Δεν σας ξέχασα και ναι είμαι καλά!! Όχι όσο θα ήθελα αλλά δεν βαριέσαι?Συνήθεια κατάντησε και αυτό!
Καταρχήν τα χρόνια μου πολλά σε όλους σας! Ελπίζω να περάσατε όμορφα τα Χριστούγεννα και να πήρατε μεγάλη δόση χαράς και ξεκούρασης για να συνεχίσετε την καθημερινότητά σας!
Εγώ μπορώ να πώ πως τα περίμενα αλλιώς και τελικά αλλιώς μου ήρθανε. Όχι δεν θα κλαφτώ πάλι διότι σε γενικές γραμμές καλά τα πέρασα. Αυτές τις μέρες έζησα το εξής φαινόμενο: κάνεις ένα πλάνο στο μυαλό σου, συνήθως το ομορφότερο, στην συνέχεια τρώς μια μεγάλη σφαλιάρα και ξενερώνεις επειδή διαπιστώνεις πως πάλι όλα θα γίνουν αλλιώς, συνεχίζεις κάνοντας τα χειρότερα σενάρια στο μυαλό σου και σε πιάνουν οι κλάψες και τελικά διαπιστώνεις ότι δεν ήταν και τόσο χάλια μωρέ όσο τα περίμενες, υπήρχαν και τα καλά της υπόθεσης. Ακόμα και αυτό το ασανσερ στην ψυχολογία μου τελικά είχε την χάρη του, δεν μπορώ να το αρνηθώ.
Σάββατο 22/12
Η ημέρα ξεκινάει τέλεια, με τους καλύτερους οιωνούς. Η διάθεση στο φούλ κυρίως επειδή τα ξημερώματα οι γονείς μου έφυγαν για τις γιορτές. Καιρός τους ήταν να ξεκουνήσουν και λιγάκι απο το σπίτι, τόσο καιρό η κατάσταση είχε καταντήσει αηδία! Γέρασαν πριν την ώρα τους μου φαίνεται και απορώ πως το αντέχουν να κάθονται όλη μέρα σπίτι, ο ένας στην ανατολική πτέρυγα και ο άλλος στην δυτική (γιατί έχω και έπαυλη τρομάρα μου). Πάλι καλά που υπάρχει και το χωριό και ξεκουνιούνται κάτι τέτοιες μέρες.
Το μεσημέρι καλεσμένη στην θεία, διότι έμεινα μόνη το κακόμοιρο και έπρεπε να αναλάβει τα ηνία σαν καλή θεία να με φροντίσει. Να είναι καλά γιατί μια πείνα μεγάλη την είχα, όπως και μια βαρεμάρα για να ετοιμάσω φαγητό για ένα άτομο. Το βραδάκι καλεσμένη σε φιλικό σπίτι, με όλη την παλιοπαρέα. Κάτι τέτοιες συνευρέσεις που γίνονται μία στο τόσο πολύ τις χαίρομαι και πολύ τις καρτερώ κάθε φορά!! Είμαι σαν τα σκυλάκια που μόλις βλέπουν την λιχουδιά κάνουν κωλοτούμπες και κουνάνε την ουρά σαν τρελά. Κάπως έτσι λοιπόν και εγώ. Έβαλα τα καλά μου και ας έλεγε η πρόσκληση "casual ενδυμασία". Εγώ ετοιμάστηκα λές και έβγαινα ραντεβού.
Όλοι μαζεμένοι σπίτι, οι εκπλήξεις μεγάλες, το κλίμα απίστευτα χαρούμενο και γιορτινό. Κάποιοι λείπανε, κάποιοι νέοι εμφανίστηκαν, αυτό με μελαγχόλησε λιγάκι και με τρόμαξε για τις μελλοντικές συνευρέσεις, μόλις όμως εμφανίστηκαν τα φαγητά στο μπουφέ όλα ξεχάστηκαν. Μπορεί να μην έφαγα ποσότητα, αλλά έπεσα με τα μούτρα. Ούτε στον πόλεμο να ήμουν!! Το ευτύχημα ήταν πως υπήρξαν και χειρότεροι απο εμένα που γέμισαν το πιάτο και δύο και τρείς φορές πριν καν τελειώσω τα δικά μου. Μιλάμε, πήραν τα πιρούνια φωτιά.
Η βραδυά συνεχίστηκε με χαρτάκι, επιτραπέζια και στο τέλος το αγαπημένο μας πάντα παιχνίδι που έχει καταντήσει κάτι σαν ιεροτελεστία τέτοιες μέρες, "Δολοφόνος" ή αλλιώς "Η νύχτα πέφτει στο Παλέρμο". Κάπως έτσι φτάσαμε στο ξημέρωμα με απίστευτο γέλιο, απίστευτο κέφι και απίστευτο ντουμάνι απο τα τσιγάρα. Νομίζω οτι τα μάτια μου ακόμα τσούζουν!!
Κυριακή 23/12
Η ημέρα κρίθηκε τελείως λάθος. Φάνηκε απο το πρωί ότι δεν θα είναι καλή. Τα νεύρα μου αρκετά, διότι ενώ περίμενα οτι η χθεσινή ημέρα θα συνεχιστεί τελικά ο καθένας ασχολήθηκε με την πάρτη του. Και αφού κατάφερα να ξυπνήσω το μεσημεράκι και με ανακατωσούρες απο τις χθεσινές κρεπάλες αποφάσισα πως είναι η ιδανική στιγμή να κάνω ένα δύσκολο τηλεφώνημα και να βγάλω όλα μου τα εσώψυχα με τον πιό ήρεμο και όμορφο τρόπο. Μπορεί να μην πήρα την ίδια αντιμετώπιση, αλλά η ευχαρίστηση της πιό ανάλαφρης καρδιάς μου μου έδωσε απίστευτη δύναμη για να συνεχίσω αυτές τις μέρες. Πάντα πίστευα ότι τις μέρες αυτές πρέπει να τα λέμε λίγο με τον εαυτό μας και να βγάζουμε προς τα έξω όλη μας την αγάπη και την αλήθεια μας.
Έτσι δυναμικά λοιπόν ξεκουνήθηκα και ακολούθησα την αδερφή μου, το γαμπρό μου και τον μικρό μας ταλιμπάν σε μια εξόρμηση στα μαγαζιά για καφεδάκι. Είχαμε φυσικά και συνοδεία τους νονούς του μικρού οπότε και υπήρχε ένα μεγαλύτερο ενδιαφέρον στην παρέα μιας και οι συζητήσεις έδιναν και έπαιρναν.
Η κίνηση στους δρόμους ατελείωτη, η κίνηση στα εμπορικά καταστήματα ατελείωτη και αυτή. Ο πονοκέφαλός μου όχι μόνο δεν έφευγε αλλά γινόταν ολοένα εντονότερος. Ο μικρός είχε γραπωθεί στην αγκαλιά μου και κοίταζε τρομαγμένος τον κόσμο που περνούσε μπουλούκια γύρω μας. Πάμε στο πρώτο εμπορικό να βρούμε να κάτσουμε για έναν καφε και η πλήρης αποτυχία. Ο κόσμος να είναι σε λίστα αναμονής για έναν καφέ. Φύγαμε κακήν κακώς και κατευθυνθήκαμε στο δεύτερο εμπορικό. Εκεί τα πράγματα κάπως καλύτερα και καταφέραμε να βρούμε ενα τραπεζάκι σε μία γωνίτσα για να πιούμε επιτέλους τον ρημαδοκαφέ. Για εμένα ο καφές ακολουθήθηκε και απο μια πιατάρα με κλαμπ σάντουιτς διότι με αυτά και με εκείνα το στομάχι μου είχε φτάσει στο πάτωμα. Τελικά, ήταν καλή η επιλογή μου γιατι το μικρό μας ζουζούνι ήταν μια αποθέωση και μου είχε λείψει πάρα πολύ!!
Το βραδάκι το πέρασα χαλαρά στο σπίτι φίλων, με δεύτερο καφεδάκι καπακωτό. Το καφεδάκι κράτησε μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες και τότε θυμήθηκα πως έχω και ένα σπίτι που πρέπει κάποια στιγμή να επισκεφτώ και να βγάλω τις μπότες που είχαν γίνει ένα με τα ποδαράκια μου. Το κρεβατάκι μου αν και παγωμένο μου είχε λείψει απίστευτα, μα πάνω απο όλα μου είχε λείψει κάποιος άλλος..
Δεν υπάρχει ομορφότερο πράγμα απο το να αποκοιμιέσαι με την φωνή του..
Δευτέρα 24/12
Και ενώ όλοι οργανώνουν την παραμονή Χριστουγέννων με φίλους, συγγενείς και γνωστούς εγώ ξυπνάω ακόμα μια φορά το μεσημέρι με το απόλυτο τίποτα κανονισμένο. Όλοι εξαφανισμένοι ακόμα μια φορά. Έτσι κάπως κατέληξα στο σπίτι της αδερφής μου, με τον μικρό ταλιμπάν να πηγαινοέρχεται και να μας τρελαίνει όλους. Η βαρεμάρα δεν άργησε να έρθει και αφού κατέληξα πως πρέπει να το πάρω πλέον απόφαση πως η αποψινή βραδυά θα κυλήσει σπίτι μου και όχι κάπου αλλού επέστρεψα στην βάση μου κάπως θλιμμένη. Όμως είχα εσένα να με περιμένεις, εσένα να σου αφιερώσω όλη την βραδυά.. και είδαμε μαζί ταινιούλες, και σε απόλαυσα ώρες ατελείωτες ώσπου αποκοιμήθηκα ξανά με την φωνή σου.. τελικά δεν ήταν καθόλου άσχημη αυτή η ημέρα..
Τρίτη 25/12 Καλά μας Χριστούγεννα
Αυτή η ημέρα ήταν κανονισμένη απο πρίν. Το εορταστικό τραπέζι θα στρωνόταν στο σπίτι της αδερφής μου. Εξάλλου, γιόρταζε και ο άντρας της και εντάξει, αυτή είναι και η οικογένεια μου. Καλεσμένοι της, τα πεθερικά της. Γεγονός όχι τόσο ευχάριστο για εμένα, αν και δεν μου έχουν κάνει και τίποτα οι άνθρωποι. Απλά να, δεν είναι και απο τους ανθρώπους που αποκαλείς την ψυχή της παρέας. Ας είναι όμως, ας μην γκρινιάζω άλλο.. εξάλλου, ένα τραπέζι είναι που θα περάσει και αυτό.
Μετά απο κάμποση ώρα προετοιμασίας για τα τελευταία εδέσματα που θα συνόδευαν την γαλοπούλα το τραπέζι στρώθηκε και ακόμα μια φορά έπεσα με τα μούτρα. Η ποσότητα πάλι δεν ήταν αρκετή αλλά οι ταχύτητές μου τι να πώ, με εκπλήσσουν κάθε φορά και περισσότερο. Πρέπει να το κοιτάξω τελικά αυτό!! Και αφού όλα τελείωσαν όμορφα με ένα στομάχι τούμπανο, μια ανακατωσούρα απίστευτη και ενα σωρό τύψεις για τις θερμίδες που καταβρόχθισα, αραδιάστηκα στον καναπέ και περίμενα και το αγαπημένο μου γλυκό. Ναι, ένα τσίζκεικ σπιτικό περίμενε μέσα στο ψυγείο και το λιγουρευόμουν και ας ήθελα να βγάλω οτι είχα και δεν είχα από μέσα μου.
Όμως, καλά να πάθω που κάνω όνειρα και λιγουρεύομαι κιόλας. Το γλυκό δεν έλεγε να κοπεί με τίποτα, τα γερόντια αρχισαν να κουτουλάνε όρθια στον καναπέ και σαν να άκουσα και ενα μικρό ροχαλητό στιγμιαία, ο γαμπρός μου ταβλιάστηκε στο κρεβάτι του αμέσως μετά το φαγητό και η αδερφή μου εξαφανίστηκε κάπου στα ενδότερα προσπαθώντας να κοιμήσει τον μικρό. Περίμενα λίγο, περίμενα πολύ, περίμενα περισσότερο αλλά πουθένα βλέψεις για γλυκό. Και αφού με όλα αυτά άρχισα να απογοητεύομαι και να νιώθω τα ματάκια μου οτι κλείνουν, το πήρα απόφαση με βαριά καρδιά, θυσίασα το τσίζκεικ και πήρα το μπουφανάκι μου για να πάω σπίτι.
Ευτυχώς το βράδυ βρέθηκα πάλι με όλη την παλιοπαρέα πρώτο τραπέζι πίστα. Τύφλα να έχουν τα μπουζούκια σου λέω. Είχε ο αντέννα τα 20 χρόνια φοίβος και πολύ το απολαύσαμε. Η μουσική διαπασόν, οι αφιερώσεις να πέφτουν η μία μετά την άλλη, όλοι να χορεύουμε απο την θέση μας, τα ποτά να πηγαινοέρχονται και στο τέλος να ρίχνουμε και τα παλαμάκια μας. Ούτε στα μπουζούκια δεν έχουμε κάνει τέτοιο κέφι! Το μόνο που μας έλειπε ηταν τα γαρύφαλλα. Σε κάποια φάση σκεφτήκαμε να μαδήσουμε ένα δεντράκι που είχαν εκεί, αλλά ευτυχώς το μετανιώσαμε!! Το πρόβλημα ήταν οταν τελείωσε η εκπομπή και αρχίσαμε να ψάχνουμε στα πιό τελειωμένα κανάλια για να βρούμε κανα μπουζούκι ακόμα. Τελικά όμως ο αντέννα συνέχισε με Θεοδωρίδου- Μαζωνάκη και πάλι καλά γιατί το κέφι συνεχίστηκε!
Τετάρτη 26/12
Σήμερα αγαπητοί μου βρίσκομαι σπιτάκι και μετά απο μεγάλη δυσκολία το πήρα απόφαση οτι πρέπει να συμμαζευτεί και λίγο γιατί το βράδυ επιστρέφουν τα αλάνια και ποιός τους ακούει. Αυτή η γκρίνια της ελληνίδας μάνας δεν παλεύεται!! Το απογευματάκι μάλλον θα καταλήξω έξω σε κανα σινεμάδακι ή οτιδήποτε άλλο και πάλι καλά θα περάσουμε και σήμερα. Το ελπίζω δηλαδή διότι μέχρι στιγμής αυτό έχει κανονιστεί!!
Τελικά ναι δεν πέρασα τόσο καλά όσο θα ήθελα αλλά δεν πέρασα και τόσο χάλια όσο πίστευα. Πρέπει να σταματήσω να γκρινιάζω μου φαίνεται.
Εύχομαι να είστε όλοι καλά και να είναι οι τελευταίες μέρες αυτού του δύσκολου χρόνου ακόμα πιο όμορφες για όλους μας. Τουλάχιστον να αποχαιρετήσουμε τον χρόνο με χαμόγελο στα χείλη μας και όχι με δάκρυα στα μάτια μας.
Καταρχήν τα χρόνια μου πολλά σε όλους σας! Ελπίζω να περάσατε όμορφα τα Χριστούγεννα και να πήρατε μεγάλη δόση χαράς και ξεκούρασης για να συνεχίσετε την καθημερινότητά σας!
Εγώ μπορώ να πώ πως τα περίμενα αλλιώς και τελικά αλλιώς μου ήρθανε. Όχι δεν θα κλαφτώ πάλι διότι σε γενικές γραμμές καλά τα πέρασα. Αυτές τις μέρες έζησα το εξής φαινόμενο: κάνεις ένα πλάνο στο μυαλό σου, συνήθως το ομορφότερο, στην συνέχεια τρώς μια μεγάλη σφαλιάρα και ξενερώνεις επειδή διαπιστώνεις πως πάλι όλα θα γίνουν αλλιώς, συνεχίζεις κάνοντας τα χειρότερα σενάρια στο μυαλό σου και σε πιάνουν οι κλάψες και τελικά διαπιστώνεις ότι δεν ήταν και τόσο χάλια μωρέ όσο τα περίμενες, υπήρχαν και τα καλά της υπόθεσης. Ακόμα και αυτό το ασανσερ στην ψυχολογία μου τελικά είχε την χάρη του, δεν μπορώ να το αρνηθώ.
Σάββατο 22/12
Η ημέρα ξεκινάει τέλεια, με τους καλύτερους οιωνούς. Η διάθεση στο φούλ κυρίως επειδή τα ξημερώματα οι γονείς μου έφυγαν για τις γιορτές. Καιρός τους ήταν να ξεκουνήσουν και λιγάκι απο το σπίτι, τόσο καιρό η κατάσταση είχε καταντήσει αηδία! Γέρασαν πριν την ώρα τους μου φαίνεται και απορώ πως το αντέχουν να κάθονται όλη μέρα σπίτι, ο ένας στην ανατολική πτέρυγα και ο άλλος στην δυτική (γιατί έχω και έπαυλη τρομάρα μου). Πάλι καλά που υπάρχει και το χωριό και ξεκουνιούνται κάτι τέτοιες μέρες.
Το μεσημέρι καλεσμένη στην θεία, διότι έμεινα μόνη το κακόμοιρο και έπρεπε να αναλάβει τα ηνία σαν καλή θεία να με φροντίσει. Να είναι καλά γιατί μια πείνα μεγάλη την είχα, όπως και μια βαρεμάρα για να ετοιμάσω φαγητό για ένα άτομο. Το βραδάκι καλεσμένη σε φιλικό σπίτι, με όλη την παλιοπαρέα. Κάτι τέτοιες συνευρέσεις που γίνονται μία στο τόσο πολύ τις χαίρομαι και πολύ τις καρτερώ κάθε φορά!! Είμαι σαν τα σκυλάκια που μόλις βλέπουν την λιχουδιά κάνουν κωλοτούμπες και κουνάνε την ουρά σαν τρελά. Κάπως έτσι λοιπόν και εγώ. Έβαλα τα καλά μου και ας έλεγε η πρόσκληση "casual ενδυμασία". Εγώ ετοιμάστηκα λές και έβγαινα ραντεβού.
Όλοι μαζεμένοι σπίτι, οι εκπλήξεις μεγάλες, το κλίμα απίστευτα χαρούμενο και γιορτινό. Κάποιοι λείπανε, κάποιοι νέοι εμφανίστηκαν, αυτό με μελαγχόλησε λιγάκι και με τρόμαξε για τις μελλοντικές συνευρέσεις, μόλις όμως εμφανίστηκαν τα φαγητά στο μπουφέ όλα ξεχάστηκαν. Μπορεί να μην έφαγα ποσότητα, αλλά έπεσα με τα μούτρα. Ούτε στον πόλεμο να ήμουν!! Το ευτύχημα ήταν πως υπήρξαν και χειρότεροι απο εμένα που γέμισαν το πιάτο και δύο και τρείς φορές πριν καν τελειώσω τα δικά μου. Μιλάμε, πήραν τα πιρούνια φωτιά.
Η βραδυά συνεχίστηκε με χαρτάκι, επιτραπέζια και στο τέλος το αγαπημένο μας πάντα παιχνίδι που έχει καταντήσει κάτι σαν ιεροτελεστία τέτοιες μέρες, "Δολοφόνος" ή αλλιώς "Η νύχτα πέφτει στο Παλέρμο". Κάπως έτσι φτάσαμε στο ξημέρωμα με απίστευτο γέλιο, απίστευτο κέφι και απίστευτο ντουμάνι απο τα τσιγάρα. Νομίζω οτι τα μάτια μου ακόμα τσούζουν!!
Κυριακή 23/12
Η ημέρα κρίθηκε τελείως λάθος. Φάνηκε απο το πρωί ότι δεν θα είναι καλή. Τα νεύρα μου αρκετά, διότι ενώ περίμενα οτι η χθεσινή ημέρα θα συνεχιστεί τελικά ο καθένας ασχολήθηκε με την πάρτη του. Και αφού κατάφερα να ξυπνήσω το μεσημεράκι και με ανακατωσούρες απο τις χθεσινές κρεπάλες αποφάσισα πως είναι η ιδανική στιγμή να κάνω ένα δύσκολο τηλεφώνημα και να βγάλω όλα μου τα εσώψυχα με τον πιό ήρεμο και όμορφο τρόπο. Μπορεί να μην πήρα την ίδια αντιμετώπιση, αλλά η ευχαρίστηση της πιό ανάλαφρης καρδιάς μου μου έδωσε απίστευτη δύναμη για να συνεχίσω αυτές τις μέρες. Πάντα πίστευα ότι τις μέρες αυτές πρέπει να τα λέμε λίγο με τον εαυτό μας και να βγάζουμε προς τα έξω όλη μας την αγάπη και την αλήθεια μας.
Έτσι δυναμικά λοιπόν ξεκουνήθηκα και ακολούθησα την αδερφή μου, το γαμπρό μου και τον μικρό μας ταλιμπάν σε μια εξόρμηση στα μαγαζιά για καφεδάκι. Είχαμε φυσικά και συνοδεία τους νονούς του μικρού οπότε και υπήρχε ένα μεγαλύτερο ενδιαφέρον στην παρέα μιας και οι συζητήσεις έδιναν και έπαιρναν.
Η κίνηση στους δρόμους ατελείωτη, η κίνηση στα εμπορικά καταστήματα ατελείωτη και αυτή. Ο πονοκέφαλός μου όχι μόνο δεν έφευγε αλλά γινόταν ολοένα εντονότερος. Ο μικρός είχε γραπωθεί στην αγκαλιά μου και κοίταζε τρομαγμένος τον κόσμο που περνούσε μπουλούκια γύρω μας. Πάμε στο πρώτο εμπορικό να βρούμε να κάτσουμε για έναν καφε και η πλήρης αποτυχία. Ο κόσμος να είναι σε λίστα αναμονής για έναν καφέ. Φύγαμε κακήν κακώς και κατευθυνθήκαμε στο δεύτερο εμπορικό. Εκεί τα πράγματα κάπως καλύτερα και καταφέραμε να βρούμε ενα τραπεζάκι σε μία γωνίτσα για να πιούμε επιτέλους τον ρημαδοκαφέ. Για εμένα ο καφές ακολουθήθηκε και απο μια πιατάρα με κλαμπ σάντουιτς διότι με αυτά και με εκείνα το στομάχι μου είχε φτάσει στο πάτωμα. Τελικά, ήταν καλή η επιλογή μου γιατι το μικρό μας ζουζούνι ήταν μια αποθέωση και μου είχε λείψει πάρα πολύ!!
Το βραδάκι το πέρασα χαλαρά στο σπίτι φίλων, με δεύτερο καφεδάκι καπακωτό. Το καφεδάκι κράτησε μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες και τότε θυμήθηκα πως έχω και ένα σπίτι που πρέπει κάποια στιγμή να επισκεφτώ και να βγάλω τις μπότες που είχαν γίνει ένα με τα ποδαράκια μου. Το κρεβατάκι μου αν και παγωμένο μου είχε λείψει απίστευτα, μα πάνω απο όλα μου είχε λείψει κάποιος άλλος..
Δεν υπάρχει ομορφότερο πράγμα απο το να αποκοιμιέσαι με την φωνή του..
Δευτέρα 24/12
Και ενώ όλοι οργανώνουν την παραμονή Χριστουγέννων με φίλους, συγγενείς και γνωστούς εγώ ξυπνάω ακόμα μια φορά το μεσημέρι με το απόλυτο τίποτα κανονισμένο. Όλοι εξαφανισμένοι ακόμα μια φορά. Έτσι κάπως κατέληξα στο σπίτι της αδερφής μου, με τον μικρό ταλιμπάν να πηγαινοέρχεται και να μας τρελαίνει όλους. Η βαρεμάρα δεν άργησε να έρθει και αφού κατέληξα πως πρέπει να το πάρω πλέον απόφαση πως η αποψινή βραδυά θα κυλήσει σπίτι μου και όχι κάπου αλλού επέστρεψα στην βάση μου κάπως θλιμμένη. Όμως είχα εσένα να με περιμένεις, εσένα να σου αφιερώσω όλη την βραδυά.. και είδαμε μαζί ταινιούλες, και σε απόλαυσα ώρες ατελείωτες ώσπου αποκοιμήθηκα ξανά με την φωνή σου.. τελικά δεν ήταν καθόλου άσχημη αυτή η ημέρα..
Τρίτη 25/12 Καλά μας Χριστούγεννα
Αυτή η ημέρα ήταν κανονισμένη απο πρίν. Το εορταστικό τραπέζι θα στρωνόταν στο σπίτι της αδερφής μου. Εξάλλου, γιόρταζε και ο άντρας της και εντάξει, αυτή είναι και η οικογένεια μου. Καλεσμένοι της, τα πεθερικά της. Γεγονός όχι τόσο ευχάριστο για εμένα, αν και δεν μου έχουν κάνει και τίποτα οι άνθρωποι. Απλά να, δεν είναι και απο τους ανθρώπους που αποκαλείς την ψυχή της παρέας. Ας είναι όμως, ας μην γκρινιάζω άλλο.. εξάλλου, ένα τραπέζι είναι που θα περάσει και αυτό.
Μετά απο κάμποση ώρα προετοιμασίας για τα τελευταία εδέσματα που θα συνόδευαν την γαλοπούλα το τραπέζι στρώθηκε και ακόμα μια φορά έπεσα με τα μούτρα. Η ποσότητα πάλι δεν ήταν αρκετή αλλά οι ταχύτητές μου τι να πώ, με εκπλήσσουν κάθε φορά και περισσότερο. Πρέπει να το κοιτάξω τελικά αυτό!! Και αφού όλα τελείωσαν όμορφα με ένα στομάχι τούμπανο, μια ανακατωσούρα απίστευτη και ενα σωρό τύψεις για τις θερμίδες που καταβρόχθισα, αραδιάστηκα στον καναπέ και περίμενα και το αγαπημένο μου γλυκό. Ναι, ένα τσίζκεικ σπιτικό περίμενε μέσα στο ψυγείο και το λιγουρευόμουν και ας ήθελα να βγάλω οτι είχα και δεν είχα από μέσα μου.
Όμως, καλά να πάθω που κάνω όνειρα και λιγουρεύομαι κιόλας. Το γλυκό δεν έλεγε να κοπεί με τίποτα, τα γερόντια αρχισαν να κουτουλάνε όρθια στον καναπέ και σαν να άκουσα και ενα μικρό ροχαλητό στιγμιαία, ο γαμπρός μου ταβλιάστηκε στο κρεβάτι του αμέσως μετά το φαγητό και η αδερφή μου εξαφανίστηκε κάπου στα ενδότερα προσπαθώντας να κοιμήσει τον μικρό. Περίμενα λίγο, περίμενα πολύ, περίμενα περισσότερο αλλά πουθένα βλέψεις για γλυκό. Και αφού με όλα αυτά άρχισα να απογοητεύομαι και να νιώθω τα ματάκια μου οτι κλείνουν, το πήρα απόφαση με βαριά καρδιά, θυσίασα το τσίζκεικ και πήρα το μπουφανάκι μου για να πάω σπίτι.
Ευτυχώς το βράδυ βρέθηκα πάλι με όλη την παλιοπαρέα πρώτο τραπέζι πίστα. Τύφλα να έχουν τα μπουζούκια σου λέω. Είχε ο αντέννα τα 20 χρόνια φοίβος και πολύ το απολαύσαμε. Η μουσική διαπασόν, οι αφιερώσεις να πέφτουν η μία μετά την άλλη, όλοι να χορεύουμε απο την θέση μας, τα ποτά να πηγαινοέρχονται και στο τέλος να ρίχνουμε και τα παλαμάκια μας. Ούτε στα μπουζούκια δεν έχουμε κάνει τέτοιο κέφι! Το μόνο που μας έλειπε ηταν τα γαρύφαλλα. Σε κάποια φάση σκεφτήκαμε να μαδήσουμε ένα δεντράκι που είχαν εκεί, αλλά ευτυχώς το μετανιώσαμε!! Το πρόβλημα ήταν οταν τελείωσε η εκπομπή και αρχίσαμε να ψάχνουμε στα πιό τελειωμένα κανάλια για να βρούμε κανα μπουζούκι ακόμα. Τελικά όμως ο αντέννα συνέχισε με Θεοδωρίδου- Μαζωνάκη και πάλι καλά γιατί το κέφι συνεχίστηκε!
Τετάρτη 26/12
Σήμερα αγαπητοί μου βρίσκομαι σπιτάκι και μετά απο μεγάλη δυσκολία το πήρα απόφαση οτι πρέπει να συμμαζευτεί και λίγο γιατί το βράδυ επιστρέφουν τα αλάνια και ποιός τους ακούει. Αυτή η γκρίνια της ελληνίδας μάνας δεν παλεύεται!! Το απογευματάκι μάλλον θα καταλήξω έξω σε κανα σινεμάδακι ή οτιδήποτε άλλο και πάλι καλά θα περάσουμε και σήμερα. Το ελπίζω δηλαδή διότι μέχρι στιγμής αυτό έχει κανονιστεί!!
Τελικά ναι δεν πέρασα τόσο καλά όσο θα ήθελα αλλά δεν πέρασα και τόσο χάλια όσο πίστευα. Πρέπει να σταματήσω να γκρινιάζω μου φαίνεται.
Εύχομαι να είστε όλοι καλά και να είναι οι τελευταίες μέρες αυτού του δύσκολου χρόνου ακόμα πιο όμορφες για όλους μας. Τουλάχιστον να αποχαιρετήσουμε τον χρόνο με χαμόγελο στα χείλη μας και όχι με δάκρυα στα μάτια μας.
