Μία θέση στο παράθυρο

Καθισμένη ακόμα μια φορά μπροστά από το αγαπημένο της παράθυρο, εκεί που πάντα απο μικρή της άρεσε να κάθεται με τις ώρες και να χαζεύει το δρόμο. Εκεί που η ζέστη απο το καλοριφέρ ανέβαινε στο πρόσωπό της και την έκαιγε. Σε αυτή την αγαπημένη της θέση από όπου χανόταν στα πιο μοναχικά της ταξίδια. Μιά θέση στο παράθυρο, όπως άλλωστε επέλεγε πάντοτε σε όλα της τα ταξίδια είτε αυτά γινόντουσαν με αμάξι, με τρένο ή με αεροπλάνο. Ένα παράθυρο ήταν πάντοτε το μέσο που την έφερνε κοντά στις δικές της σκέψεις, στα δικά της όνειρα.

Στέκεται σχεδόν ημίγυμνη μπροστά στον δικό της κόσμο με μια λεπτή κουβέρτα να σκεπάζει το κορμί της. Η ημέρα βροχερή και θλιμμένη, όμως για κάποιο λόγο εκείνη καταφέρνει και εντοπίζει μια ανεξήγητη ομορφιά στο τοπίο που ξεδιπλώνεται στα μάτια της. Όλα της μοιάζουν τόσο ζωντανά, τόσο όμορφα. Το χρώμα από τα δέντρα, οι δρόμοι, το ίδιο της το μπαλκόνι. Είναι η πρώτη φορά που αυτή η βροχή δεν την τρομάζει, δεν της προκαλεί θλίψη και την κάνει να νιώθει πως θα μπορούσε με τις ώρες να τρέξει έξω και να περπατήσει χωρίς να νευριάζει για την ομπρέλα που δεν ανοίγει και για τα λασπόνερα που μουσκεύουν τα πατζάκια της. Η επιθυμία αυτή μέσα της γίνεται ολοένα και  εντονότερη και η καρδιά της αρχίζει ξαφνικά να χτυπάει δυνατά. Όμορφα συναισθήματα την κατακλύζουν.

Τα μάτια της μισοκλείνουν και η ανάσα της βαραίνει.Αρχίζει να αφήνεται σε όλο αυτό το μεθύσι της στιγμής και ο νους της για μια ακόμα φορά αρχίζει το ταξίδι του σε μέρη γνώριμα. Μόλις σε λίγα λεπτά μεταμορφώνεται σε μια σύγχρονη Πυθία που μέσα απο τα δικά της αρώματα  βυθίζεται σε σκέψεις και σε όνειρα, σε εικόνες του παρελθόντος μα όχι του μέλλοντος, όσο και αν αυτό θα το ήθελε πολύ. Αυτή την στιγμή τίποτα δεν την αγγίζει, τίποτα δεν είναι ικανό να την ξυπνήσει, όχι γιατί δεν γίνεται αλλα γιατί δεν το θέλει η ίδια. Τουλάχιστον έτσι νιώθει.

Η αμαξοστοιχία του μυαλού της δεν ταξιδεύει πολύ μακριά, μόλις μερικά χρόνια πριν. Στις ημέρες εκείνες που καθόταν στο ίδιο παράθυρο με τα ίδια όμορφα συναισθήματα και καρτερούσε τον γνώριμο ήχο απο το μηχανάκι του. Ήξερε οτι ήταν εκείνος πριν καν πλησιάσει το σπίτι της και έτρεχε στο μπαλκόνι να τον προλάβει για να του ρίξει το πιο όμορφο χαμόγελό της. Η άφιξή του σήμαινε ζωή για εκείνη. Το να μοιράζεται την ημέρα της μαζί του, απο το πιο απλό έως το πιο σύνθετο κομμάτι της, αυτό σήμαινε ανάσα ζωής για εκείνη. Όλες τις άλλες ώρες απλά ανάπνεε καρτερόντας την άφιξή του για να πετάξει ακόμα μια φορά στα σύννεφα. Εκείνη την περίοδο ένιωθε και η πιο ευτυχισμένη γυναίκα στον κόσμο. Τίποτα δεν της έλειπε και για τίποτα δεν παραπονιόταν. Είχε όλα όσα ήθελε.. ή μήπως όχι?

Στην ερώτηση αυτή τα μάτια της έσφιξαν δυνατά. Το μυαλό ήθελε να συνεχίσει να ταξιδεύει εκεί, στο τότε, στις άπειρες όμορφες εικόνες που έπεφταν σαν λυτρωτική καταιγίδα μπρός στα μάτια της, όμως οι αναμνήσεις του σήμερα δεν της το επέτρεπαν. Μία άνιση μάχη άρχισε να εκτυλίσσεται ξαφνικά μέσα της. Οι όμορφες εικόνες του χθές δεν είχαν την δύναμη να υπερνικήσουν τις άσχημες του σήμερα. Ένας κόμπος έφτασε στον λαιμό της και τα μάτια της βούρκωσαν. Προσπάθησε με όση δύναμη είχε να συγκρατήσει τον χείμαρρο που καρτερούσε στις άκρες των ματιών της για να ξεχυθεί στα μάγουλά της. Δεν μπορούσε να το δεχτεί μέσα της το γεγονός πως έμειναν μόνο στάχτες να της μαυρίζουν την ίδια καρδιά που κάποτε χτυπούσε με τόση αγάπη. Δεν μπορούσε να δεχτεί μέσα της το πόσο εύκολα όλα έσβησαν σαν να ήταν γραφές με κιμωλία στον πράσινο πίνακα της ζωής της και εκείνος κρατούσε το σφουγγάρι. Τα τελευταία λόγια από το στόμα του βαριά που ηχούσαν ξανά και ξανά στα αυτιά της προσπαθώντας να φτάσουν ακόμα μια φορά ώς το βάθος της καρδιάς της για να την πληγώσουν.

Άνοιξε τα μάτια της με δυσκολία και ξαφνικά όλο το τοπίο της φάνηκε γκρίζο και μουντό. Μισούσε μέχρι και τον αέρα που ανάπνεε. Το δωμάτιο που κάποτε την γέμιζε ζεστασιά και αγάπη ξαφνικά την έπνιγε. Ήθελε να φωνάξει δυνατά αλλά κανείς δεν θα την καταλάβαινε, κανένας δεν θα την άκουγε. Ο δρόμος που κάποτε καρτερούσε με χαμόγελο στεκόταν ακόμα μπροστά της και έβγαζε απειλητικά μαχαίρι για να την κομματιάσει. Πήρε μια βαθιά ανάσα και σκούπισε τα δάκρυά της. Έπρεπε πλέον να αποδεχτεί πως αυτή είναι η πραγματικότητα όσο και αν την πονάει μέσα της. Το ταξίδι στο οποίο είχε μόλις αφεθεί τελικά δεν της έκανε καθόλου καλό. Ήξερε πως δεν ήταν στο χέρι της να επιλέξει την διαδρομή. Ήξερε πως το μυαλό και η καρδιά της επέλεγαν αυτόβουλα την διαδρομή που τους ήταν γνώριμη, εκεί που τόσα χρόνια είχαν μάθει απο μόνα τους να βαδίζουν. Δεν ήταν η πρώτη φορά που έκανε το ίδιο ταξίδι, δεν ήταν η πρώτη φορά που επέστρεφε απο αυτό με πόνο και με δάκρυα.

Τυλίχτηκε περισσότερο στην κουβέρτα της για να ζεστάνει το κορμί της που τώρα έτρεμε. Δεν άντεχε άλλο αυτό τον πόνο, όλο αυτό το μαρτύριο από τις αναμνήσεις που τρύπωναν με το έτσι θέλω στο μυαλό της και την μαστίγωναν στην καρδιά της. Πώς να το σταματήσει όλο αυτό, πώς να το αποτρέψει ξανά, άραγε να υπάρξει ποτέ τρόπος? Θυμάται την γιαγιά της να της λεει πως ο χρόνος γιατρεύει τις πληγές.. Πώς γίνεται όμως να πονάει ολοένα και περισσότερο με το πέρασμα του χρόνου? Πώς γίνεται εκείνος να την πλήγωνε τόσο πολύ όσο την είχε δίπλα του και όμως να συνεχίζει να την πληγώνει ακόμα και αν έφυγε μακριά της?

Όσο χανόταν σε ερωτήματα και σκέψεις και απορίες ούτε που συνειδητοποιούσε το πέρασμα της ημέρας. Ξαφνικά σαν απο μηχανής θεός ήρθε να την βγάλει απο τον λαβύρινθό της ο ήχος απο το κινητό της. Γύρισε και κοίταξε το γραφείο όπου το κινητό χοροπηδούσε σαν μεθυσμένο. Ήξερε πως αυτός ο ήχος δεν παρέπεμπε στο παρελθόν της αλλα στο μέλλον της και αυτό δεν χρειαζόταν να πάει κοντά για να το διαπιστώσει. Ήταν το μέλλον της που την καρτερούσε υπομονετικά όλο αυτό τον καιρό που εκείνη έσβηνε κάθε φορά στις αναμνήσεις του χθές.  Που της άπλωνε το χέρι και της χάριζε χαμόγελα κάθε φορά που εκείνη λύγιζε στις αδυναμίες του μυαλού και της καρδιάς της. Σκούπισε τα τελευταία δάκρυά της και περπάτησε γοργά πρός το γραφείο για να απαντήσει. Είδε το όνομα στην οθόνη και χωρίς να το προσπαθήσει καν ένα χαμόγελο ήρθε και φώτισε το πρόσωπό της. Η φωνή του ήρθε να ζεστάνει την καρδιά που τόση ώρα είχε παγώσει για να μπορέσει και πάλι να αρχίσει να χτυπάει.

Μέσα της ήξερε καλά πως το μόνο που της έμενε να κάνει ήταν να χαμογελάσει στο μέλλον και να τα αφήσει όλα πίσω της. Όσο και αν την πόνεσε το χθές, όσο και αν την τρόμαζε το αύριο, όσο και αν φοβόταν να ξανανιώσει όπως ένιωθε κάποτε, ήξερε πως η πορεία της ζωής είναι μπροστά και όχι πίσω. Μπορεί έως σήμερα να κρατούσε άλλος το σφουγγάρι αλλά αυτός ο πίνακας της ζωής της είναι ακόμα μια φορά καθαρός για να γραφτεί μια καινούργια ιστορία και την κιμωλία την κρατούσε και πάλι εκείνη. Στο εξής πρέπει να αφεθεί σε ταξίδια που οδηγούν σε νέα μονοπάτια. Ακόμα και αν αυτα τα ταξίδια γίνουν από το ίδιο παράθυρο που σήμερα της έδωσε ακόμα μια φορά τόση θλίψη.

Κάπως έτσι τα Χριστούγεννα

Δεν σας ξέχασα και ναι είμαι καλά!! Όχι όσο θα ήθελα αλλά δεν βαριέσαι?Συνήθεια κατάντησε και αυτό!

Καταρχήν τα χρόνια μου πολλά σε όλους σας! Ελπίζω να περάσατε όμορφα τα Χριστούγεννα και να πήρατε μεγάλη δόση χαράς και ξεκούρασης για να συνεχίσετε την καθημερινότητά σας!

Εγώ μπορώ να πώ πως τα περίμενα αλλιώς και τελικά αλλιώς μου ήρθανε. Όχι δεν θα κλαφτώ πάλι διότι σε γενικές γραμμές καλά τα πέρασα. Αυτές τις μέρες έζησα το εξής φαινόμενο: κάνεις ένα πλάνο στο μυαλό σου, συνήθως το ομορφότερο, στην συνέχεια τρώς μια μεγάλη σφαλιάρα και ξενερώνεις επειδή διαπιστώνεις πως πάλι όλα θα γίνουν αλλιώς, συνεχίζεις κάνοντας τα χειρότερα σενάρια στο μυαλό σου και σε πιάνουν οι κλάψες και τελικά διαπιστώνεις ότι δεν ήταν και τόσο χάλια μωρέ όσο τα περίμενες, υπήρχαν και τα καλά της υπόθεσης. Ακόμα και αυτό το ασανσερ στην ψυχολογία μου τελικά είχε την χάρη του, δεν μπορώ να το αρνηθώ.

Σάββατο 22/12
 Η ημέρα ξεκινάει τέλεια, με τους καλύτερους οιωνούς. Η διάθεση στο φούλ κυρίως επειδή τα ξημερώματα οι γονείς μου έφυγαν για τις γιορτές. Καιρός τους ήταν να ξεκουνήσουν και λιγάκι απο το σπίτι, τόσο καιρό η κατάσταση είχε καταντήσει αηδία! Γέρασαν πριν την ώρα τους μου φαίνεται και απορώ πως το αντέχουν να κάθονται όλη μέρα σπίτι, ο ένας στην ανατολική πτέρυγα και ο άλλος στην δυτική (γιατί έχω και έπαυλη τρομάρα μου). Πάλι καλά που υπάρχει και το χωριό και ξεκουνιούνται κάτι τέτοιες μέρες.

Το μεσημέρι καλεσμένη στην θεία, διότι έμεινα μόνη το κακόμοιρο και έπρεπε να αναλάβει τα ηνία σαν καλή θεία να με φροντίσει. Να είναι καλά γιατί μια πείνα μεγάλη την είχα, όπως και μια βαρεμάρα για να ετοιμάσω φαγητό για ένα άτομο. Το βραδάκι καλεσμένη σε φιλικό σπίτι, με όλη την παλιοπαρέα. Κάτι τέτοιες συνευρέσεις που γίνονται μία στο τόσο πολύ τις χαίρομαι και πολύ τις καρτερώ κάθε φορά!! Είμαι σαν τα σκυλάκια που μόλις βλέπουν την λιχουδιά κάνουν κωλοτούμπες και κουνάνε την ουρά σαν τρελά. Κάπως έτσι λοιπόν και εγώ. Έβαλα τα καλά μου και ας έλεγε η πρόσκληση "casual ενδυμασία". Εγώ ετοιμάστηκα λές και έβγαινα ραντεβού.

Όλοι μαζεμένοι σπίτι, οι εκπλήξεις μεγάλες, το κλίμα απίστευτα χαρούμενο και γιορτινό. Κάποιοι λείπανε, κάποιοι νέοι εμφανίστηκαν, αυτό με μελαγχόλησε λιγάκι και με τρόμαξε για τις μελλοντικές συνευρέσεις, μόλις όμως εμφανίστηκαν τα φαγητά στο μπουφέ όλα ξεχάστηκαν. Μπορεί να μην έφαγα ποσότητα, αλλά έπεσα με τα μούτρα. Ούτε στον πόλεμο να ήμουν!! Το ευτύχημα ήταν πως υπήρξαν και χειρότεροι απο εμένα που γέμισαν το πιάτο και δύο και τρείς φορές πριν καν τελειώσω τα δικά μου. Μιλάμε, πήραν τα πιρούνια φωτιά.

Η βραδυά συνεχίστηκε με χαρτάκι, επιτραπέζια και στο τέλος το αγαπημένο μας πάντα παιχνίδι που έχει καταντήσει κάτι σαν ιεροτελεστία τέτοιες μέρες, "Δολοφόνος" ή αλλιώς "Η νύχτα πέφτει στο Παλέρμο". Κάπως έτσι φτάσαμε στο ξημέρωμα με απίστευτο γέλιο, απίστευτο κέφι και απίστευτο ντουμάνι απο τα τσιγάρα. Νομίζω οτι τα μάτια μου ακόμα τσούζουν!!

Κυριακή 23/12 
 Η ημέρα κρίθηκε τελείως λάθος. Φάνηκε απο το πρωί ότι δεν θα είναι καλή. Τα νεύρα μου αρκετά, διότι ενώ περίμενα οτι η χθεσινή ημέρα θα συνεχιστεί τελικά ο καθένας ασχολήθηκε με την πάρτη του. Και αφού κατάφερα να ξυπνήσω το μεσημεράκι και με ανακατωσούρες απο τις χθεσινές κρεπάλες αποφάσισα πως είναι η ιδανική στιγμή να κάνω ένα δύσκολο τηλεφώνημα και να βγάλω όλα μου τα εσώψυχα με τον πιό ήρεμο και όμορφο τρόπο. Μπορεί να μην πήρα την ίδια αντιμετώπιση, αλλά η ευχαρίστηση της πιό ανάλαφρης καρδιάς μου μου έδωσε απίστευτη δύναμη για να συνεχίσω αυτές τις μέρες. Πάντα πίστευα ότι τις μέρες αυτές πρέπει να τα λέμε λίγο με τον εαυτό μας και να βγάζουμε προς τα έξω όλη μας την αγάπη και την αλήθεια μας.

Έτσι δυναμικά λοιπόν ξεκουνήθηκα και ακολούθησα την αδερφή μου, το γαμπρό μου και τον μικρό μας ταλιμπάν σε μια εξόρμηση στα μαγαζιά για καφεδάκι. Είχαμε φυσικά και συνοδεία τους νονούς του μικρού οπότε και υπήρχε ένα μεγαλύτερο ενδιαφέρον στην παρέα μιας και οι συζητήσεις έδιναν και έπαιρναν.

Η κίνηση στους δρόμους ατελείωτη, η κίνηση στα εμπορικά καταστήματα ατελείωτη και αυτή. Ο πονοκέφαλός μου όχι μόνο δεν έφευγε αλλά γινόταν ολοένα εντονότερος.  Ο μικρός είχε γραπωθεί στην αγκαλιά μου και κοίταζε τρομαγμένος τον κόσμο που περνούσε μπουλούκια γύρω μας. Πάμε στο πρώτο εμπορικό να βρούμε να κάτσουμε για έναν καφε και η πλήρης αποτυχία. Ο κόσμος να είναι σε λίστα αναμονής για έναν καφέ. Φύγαμε κακήν κακώς και κατευθυνθήκαμε στο δεύτερο εμπορικό. Εκεί τα πράγματα κάπως καλύτερα και καταφέραμε να βρούμε ενα τραπεζάκι σε μία γωνίτσα για να πιούμε επιτέλους τον ρημαδοκαφέ. Για εμένα ο καφές ακολουθήθηκε και απο μια πιατάρα με κλαμπ σάντουιτς διότι με αυτά και με εκείνα το στομάχι μου είχε φτάσει στο πάτωμα.  Τελικά, ήταν καλή η επιλογή μου γιατι το μικρό μας ζουζούνι ήταν μια αποθέωση και μου είχε λείψει πάρα πολύ!!

Το βραδάκι το πέρασα χαλαρά στο σπίτι φίλων, με δεύτερο καφεδάκι καπακωτό. Το καφεδάκι κράτησε μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες και τότε θυμήθηκα πως έχω και ένα σπίτι που πρέπει κάποια στιγμή να επισκεφτώ και να βγάλω τις μπότες που είχαν γίνει ένα με τα ποδαράκια μου. Το κρεβατάκι μου αν και παγωμένο μου είχε λείψει απίστευτα, μα πάνω απο όλα μου είχε λείψει κάποιος άλλος..
Δεν υπάρχει ομορφότερο πράγμα απο το να αποκοιμιέσαι με την φωνή του..

Δευτέρα 24/12 
Και ενώ όλοι οργανώνουν την παραμονή Χριστουγέννων με φίλους, συγγενείς και γνωστούς εγώ ξυπνάω ακόμα μια φορά το μεσημέρι με το απόλυτο τίποτα κανονισμένο. Όλοι εξαφανισμένοι ακόμα μια φορά. Έτσι κάπως κατέληξα στο σπίτι της αδερφής μου, με τον μικρό ταλιμπάν να πηγαινοέρχεται και να μας τρελαίνει όλους. Η βαρεμάρα δεν άργησε να έρθει και αφού κατέληξα πως πρέπει να το πάρω πλέον απόφαση πως η αποψινή βραδυά θα κυλήσει σπίτι μου και όχι κάπου αλλού επέστρεψα στην βάση μου κάπως θλιμμένη. Όμως είχα εσένα να με περιμένεις, εσένα να σου αφιερώσω όλη την βραδυά.. και είδαμε μαζί ταινιούλες, και σε απόλαυσα ώρες ατελείωτες ώσπου αποκοιμήθηκα ξανά με την φωνή σου.. τελικά δεν ήταν καθόλου άσχημη αυτή η ημέρα..

Τρίτη 25/12 Καλά μας Χριστούγεννα
Αυτή η ημέρα ήταν κανονισμένη απο πρίν. Το εορταστικό τραπέζι θα στρωνόταν στο σπίτι της αδερφής μου. Εξάλλου, γιόρταζε και ο άντρας της και εντάξει, αυτή είναι και η οικογένεια μου. Καλεσμένοι της, τα πεθερικά της. Γεγονός όχι τόσο ευχάριστο για εμένα, αν και δεν μου έχουν κάνει και τίποτα οι άνθρωποι. Απλά να, δεν είναι και απο τους ανθρώπους που αποκαλείς την ψυχή της παρέας. Ας είναι όμως, ας μην γκρινιάζω άλλο.. εξάλλου, ένα τραπέζι είναι που θα περάσει και αυτό.

Μετά απο κάμποση ώρα προετοιμασίας για τα τελευταία εδέσματα που θα συνόδευαν την γαλοπούλα το τραπέζι στρώθηκε και ακόμα μια φορά έπεσα με τα μούτρα. Η ποσότητα πάλι δεν ήταν αρκετή αλλά οι ταχύτητές μου τι να πώ, με εκπλήσσουν κάθε φορά και περισσότερο. Πρέπει να το κοιτάξω τελικά αυτό!! Και αφού όλα τελείωσαν όμορφα με ένα στομάχι τούμπανο, μια ανακατωσούρα απίστευτη και ενα σωρό τύψεις για τις θερμίδες που καταβρόχθισα, αραδιάστηκα στον καναπέ και περίμενα και το αγαπημένο μου γλυκό. Ναι, ένα τσίζκεικ σπιτικό περίμενε μέσα στο ψυγείο και το λιγουρευόμουν και ας ήθελα να βγάλω οτι είχα και δεν είχα από μέσα μου.

Όμως, καλά να πάθω που κάνω όνειρα και λιγουρεύομαι κιόλας. Το γλυκό δεν έλεγε να κοπεί με τίποτα, τα γερόντια αρχισαν να κουτουλάνε όρθια στον καναπέ και σαν να άκουσα και ενα μικρό ροχαλητό στιγμιαία, ο γαμπρός μου ταβλιάστηκε στο κρεβάτι του αμέσως μετά το φαγητό και η αδερφή μου εξαφανίστηκε κάπου στα ενδότερα προσπαθώντας να κοιμήσει τον μικρό. Περίμενα λίγο, περίμενα πολύ, περίμενα περισσότερο αλλά πουθένα βλέψεις για γλυκό. Και αφού με όλα αυτά άρχισα να απογοητεύομαι και να νιώθω τα ματάκια μου οτι κλείνουν, το πήρα απόφαση με βαριά καρδιά, θυσίασα το τσίζκεικ και πήρα το μπουφανάκι μου για να πάω σπίτι.

Ευτυχώς το βράδυ βρέθηκα πάλι με όλη την παλιοπαρέα πρώτο τραπέζι πίστα. Τύφλα να έχουν τα μπουζούκια σου λέω. Είχε ο αντέννα τα 20 χρόνια φοίβος και πολύ το απολαύσαμε. Η μουσική διαπασόν, οι αφιερώσεις να πέφτουν η μία μετά την άλλη, όλοι να χορεύουμε απο την θέση μας, τα ποτά να πηγαινοέρχονται και στο τέλος να ρίχνουμε και τα παλαμάκια μας. Ούτε στα μπουζούκια δεν έχουμε κάνει τέτοιο κέφι! Το μόνο που μας έλειπε ηταν τα γαρύφαλλα. Σε κάποια φάση σκεφτήκαμε να μαδήσουμε ένα δεντράκι που είχαν εκεί, αλλά ευτυχώς το μετανιώσαμε!! Το πρόβλημα ήταν οταν τελείωσε η εκπομπή και αρχίσαμε να ψάχνουμε στα πιό τελειωμένα κανάλια για να βρούμε κανα μπουζούκι ακόμα. Τελικά όμως ο αντέννα συνέχισε με Θεοδωρίδου- Μαζωνάκη και πάλι καλά γιατί το κέφι συνεχίστηκε!

Τετάρτη 26/12
Σήμερα αγαπητοί μου βρίσκομαι σπιτάκι και μετά απο μεγάλη δυσκολία το πήρα απόφαση οτι πρέπει να συμμαζευτεί και λίγο γιατί το βράδυ επιστρέφουν τα αλάνια και ποιός τους ακούει. Αυτή η γκρίνια της ελληνίδας μάνας δεν παλεύεται!! Το απογευματάκι μάλλον θα καταλήξω έξω σε κανα σινεμάδακι ή οτιδήποτε άλλο και πάλι καλά θα περάσουμε και σήμερα. Το ελπίζω δηλαδή διότι μέχρι στιγμής αυτό έχει κανονιστεί!!


Τελικά ναι δεν πέρασα τόσο καλά όσο θα ήθελα αλλά δεν πέρασα και τόσο χάλια όσο πίστευα. Πρέπει να σταματήσω να γκρινιάζω μου φαίνεται.

Εύχομαι να είστε όλοι καλά και να είναι οι τελευταίες μέρες αυτού του δύσκολου χρόνου ακόμα πιο όμορφες για όλους μας. Τουλάχιστον να αποχαιρετήσουμε τον χρόνο με χαμόγελο στα χείλη μας και όχι με δάκρυα στα μάτια μας.

Όνειρο (δεν) ήτανε

Ένα βάρος νιώθω να με σκεπάζει παντού, στο σώμα μου, στο κεφάλι μου. Τα μάτια μου τσούζουν και ανακατεύομαι. Προσπαθώ να τα ανοίξω για να καταλάβω πού βρίσκομαι. Από το παράθυρο ο ήλιος με τυφλώνει. Διακρίνω μικρές λάμψεις στον χώρο και αρχίζω να ανοιγοκλείνω τα μάτια μου.. δεν φταίνε εκείνα, είναι η σκόνη που λαμπυρίζει και περιφέρεται στον αέρα έτοιμη να πάρει και αυτή την θέση της στα έπιπλά μου.

Ανακατεύομαι και δεν είναι απο ποτά, σε αυτό είμαι σίγουρη. Προσπαθώ να θυμηθώ. Ήμουν σπίτι μου, την ημέρα της γιορτής μου. Χωρίς κόσμο, χωρίς δώρα, χωρίς τίποτα. Το μεσημέρι ένα συνηθισμένο οικογενειακό τραπέζι και το ανηψάκι μου αγκαλιά. H έξοδος είχε κανονιστεί για το βράδυ με τους φίλους μου σε κάποιο πάρτυ. Μέχρι το απόγευμα κανείς δεν με είχε πάρει για να το οριστικοποιήσουμε. Παρ'όλα αυτά, εγώ άρχισα τις ετοιμασίες. Έκανα το μπάνιο μου, έφτιαξα τα μαλλιά μου, άπλωσα στο κρεβάτι μου τα ρούχα που θα φορούσα.  Όλα ήταν έτοιμα, αρκεί να χτυπούσε το τηλέφωνο.

Η ώρα 7.30 και εγώ με το μπουρνούζι μου κοιτάω το κινητό μου. Άρχισε να χτυπάει και η καρδιά μου ήρθε στην θέση της. Όμως τα νέα δυσάρεστα. Άκυρα όλα τα σχέδια λόγω ασθένειας που έπιασε την μισή παρέα. "Δεν πειράζει" λέω, προσπαθώντας να ακουστώ ήρεμη και ευδιάθετη. "Μην ανησυχείς για εμένα, κάτι θα κάνω απόψε". Αυτό ήταν.. το κινητό έφυγε απο τα χέρια μου και άρχισα να κλαίω. Ακόμα μια φορά μόνη μου, ακόμα μια μέρα κλεισμένη σπίτι μου. Ήθελα απλά να βγώ έξω να ουρλιάξω.

Άρχισα να ξεσπάω στους πάντες και στα πάντα, δεν το άντεχε όλο αυτό η καρδιά μου. Έμεινα ακίνητη για κάμποσες ώρες να κοιτάω το άδειο και ήρεμο σπίτι, τα λαμπάκια που αναβόσβηναν σαν τρελά στο σαλόνι μας. Θα έπρεπε να μου φέρνουν χαρά αλλά το μόνο που κατάφερναν ήταν να μου το κάνουν ακόμα πιο δύσκολο. Ξαφνικά άρχισα να κρυώνω, να ανακατεύομαι, να σβήνω σιγά σιγά.. Ξαπλώνω στο κρεβάτι μου και ρίχνω πάνω μου όσα περισσότερα σκεπάσματα μπορούσα. Το κορμί μου τρέμει και το κεφάλι μου πάει να σπάσει. Κάποια στιγμή, τα ξημερώματα, κατάφερα και αποκοιμήθηκα.

Δεν ήταν όνειρο τελικά, όχι δεν ήταν. Ήταν το εχθές, ήταν η μέρα που πέρασε και που θα ήθελα πολύ να μην ήταν η αλήθεια αλλά να ήταν ένα άσχημο όνειρο. Σηκώνομαι αργά και προσπαθώ να συνέλθω. Έξω ο ήλιος λάμπει.. "τί όμορφη μέρα σήμερα". Φοράω το χαμόγελό μου και λέω την πιο γλυκιά μου καλημέρα στον καθρέφτη μου. Θα μπορούσαν όλα να ήταν ένα όνειρο.."πάει πέρασε καρδιά μου".

No more taxi please

 Σήμερα θα ξεφύγω λιγάκι απο το σοβαρό mood των αναρτήσεων που έκανα αυτές τις μέρες και θα κάνω μια ακόμα αναδρομή στο παρελθόν μου τότε που είχα χίλιους λόγους να γελάω. Θα σας ταξιδεψω σε εκείνες τις ημέρες που η σχέση μου με τα ταξί ήταν πολύ μα πάρα πολύ στενή, σε καθημερινή σχεδόν βάση (πλούσιους τους έχω κάνει). Τόσο στενή που αν κρατούσα ημερολόγιο κάθε φορά που συνέβαινε κάτι θα μπορούσα να γράψω βιβλίο. Ναι, με έχουν προλάβει σε αυτό, θυμάμαι όταν ένας ταξιτζής έβγαλε σε βιβλίο όλα τα περιστατικά με τους πελάτες του. Δεν θα ήταν όμως ωραίο να γράψει και ένας πελάτης τις δικές του ιστορίες?πιστεύω θα είχε περισσότερες πωλήσεις καθώς ως γνωστόν οι "ταρίφες" έχουν τα θεματάκια τους (αν με διαβάζει κανείς τους να ζητήσω απο τώρα συγνώμη, αλλά οι συνάδελφοί τους δεν παλεύονται).

Δυστυχώς δεν έχω καταγράψει στο μυαλό μου όλα τα περιστατικά που μου έχουν τύχει. Σίγουρα μέσα σε αυτά ήταν η σεξουαλική παρενόχληση με πολύ ιδιαίτερους τρόπους την κάθε φορά. Σε αυτό το σημείο απορώ, το κάνανε σε κάθε πελάτισσά τους άραγε?δηλαδή..ήταν μια διαρκείας ταύλα που ένιωθαν ή απλά τύχαινε πάντα σε εμένα? Θεωρώ πως δεν υπάρχει γυναίκα που να έχει πάρει ταξί και να μην της την έχουν πέσει.Τέλοσπάντων, ανάμεσα σε όλα όσα έχω ζήσει δύο μονάχα περιστατικά μου έχουν μείνει έντονα στο μυαλό μου τα οποία ειλικρινά ήταν και τα πιό εξωφρενικά!!

Περιπτωσάρα ταρίφας Νο.1: ο Ά-γιος
 Πρίν αρκετά χρόνια και όταν ακόμα ζούσε το σκυλάκι μου υπήρχε το γνωστό πρόβλημα στην οικογένεια: όταν κάποιος απο την οικογένεια έπρεπε να πάει ταξίδι κάποιος έπρεπε να μείνει πίσω να το προσέχει. Λογικότατο. Σε μια μεγάλη θρησκευτική γιορτή, αν δεν κάνω λάθος Αγ. Πνεύματος, αποφασίζουν οι δικοί μου να πάνε στο χωριό για το 3μερο. Ο κλήρος έπεσε σε εμένα φυσικά, μιας και η αδερφή μου ήδη συζούσε με τον άντρα της. Μέ ένα σμπάρο όμως δυό τρυγόνια. Μαζί με το σκυλί, μου κλήρωσε και το κατάστημα του πατέρα μου για να πάω να το ανοίξω Σάββατο πρωί να μην μείνει κλειστό. Το χειρότερό μου.

Ξυπνάω λοιπόν μές στην γκρίνια και την μουρμούρα που έπρεπε Σαββατιάτικα να ξυπνήσω απο τα άγρια χαράματα και να πάω και μέχρι την πλατεία να βρώ ταξί για να με πάει στο μαγαζί (εκείνη την περίοδο εργαζόμουν σκληρά, οπότε καταλαβαίνετε το όλο σπάσιμο).Φτάνω στην πιάτσα, παίρνω το ταξάκι και όλα καλά. Μου πιάνει την ψιλοκουβέντα ο τύπος, ένας 50αρης, συνεσταλμένος ανθρωπάκος, όλα καλά, ευγενική εγώ και με χαμόγελο. Που να φανταστώ οτι την kinder έκπληξη μου την κρατούσε για το τέλος!! Φτάνουμε στον προορισμό μας, μην φανταστείτε πολύ μακριά, σε διπλανή περιοχή, και βγάζω να δώσω 5ευρω για την διαδρομή.

Εκεί που κάνει κίνηση να πάρει τα λεφτά, μου πετάει την κουβέντα στην οποία δεν μπορώ να αντισταθώ ποτέ στην ζωή μου. "Χτίζω ένα εκκλησάκι κοντά στο σπίτι μου και αν έχεις την καλοσύνη να αγοράσεις μια λαμπάδα για να βοηθήσεις". Μένω με το στόμα ανοιχτό και μη μπορώντας με τίποτα να αρνηθώ, διότι πάντα σε θέματα θρησκείας λέω απο μέσα μου "απο τον θεό να το βρείς εάν είσαι απατεώνας", βγάζω ένα δεκάευρω και του το δίνω και περιμένω να δώ απο που θα ξεφυτρώσει η λαμπάδα. Κάνει μια έτσι δίπλα απο το κάθισμά του και βγάζει μια λαμπάδα νααααααα μετα συγχωρήσεως!! Σταυροκοπήθηκα νοερά διότι δεν πίστευαν τα μάτια μου πού στο καλό είχε χωρέσει τόσο μεγάλη λαμπάδα!!

Πέρνω την λαμπάδα ελαφρώς νευριασμένη και ενοχλημένη και κατευθύνομαι προς το μαγαζί. Εκτός του ότι ξόδεψα περισσότερα λεφτά απο ότι υπολόγιζα για αυτή την ιστορία, είχα και μια λαμπάδα αμανάτι, ίσα με το μπόι μου, να μην ξέρω τι να την κάνω. Περνάει η ώρα για να κλείσω το μαγαζί και σκέφτομαι να πάω με τα πόδια στην κοντινότερη εκκλησία για να την ανάψω και να την αφήσω εκεί. Έ λέω, καλό θα κάνω, μέρα που είναι σήμερα, χαλάλι. Πάω μέχρι εκεί και η εκκλησία κλειστή, ούτε παραθύρι ανοιχτό για να τρυπώσω. Με πιάνουν ακόμα μια φορά τα νεύρα μου. Αναγκάζομαι με την λαμπάδα στο χέρι, ένα μυθιστόρημα που κουβαλούσα μαζί και μερικά σιντί με μουσική να κάνω σήμα σε ταξί να με πάει σπίτι μου. Τι το ήθελα? Για κακή μου τύχη σταματάει ένα ταξί με οδηγό ένα τεκνό, μπουκιά και συγχώριο!! Ακόμα χειρότερα για εμένα το οτι δεν είχα δεί απο πριν τον οδηγό και άνοιξα να κάτσω μπροστά. Περιττό να σας πώ πώς ήταν να κυκλοφορώ με την λαμπάδα στο χέρι και να κάθομαι σαν την χαμηλοβλεπούσα απο την ντροπή μου στο κάθισμα του συνοδηγού. Είχα αλλάξει χίλια χρώματα!

Όπως ήταν αναμενόμενο, τίποτα δεν προέκυψε με τον ταριφάκο και εγώ εξακολουθούσα να έχω την λαμπάδα και να μην ξέρω τι να την κάνω. Βουτάω το κινητό και καλώ την άμεση δράση, την κολλητή ντέ!! "Φιλενάδα τό και τό, μην γελάς, έχω πρόβλημα. Έχω μια λαμπάδα σπίτι και δεν ξέρω τι να την κάνω, δεν μου πάει η καρδιά να την πετάξω στα σκουπίδια. Την πλήρωσα κιόλας!!" Το ραντεβού κανονίστηκε, θα πηγαίναμε μαζί στην εκκλησία της περιοχής, που γιόρταζε κιόλας και θα την αφήναμε. Έτσι η επιχείρηση λαμπάδα έλαβε τέλος. Ο ταρίφας άκουσε τα μπινελίκια του πάντως και ας ήταν γιορτή, τον έψελνα όλη μέρα. Η κολλητή όταν με είδε με την λαμπαδάρα στον κόρφο μόνο που δεν κατουρήθηκε στα γέλια. Έτσι και τον ξαναπετύχω αυτό τον ταρίφα ούτε τάμα δεν θα τον γλυτώσει!!


Περιπτωσάρα ταρίφας Νο.2: ο Ά-ντρας 
 Που λέτε, σχολάω απο την δουλίτσα μου πτώμα και λέω να μπώ σε ταξάκι να είμαι σπίτι μου σε πέντε λεπτάκια. Όχι τίποτα άλλο είχα και την Μέρκελ να περιμένει μες στην γκρίνια τότε (ναί σε εκείνη την περίοδο αναφέρομαι). Μην το καθυστερούμε λέω, σηκώνω κλασσικά χεράκι και σταματάω ταξάκι. Η διαδρομή γνωστή και καθιερωμένη. Ξέρω μέχρι και την πιό μικρή λακκούβα του δρόμου. Σε αυτές τις περιοχές μεγάλωσα εξάλλου, αλοίμονο αν δεν ήξερα και τους δρόμους.

Μπαίνω μέσα, αυτή την φορά στο πίσω κάθισμα διότι είχα πάρει το μάθημά μου από άλλες φορές, αραδιάζομαι στο δερμάτινο καθισματάκι και σαν κιουρία δίνω τον προορισμό. Ο ταρίφας ένας τύπος 40κάτι, με την αθλητική εκπομπούλα στην διαπασόν και το υφάκι είμαι άντρας που δεν μασάει. Δεν δίνω και πολύ σημασία. Σε κάποιο σημείο της διαδρομής του δίνω οδηγία να κάνει αριστερά. Τι το ήθελα?? Μου ζητάει εξηγήσεις γιατί και ευθεία αν συνεχίζαμε το ίδιο θα ήταν. "Γιατί εκείνο το φανάρι έχει πάντα κίνηση και εγώ δεν έχω περιθώρια να περιμένω, βιάζομαι" είπα με ύφος σοβαρό. Αυτό ήταν.. ποιός είδε τον θεό και δεν τον φοβήθηκε. Ξεδιπλώνει με μιάς όλο του τον ανδρισμό και αρχίζει να μου κατεβάζει καντήλια τύπου "όλες ίδιες είστε, για τα κομμωτήρια ποτέ δεν βιάζεστε", "καλά έλεγα εγώ να μην πάρω γυναίκα πελάτη, τί ήθελα και σε πήρα", "άσε μας κυρά μου που θα μου δώσεις και οδηγίες" και άλλα παρόμοια και χειρότερα. Σε όλη σχεδόν την διαδρομή τσακωνόμασταν, σε σημείο που είχα πονοκεφαλιάσει και του έλεγα να σταματήσει εκεί που είμασταν και να καλέσω την αστυνομία. Ο τύπος όμως σημασία, συνέχιζε και έχωνε χωρίς να κόβει ταχύτητα και η αθλητική εκπομπή στην διαπασόν, ναι με εκείνους τους τύπους που δέχονται τηλέφωνα απο ακροατές και αλληλοχώνουν στην κάθε λέξη. Όπως καταλαβαίνετε την αγαμία του εγώ την πλήρωσα.

Δεν έχω νιώσει χειρότερη αντιμετώπιση απο υποτιθέμενο επαγγελματία, και στο τέλος να πρέπει και να πληρώσω κιόλας. Εννοείται πως πλήρωσα διότι δεν ήθελα με τίποτα να έχω φασαρίες και να φάω και ξύλο, διότι ικανό τον είχα έτσι όπως την είχε δεί. Και ούτε πινακίδες κράτησα διότι εντάξει, μιλάμε για ελληνική δικαιοσύνη τώρα, ποιός θα έκανε τί? Από τότε μου πήρε κάμποσος καιρός να ξαναμπώ σε ταξί, αν και δεν μπόρεσα να ξεκόψω. Διότι όταν δεν έχεις δικό σου αμαξάκι σίγουρα έρχεσαι και στα χέρια τους. Ευτυχώς, τώρα που δεν έχω μία δεν μου περνάνε καν απο το μυαλό μου. Να είναι καλά τα ποδαράκια μου. No more taxi please!

Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες

Διαβάζω τόσες μέρες όλους σας να γράφετε σχετικά με το τέλος του κόσμου και ειλικρινά το απολαμβάνω διότι η πρόσεγγισή σας είναι μοναδική και απόλυτα ευχάριστη. Εγώ τέτοιες μέρες κάθε χρόνο συνηθίζω να κάνω έναν μίνι απολογισμό της χρονιάς που φεύγει, για το τί κατάφερα να κάνω και τί όχι. Δεν το κάνω για να οργανωθώ καλύτερα, δεν είμαι τόσο της οργάνωσης σαν άνθρωπος, μόνο του έρχεται μαζί με όλη μου την μελαγχολία.

Μιάς και έρχεται το τέλος του κόσμου λοιπόν (τρομάρα μας), αυτός ο απολογισμός επιβάλλεται να γίνει νωρίτερα. Στην τελική να προλάβω να μου μείνει και κάτι..Και επειδή κάθε χρόνο το περνάω μόνη μου κοιτώντας τα λαμπάκια στο δέντρο φέτος λέω να προσπαθήσω εδώ μαζί σας να εντοπίσω όλα όσα πέρασαν και με σημάδεψαν. Ίσως έτσι το διασκεδάσω και περισσότερο. Να με συγχωρέσετε για την σειρά αλλά ειλικρινά θα τα γράψω όπως θα έρθουν..

Νο.1: Κατάφερα για μία ακόμα φορά στην ζωή μου να φτάσω στο τέλος μια σχέση 4 χρόνων. Ναι ξέρω οτι σε τέτοιες σχέσεις φταίνε και οι δύο, και έτσι είναι, έτσι έγινε. Αλλά μιλάω για εμένα, οπότε ναι, το κατάφερα και αυτό απο την μεριά μου. Άλλα 4 χρόνια λοιπόν που πέρασαν μα προσπέρασαν. Το αρνητικό (ανάμεσα σε πολλά) είναι οτι επί ένα χρόνο (και παραπάνω) τσίτωσαν τα νεύρα μου απίστευτα και έχω γίνει πλέον πολύ ευερέθιστη στο κομμάτι νεύρα. Το θετικό είναι οτι σήμερα έχω συνειδητοποιήσει καλά τα λάθη μου. Με το να αντιμετωπίσω τον εαυτό μου και τα όσα ενιωθα έκανα ένα μεγάλο βήμα μπροστά, τουλάχιστον έτσι θέλω να πιστεύω. Θα μπορούσα απλά να είχα καταρρεύσει (κόντεψα αλλά γλύτωσα) και να μην ήξερα τι μου γίνεται.

Νο.2: Ακόμα ένας χρόνος ανεργίας. Λέω ακόμα διότι δεν είναι καινούργια κατάσταση για εμένα. Το έχω ξαναζήσει παλιότερα. Το αρνητικό είναι οτι αυτή την φορά με λύγισε ψυχολογικά. Ίσως γιατί συνειδητοποίησα πόσο δύσκολο είναι να επανέλθεις στον εργασιακό τομέα με όλη αυτή την κατάσταση. Ίσως επειδή έπαιξε και η ανεργία τον ρόλο της στην καθημερινότητά μου και την έκανε ακόμα δυσκολότερη σε στόχους και σε όνειρα.  Το θετικό της υπόθεσης οτι έμαθα να ζώ με τα ελάχιστα και να μην νιώθω οτι πνίγομαι τα βράδυα που ξαπλώνω.Το είχα αυτό παλιότερα και ήταν τρομαχτικό, ξυπνούσα με εφιάλτες και απίστευτο άχγος. Πλέον είμαι αναίσθητη στο κομμάτι αυτό και καταφέρνω να εντοπίζω "ζωή" εκεί που ποτέ δεν θα το φανταζόμουν, στα πιό μικρά και απλοϊκά πράγματα.

Νο.3: Ήρθα πιό κοντά με την κολλητή μου. Κόντευα να την χάσω εξαιτίας των προσωπικών μου και αυτό τελικά θα ήταν ένα ακόμα λάθος της ζωής μου. Το αρνητικό της υπόθεσης ότι τώρα που την χρειάζομαι περισσότερο τις μοναχικές μου στιγμές εκείνη τρέχει με την δικιά της σχέση, οπότε η μοναξιά μου μερικές φορές δεν υποφέρεται. Το θετικό της υπόθεσης οτι αναγνωρίζω το νόημα της πραγματικής φιλίας, να είσαι πάντα εκεί για εκείνη ακόμα και όταν δεν είναι εκείνη για εσένα.

Νο.4: Ναι, έχασα αρκετά περιττά κιλά που με βάραιναν. Κιλά που είχα αποκτήσει χρόνο με τον χρόνο από άσχημη ψυχολογία κατα κύριο λόγο. Κάθε χρόνο έβαζα στόχο να τα χάσω και κάθε χρόνο έπαιρνα και μερικά. Ενάμισης χρόνος πέρασε και ακόμα συνεχίζω σταθερή σε όσα κιλά έχασα με μια προσεγμένη όσο γίνεται διατροφή. Το αρνητικό είναι πως βρίσκομαι κατα κύριο λόγο συνέχεια μέσα στο σπίτι και αυτό με δυσκολεύει ακόμα περισσότερο στο θέμα σωστής διατροφής και άσκησης. Το θετικό είναι οτι παρ'ολες τις δυσκολίες, την άσχημη ψυχολογία και τα λοιπά έμαθα να κοντρολάρω τον εαυτό μου και να μην υποκύπτω σε διατροφικούς πειρασμούς. Επίσης βοηθάει το ότι δεν έχεις λεφτά για να αγοράσεις σοκολάτες κτλ. Μπορεί  λοιπόν να είμαι άνεργη και χωρισμένη αλλα τουλάχιστον νιώθω σούπερ με την εμφάνισή μου (eat my dust).

Νο.5: Το σημαντικότερο από όλα είναι ότι μέσα σε όλη αυτή την κατάσταση, όλους αυτούς τους μήνες στεναχώριας και δακρύων γνώρισα ανθρώπους που αναγνώρισαν αυτό που πραγματικά είμαι και μου στάθηκαν σε όλα με απίστευτη θέρμη. Χωρίς εκείνους δεν θα μπορούσα να είχα έρθει τόσο κοντά με τον εαυτό μου και να γνωρίσω πολλά κομμάτια της ψυχής μου. Σε αυτούς τους ανθρώπους συμπεριλαμβάνω τον άγγελό μου, όπως τον χαρακτήρισα στην ανάρτηση που θα βρείτε εδώ, και μια φίλη απο μακριά που γνώρισα πρόσφατα και με βοήθησε απίστευτα πάρα πολύ, την Eva. Επίσης θέλω να ευχαριστήσω τον φίλο μου Γιάννη που όλους αυτούς τους μήνες με άντεξε με τις γκρίνιες μου και τις κλάψες μου. Μπορεί η επικοινωνία μας να μην ήταν τόσο συχνή αλλά βοήθησε και εκείνος αρκετά να σταθώ στα πόδια μου. Το αρνητικό της όλης υπόθεσης, απλά δεν υπάρχει. Διότι δεν υπάρχει τίποτα ομορφότερο απο το να βάζεις καινούργιους ανθρώπους στην ζωή σου που μόνο καλό έχουν να σου προσφέρουν. Το θετικό είναι πως ανακάλυψα οτι τελικά οι άνθρωποι που είναι μακριά μας μπορούν να έρθουν πολύ πιο κοντά μας ακόμα και απο τους ανθρώπους που βρίσκονται ήδη δίπλα μας.

Ομολογώ ότι είναι η πρώτη φορά που κάνω μίνι απολογισμό και δεν κλαίω. Είναι η πρώτη φορά που νιώθω οτι παρ'ολες τις δυσκολίες που έζησα έχω καταφέρει να κρατήσω τα θετικά και να νιώθω καλά με εμένα. Τελικά δεν είναι λάθος αυτό που λένε πως στα δύσκολα παίρνεις τα χαμπάρια σου. Πρέπει να πιάνεις πάτο για να σηκώνεσαι με δύναμη. 

Και να 'μαι λοιπόν σήμερα εδώ, να προχωράω για το αύριο, όσο και αν διαρκέσει αυτό διότι είπαμε, σε λίγες μέρες καταστρεφόμαστε!! Στέκομαι πάλι στο ύψος μου, 1.65 αν αναρωτιέστε, και συνεχίζω με τα ίδια όνειρα και τις ίδιες ελπίδες που κάνω εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Μπορεί να έφτασα σε σημείο να νιώθω οτι όλα έχουν τελειώσει, πως άδικα το παλεύω, μπορεί να λύγισα και να παρακάλεσα να τελειώσει αυτό το μαρτύριο χίλιες φορές, να συμπεριφέρθηκα άσχημα σε όλους τους ανθρώπους που πίστεψαν σε εμένα πριν απο εμένα, αλλά σήμερα είμαι εδώ, αυτή που ήμουν πάντα, με το χαμόγελο στα χείλη.

Μπορεί να ξαναλυγίσω, μπορεί να ξανακλάψω χίλιες φορές αλλά αυτά που νιώθω μέσα μου ποτέ δεν θα χαθούνε. Πάντα θα βρίσκω τον δρόμο για να γυρνάω εδώ και να συνεχίζω. Παλιέ μου χρόνε σε ευχαριστώ πολύ για όσα μου έδωσες αλλά με αρκετή ευγένεια θα σου πω στα τσακίδια και να μην ξανάρθεις. Έμαθα αυτά που ήταν να μάθω, άσε με να ηρεμήσω και λιγάκι. Σου έδωσα όλο μου το είναι και δεν έμεινε άλλο πια για εσένα. Καινούργιος χρόνος έρχεται και ανοίγω νέο κεφάλαιο στην ζωή μου.

Αγάπη είναι...

Εχθές βράδυ και ενώ χάζευα για ακόμα μια φορά στο ίντερνετ προσπαθώντας να ξεχαστώ από όλα όσα με καταπλάκωσαν αυτές τις μέρες (ναι για εμένα τα δωράκια ήρθαν νωρίτερα φέτος) πέφτω σε ένα ονλάιν άρθρο απο ΤΟ ΒΗΜΑ. Το άρθρο είχε τίτλο : 65o Φεστιβάλ Καννών - Μίχαελ Χάνεκε : «Αγάπη σημαίνει μαρτύριο» (μπορείτε να το δείτε εδω). Αμέσως κατάλαβα ότι πρόκειται για την γνωστή ταινία του Μίχαελ Χάνεκε "Αγάπη" που έτυχε να δώ τρέιλερ πριν κάμποσο καιρό.

Στην αρχή στάθηκα στην λέξη μαρτύριο... Με μπέρδεψε.. Νόμιζα ότι αυτός ήταν ο πραγματικός τίτλος και οτι δεν θυμόμουν καλά. Αλλά με λίγο διάβασμα στο ίδιο το άρθρο κατάλαβα ότι δεν έκανα εγώ λάθος τον τίτλο. Απλά προσπαθούσαν να περάσουν ένα μήνυμα. Γιατί όμως μαρτύριο η αγάπη? Είναι άραγε μαρτύριο? Ή μήπως γίνεται μαρτύριο όταν παύει να υπάρχει? Όπως και να έχει είμαι αντίθετη με τον χαρακτηρισμό αυτό.

Ας το πάρουμε απο την αρχή όμως και να σας πω την υπόθεση για όσους δεν έχουν ακούσει με λίγα και απλά λογάκια. Η ταινία "Αγάπη" περιγράφει την ζωή ενός ζευγαριού που έζησε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του μαζί παρά χώρια. Δεν τους λείπει τίποτα, έχουν σχεδόν τα πάντα. Όμως, όλο αυτό αλλάζει όταν η γυναίκα δέχεται απανωτά εγκεφαλικά και αρχίζει να χάνει την επαφή με το περιβάλλον. Και έτσι ξεκινάει η μεγάλη προσπάθεια του άντρα της, να μην σταματήσει ούτε λεπτό να την αγαπάει για να την βοηθήσει σε αυτό που βιώνουν και οι δύο. Οι προσπάθειες του όμως δεν είναι στην ουσία να μπορέσει να παρατείνει την ζωή, να κρατήσει όσο περισσότερο στην ζωή αυτό το σώμα δίπλα του, αλλα να μπορέσει να παρατείνει την ζωή σε αυτό που είχαν τόσα χρόνια, την αγάπη και την συντροφικότητα που ένιωθε ο ένας για τον άλλον.

Ναι είναι μια ταινία που με συγκλονίζει, και ναι θα ήθελα να την δώ όσο κουλτουρέ και αν είναι οι διάλογοι και οι σκηνές της (και λέω κουλτουρέ γιατί διαφέρει κατα πολύ απο τις ταινίες που συνηθίζω έως τώρα να βλέπω). Για την ακρίβεια όμως δεν με αγγίζει η ίδια η ταινία αλλά οι αληθινές σχέσεις ζωής. Πάντα παρατηρούσα ηλικιωμένα ζευγάρια να αγκαλιάζονται τρυφερά, να κρατιούνται απο το χέρι και να χαμογελάνε κρυφά σαν μικρά μαθητούδια που μόλις ανακαλύπτουν τον έρωτα. Πώς να μην με συγκινούνε όταν ξέρεις πως οι έρωτες εκείνης της εποχής ξεκινούσαν απο τα νεαρά χρόνια και ίσως ήταν και οι μοναδικοί που βίωσαν ποτέ. Δεν είναι όπως σήμερα που φτάνεις στα 30, στα 40 και νιώθεις οτι έχεις δοθεί σε όλο τον κόσμο..

Με τον ίδιο λοιπόν τρόπο που επιθυμώ να νιώσω το πως είναι να γίνεις μάνα, να έχεις ένα μικρό αγγελούδι στα χέρια σου και να ξέρεις οτι εσύ θα του δώσεις φτερά (ακόμα και αν αυτό με τρομάζει μερικές φορές) με τον ίδιο τρόπο θα ήθελα παρα πολύ να βιώσω αυτό τον έρωτα. Που θα έρθει και θα κρατήσει για μια ζωή. Που σε οποιαδήποτε δυσκολία θα μου κρατάει το χέρι και θα μου θυμίζει οτι δεν έφυγε ούτε λεπτό απο κοντά μου. Δεν χρειάζονται πάντα τα λόγια αλλά ένα βλέμμα, ένα χαμόγελο, ένα χάδι.. αρκεί να γίνεται ακριβώς την σωστή στιγμή. Εκείνη την στιγμή που το αποζητάς και το έχεις ανάγκη.

Έχω ακούσει πάρα πολλές φορές την φράση "θα σε αγαπάω για πάντα" και ίσως άλλες τόσες φορές και περισσότερες να το έχω πεί και εγώ. Ξέρω ότι στην ουσία αυτό που μας κάνει να το λέμε και να το δεχόμαστε τόσο θερμά όταν μας το λένε είναι αυτή ακριβώς η ανάγκη μας, να νιώσουμε ότι βρήκαμε έναν άνθρωπο που θα μας προσφέρει όλο αυτό το όμορφο συναίσθημα όταν πια θα έχουμε γεράσει. Τείνουμε όμως να χάνουμε τον έλεγχο, να μην μπορούμε να ξεχωρίσουμε την αλήθεια και δίνουμε εύκολες υποσχέσεις που στην ουσία εμείς οι ίδιοι φτάνουμε σε σημείο να μην μπορούμε να τηρήσουμε.

 Έχουμε χάσει την ουσία των πραγμάτων, έχουμε γίνει εγωιστές και ισχυρογνώμονες, απαιτητικοί στα πάντα και στους πάντες, κουτοπόνηροι. Δεν είμαστε ευγνώμονες για πολλές αξίες γύρω μας και σε αυτό κατα ένα μεγάλο βαθμό ευθύνεται η απίστευτη προσφορά και ζήτηση που βιώνουμε. Στα πάντα.. αναζητάμε ολοένα τα πιο εξελιγμένα μοντέλα.. Σκεφτείτε μόνο πόσο έυκολα αλλάζουμε συντρόφους και κινητά... Μόλις εμφανιστεί στα μάτια μας το πιο εξελιγμένο μοντέλο υπνωτιζόμαστε. Δεν θα σταθώ άλλο στις σημερινές σχέσεις και στην ιστορία της ταινίας όσο βάσιμη και αληθινή εάν είναι.

Θα σας πώ μια δικιά μου αληθινή ιστορία που βιώνω εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Έχω μια θεία στην οικογένεια μας, ηλικιωμένη πλέον. Πρίν αρκετά χρόνια είχε ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα με τον θείο μου, τον άντρα της. Το φταίξιμο δικό του, αποκοιμήθηκε και βγήκε απο τον δρόμο. Η θεία μου κατέληξε σε αναπηρικό καροτσάκι. Όμως, αυτός ο άνθρωπος ακόμα και σήμερα την φροντίζει με απίστευτη θέρμη και κουράγιο. Κάνει τα πάντα απο το να μαγειρέψει μέχρι να την μετακινήσει, να της αλλάξει καθετήρες, να την πλύνει, τα πάντα. Κάθε φορά που τους επισκέπτομαι, τους παρατηρώ και αναλογίζομαι πόση αγάπη να κρύβεται άραγε πίσω απο τις πόρτες του σπιτιού τους. Έχει αφιερώσει και για την ακρίβεια θυσιάσει όλη του την ζωή για εκείνη. Γιατί νέος ήταν, θα μπορούσε να είχε προχωρήσει. Όμως μόνο ένας άνθρωπος που αγαπάει αληθινά μπορεί να δεχτεί την όλη αυτή την κατάσταση με την ίδια άνεση για την υπόλοιπη ζωή του. Πραγματικά τους θαυμάζω..

Όσο στενάχωρο και αμοιβαία ταπεινωτικό είναι να φροντίζεις έναν άνθρωπο που σταδιακά αλλάζει και ειδικά όταν θέλοντας και μή αυτός απομακρύνεται απο κοντά σου, τόσο νιώθω μέσα μου πως αν φτάσω ποτέ σε αυτό το σημείο το μόνο που θα θέλω θα είναι να μου έχει δοθεί η ευκαιρία να μοιραστώ την ζωή μου με κάποιον, σε μια σχέση που δεν θα είναι ανίκητη αλλά ανυπέρβλητη. 

Τα παραδείγματα άπειρα γύρω μας. Ξέρω πως αρκετοί απο εσάς τα έχετε βιώσει ή τα βιώνεται ακόμα είτε οι ίδιοι ειτε μέσα απο τους δικούς σας ανθρώπους. Είμαι σίγουρη όμως πως όποιος το υπομένει όλο αυτό στην ουσία το κάνει απο καθαρή αληθινή αγάπη.

Το συμπέρασμά μου ένα. Όταν φτάνουμε σε σημείο να μην μπορούμε να αποφασίσουμε μόνοι μας για την ζωή μας τοτε το μόνο που χρειαζόμαστε είναι να έχουμε δίπλα μας έναν άνθρωπο να αποφασίσει για εμάς. Και να αποφασίσει σωστά, χωρίς να μας βλάψει.

Και μιας και ακούγεται τελευταία η έκφραση "η αγάπη, έρχεται στο τέλος" λόγω της ταινίας της γνωστής σοκολατοβιομηχανίας εγώ θα το αλλάξω λίγο και θα πω "η αγάπη κρίνεται στο τέλος". Όπου λέξη τέλος, βάλτε εσείς όποιο τέλος καταλαβαίνετε..

Σας βάζω και το ομώνυμο τραγουδάκι, έτσι για να μην πέσουμε τελείως. Εύχομαι να σας έρθουν όσα περισσότερα όμορφα θαύματα που θα διαρκέσουν για μια ζωή.

Μεγάλωσα απότομα

Υποσχέθηκα ανάρτηση με γέλιο και αισιοδοξία για να μην συνεχίσω στους ίδιους ρυθμούς και μουσκέψετε και εσείς μαζί με εμένα. Και εκεί που είχα έτοιμο το θέμα και το τριβίλιζα για μέρες στο μυαλό μου να'μαι να γράφω πάλι για τις αλήθειες που με καίνε. Σας ζητώ συγνώμη. Όμως δεν μπορώ να ξανακρυφτώ πίσω απο αστείες και χαρούμενες καταστάσεις για να μπορέσω να υπερπηδήσω τα όσα πονάνε. Πάντα αυτό έκανα. Πρέπει επιτέλους να αντιμετωπίσω τον πόνο κατάματα. Μόνο έτσι θα συμβιβαστώ με αυτόν και θα μπορέσω να γυρίσω σελίδες.

Ναι μια ζωή κρυβόμουν πίσω απο ότι με έκανε να νιώθω καλά. Γιατί πάντα ένιωθα μέσα μου οτι αυτό μόνο έχω ανάγκη. Ένα χαμόγελο, μόνο αυτό μου αρκούσε για να προχωράω. Σε κάθε πρόβλημα που μου παρουσιαζόταν, σε κάθε μου δυσκολία, δεν καθόμουν να το παλέψω μέχρι αηδίας, να δώσω λύσεις. Με το παραμικρό ένιωθα οτι αυτό που γίνεται δεν μου αξίζει, οτι εγώ πρέπει μόνο να χαμογελάω και έτσι έτρεχα να βρώ την επόμενη ευτυχία για να αναπληρώσω όσο γίνεται περισσότερο την ηρεμία μέσα μου και να καταφέρω να συνεχίσω. Να αντέξω να ζώ χωρίς πολλές σκοτούρες.

Όμως αυτές τις μέρες συνειδητοποίησα απότομα, μέσα απο γεγονόντα που στην ουσία επιρρέαζαν την καθημερινότητα μου επί 1.5 χρόνο (και βάλε) ότι τα τελευταία χρόνια αυτή μου η αντιμετώπιση δεν με βοήθησε τελικά καθόλου. Δημιούργησα άθελά μου μια αλυσιδωτή δράση αντίδραση επαναλαμβανόμενων καταστάσεων επειδή ακριβώς πίστευα οτι με νέες γνωριμίες, με νέα καθημερινότητα, με νέες επιλογές όλα θα πάνε καλά. Τα προβλήματα πίσω μου όμως παρέμεναν. Και οι νέες επιλογές που έκανα ήταν για ακόμα μια φορά οι λάθος.

Τάσα χρόνια πίστευα ότι είμαι η ώριμη, αυτή που όλα τα εντοπίζει, που για όλα έχει την λύση και για όλα μπορεί. Η κακομοίρα που την ακολουθούν όλες οι συμφορές του κόσμου χωρίς να ξέρει το γιατί και που ευτυχώς είναι πάντα δυνατή και συνεχίζει. Μόνο για τους άλλους ήξερα να δίνω σωστές συμβουλές. Τα δικά μου τα χαϊρια δεν τα έβλεπα. Ναι πέρασα πάρα πολλές δυσκολίες, αυτό είναι κάτι που δεν θα σταματήσω να το λέω. Τίποτα δεν μου ήταν εύκολο στην ζωή μου. Αλλά όσο δεν τα αντιμετώπιζα σωστά τόσο εγώ συνέχιζα να τα κάνω ακόμα δυσκολότερα με τις επιλογές μου. Μου ήταν βλέπεις πολύ εύκολο να  βρισκω πάντα τρόπο να επιρρίπτω ευθύνες στους άλλους, χωρίς να επιρρίπτω σε εμένα, να μην παραμένω να δώσω λύσεις και πάντα να καταλήγω να την βγάζω λάδι. Μέχρι να ξαναγίνουν τα ίδια και τα ίδια.

Η σφαλιάρα λοιπόν που τρώω απανωτά αυτές τις μέρες με έκανε να πιστεύω πως δεν είναι τίποτα άλλο απο το απότομο μεγάλωμά μου που με θυμήθηκε ξαφνικά στα 31 μου χρόνια. Ναι βοήθησαν αρκετοί άνθρωποι σε αυτό και αρκετές καταστάσεις και τους ευχαριστώ πάρα πολύ που είτε με τον εύκολο τρόπο είτε με τον δύσκολο με έφτασαν σε αυτό το σημείο σήμερα. Γιατί μόνο καλό μου κάνανε τελικά και ας πονάω.

 Αυτή την φορά δεν τα κατάφερα να βγώ αλώβητη από όλες τις δυσκολίες και  αυτή η απότομη ανακάλυψη της αλήθειας μέσα μου απλά με έχει τσακίσει. Έτσι μη έχοντας τι άλλο να κάνω άρχισα  να τα παραδέχομαι και να τα αποδέχομαι όλα και σε όλους. Σταμάτησα να ρίχνω τις ευθύνες για την ανεργία μου στην κρίση και μόνο σε αυτή. Διότι στην ουσία δεν έκανα και τις καλύτερες επιλογές μου, κλωτσούσα ευκαιρίες και όταν δεχόμουν κάποιες απο αυτές εγώ τις αντιμετώπιζα σαν μια απλή επιλογή που πάντα θα έρχεται. Σταμάτησα να κατηγορώ τον πρώην μου (δεν εννοω την Μέρκελ που σας έλεγα στην προηγούμενη ανάρτηση) για όλα όσα έκανε. Διότι στην ουσία εντόπισα όλα εκείνα που έκανα και που δεν έκανα εγώ. Και σταμάτησα να τον κατηγορώ  που σήμερα δεν θέλει ούτε να με ξέρει. Διότι έβαλα το χεράκι μου σε αυτό. Άρχισα να λέω στους σημαντικούς ανθρώπους της ζωής μου οτι τους ευχαριστώ πολύ διότι τόσο καιρό με βοήθησαν και ήταν δίπλα μου χωρίς να τους λέω πως το αναγνωρίζω. Γιατί πρέπει να γνωρίζουν πόσο τους εκτιμώ για όσα κάνουν. Μα πάνω απο όλα, έκανα εναν ουσιαστικό διάλογο με τον εαυτό μου και έδωσα μια υπόσχεση, την επόμενη φορά να μην τρέξω να κρυφτώ απο τα προβλήματα αλλά να κάτσω εκεί να τα αντιμετωπίσω. Πρόσωπο με πρόσωπο. Να εξαντλήσω όλα τα περιθώρια χωρίς εγωισμούς.

Όπως έστρωσες κοιμήσου, μου έλεγε πάντα η γιαγιά μου. Και απορώ γιατί μου είχε κολλήσει εμένα οτι το σωστό σε αυτή την έκφραση ήταν να αλλάζω σεντόνια και να την βγάζω καθαρή. Όλο αυτό που έχει γίνει μου κόστισε πάρα πολύ. Γιατί στην ουσία έχασα πράγματα απο την ζωή μου που δεν ήθελα να χάσω ποτέ. Πάνω απο όλα το χαμόγελο, την δύναμη και την αυτοεκτίμηση που πάντα είχα. Έχω φτάσει στο μηδέν και απλά πρέπει να ανασυγκροτηθώ. Είμαι σίγουρη πως θα το καταφέρω κάποια στιγμή. Απλά πρέπει να πάρω τον χρόνο μου. Να κοιμηθώ επιτέλους μια φορά όπως έστρωσα και να σταματήσω να γκρινιάζω με τους πάντες και τα πάντα.

Διότι δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα απο το να διαπιστώνεις πως άργησες. Άργησες να προσπαθήσεις και ο χρόνος πίσω δεν γυρνά.

Σας αφήνω με ένα τραγουδάκι που πιστεύω το ρεφρέν του ταιριάζει με όλο αυτό που συνηθίζουμε να κάνουμε..και ας μην είναι η πιό σωστή επιλογή μας.