ενδιάμεσα στους δύο νιπτήρες που υπάρχει μικρό νιπτηράκι για τα σφουγγάρια. Και αν έκανες εσύ το λάθος και το άφηνες σε λάθος θέση φυσικά και σε φώναζε να το βάλεις με τα χεράκια σου στην θέση του. Ακόμα και αν ήταν ξημερώματα και κοιμώσουν. Πως κάνουν στα μικρά παιδάκια για να τα εκπαιδεύσουν και να καταλάβουν το σωστό? Ένα τέτοιο πράγμα. Και φυσικά δεν άγγιζες ποτέ την ντουλάπα του, ποτέ τα πράγματα στο γραφείο του. Έπρεπε να είναι όλα στην ίδια θέση που τα άφηνε.

5. Το ημερολόγιο. Αυτό το βιβλιαράκι το καταραμένο που με τις ώρες κάθε μέρα καθόταν και σημείωνε τις δουλειές για την επόμενη μέρα και τις υποχρεώσεις και τα πάντα. Ακόμα και το άν θα βγούμε έξω για φαγητό καταγραφόταν, με ποιούς, πότε, τί ώρα περίπου, πού, πώς και γιατί. Το μόνο που δεν έγραφε ήταν πότε θα το κάναμε. Ίσως να το έγραφε και αυτό συνθηματικά, δεν μπορώ πλέον να είμαι σίγουρη σε αυτό! Πόσα λεφτά χρωστάμε και πού, πόσα σπαταλήσαμε, τι έχουμε να ψωνίσουμε, πού έχουμε να πάμε, τα πάντα!! Πονοκέφαλος με έπιανε διότι ζητούσε και να συμμετέχω, να τα συμφωνούμε! Άσε δε όταν κανονίζαμε ταξίδι. Ούτε ταξιωτικό πρακτορείο να είχε. Καθώς λάτρευε και τους αρχαιολογικούς χώρους (τρομάρα μου) είχαμε ήδη εκτυπωμένες όλες τις πληροφορίες, τα μουσεία, τις ώρες, τα εισητήρια, τα πάντα! Και αναλυτικό πρόγραμμα κάθε μέρα στο τί θα επισκεφτούμε. Και ποτέ φυσικά δεν βγαίναμε εκτός προγράμματος. Δεν πα να έβρεχε, δεν πα να έσκαγε το λάστιχο απο το αμάξι εμείς θα βρίσκαμε τρόπο να πάμε. Ακόμα και στην παραλία με πρόγραμμα. Στις 9-10 το πρωί θα είμαστε θάλασσα, βουτάς, πίνω καφέ εγώ, λιάζεσαι (και αν δεν έχει ήλιο τι με νοιάζει) και στις 12 είμαστε ήδη στο αμάξι για την επιστροφή διότι εγώ στη 1 το μεσημέρι τρώω.

6. Πάντα σωστός, πάντα γνώστης, πάντα ενημερωμένος για όλους και για όλα. Κάθε φορά θα υπάρχει και μια ευκαιρία να στο δείξει φυσικά μειώνοντας εσένα. Από το πόσο άσχετα βάφεις ένα δωμάτιο και δεν είσαι άξια μέχρι το πόσο άσχετη είσαι στο επάγγελμά σου. Και δεν έχει φυσικά ποτέ πρόβλημα να τα συζητήσει γελώντας μπροστά σε όλη την παρέα.Και μή τυχόν και περάσεις και την εικόνα της αχάριστης που δεν σε προσέχει. Διότι όλα τα πρόσφερε, δεν θα έπρεπε να έχεις κανένα απολύτως παράπονο.  Αχάριστη!

7. Το αμάξι "ο θρόνος του βασιλιά". Δεν αγγίζεις, δεν κάνεις τίποτα. Κάθεσαι φρόνιμα και πάντα με καθαρά τα ποδαράκια. Πάντα καθαρό, πάντα στην εντέλεια. Και εγώ σαν τον διάολο, πάντα να μου συμβαίνει αυτό που δεν πρέπει. Άνοιξα πόρτα και βρήκα ελάχιστα σε έναν τοίχο. Ποιός είδε τον θεό και δεν τον φοβήθηκε. Και την άλλη φορά που απο λάθος δεν κούμπωσα σωστά την ταχύτητα, που έβαλα τα κλάμματα γιατί μου έλεγε οτι χάλασα τον δίσκο και να ετοιμάσω λεφτά να τον πληρώσω. Και δεν είχα φράγκο. Μέχρι που σκεφτόμουν να ζητήσω δανεικά σε περίπτωση που όντως αλλάξει δίσκο. Πού να ξερα και εγώ οτι οι δίσκοι δεν χαλάνε τόσο εύκολα. Με είχε τρομοκρατήσει και το χαιρόταν. Ξέχασα να σας πω, το αμάξι φυσικά γερμανικό. Τι άλλο? 

8. Το κοινό ταμείο. Άλλο αγαπημένο θέμα. Όλα μοιρασμένα εξίσου. Ακόμα και αν εσύ πέρνεις το 1/3 του δικού του μισθού όλα θα μοιράζονται εξίσου. Και αλοίμονό σου αν ζητήσεις να σου δανείσει. Με το που θα πληρωθείς θα στα ζητάει και ας υπάρχουν και άλλοι παρόντες. Διότι όλα είναι γραμμένα στο πρόγραμμα-βιβλιαράκι που τίποτα δεν ξεφεύγει.

      Ναι, ζούσα με την Μέρκελ πολύ πριν εμφανιστεί στην ζωή όλων μας. Πολύ πριν δείτε όλοι σας τι εστί Μέρκελ. Απλά όπως και στην οικονομική κρίση που ζούμε σήμερα, το νιώθεις όλο αυτό στο πετσί σου όταν περάσει ο καιρός και συνηδητοποιήσεις τί ακριβώς συμβαίνει. Ναι, όλα στην αρχή ήταν μέλι γάλα, και αγαπούλες και τρελίτσες. Όταν όμως αρχίσαμε να μοιραζόμαστε ευθύνες και όχι μόνο, όλα βγήκαν στην φόρα. Γιατί και τότε δεν μου έμενε φράγκο, γιατί και τότε δεν είχα λεφτά ούτε για εισητήριο να πάω στην δουλειά μου. Ήμουν προετοιμασμένη για το σήμερα χρόνια πριν.

       Θα μπορούσα να σας μιλάω ώρες για αυτό το θαύμα της φύσης. Είναι τόσες πολλές οι πτυχές αυτού του καταπληκτικού ανθρώπου που τελειωμό δεν έχω. Άπειρες εικόνες και σκηνές κατακλύζουν το μυαλό μου. Το θετικό είναι που μετά απο αρκετό διάστημα έως και σήμερα κατάφερα να γελάω με όλα αυτά, διότι εκείνη την περίοδο απλά είχα πρηστεί απο την στεναχώρια μου. Πώς κατάφερα και επέζησα απορώ. Μου είχε περάσει την αίσθηση οτι τελικά όντως ήμουν λίγη. Τελικά τέτοιοι άνθρωποι μπορούν εύκολα να σε τσακίσουν στο όνομα μιας αγάπης. Ειδικά αν εσύ έχεις μάθει να μένεις στα συναισθήματα και όχι στο πρακτικό του θέματος. Μέγα λάθος. 

       Να'ναι καλά εκεί που βρίσκεται και τον ευχαριστώ πολύ γιατί τελικά κατάφερα μέσα απο τον σκάρτο χαρακτήρα του να εντοπίσω τις αξίες αυτής της ζωής και κυρίως τις δικές μου. Μόνο αν έχεις τον ίδιο χαρακτήρα μπορείς να επιβιώσεις με τέτοιο άνθρωπο διότι ναι, πιστεύω οτι για όλους μας υπάρχει το όμοιό μας, το άλλο μας μισό που μας συμπληρώνει. Εμένα σίγουρα αυτός ο άνθρωπος μια φορά δεν με συμπλήρωνε, με αποτελείωνε.

Βάλε, βγάλε και ξαναβάλε

    Έλα, δεν θέλω πονηρές σκέψεις ακόμα δεν ανοίξαμε το ματάκι μας. Θα μου πείς βέβαια και το πρωί στο συγκεκριμένο θέμα έχει την χάρη του!Δεν αντιλέγω. Αλλά δεν εννοώ αυτό που νομίζεις (έχω κάνει ανάλυση για τα αέρια που μπορείς να βρείς  εδώ αλλά δεν θα κάνω και ανάλυση περί σεξ, τουλάχιστον όχι σήμερα). Για αυτή την κατάρα εννοώ να έχουμε ντουλάπες μινιατούρες και να πρέπει κάθε χειμώνα και καλοκαίρι να αλλάζουμε τα ρούχα και να τα στριμώχνουμε και όλα διότι κάθε χρόνο αυξάνονται (αν και φέτος δεν θα αυξηθεί τίποτα, μόνο η πείνα μου ίσως). Εννοώ αυτό το σπαστικό "φαινόμενο"(διότι πως αλλιώς να το εξηγήσω) που φτάνει η μέρα να χρειάζεσαι κάτι πιο χοντρό και δεν έχεις γιατί για να έχεις πρέπει πρώτα να έχεις κάτσει να βγάλεις τα πάντα και όχι μονο ένα που χρειάζεσαι. Όχι δεν είμαι τεμπέλα, απλά δεν μπορώ αυτό το ξανά και ξανά και ξανά η ίδια ιστορία. Και ας μην θυμηθώ το άλλο δράμα..τα χαλιά.
   
    Και όπως πολύ σωστά καταλάβατε  ήρθε και εμένα ο καιρός μου να το κάνω και εγώ (στα τέλη Νοεμβρίου) και το έκανα με απόλυτη βαρεμάρα και νεύρα. Και όχι δεν πιάσανε για τα καλά τα κρύα, έξω έχουμε ήλιο σήμερα (πάλι ανάποδος χρόνος είμαι). Κάτι που είναι επίσης σπαστικό, διότι όταν πήρα την απόφαση να βγάλω τα χειμωνιάτικα είχαμε κρύο και δεν την πάλευα με τα φανελάκια μου, και μέχρι να το κάνω αυτό καλοκαίριασε πάλι. Τώρα σκέφτομαι μήπως έπρεπε να είχα αφήσει μερικά φανελάκια παραπάνω, μην χρειαστούν σε κανα καύσωνα. Μην γελάτε, παίζει και τον Δεκέμβριο να έχουμε καύσωνες έτσι όπως πάει. Που μας συμφέρει βέβαια αυτό, διότι δεν θα χρειαζόμαστε και καλοριφέρ (καλοριφέρ= πετρέλαιο= ευρουλάκια που δεν έχουμε)
 
     Τέλοσπάντων, που λέτε το έκανα και αυτό, τελειώσαμε και για φέτος το χειμώνα με αυτή την ιστορία  Και να τώρα στην γωνία του δωματίου, μια στοίβα ολόκληρη απο τσαλακωμένα ρουχαλάκια που περιμένουν για σιδέρωμα πριν μπούνε στην θέση τους (και μάλλον θα περιμένουν για πολύ, διότι σας λέω το βαριέμαι όλο αυτό). Και με τί όρεξη στην τελική να σιδερώνω μακρυμάνικα όταν σκάει ο ήλιος στο παραθύρι, ακούς πουλάκια που τιτιβίζουν και εσύ το μόνο που σκέφτεσαι είναι παραλίες και παγωτά? Το μόνο που μένει είναι να εμφανιστούν και τζιτζίκια. Διότι τα κουνούπια υπάρχουν ακόμα, προχθές σκότωσα ένα. Αμ το άλλο που το πάς? Εχθές σε σπίτι φιλικό, με τις ζακετούλες τις χοντρές, την σομπούλα αναμμένη και να μας ρωτάνε αν θέλουμε λίγο παγωτό!! Ο κόσμος έχει χάσει την μπάλα σας λέω!!
  
     Τώρα θα μου πείτε, εδώ κοριτσάκι μου δεν έχουμε να φάμε (το ίδιο με εμάς και εσύ και μην ξεχνιέσαι) και εσύ ονειρεύεσαι ντουλάπες και κουραφέξαλα? Ασε μας στον πόνο μας. Δίκιο έχετε, αλλά να, αυτή η κρίση μας κάνει να ονειρευόμαστε κάθε μέρα και περισσότερο. Όσο πιο πολλά στερείσαι, τόσα περισσότερα ονειρεύεσαι. Έτσι και εγώ λοιπόν. Κάθε μέρα προσθέτω και ένα επιπλέον όνειρο στο βιβλίο των ονείρων μου. Έχω ήδη ονειρευτεί το φαγητό, την δουλειά, τα λεφτά, το σπίτι, τον άντρα, την οικογένεια, τα ταξίδια, έεεε...έφτασα και στην ρημαδοντουλάπα σήμερα. Μια ντουλάπα δωμάτιο που θα υπάρχουν τα πάντα κρεμασμένα, σιδερωμένα και όμορφα τακτοποιημένα, χωρίς να χρειάζεται να βάλεις και να βγάλεις τίποτα απολύτως. Και ας είναι ρούχα δύο και τριών χρόνων επειδή δεν θα έχω να φάω. Και ας είναι το σπιτάκι μου ολόκληρο μια γκαρσονιέρα.
 
Έχει όμορφη μέρα σήμερα και τα όνειρα ευνοούνται!!

  

Καλλιτεχνίας φύση(μα)

    Από μικρή έχω αυτό που λένε καλλιτεχνική φύση. Τουλάχιστον έτσι μου λέγανε όλοι. Από όσο με θυμάμαι μου αποσπούσε την πρoσοχή κάθε τι καλλιτεχνικό, μια ζωγραφιά, ένα τραγούδι, ένα βιβλίο. Η αδερφή μου σε αντίθεση απο εμένα, που είναι και μεγαλύτερη, πάντα στρεφόταν προς τις θετικές επιστήμες. Και έτσι και πορευτήκαμε μέχρι σήμερα, εκείνη στατιστικός εγώ σχεδιάστρια μόδας (καλά να πάθω που είμαι άνεργη).

    Διακρίνω τέσσερα έντονα ενδιαφέροντά μου (δεν θα τα χαρακτηρίσω ταλέντα, διότι περισσότερο με συγκινούν παρά πηγάζουν από μέσα μου, με εξαίρεση το σχεδιασμό ).

Τον σχεδιασμό, την ζωγραφική, την γλυπτική και οτιδήποτε χειροτεχνικό γενικότερα: Επέλεξα σχεδιασμό μόδας γιατί απο μικρή ζωγράφιζα κοριτσάκια με ρούχα. Αλλά οτιδήποτε με βάση το σχεδιασμό και την δημιουργία με τα χέρια το ίδιο θα με συγκινούσε. Θα πήγαινα ευχαρίστως σε γκαλερί να δώ έργα, και η ιστορία τέχνης ηταν πάντα το αγαπημένο μου μάθημα.
Την διακόσμηση: το να γίνω διακοσμήτρια ηταν και αυτό επίσης ένα όνειρο. Δώσε μου άδειο δωμάτιο, χρώματα, έπιπλα κτλ και θα πέσω με τα μούτρα. Ανυπομονώ να μπώ στο δικό μου σπίτι και να δημιουργήσω.
Την μουσική: οχι δεν κατέχω φωνή, τουλάχιστον όχι για να τραγουδήσω. Το έχω δοκιμάσει και δεν είναι τυχαίο που κλείσανε όλοι αυτιά. Αλλά πάντα μα πάντα η μουσική με περιέβαλλε. Με χαλαρώνει βρε παιδί μου, με ταξιδεύει, μου κάνει κάτι.
Την συγγραφή: το να διαβάζω βιβλία και συγκεκριμένα μυθιστορήματα ήταν και είναι το καλύτερό μου. Δεν ξέρω άν το «έχω» αλλά πάντα ένιωθα την ανάγκη να γράψω το δικό μου μυθιστόρημα. Ίσως και να το κάνω κάποια στιγμη. 

     Ας το πάρουμε όμως από την αρχή. Με θυμάμαι από μικρή να αναρωτιέμαι από που το απέκτησα όλο αυτό, γιατί πάντα πίστευα οτι έχει να κάνει με κληρονομικό απόκτημα. Ότι κάποιος απο τους στενούς συγγενείς δεν μπορεί, κάτι το καλλιτεχνικό θα είχε. Ρωτούσα τους γονείς μου ποιός απο την οικογένειά μας ζωγράφιζε ή τραγουδούσε ή έγραφε ή γενικότερα είχε μια καλλιτεχνική φύση και η απάντηση ήταν «κανείς». 

    Το μόνο κατα κάποιο τρόπο κοινό σημείο με το επάγγελμά μου είναι οτι η μητέρα μου είναι πολύ ικανή στο ράψιμο και μάλιστα είναι και αυτοδίδακτη. Το ίδιο και η αδερφή της. Αν και είναι ικανότητα που δεν έχω εγώ και ούτε προσπάθησα ποτέ να αποκτήσω, διότι μπορεί να είμαι σχεδιάστρια αλλα μισώ το ράψιμο (πως γίνεται θα μου πείτε, έλα ντε). Βέβαια τα χρόνια που μεγάλωσε η μάνα μου όλα τα σπίτια είχαν και απο μια ραπτομηχανή, ναι αυτες τις μεταλλικές Singer με το ποδαράκι που όλοι πλέον έχουν μετατρέψει σε τραπεζάκι κήπου. Δεν ειναι χάρισμα λοιπόν όλο αυτό, μάλλον ήταν υποχρεωμένες να γνωρίζουν μαζί με όλα τα καθήκοντα του σπιτιού και πώς να ράβουν, οπότε και αυτομάτως καταλήγω οτι ούτε από εκεί πήρα κάτι.   

    Ο μπαμπάς μου απο την άλλη, είχε ραδιοφωνικό σταθμό στα νιάτα του, απο εκείνους τους πειρατικούς που υπήρχαν τότε (Αχ Κούλα, ενα πράγμα). Θυμάμαι να παίζει μουσική και να κάνει αφιερώσεις στην "μικρή του" ετσι με έλεγε και εγώ ακουμπισμένη πάνω στο ραδιοφωνάκι να κάνω χαρές που μίλησε για εμένα. Συγκεκριμένα το "Γιατί γλυκιά μου κλάις" γιατί όλο έκλαιγα, δεν έκανα και τπτ άλλο. Ακόμα και τώρα συγκινούμε με αυτό το τραγούδι. Και θυμάμαι και τους στίχους απο τότε. Απο εκεί ναι, ίσως απέκτησα το μικρόβιο με την μουσική. Δεν είναι τυχαίο που κατα καιρούς σκεφτόμουν να έχω την δικιά μου ραδιοφωνική εκπομπή. 

   Όμως μπορώ πλέον να αιτιολογήσω όλο αυτό κατα κύριο λόγο σε όλα τα ερεθίσματα που έπαιρνα απο μικρή, απο τα ξαδερφάκια μου κυρίως που ως επί το πλείστον περνούσαμε μεγάλο μέρος της ημέρας μαζί μιας και μένανε στο διαμέρισμα του κάτω ορόφου. Επτά πρώτα ξαδερφάκια έιμασταν, ζωή να είχαμε, και όλα πολύ κοντά σε ηλικίες. 

    Με θυμάμαι να σκαρφαλώνω στο τραπέζι και να χαζεύω την ξαδέρφη μου (μεγαλύτερη κατα πολύ απο εμένα) να ετοιμάζει σχέδια για το μάθημα καλλιτεχνικών του σχολείου. Να ενθουσιάζομαι από τα πολύχρωμα μολύβια και τους μαρκαδόρους και τα πινέλα και να θέλω με μιάς να τα αρπάξω όλα και να αρχίσω να σχεδιάζω. Με μάλωνε για να μην της χαλάσω το δικό της σχέδιο. Μετά θυμάμαι μου έδινε χαρτιά λευκά και μου έλεγε «ελα, ζωγράφισε ενα κοριτσάκι». Και εγώ σχεδίαζα νύφες, χανούμισσες και οτιδήποτε άλλο μου ερχόταν στο μυαλό. Η ημέρα που ετοίμαζε σχέδια ήταν και η αγαπημένη μου. 

   Όσον αφορά την μουσική, πέρα απο τις μνήμες με τον σταθμό του μπαμπά, με θυμάμαι με τον αδερφό της (επίσης μεγαλύτερο απο εμένα) πάνω απο το κασετόφωνο να βάζει μία μία τις κασέτες και να με ρωτάει αν μου αρέσει εκείνο και το άλλο. Θυμάμαι χαρακτηριστηκά κασέτες Duran Duran, Samantha Fox, Paola Abdul και Michael Jackson. Μετά στην τηλεόραση, όλα τα κλιπάκια. Αυτό δε το κλιπάκι με Jason Donovan και Kylie Minogue ηταν και το αγαπημένο μου. Θυμάμαι τα άλλα ξαδερφάκια μου, που ήταν κολλημένα με το μπουζούκι και την λαική μουσική. Να με βάζουν να τραγουδάω στα ντουέτα και να με μαγνητοφωνούν. Πολύ θα ήθελα να είχα σήμερα εκείνες τις κασέτες. Ανεκτίμητης αξίας. 
   
   Τέλος, σε λίγο μεγαλύτερη ηλικία που είχα αρχίσει να διαβάζω και να καταλαβαίνω περισσότερα θυμάμαι πάλι την ξαδέρφη μου να φέρνει στο σπίτι μια γραφομηχανή απο εκείνες τις παλιές με την κορδέλα και τα πλήκτρα τα μεγάλα που σου πιανόντουσαν τα δάχτυλα. Η χαρά μου δεν περιγραφόταν. Και όλο με μάλωνε να μην την χαλάσω γιατί της την είχε δώσει το αφεντικό της να μάθει να δαχτυλογραφεί. Έβαζα σελίδες και καθόμουν και πατούσα και προσποιόμουν οτι ήμουν γραμματέας.  Μετά ήρθαν τα άρλεκιν που διάβαζε, τα έπαιρνα και έριχνα κρυφές ματιές και πάλι με μαλώνανε. Προσπαθούσα πάντα να ξεκλέψω ένα και να αρχίσω να διαβάζω. Ώσπου πέρασαν τα χρόνια και άρχισα να αγοράζω τα δικά μου βιβλία όπου κανείς δεν με μάλωνε για να τα διαβάσω.

    Με την διακόσμηση δεν μπορώ να θυμηθώ και πολλά. Αλλά πάντα το μάτι μου έπεφτε σε όμορφα σπίτια, με όμορφα έπιπλα και χρώματα και το μυαλό μου ταξίδευε στο δικό μου σπίτι. Κάποτε, στο σπίτι του χωριού, μου έδειχνε η μάνα μου την προίκα (ναι έχω κάτι στρέμματα προίκα, μην γελάτε) και μου έλεγε, το βλέπεις εκείνο το κομμάτι στο λόφο?εκεί θα κάνεις το σπίτι σου. Το μεσημέρι είχα ήδη αρπάξει χαρτιά και μολύβια και σχεδίαζα το σπίτι και τα δωμάτια. Έκανα κάτοψη κανονική τρομάρα μου. Ήμουν δεν ήμουν έκτη δημοτικού.

    Τα χρόνια περνούσαν πάντα έτσι, δημιουργικά. Και αυτά τα μαθηματικά πάντα στο λαιμό μου καθόντουσαν. Μαζί και η αδερφή μου που προσπαθούσε η δόλια να μου τα φυτέψει στο μυαλό μου. Την μια μέρα μου μάθαινε το πυθαγόρειο, την επόμενη στο τέστ το είχα ηδη ξεχάσει. Η μάνα μου ρωτούσε αν είχα τελειώσει το διάβασμα και εγώ πάντα κάτω απο τα βιβλία είχα κόλλες λευκές και σχεδίαζα. Δεν ήμουν από τις χειρότερες μαθήτριες, απλά δεν προσπαθούσα και περισσότερο. Και πάντα η μουσική στο βάθος να παίζει. 

    Θα μπορούσα να σας μιλάω ώρες για όλα αυτά γιατί έχω απίστευτες εικόνες στο μυαλό μου να σας μεταφέρω από πράγματα και γεγονόντα που πάντα ήταν ενα καλλιτεχνικό ερέθισμα για εμένα, αλλά δεν θέλω να σας κουράσω άλλο. Αυτό που θέλω να πώ μέσα σε όλα αυτά είναι οτι τελικά δεν χρειάζεται να έχεις εσύ κάποιο ταλέντο που θα το αποκτήσει το παιδί σου μεθαύριο ως δια μαγείας. Σημασία έχει τα ερεθίσματα που εσύ θα του δώσεις στην όλη πορεία του για να καταλήξει να γίνει αυτό το κάτι που θα τον χαρακτηρίζει. Δεν είμαι μητέρα, το έχω δηλώσει σε αναρτήσεις, αλλά όταν θα γίνω με το καλό θα δώσω μεγάλη βάση σε αυτό το θέμα γιατί το θεωρώ και το σημαντικότερο. Ο γονέας πλάθει τον χαρακτήρα του παιδιού. Και αυτό είναι η μεγαλύτερη ευθύνη. Κάθε κίνηση, κάθε γεγονός σημαδεύει. Αν δεν το έχεις, απλά μην το κάνεις. 

Το μέτρημα...

   Είναι κατι τέτοιες στιγμές μοναξιάς και απόλυτης ηρεμίας που κάθομαι και αναπολώ όμορφες μέρες του παρελθόντος με όμορφους ανθρώπους που όμως δεν υπάρχουν πια (Καλά έρχονται και οι άσχημες αλλα αυτές τις αποθώ απο το μυαλό μου). Θες λίγο η βροχή που φτάνει στα αυτιά μου καθώς πέφτει στα κάγκελα? Θες η ζέστη της κουβέρτας που είναι τυλιγμένη επάνω μου? Θες το οτι νιώθω πιο πληγωμένη απο ποτέ? Μπορεί και το ότι έχω φάει πολύ σήμερα και εχω βαρυστομαχιάσει..

   Όοοχι, δεν αρχίζω την γκρίνια για τα χρόνια που πέρασαν. Δεν θα πω πως νιώθω οτι έχω γεράσει. Αυτο το ξέρω πως δεν ισχύει και το έχω καλά εμπεδώσει μέσα μου. Η αλήθεια μάλιστα είναι οτι την γουστάρω την ηλικία μου, έχω συμβιβαστεί μαζί της και θεωρώ οτι τελικά την περνάω έτσι όπως πρέπει. Πιό πολύ με ρίχνει το γεγονός της διαπίστωσης οτι τελικά το σήμερα δεν ανταποκρίνεται στα όνειρα και την πεποίθηση που είχα χθές για το αύριο(σας μπέρδεψα ε?). Άλλα περίμενα, άλλα ήρθαν, άλλους ανθρώπους φανταζόμουν γύρω μου μα τελικά έφυγαν, άλλα γενικώς. Πόσο απρόβλεπτα τελικά είναι όλα..

    Κυρίως όμως αυτο που με προβληματίζει είναι το γεγονός οτι από όλους τους άντρες και γυναίκες που πέρασαν απο την ζωή μου, μόνο ένας άνθρωπος κατάφερε να μείνει δίπλα μου απο τα μαθητικά χρόνια έως σήμερα (μόνο για αυτόν τον έναν άξιζα άραγε??). Αυτός ο άνθρωπος ειναι η κολλητή μου. Και ούτε καν θυμάμαι πως καταλήξαμε μαζί, δεν έχω καν πάρα πολλές αναμνήσεις μαζί της παρα μόνο τα τελευταία χρόνια, καθώς στην ουσία ηταν συμμαθήτρια της αδερφής μου και όχι δικιά μου.  Η αδερφή μου ούτε καν που κράτησε επαφές μαζί της εδώ και χρόνια.. πήρε και αυτή τον ρόλο της περαστικής όπως κάνανε και οι δικές μου συμμαθήτριες.

   Όλοι οι υπόλοιποι που υπάρχουν σήμερα τριγύρω μου ξέρω πως κατα πάσα πιθανότητα παίζουν τον ρόλο του περαστικού.. Έρχονται, σου γεμίζουν μερικές στιγμές , κάποιες φορές με όμορφο τρόπο και άλλες πάλι με τον χειρότερο, και μετα χάνονται, έτσι απλά. Ούτε θυμάμαι πόσα ονόματα περάσανε απο το κινητό μου, ούτε θυμάμαι με πόσους ανθρώπους μοιράστηκα στιγμές μου, ούτε θυμάμαι πόσες φορές άκουσα και είπα το "θα τα πούμε", "θα χαρώ να σε ξαναδώ" και τελικά τίποτα. Και όταν γινόταν όλο αυτό εγώ ήθελα να τρέξω πίσω τους να πω "Στάσου πού πας?" (έχω μύγδαλα ένα πράγμα, δεν είμαι εγώ που αγαπάς, και άλλα τέτοια)

    Βλέπω ανθρώπους στο δρόμο και λέω, βρε συ, αυτός κάτι μου θυμίζει, απο κάπου τον ξέρω. Σπάω το κεφάλι μου με τις ώρες να θυμηθώ αλλα τίποτα. Λίγες αναμνήσεις έχω, τις εντονότερες, που μάλλον ηταν και οι σπουδαιότερες. Ίσως καλύτερα που έρχεται όλο αυτό έτσι, πού θα τους έβαζα όλους αυτούς στην γιορτή μου, μου λέτε? Ένα σαλονάκι έχω τόσο δά..θα ήθελα γήπεδο!!

    Όμως ρε παιδιά, έχετε κάποια ιδέα που πάνε όλοι αυτοί?Που χάνονται?Υπάρχει ένα συγκεκριμένο μέρος που τους ρουφάει μακριά μας? Μια "σκουληκότρυπα" ίσως?  Πώς γίνεται να χάνονται όλα έτσι απλά? Σαν φτερά στον άνεμο..  Άραγε η ίδια δύναμη που τους φέρνει κοντά μας η ίδια τους τραβάει έτσι ξαφνικά και μακριά μας? Ή μήπως τελικά φταίω εγώ που δεν προσπάθησα παραπάνω για εκείνους? Μήπως ήμουν πολύ δοτική (κάτι για το οποίο δεν μετανιώνω) και στο τέλος πήρα αέρα κοπανιστό? Αν το καλοσκεφτώ οι περισσότεροι απο αυτούς, ξέρουν τουλάχιστον απο ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής μου που με σημάδεψε (αν δεν συνέβαλαν και σε αυτό).Να χαρώ? Ας χαρώ γιατί κοίτα να δεις που είχα ένα είδος μπλογκ τόσα χρόνια χωρίς να το έχω πάρει χαμπάρι. Πόσο μα πόσο μπροστά ήμουν τελικά!!! (εδώ χαμογελάω)

   Για το που πάνε και τι πραγματικά συμβαίνει απάντηση δεν έχω βρεί, και μάλλον δεν θα βρώ και ποτέ.. Μάλλον ετσι είναι ο τρόπος που γυρνάνε αυτά τα γρανάζια της ζωής μας για να μπορέσουμε να εκτιμήσουμε κάποια στιγμή τις αξίες που δεν εκτιμήσαμε κάποτε. Και έχω ήδη εκτιμήσει πάρα πολλά. Πρώτο και κύριο, ποιοί άξιζε που φύγανε και ποιοί όχι. Και μπορώ να πω με σιγουριά, καλά κάνανε και φύγανε, γιατί δεν άξιζαν.

   Ξέχασα να σημειώσω και να τονίσω. Δεν θέλω να πιστεύω πως όλοι που υπάρχουν στην ζωή μου σήμερα θα γίνουν περαστικοί. Αυτό κατα κάποιο τρόπο μπορείς να το διακρίνεις κιόλας απο το πόσο πραγματικά σε νοιάζονται. Και ναι για έναν απο αυτούς διακρίνω έντονα οτι δεν είναι περαστικός. Αφήνομαι λοιπόν ακόμα μια φορά και τους ζω όπως έχει με μία ευχή..Τουλάχιστον αυτός ο ένας να μην χαθεί ποτέ απο την ζωή μου, να γίνει η ίδια μου η ζωή. Αν μη τι άλλο, σίγουρα αξίζω παραπάνω απο έναν ακόλουθο. Τουλάχιστον δύο.. (ζητάω πολλά?ε??)

  **** Ένα ακόμα περίεργο πράγμα..Σήμερα όλη μέρα διάβαζα αναρτήσεις, σχόλια και γελούσα με την καρδιά μου. Δεν έχω κανένα παράπονο απο την σημερινή μέρα. Ίσα ισα οι προηγούμενες ηταν πολύ πιο σκατά και όμως μόνο για αστεία έγραφα. Ανάποδος χρόνος τελικά, είχε δίκιο η μανούλα μου..Τι έχω πάθει απορώ.. Συγνώμη για το ψυχοπλάκωμα. Σίγουρα το μασαμπούκωμα θα φταίει που με ανακατεύει τωρα.Θα αρρωστήσω, είμαι σίγουρη.. Πάω να ξαπλώσω να συνέλθω. Καλό σας βράδυ

**** Ευχαριστώ το γατόνι  που μου έδωσε το σωστό τραγούδι για αυτή την ανάρτηση έστω και καθυστερημένα! 

Της συγνώμης..κρίση

Αν και ομολογώ δεν ξύπνησα στην καλύτερή μου φάση σήμερα και το μυαλό μου κοντεύει να εκραγεί απο πληροφορίες και σκέψεις, ένιωσα μέσα σε όλα αυτα την απόλυτη ανάγκη να ζητήσω τις συγνώμες μου. (Μπορεί και να χρείζομαι άμεσης παρακολούθησης απο ψυχολόγο τώρα που το καλοσκέφτομαι).

Ναί λοιπον σήμερα είναι η μέρα της συγνώμης.. Και επειδή έχω να ζητήσω συγνώμη για πολλούς και πολλά, θα πιάσω μόνο μια ειδική κατηγορία για σήμερα. Στην τελική δεν θέλω και να σας ψυχοπλακώσω.

Θέλω λοιπόν να ζητήσω συγνώμη απο τον συνάνθρωπό μου που σε όλη αυτή την οικονομική κατάσταση δεν είμαι εκεί για να του συμπαρασταθώ δίνοντας τον οβολό μου. Που συνέβαλα στο να χάσουν έναν ακόμα πελάτη και να σκέφτονται το λουκέτο. Ο δικός μου δεκάλογος της συγνώμης..

1. Σύγνωμη στον οδοντίατρο μου που είναι και γείτονας. 

Κρύβομαι κάθε φορα που σε συναντάω γιατι ενώ σου υποσχέθηκα πριν εναν χρόνο οτι θα έρθω να κανονίσουμε να κλείσω την κουφάλα που μου άνοιξες εγώ εξαφανίστηκα χωρίς να πω κουβέντα. Έτσι έμεινα με την κουφάλα και πιθανότητα με ένα επιπλέον σφράγισμα που άρχισε απο εχθές να με ενοχλεί.Μάλλον με καταράστηκες.. Ο θεός μαζί μου!

2. Συγνώμη στο μινι μαρκετ

 Πάντα ήμουν ο καλύτερος πελάτης και ας ήξερα οτι τα έχεις ακριβά. Μέρα με την μέρα μικραίνει η λίστα μου και δεν μπορώ να το αλλάξω..Πίστεψε με μου στοιχίζει και εμένα αυτό.Λυπάμαι.

3. Συγνώμη στον κρεοπώλη

Εντάξει ομολογώ οτι δεν ήμουν και τακτική πελάτης σου, αλλα μία στο τόσο και στην ανάγκη σε προτιμούσα. Μάλλον επειδή είμασταν συμμαθητές και σε εμπιστευόμουν. Λέγαμε και τα νέα πού και που. Αλλά αυτό το συνήθειο να με ρωτάς αν παντρεύτηκα και να μου καταμετράς κάθε φορά και το νέο παιδάκι που περιμένεις με τσάκισε. Παρ'ολα αυτα νιώθω τύψεις που εξαφανίστηκα και ας θυσίασα τον ωραιότατο κιμά που μου έδινες.

4. Συγνώμη στο κομμωτήριο μου

Δεν φταίω τόσο εγώ..είσαι και εσύ ακριβή. Δεν με βοήθησες.Στην αρχή σε απάτησα κιόλας προσπαθώντας να βρώ καλύτερη τιμή. Οπότε διπλή συγνώμη για εσένα. Τώρα όμως αναγκάζομαι και εγώ και μένω με την ρίζα άβαφη..

5. Συγνώμη στην διατροφολόγο μου

Με βοήθησες παρα πολυ σε αυτο το κομμάτι και σε ευχαριστώ.Είχες ανάγκη τους πελάτες, μου το είχες πει και μου έκανες και τις καλύτερες τιμές. Είχαμε κανονίσει ραντεβού και εγω εξαφανίστηκα χωρίς να σε ειδοποιήσω..Πώς να σε πλήρωνα? Η ντροπή μου ηταν μεγάλη. Και να που μου έστειλες και μήνυμα για δουλειά και εγω απλά ντράπηκα να απαντήσω..και ακόμα ντρέπομαι..

6. Συγνώμη στο βιντεοκλαμπ και τον κινηματογράφο της περιοχής μου

Πάντα σας τιμούσα, μου αρέσουν πολύ οι ταινίες.. Όμως πλέον αναγκάστηκα να κατεβάζω απο το ίντερνετ χωρίς να πληρώνω και ας είναι η ποιότητα χάλια. Η αλήθεια είναι πως όταν κάθεσαι στον καναπέ σου και  βλέπεις σκιές απο ανθρώπους να περνάνε μπροστά απο την οθόνη νιώθεις οτι είσαι σε μια αίθουσα κινηματογράφου. Έχει και αυτο την ομορφιά του, δεν μπορώ να πω..

7. Συγνώμη σε όλα τα μαγαζιά με ρούχα, αξεσουαρ, καλλυντικά, εσώρουχα 

 Μου λείπετε, αυτό είναι αλήθεια..αλλα πάλι καλα που μου κάνουν ακόμα τα περσινά μου.. Εντάξει στα καλλυντικά αντιμετωπίζω ενα μικρό προβληματάκι όπως και στα εσώρουχα. Με βλέπω να καταλήγω στους πάγκους της λαϊκής και των παζαριών να ψωνίζω όλα αυτα τα εσώρουχα με τις φούντες και ο φαφούτης μανάβης απέναντι να ξερογλύφεται. Τουλάχιστον θα ενισχύσω οικονομικά αυτες τις "επιχειρήσεις"

8. Συγνώμη σε όλα τα φαγάδικα, καφετέριες, μπαράκια, κλαμπάκια 

Ναι και εσείς μου λέιψατε. Το να μην έχεις λεφτά όμως σε βοηθάει να σκεφτείς την σιλουέτα σου παραπάνω, να κόψεις τις πολλές κακές συνήθειες και να βρείς άλλες εναλλακτικές μεθόδους διασκέδασης. Και ο καφές σπίτι και το κρασάκι της γιαγιάς και το μπιφτέκι της μαμάς την ίδια δουλειά κάνουν.Ειδικά αμα τα μοιραστείς και με παρέα. Και στο τέλος δεν έχει και κανείς να πει οτι ηταν φουσκωμένος ο λογαριασμός και τους πιάσανε τον κώλο.

9. Απο όλα τα ξενοδοχεία και τουριστικά μέρη που είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου

Μεγάλη ανάγκη..αλλα σε αυτή την φάση περπατάω και κάθε τι καινούργιο που βλέπω γύρω μου το αντιμετωπίζω σαν να βρίσκομαι σε κάποιο τουριστικό μέρος και οτι βλέπω αξιοθέατα για πρώτη φορά." Αα κοίτα να δείς, καινούργιο περίπτερο", "Καταπληκτικό συντριβάνι", "Αργυρούπολη είμαστε?δεν είχα ιδέα!!" . Και σαν να μην φτάνει όλο αυτό, μοιράζομαι και τις εμπειρίες με φίλους και γνωστούς. Σηκώνω το τηλέφωνο και αρχίζω "Σήμερα βγήκα μια βόλτα μέχρι την πλατεία..Άνοιξε καινούργιο περίπτερο..Κόσμος πολύς!!.. Ωραία ήταν, γύρισα ανανεωμένη,θα το ξανακάνω κάποια στιγμή"  

10. Τέλος, συγνώμη απο την κολλητή μου "τράπεζα"

Πάντα είσαι εκει, μα πάντα. Και ακόμα σου χρωστάω.Και έχεις και εσυ τις δυσκολίες σου και εγω ανήμπορη να βοηθήσω. Με ζείς στα καλά μου μα κυρίως στα άσχημά μου. Και να φανταστείς οτι πριν απο μερικά χρόνια κόντεψα να επιτρέψω να μας απομακρύνουν. Πόσο χαίρομαι που δεν έγινε αυτό γλυκιά μου..Δεν θα βάλεις λουκέτο, θα είμαι και εγω πάντα εκεί, τουλάχιστον να σου χαμογελάω και να σου δίνω κουράγιο. Όταν χάνομαι σε σκέψεις τύπου τι θα κάνω αν γυρίσει ο τροχός, είσαι πάντα η πρώτη μου σκέψη, να στα ξεπληρώσω όλα στο τριπλάσσιο..και θα το κάνω..

Όταν επιτέλους γυρίσει αυτος ο γαμημένος ο τροχός... 

ΑΕΡΟλογίες

 

Για εσένα μοναδικέ μου αναγνώστη, που πιστεύω αυτή η ανάρτηση θα σου φανεί αρκετά διασκεδαστική και ίσως και χρήσιμη. 

    Είναι κάπου στις 5παρα σήμερα το απόγευμα.. Σε κάποιο σημείο της εθνικής οδού προς Αθήνα.. Κάπου μισή ώρα μακριά ..Δύο φίλες μου και εγώ, στο αμάξι, φουσκωμένες και νυσταγμένες από το φαγοπότι. Επιστρέφουμε μετά από κυριακάτικη εξόρμηση στην εξοχή. 

Καθώς έχουμε αναλύσει χίλια δυο θέματα, ως επί το πλείστον γκομενικού περιεχομένου, κατά κάποιο τρόπο-ανεξήγητο που δεν ενθυμούμαι όσο και να προσπαθώ- η συζήτησή μας φτάνει στις ΑΕΡΟΛΟΓΙΕΣ. Και όχι, δεν εννοώ τα λόγια αέρος, τα φούμαρα, τις υπερβολές.. Εννοώ τα λόγια του κώλου, με την κυριολεκτική σημασία της λέξεως. Ναι, καλά κατάλαβες μοναδικέ μου αναγνώστη, και εμείς οι γυναίκες ασχολούμαστε με τις κλανιές. Δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο του αντρός.

Θέμα συζήτησης: Η κλανιά

Κεντρική ιδέα: Η κλανιά  ανάμεσα στο ζευγάρι/ στον εργασιακό μας χώρο

Ανάπτυξη θέματος: Ποια τα όρια ανοχής, ποια τα όρια αντοχής, η συγχώρεση, η ντροπή, η κατακραυγή, η απόρριψη.

Σκονάκι: προσωπικές εμπειρίες  

Επίλυση προβλήματος: Έξυπνοι τρόποι αντιμετώπισης, καμουφλάζ, τι συνηθίζεται 

Bonus subject: Διάρροια και καταστροφικές συνέπειες.

Συμπερασματική προσέγγιση γυναικών

'Όσον αφορά το ζευγάρι: όλα είναι επιτρεπτά αρκεί να μην ξεπερνάνε τα όρια ευγένειας και κατανόησης. Λεμε absolutely YES στην μία φορά (ατύχημα) για την οποία δεν χάθηκε και ο κόσμος αρκεί να ακολουθήσει μια ευγενική χαμογελαστή και γεμάτη ντροπή συγνώμη. Λεμε definitely NO στην κατ' εξακολούθηση επανάληψη χωρίς κανένα ίχνος ντροπής και μεταμέλειας.

'Όσον αφορά τον εργασιακό μας χώρο: Επιτρεπτό είναι μόνο αν έχεις δηλώσει ότι είσαι έγκυος, η απόλυτη συγχώρεση και κατανόηση στα πάντα. Διαφορετικά, την πάτησες. Είτε κρατήσου για την τουαλέτα είτε απλά κάνε τον σταυρό σου να μην σε πάρουν χαμπάρι. Όπως και να έχει, καλύτερα να μην σου τύχει. 

Για το bonus subject της ημέρας όσο αηδιαστικό και αν ακούγεται, όσο ντροπιαστικό και να είναι αν σου τύχει δεν παύει να είναι απόλυτα φυσιολογικό. Στην τελική, σε όλους μας έχει συμβεί και ξέρουμε πώς είναι. Διότι πως να πατήσεις φρένο σε έναν καταρράκτη? Αυτό δεν γίνεται.. Και επειδή το έχω πάθει στο 4ο ραντεβού παθιασμένης σχέσης, η ντροπή μεγάλη, αλλά η ανακούφιση ότι πρόλαβα και δεν τα έκανα και πάνω μου λερώνοντας και το κάθισμα του αμαξιού και οτιδήποτε άλλο βρισκόταν σε άμεση επαφή (που ισοδυναμεί με το απόλυτο ρεζιλίκι) ήταν μεγαλύτερη. 

Bonus tips: 

1. Η δυνατή μουσική/ τηλεόραση βοηθάει στο να καλύπτεται ο θόρυβος, αρκεί να βρίσκεσαι σε άλλο χώρο από τον υπόλοιπο κόσμο και να έχεις βεβαιωθεί ότι δεν θα σε ακολουθήσουν

2.Η μυρωδιά μπορεί να σε ακολουθήσει, για αυτό μείνε στην θέση σου μερικά λεπτά 

3.Το τρεχούμενο νερό στην ντουζιέρα ή το ανεμιστηράκι του εξαερισμού δεν καλύπτει κανένα θόρυβο. Οι έξω από την τουαλέτα τα ακούνε όλα 

4.Κάπου έχει ακουστεί ότι ένα αναμμένο σπίρτο απορροφά τις οσμές.. δεν έφτασα σε αυτό το σημείο να το δοκιμάσω, αν το κάνεις περιμένω αποτελέσματα. Πρόσεξε μόνο σε ποιο σημείο θα το ανάψεις, έχω δει κάτι βιντεάκια που τα οπίσθια καταλήγουν να γίνουν φλογοβόλα (επίσης μη εξακριβωμένο)

5.Όταν υπάρχει ανάγκη για κωλόχαρτο, φρόντισε να έχεις τσεκάρει αν υπάρχει αρκετό. Το να ανοίξεις πόρτα για να εφοδιαστείς με τον αναγκαίο εξοπλισμό μπορεί να αποβεί και καταστροφικό

6.Καλό θα ήταν να έχεις τσεκάρει από πριν αν λειτουργεί και το καζανάκι, ειδικά σε περίπτωση που βρίσκεσαι σε ξένο χώρο. 

 7. Μια έτοιμη, έξυπνη και συνθηματική δικαιολογία μετά την έξοδο μας που θα προειδοποιεί τον επόμενο από εμάς να μην πλησιάσει αμέσως θα ήταν χρήσιμη. 

8. Όταν ο διπλανός σου κοιμάται και νομίζεις ότι δεν ακούει πρώτα σιγουρεύσου. Μερικοί άνθρωποι δεν κοιμούνται τόσο βαριά όσο θα θέλαμε. 

  Και κάπως έτσι γελώντας με την καρδιά μας φτάσαμε στα σπίτια μας. Τόση μεγάλη δόση μελιού για σήμερα δεν την περίμενα. Αυτές τις ξεκαρδιστικές στιγμές με την παρέα δεν τις αλλάζω με τίποτα! 

  Το βιντεάκι εξαιρετικά αφιερωμένο στα κορίτσια

Μέλι και Κανέλλα, η αρχή

Είμαι στο σπίτι μου πίσω από τον υπολογιστή.. ακόμα μια μέρα που ψάχνω τρόπους να γεμίσω την καθημερινότητά μου.. Το μυαλό μου εδώ και καιρό φλερτάρει με την ιδέα ενός ιστολόγιου. Έτσι και σήμερα.. Το σκέφτομαι από εδώ, το σκέφτομαι από εκεί, το προσπερνάω.. Ξαφνικά δύο λέξεις, έτσι από το πουθενά, λες και κάποιο μαγικό ραβδάκι τις έφερε για να με απασχολήσουν, τρυπώνουν στο μυαλό μου . “Μέλι και Κανέλλα”.. Ωραίος τίτλος συλλογίζομαι..

  Δεν χάνω χρόνο.. Με μία σύντομη αναζήτηση στους ιστότοπους φτάνω σε αμέτρητα αποτελέσματα..Xίλια δυο έχουν ειπωθεί για αυτά τα δύο συστατικά.. Αποσβολώνομαι σε μια λίστα ασθενειών που μπορούν να αντιμετωπιστούν με την καθημερινή δοσολογία μέλι και κανέλλας. 

“Κοίτα να δεις τι μαθαίνεις” μουρμουράω, και γουρλώνω τα μάτια μου περισσότερο.. Προσπαθώ μεμιάς να συγκρατήσω στο μυαλουδάκι μου όσες περισσότερες πληροφορίες μπορώ, καθώς ποτέ δεν ήμουν υπέρ των φαρμακευτικών αγωγών, ειδικά για τις καθημερινές παθήσεις. Πατάω και μια αποθήκευση στα αγαπημένα γιατί ποτέ δεν ξέρεις, ένα μυαλό το έχουμε χειμώνα καλοκαίρι και αυτό κοντεύουμε να το χάσουμε.

  Όμως αυτές οι δύο λεξούλες ακόμα με τριβελίζουν στο μυαλό μου.. Άραγε να είναι το αντίστοιχο του “Αλάτι και Πιπέρι” που λέγαμε πάντα? “Κάθε φαγητό..” μου έλεγε η μανούλα μου “θέλει το αλάτι και το πιπέρι του για να νοστιμεύσει. Όλα με μέτρο και όσο τα αντέχεις στην γλώσσα σου. Αλλιώς το φαγητό θα είναι για πέταμα. Το ίδιο και η ζωή. Θέλει και τις χαρές και τις λύπες στην σωστή δοσολογία, όσο το αντέχει η ψυχή σου. 

Χαμογελάω στην ανάμνηση.. "Μάνα με την παντοτινή σοφία σου.."

  Μήπως λοιπόν το μέλι και η κανέλλα αντιπροσωπεύουν τις χαρές και τις λύπες της ζωής μας? Το μέλι πάντα είναι γλυκό, υπερβολικά γλυκό θα έλεγα και μόνο απόλαυση μπορεί να φέρει ,τουλάχιστον σε εκείνους που το προτιμούν. Η κανέλλα από την άλλη από μόνη της είναι πικρή. Για να αντέξουμε την κανέλλα, για να μπορέσουμε να την γευτούμε πρέπει συνήθως να την συνδυάσουμε με κάτι άλλο, κάτι γλυκό που θα καλύψει την έντονη πίκρα της ..Το μέλι-και αυτό μπορώ να το πω άφοβα μιας και είμαι λάτρης-καλύπτει πολύ όμορφα την κανέλλα αφήνοντας στον ουρανίσκο και τα ρουθούνια μας την ιδιαίτερη γλύκα του και το έντονο άρωμα της..

  Επομένως, το μέλι και η κανέλλα σαφώς μπορούν να αντιπροσωπεύουν τις χαρές και τις πίκρες της ζωής.. και ίσως όταν συνδυαστούν και τα δύο καλά και στην σωστή δοσολογία να είναι σε θέση να θεραπεύσουν ακόμα και την ψυχή μας. Δεν είναι τυχαίο που οι μεγαλύτερες στεναχώριες ξεπερνιούνται με τις μεγαλύτερες χαρές.. Το μόνο που μας μένει όταν ευτυχήσουμε είναι αυτό το γλυκόπικρο άρωμα της στεναχώριας που πέρασε..

  Κάπως έτσι λοιπόν κατέληξα στην δημιουργία αυτού του ιστολόγιου με τον τίτλο “Μέλι και Κανέλλα”. Για να παραθέτω αυτές τις γλυκές και πικρές στιγμές της ζωής και να αναζητάμε μαζί το μέλι και την κανέλλα μας.. Και ποιος δεν το έχει ανάγκη σήμερα με όλες αυτές τις πίκρες που γευόμαστε σε καθημερινή βάση? Γιατί δεν ξέρω αν το καταλάβατε.. και εγώ πικραμένη είμαι και ψάχνω επειγόντως το μέλι μου..

Δέκα κουταλιές μέλι παρακαλώ και γρήγορα!