Το μέτρημα...

   Είναι κατι τέτοιες στιγμές μοναξιάς και απόλυτης ηρεμίας που κάθομαι και αναπολώ όμορφες μέρες του παρελθόντος με όμορφους ανθρώπους που όμως δεν υπάρχουν πια (Καλά έρχονται και οι άσχημες αλλα αυτές τις αποθώ απο το μυαλό μου). Θες λίγο η βροχή που φτάνει στα αυτιά μου καθώς πέφτει στα κάγκελα? Θες η ζέστη της κουβέρτας που είναι τυλιγμένη επάνω μου? Θες το οτι νιώθω πιο πληγωμένη απο ποτέ? Μπορεί και το ότι έχω φάει πολύ σήμερα και εχω βαρυστομαχιάσει..

   Όοοχι, δεν αρχίζω την γκρίνια για τα χρόνια που πέρασαν. Δεν θα πω πως νιώθω οτι έχω γεράσει. Αυτο το ξέρω πως δεν ισχύει και το έχω καλά εμπεδώσει μέσα μου. Η αλήθεια μάλιστα είναι οτι την γουστάρω την ηλικία μου, έχω συμβιβαστεί μαζί της και θεωρώ οτι τελικά την περνάω έτσι όπως πρέπει. Πιό πολύ με ρίχνει το γεγονός της διαπίστωσης οτι τελικά το σήμερα δεν ανταποκρίνεται στα όνειρα και την πεποίθηση που είχα χθές για το αύριο(σας μπέρδεψα ε?). Άλλα περίμενα, άλλα ήρθαν, άλλους ανθρώπους φανταζόμουν γύρω μου μα τελικά έφυγαν, άλλα γενικώς. Πόσο απρόβλεπτα τελικά είναι όλα..

    Κυρίως όμως αυτο που με προβληματίζει είναι το γεγονός οτι από όλους τους άντρες και γυναίκες που πέρασαν απο την ζωή μου, μόνο ένας άνθρωπος κατάφερε να μείνει δίπλα μου απο τα μαθητικά χρόνια έως σήμερα (μόνο για αυτόν τον έναν άξιζα άραγε??). Αυτός ο άνθρωπος ειναι η κολλητή μου. Και ούτε καν θυμάμαι πως καταλήξαμε μαζί, δεν έχω καν πάρα πολλές αναμνήσεις μαζί της παρα μόνο τα τελευταία χρόνια, καθώς στην ουσία ηταν συμμαθήτρια της αδερφής μου και όχι δικιά μου.  Η αδερφή μου ούτε καν που κράτησε επαφές μαζί της εδώ και χρόνια.. πήρε και αυτή τον ρόλο της περαστικής όπως κάνανε και οι δικές μου συμμαθήτριες.

   Όλοι οι υπόλοιποι που υπάρχουν σήμερα τριγύρω μου ξέρω πως κατα πάσα πιθανότητα παίζουν τον ρόλο του περαστικού.. Έρχονται, σου γεμίζουν μερικές στιγμές , κάποιες φορές με όμορφο τρόπο και άλλες πάλι με τον χειρότερο, και μετα χάνονται, έτσι απλά. Ούτε θυμάμαι πόσα ονόματα περάσανε απο το κινητό μου, ούτε θυμάμαι με πόσους ανθρώπους μοιράστηκα στιγμές μου, ούτε θυμάμαι πόσες φορές άκουσα και είπα το "θα τα πούμε", "θα χαρώ να σε ξαναδώ" και τελικά τίποτα. Και όταν γινόταν όλο αυτό εγώ ήθελα να τρέξω πίσω τους να πω "Στάσου πού πας?" (έχω μύγδαλα ένα πράγμα, δεν είμαι εγώ που αγαπάς, και άλλα τέτοια)

    Βλέπω ανθρώπους στο δρόμο και λέω, βρε συ, αυτός κάτι μου θυμίζει, απο κάπου τον ξέρω. Σπάω το κεφάλι μου με τις ώρες να θυμηθώ αλλα τίποτα. Λίγες αναμνήσεις έχω, τις εντονότερες, που μάλλον ηταν και οι σπουδαιότερες. Ίσως καλύτερα που έρχεται όλο αυτό έτσι, πού θα τους έβαζα όλους αυτούς στην γιορτή μου, μου λέτε? Ένα σαλονάκι έχω τόσο δά..θα ήθελα γήπεδο!!

    Όμως ρε παιδιά, έχετε κάποια ιδέα που πάνε όλοι αυτοί?Που χάνονται?Υπάρχει ένα συγκεκριμένο μέρος που τους ρουφάει μακριά μας? Μια "σκουληκότρυπα" ίσως?  Πώς γίνεται να χάνονται όλα έτσι απλά? Σαν φτερά στον άνεμο..  Άραγε η ίδια δύναμη που τους φέρνει κοντά μας η ίδια τους τραβάει έτσι ξαφνικά και μακριά μας? Ή μήπως τελικά φταίω εγώ που δεν προσπάθησα παραπάνω για εκείνους? Μήπως ήμουν πολύ δοτική (κάτι για το οποίο δεν μετανιώνω) και στο τέλος πήρα αέρα κοπανιστό? Αν το καλοσκεφτώ οι περισσότεροι απο αυτούς, ξέρουν τουλάχιστον απο ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής μου που με σημάδεψε (αν δεν συνέβαλαν και σε αυτό).Να χαρώ? Ας χαρώ γιατί κοίτα να δεις που είχα ένα είδος μπλογκ τόσα χρόνια χωρίς να το έχω πάρει χαμπάρι. Πόσο μα πόσο μπροστά ήμουν τελικά!!! (εδώ χαμογελάω)

   Για το που πάνε και τι πραγματικά συμβαίνει απάντηση δεν έχω βρεί, και μάλλον δεν θα βρώ και ποτέ.. Μάλλον ετσι είναι ο τρόπος που γυρνάνε αυτά τα γρανάζια της ζωής μας για να μπορέσουμε να εκτιμήσουμε κάποια στιγμή τις αξίες που δεν εκτιμήσαμε κάποτε. Και έχω ήδη εκτιμήσει πάρα πολλά. Πρώτο και κύριο, ποιοί άξιζε που φύγανε και ποιοί όχι. Και μπορώ να πω με σιγουριά, καλά κάνανε και φύγανε, γιατί δεν άξιζαν.

   Ξέχασα να σημειώσω και να τονίσω. Δεν θέλω να πιστεύω πως όλοι που υπάρχουν στην ζωή μου σήμερα θα γίνουν περαστικοί. Αυτό κατα κάποιο τρόπο μπορείς να το διακρίνεις κιόλας απο το πόσο πραγματικά σε νοιάζονται. Και ναι για έναν απο αυτούς διακρίνω έντονα οτι δεν είναι περαστικός. Αφήνομαι λοιπόν ακόμα μια φορά και τους ζω όπως έχει με μία ευχή..Τουλάχιστον αυτός ο ένας να μην χαθεί ποτέ απο την ζωή μου, να γίνει η ίδια μου η ζωή. Αν μη τι άλλο, σίγουρα αξίζω παραπάνω απο έναν ακόλουθο. Τουλάχιστον δύο.. (ζητάω πολλά?ε??)

  **** Ένα ακόμα περίεργο πράγμα..Σήμερα όλη μέρα διάβαζα αναρτήσεις, σχόλια και γελούσα με την καρδιά μου. Δεν έχω κανένα παράπονο απο την σημερινή μέρα. Ίσα ισα οι προηγούμενες ηταν πολύ πιο σκατά και όμως μόνο για αστεία έγραφα. Ανάποδος χρόνος τελικά, είχε δίκιο η μανούλα μου..Τι έχω πάθει απορώ.. Συγνώμη για το ψυχοπλάκωμα. Σίγουρα το μασαμπούκωμα θα φταίει που με ανακατεύει τωρα.Θα αρρωστήσω, είμαι σίγουρη.. Πάω να ξαπλώσω να συνέλθω. Καλό σας βράδυ

**** Ευχαριστώ το γατόνι  που μου έδωσε το σωστό τραγούδι για αυτή την ανάρτηση έστω και καθυστερημένα!