Επιτέλους ΖΩ

"Γιατί εδω ξαναγεννήθηκα. Γιατί εδω επιτέλους ΖΩ"

Ξέρω ξέρω... μερικοί από εσάς -αν όχι όλοι- ανησυχείτε για το πού βρίσκομαι! Εμ, βιάστηκα και εγώ να πω στην προηγούμενη ανάρτηση ότι γύρισα. Καλά να πάθω! :)

*Που βρίσκομαι λοιπόν?

Είμαι σε ένα υπέροχο και πολύ αγαπημένο μέρος της ζωής μου, τα Γιάννενα.

*Πότε έφυγα? 

Ήρθα εδώ για Πάσχα στην γιαγιά και τον παππού και τελικά ξέμεινα.

*Πότε θα γυρίσω πίσω Αθήνα? 

Άγνωστο!!

*Από που γράφω τώρα? 

Από ίντερνετ καφέ διότι στο σπίτι μας η τεχνολογία αυτού του επιπέδου δεν έχει φτάσει ακόμα.

Σήμερα ξύπνησα από τα χαράματα για να πάρω το λεωφορείο και να κατέβω στην πόλη ώστε να ξεκλέψω λίγο χρόνο και να σας γράψω. Γιατί από τα χαράματα? Διότι το χωριό μου μπορεί να απέχει μόνο 18χλμ από την πόλη αλλά έχει συγκοινωνία μόνο 3 φορές την ημέρα (τραγικό)! Οπότε, μιας και η όλη ανεργία μου στάθηκε εμπόδιο στην απόκτηση του δικού μου μεταφορικού μέσου, αναγκάζομαι (την τύχη μου μέσα) να ξυπνάω με την αυγούλα και την τσίμπλα στα πρησμένα μου ματάκια για να πάρω αυτό το λεωφορείο και να έρθω στην πόλη. Και όχι αυτή η αναμονή για το λεωφορείο δεν είναι καθόλου ευχάριστη καθώς αυτές τις ημέρες ο καιρός φροντίζει να μας θυμίζει αρκετά χειμώνα και εγώ δεν έχω έρθει εξοπλισμένη με το παπλωμα-μπουφάν μου (καλά να πάθω)! Το κρύο να σου τρυπάει το κορμί ενω ακόμα δεν έχεις συνέλθει από τον ύπνο είναι το χειρότερό μου!

Η επαρχία είναι υπέροχη αλλά ομολογώ έχει τις δυσκολίες της. Όχι μόνο σε όσα ανάφερα αλλά και σε πολλά άλλα. Όμως, δεν αλλάζω με τίποτα το αίσθημα να ανοίγω την πόρτα μου το πρωί μόλις ξυπνήσω και να βλέπω τα βουνά και τα δέντρα και να αναπνέω αυτό τον καθαρό αέρα. Δέκα λεπτά στην αυλή και έχεις ήδη αδειάσει το μυαλό σου από όλα! Και ναι είχα πολύ άδειασμα να κάνω και είμαι πλέον αρκετά καλά! Επίσης, η δυνατότητα να τρώω λίγο πιο υγιεινά απευθείας από το μποστάνι της γιαγιάς είναι και αυτό μια αξία ανεκτίμητη (να ναι καλά για τα χρόνια της που κρατάει τρία στρέμματα μποστάνι καλύτερα και από οποιοδήποτε φυτώριο). Τέλος, το περπάτημα που ρίχνω σε καθημερινή βάση δεν μπορούσα με τίποτα να το ρίξω στην Αθήνα. Εδώ περπατάς και δεν κινδυνεύεις ούτε να σε πατήσουν ούτε να σου κοπεί η ανάσα από το καυσαέριο. Το μόνο που ίσως σου συμβεί είναι να σου πεταχτεί κανένα φίδι, κάτι που το τρέμω αρκετά κάθε φορά που διασχίζω τους δρόμους.

Βέβαια, εδώ που βρίσκομαι δεν κάθομαι όλη μέρα σπίτι. Απολαμβάνω την πόλη και τα υπέροχα μαγαζάκια της παρέα με όλα μου τα ξαδέρφια (που είχα καιρό να δω) και φυσικά τον γάτο μου που μου κάνει παρέα στα ρεπό του. Αυτό το τελευταίο ειδικά είναι ότι καλύτερο για να νιώθω πως στην ουσία δεν μου λείπει τίποτα απολύτως. Έχω όλα όσα θέλω για να λέω ότι επιτέλους ΖΩ . Το μόνο που μένει είναι να βρεθεί μια δουλίτσα, και εδώ που τα λέμε δεν θα με χαλούσε καθόλου να την βρω εδώ που βρίσκομαι και να μην ξαναγυρίσω ποτέ Αθήνα. Διότι τελικά εγώ γεννήθηκα για το φευγιό. Μια ζωή φεύγω μακριά από όλα όσα με πνίγουν. Και τελευταία η Αθήνα με έπνιξε πολύ.

Κάπως έτσι λοιπόν περνάω την καθημερινότητά μου μακριά σας. Εντάξει, μου έχετε λείψει και εσείς διότι μέσα από εσάς γέμιζα αρκετά τον ελεύθερό μου χρόνο, αλλά ευελπιστώ κάποια στιγμή να επανέλθω στα μπλόγκ σας ακόμα και αν βρίσκομαι εδώ. 

*Γιατί να μείνω μακριά από την Αθήνα λοιπόν?

Γιατί εδώ νιώθω καλύτερος άνθρωπος. Γιατί εδώ τα έχω βρει με τον εαυτό μου. Γιατί εδώ ξέρω ποια είμαι και τι θέλω από την ζωή μου. Γιατί εδώ συνειδητοποίησα πολλά τα οποία τόσα χρόνια ούτε που είχα αντιληφθεί. Γιατί εδώ εντόπισα αξίες που είχα χάσει. Γιατί εδω απομάκρυνα από μέσα μου και γύρω μου συμπεριφορές που με ενοχλούσαν. Γιατί εδώ κατάφερα και ξέχασα ανθρώπους που το άξιζαν. Γιατί εδώ έχω επιτέλους δίπλα μου τον άνθρωπό μου, όχι μόνο με το μυαλό του αλλά και με την παρουσία του.Γιατί εδω ξαναγεννήθηκα. Γιατί εδω επιτέλους ΖΩ.

Αυτό το οξυγόνο που λέγεται Γιάννενα ή Γάτος ήρθε και έδωσε πνοή στην ζωή μου. Πως να μην αναγνωρίσω το καλό που μου έκανε και πως να μην το θέλω για την υπόλοιπη ζωή μου?

Βρίσκομαι λοιπόν σε μια μεταβατική περίοδο. Δεν ξέρω τι θα μου ξημερώσει και σε ποιο μέρος της Ελλάδας θα με βρει. Το μόνο που ξέρω με σιγουριά είναι πως είμαι αρκετά καλά στην ψυχολογία μου και πως τρενάρω όσο μπορώ αυτή την επιστροφή στην Αθήνα.

Να περνάτε καλά και να διεκδικήσετε την ζωή που σας κάνει να νιώθετε ζωντανοί. Διότι, μια ζωή την έχουμε, τουλάχιστον να την απολαύσουμε όσο γίνεται περισσότερο.

 Μέχρι να σας ξαναγράψω, σας στέλνω τα γλυκά μου φιλιά! Να περνάτε τέλεια!

** Προκαταβολικά σας ευχαριστώ για τα σχόλια που γνωρίζω πως θα αφήσετε μιας και δεν ξέρω πότε θα καταφέρω να βρω σύνδεση! Λυπάμαι που δεν έχω χρόνο να σας διαβάσω, το λεοφωρείο αναχωρεί σε μία ώρα και πρέπει να τρέξω!!