Επικίνδυνοι "δρόμοι"

         Και η ζωή συνεχίζεται, έγραψα στην προηγούμενη ανάρτησή μου..

Η ζωή όμως συνεχίζεται και για ανθρώπους που θεωρώ πως δεν τους αξίζει να ζούν ανάμεσά μας, και ας ακούγεται σκληρό αυτό που λέω, διότι πολύ απλά το μόνο που έχουν στο μυαλό τους είναι το πως θα καταστρέψουν την όμορφη ζωή των συνανθρώπων τους. Όχι αυτός ο κόσμος που ζούμε δεν είναι αγγελικά πλασμένος, με ρόζ συννεφάκια και ουράνια τόξα, ζαχαρωτά και καραμελίτσες. Τριγύρω μας υπάρχει πολύ μαυρίλα και σαπίλα, σε τέτοιο σημείο που πλέον και εγώ η ίδια τρομάζω. Και λέω πλέον και εγώ η ίδια τρομάζω όχι γιατί με θεωρώ σκληρή γυναίκα και αναίσθητη, καμία σχέση με αυτή την προσέγγιση. Ίσα ίσα θεωρώ οτι είμαι ευαίσθητη, ονειροπόλα και αδύναμη σε αρκετά μεγάλο βαθμό. Τρομάζω για εμένα, για τους δικούς μου ανθρώπους, για τα παιδιά που θα μεγαλώσω και θα φέρω να ζήσουν σε αυτόν τον κόσμο.

Θυμάμαι τον εαυτό μου πριν αρκέτα χρόνια, που περπατούσα στους δρόμους και δεν ένιωθα κανέναν απολύτως φόβο, καμία ανησυχία, κανέναν κίνδυνο να καραδοκεί. Δεν ξέρω αν ήμουν εγώ τόσο στην κοσμάρα μου ή όχι, αλλά πάντα ένιωθα ότι όλα είναι υπό έλεγχο, τον δικό μου έλεγχο. Και ίσως έτσι να ήταν διότι ποτέ δεν υπήρξαν περιστατικά να με κάνουν να νιώσω το αντίθετο. Ίσως όμως και να ήμουν απλά τυχερή σε αυτό, τι να πώ!Διότι κρούσματα υπήρχαν και τότε, απλά όχι στον ίδιο βαθμό με σήμερα.

Γυρνούσα τα βράδυα απο την πλατεία της περιοχής μου, εκεί βρισκόταν η διασκέδασή μου κατα κύριο λόγο, και περπατούσα σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Επέλεγα πάντα δρόμους σχετικά φωτεινούς και με μία ελάχιστη κίνηση απο αμάξια (ποτέ απο στενάκια). Όταν άρχισα να εργάζομαι στα 19 μου, επέστρεφα στις 10.00 το βράδυ απο δρόμους που σήμερα ούτε θα σκεφτόμουν να περάσω ακόμα και μέρα. Και όμως ένιωθα ασφαλής κατα κάποιο τρόπο. Σήμερα απο τους ίδιους δρόμους επιλέγω να περάσω με αμάξι.  

Στην ουσία άρχισα να φοβάμαι να κυκλοφορήσω τα τελευταία 2-3 χρόνια. Σας πληροφορώ πως όταν συνειδητοποίησα αυτή την φοβία και το μέγεθός της που ήρθε έτσι ξαφνικά να με στοιχειώσει έσπευσα αμέσως να το συζητήσω με φίλους και γνωστούς γιατί μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση!Δεν μπορούσα να φανταστώ , πώς δρόμοι που χιλιοπερπάτησα μικρούλα και τους ήξερα απέξω και ανακατωτά θα με κάνανε σήμερα να μην μπορώ να τους διασχίσω με άνεση και χωρίς παρέα.  Μου ήταν αδιανόητο.

Πέρα όμως απο το όλο θέμα του να κυκλοφορήσω έξω, έχω αρχίσει να φοβάμαι και έναν "χώρο" που στην ουσία πάντα θεωρούσα "του χεριού μου", τον κυβερνοχώρο (ναι το ίντερνετ εννοώ και συγκεκριμένα τα τσάτ και τις γνωριμίες μέσω ίντερνετ). Η πρώτη μου επαφή με υπολογιστή ήταν στην πρώτη μου εργασία όπου εκεί αναγκάστηκα να μάθω όχι μόνο πως το χρησιμοποιούν αλλά και πως θα σχεδιάσω για την δουλειά μου, ακόμα και πώς θα τον επισκευάσω όταν πάθαινε μπλακ αουτ και έπρεπε πάση θυσία να τον επαναφέρω και να εργαστώ. Οι ώρες εκεί ατελείωτες και να μην σας τα πολυλογώ, κατέληξα μέσω άλλων υπαλλήλων να "μπώ" στον χώρο των τσατ και των γνωριμιών. Όχι τότε δεν υπήρχαν τα φεισμπουκ και τα χίλια άλλα δυό που μπορείς να δείς και μια φωτογραφία του άλλου. Τότε ήταν το mirc, ένας χώρος που έμπαινες απλά με ενα ψευδώνυμο και μιλούσες με τους υπόλοιπους χρήστες, άγνωστους φυσικά προς εσένα. Μέχρι να γίνουν "γνωστοί" σου.

Δεν έχω παράπονα απο εκείνα τα χρόνια, με το mirc όντως έκανες γνωριμίες, που άλλες κατέληγαν διαρκείας άλλες όχι και πάει λέγοντας.Περιμέναμε πως και πως κάθε φορά τα meeting της παρέας, έτσι τα ονομάζαμε. Αυτό που θέλω όμως να τονίσω είναι την άνεση που είχα εκείνα τα χρόνια στο όλο θέμα γνωριμιών. Ποτέ δεν φοβήθηκα για ένα ραντεβού, αν και πάντα ημουν υποψιασμένη, και ίσως και πάλι να στάθηκα τυχερή που μέσα απο όλες τις γνωριμίες μου δεν έπεσα σε ανώμαλους. Πλέον όμως ακόμα και εγώ έχω μαζευτεί. Εγώ που πριν μερικά χρόνια γνώρισα την Δέσποινα μέσω ιντερνετ, μιλούσα μαζί της επί καθημερινής βάσης και την κατέκρινα που ήταν επιφυλακτική να κάνει γνωριμίες εκτός ιντερνετ, ακόμα και μαζί μου. Περάσανε αν θυμάμαι καλά 2 χρόνια για να την καταφέρω να πάμε για εναν καφέ και μου έκανε τόσο μεγάλη εντύπωση όλο αυτό που ακόμα το θυμάμαι και χαμογελάω. (Δεσποινάκι μου αν με διαβάζεις να ξέρεις μου έλειψες, και εσύ και εκείνα τα χρόνια).

Βλέπω και ακούω δίαφορα για το ιντερνετ, για το φεισμπουκ και άλλους ιστότοπους γνωριμιών και ειλικρινά σηκώνεται η τρίχα μου. Τα πράγματα έχουν ξεφύγει απο τον έλεγχο και πλέον δεν ξέρεις απο πού πρέπει να φυλάγεσαι. Ναι, μέχρι πριν λίγο καιρό έδινα το προσωπικό μου προφίλ άνετα και δεν με απασχολούσε τόσο ποιός θα δεί την φωτογραφία μου και ποιός θα διαβάσει κάτι για την ζωή μου. Εν μέρει, το δεύτερο κομμάτι ακόμα δεν με νοιάζει, μιάς και μέσα απο το μπλόγκ μου μιλάω για την ζωή μου, σε ανθρώπους που επίσης δεν γνωρίζω προσωπικά και ίσως να μην γνωρίσω και ποτέ. Όμως αυτό με τις φωτογραφίες με έχει τρομάξει. Ίσως δεν έχετε διανοηθεί το πόσο εύκολα μπορεί ο άλλος, ο χι ψι ανώμαλος εννοώ, να εντοπίσει φωτογραφία σου, να την αποθηκεύσει και να την χρησιμοποιήσει όπως εκείνος γουστάρει προς όφελός του (ακόμα και να σε κάνει αφίσσα και να την πάιζει για πάρτη σου νυχθημερόν και αυτό πίστεψέ με είναι το λιγότερο σε σχέση με άλλα που μπορεί να κάνει).Δεν θα ξεχάσω το γεγονός πως μία φίλη μου ανακάλυψε μέσω κάποιας φωτογραφίας που έκανε ο γνωστός του γνωστού του παραγνωστού Like οτι ο άνθρωπός της ήταν παντρεμένος και μάλιστα με παιδάκι. Σκεφτείτε κάθε φορά που σας κάνουν Like σε μια δημόσια φωτογραφία, πόσο μακριά μπορεί να ταξιδέψει αυτή και σε πόσα μάτια που ούτε τα γνωρίζετε και θα τα γνωρίσετε ποτέ.

 Ακόμα χειρότερο είναι να βλέπω μικρά παιδιά να χρησιμοποιούν το ίντερνετ και όλα αυτα τα μέσα γνωριμιών  με την ίδια άνεση και ευκολία που τα χρησιμοποιώ και εγώ, και τρελαίνομαι. Τις προάλλες είδα το ανηψάκι μου απο την επαρχία να γίνεται μέλος σε ενα γκρουπάκι στο φεισμπουκ που αφορά φωτογραφίες απο γυναίκες μεγαλύτερης ηλικίας και σαφώς ακατάλληλες. Βάζω στοίχημα ούτε το όνομα του γκρούπ δεν ξέρει τί σημαίνει (MILFS and COUGARS). Απο την μία θέλησα να πάρω την ξαδέρφη μου να της χτυπήσω ένα καμπανάκι αλλά απο την άλλη θυμήθηκα μια παλιά συζήτησή μας που μου είχε πεί "Να μαθαίνει το παιδί!" . Από τότε το είχα βουλώσει αλλά εξακολουθώ να φρίττω με όσα βλέπουν τα ματάκια μου.

Ο κόσμος μας έχει ασχημύνει πολύ, πάρα πολύ.. και ακόμα και εγώ που κάποτε με λέγανε "πολύ μπροστά" με όλες τις γνωριμίες μου, που δεν μασούσα σε τίποτα, πλέον ναι το ομολογώ πως έχω μασήσει. Είμαι πιο υποψιασμένη απο ποτέ και όχι αυτή την φορά δεν νιώθω να έχω κανέναν έλεγχο. Διότι ξέρω πως όσο έλεγχο και να έχω στην ουσία άλλοι θα βρίσκουν τρόπους να τρυπώνουν. Όσο πιο πολύ εκτίθεμαι τόσο πιο ευάλωτη νιώθω. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να προσπαθώ να μην αφήνω τις πόρτες και τα παράθυρα ορθάνοιχτα.  Εννοείται πως σε αυτό το μπλογκ θα συνεχίσω να γράφω με τον ίδιο τρόπο που έγραφα, έχοντας τον ίδιο στόχο, να εκφραστώ δηλαδή για να μην τα κρατάω μέσα μου και μπλοκάρω, αλλά σε όλους τους υπόλοιπους τομείς, είτε αφορά ίντερνετ είτε όχι προτιμώ να πηγαίνω σαν χεσμένη κότα παρά σαν περήφανο παγώνι.


Το νού σας λοιπόν!

Και η ζωή συνεχίζεται

Εχθές έπεσε στα χέρια μου ένα κειμενάκι, απο αυτά τα σύντομα "σοφά λόγια" που γράφονται απο ορισμένους (?) και κυκλοφορούν στο διαδίκτυο. Στην αρχή βρέθηκα να είμαι σύμφωνη με ενθουσιασμό που το διάβασα και έπιασα τον εαυτό μου να μουρμουρίζει πόσο σωστό είναι.  Όταν όμως προσπάθησα για πρώτη φορά να σταθώ περισσότερο στις επτά αυτές προτάσεις που μόλις διάβασα και να προσπαθήσω να αιτιολογήσω μέσα μου για πιο λόγο συμφώνησα τόσο εύκολα, εκεί λίγο μπλόκαρα. Χάθηκα μέσα στα γιατί και σε ορισμένα δεν είχα απλά να πω τίποτα και ας συμφωνούσα.

Μέσα απο όλο αυτό τελικά συνειδητοποίησα οτι μερικές φορές ακούμε τόσα όμορφα και σωστά λόγια και συμφωνούμε κατά κάποιο τρόπο μηχανικά, χωρίς να μπαίνουμε ποτέ στην διαδικασία να τα σκεφτούμε σε συνάρτηση με την δικιά μας ζωή, τον δικό μας χαρακτήρα, να τα βάλουμε μέσα μας λέξη προς λέξη και να τα αφομοιώσουμε, να ανακαλύψουμε γιατί πραγματικά συμφωνήσαμε. Θεωρώ πως για αυτό στο τέλος πάντα καταλήγουμε να ξεχνάμε αυτό που μόλις ακούσαμε και συμφωνήσαμε και συνεχίζουμε στο ίδιο μοτίβο χωρίς να έχουμε μάθει, χωρίς να έχουμε διδαχθεί κατι. Ίσως να σας έχει συμβεί και εσάς όλο αυτό, ίσως όχι.. εμένα πάντως σίγουρα  έχει συμβεί πάρα πολλές φορές.. μόλις το συνειδητοποίησα εξάλλου. 

Ήθελα λοιπόν να το μοιραστώ μαζί σας, μιας και αυτή την περίοδο με εκφράζει απόλυτα και έψαχνα καιρό να δώσω τις δικές μου απαντήσεις και να πάρω τις δικές μου αποφάσεις για την πορεία της ζωής μου..Για να μην μπερδευτείτε οι απαντήσεις μου είναι στις παρενθέσεις.

*

*

*

*

...Και η ζωή συνεχίζεται...

(γιατί πολύ απλά έτσι πρέπει να γίνεται, γιατί γεννηθήκαμε να συνεχίζουμε και όχι να μένουμε στάσιμοι)

Χωρίς αυτούς που θέλουν να σε βλέπουν να κλαίς

(γιατί αυτοί είναι που θα κάνουν τα πάντα για να ξαναδυστυχήσεις)

Χωρίς αυτούς που θέλουν να σε έχουν μόνο ως "επιλογή" ενώ εσύ τους έχεις ως "προτεραιότητα"

 (γιατί όταν θα τους χρειαστείς δίπλα σου ποτέ δεν θα παραβρεθούν)

Χωρίς αυτούς που σε εκτίμησαν μόνο όταν σε έχασαν

(γιατί ακόμα και αν επιστρέψουν κάποια στιγμή θα ξαναξεχάσουν)

Χωρίς αυτούς που εκδικούνται και δεν ξέρουν να συγχωρούν

(γιατί εκείνοι που δεν ξέρουν να συγχωρούν δεν ξέρουν και να αγαπούν)

Χωρίς αυτούς που φοβούνται να σου πουν την αλήθεια

(γιατί πάντα θα κρύβονται πίσω απο ενα ψέμμα) 

Χωρίς αυτούς που αξίζουν Όσκαρ Α'Ερμηνείας λόγω της υποκρισίας τους

(γιατί η ζωή δεν είναι ενα σενάριο που υποδύεσαι κάτι που δεν είσαι) 

*

*

*

*

Μέχρι τώρα είχα μάθει να μην είμαι απόλυτη σε καταστάσεις και σε συμπεριφορές. Όμως πιστεύω πως σε αυτή την περίπτωση, σε αποφάσεις ζωής πρέπει να είσαι τελικά απόλυτος, διότι μόνο έτσι θα μείνεις σταθερός στις δικές σου αποφάσεις. Έμεινα αρκετό διάστημα στάσιμη και να αιωρούμε στο κενό επειδή ακριβώς δεν θεωρούσα κάποια πράγματα απόλυτα, με αποτέλεσμα να έχω αφήσει πολύτιμο χρόνο να χάνεται ενώ δεν έπρεπε να σπαταλήσω ούτε ένα λεπτό.  Γιατί όπως πολύ σωστά είχα διαβάσει και στην ανάρτηση της αγαπητής σερενάτα "δεύτερη ζωή δεν έχει".

Έτσι, μετά απο όλες τις παραπάνω σκέψεις μπορώ να σας πώ πως αποφάσισα να συνεχίσω την ζωή μου έχοντας δίπλα μου μόνο..

*
*
*
*

Εκείνον που θέλει μόνο να χαμογελάω και θα κάνει τα πάντα για να μου το προσφέρει

(γιατι το μόνο που θέλω στην ζωή μου είναι ηρεμία και χαμόγελα)

Εκείνον που θα θεωρεί την σχέση μας προτεραιότητα και όχι επιλογή

(γιατί θέλω μια φορά να νιώσω το ίδιο σημαντική όπως είναι εκείνος για εμένα)

Εκείνον που εκτιμάει ποια είμαι και δεν θέλει καν να σκεφτεί το ενδεχόμενο να με χάσει

(γιατί το ίδιο θα τον έχω εκτιμήσει και εγώ και δεν θα θέλω να τον χάσω)

Εκείνον που ξέρει να συγχωρεί ακόμα και αν κατανοώ πως ήμουν λάθος ενώ δεν έπρεπε

(γιατί όλοι αξίζουμε την συγχώρεση αρκεί να μην επαναλαμβανόμαστε στα λάθη μας)

Εκείνον που πάντα θα προσπαθεί να μου δίνει την αλήθεια

(γιατί κουράστηκα να μου τα πλασάρουν όλα όμορφα ενώ στην πραγματικότητα είναι σάπια)

Εκείνον που θα είναι μόνο ο εαυτός του και τίποτα παραπάνω

(γιατί αυτόν τον εαυτό αγάπησα και αυτόν τον εαυτό επέλεξα. τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο)  

Και αυτόν τον άνθρωπο τον κρατάω ήδη απο το χέρι μου.. 

(επιτρέψτε μου να είμαι μία φορά απόλυτη)

Σας φιλώ γλυκά.

Ανεργίας Ξέσπασμα

Αγαπημένοι μου, είχα σκοπό αυτές τις ημέρες να γράψω κάτι διαφορετικό και βαθυστόχαστο, να είναι όμορφο, ήρεμο ίσως και αστείο. Αυτή την διάθεση είχα. Είχα διότι πολύ απλά δεν την έχω πλέον, μου έφυγε. Mου έφυγε αυτή η αίσθηση οτι όλα είναι ωραία, τί ωραίος καιρός, τί ωραία κελαηδούν τα πουλάκια και όλα αυτά που με κάνουν να ονειρεύομαι και να ξεχνιέμαι κατα καιρούς. Όχι δεν ήθελα να την χάσω, ήθελα να παραμείνει, ήθελα να συνεχίσω να ονειρεύομαι και να νιώθω όμορφα. Για αυτό λοιπόν σας προετοιμάζω για αυτά που θα διαβάσετε, μην εκπλαγείτε απο τον τρόπο μου.

Έχω λοιπόν πάνω απο δύο τρείς μέρες που το ηφαίστειο που κοιμάται μέσα μου ξύπνησε και βράζει για ακόμα μια φορά. Τρομάζω στην ιδέα του τί μπορεί να σαρώσει στο πέρασμά του όταν έρθει εκείνη η μεγάλη στιγμη και γίνει το μεγάλο μπαμ. Γιατί σίγουρα θα έρθει αυτή η στιγμή. Το να στραφεί προς εκεί που πρέπει πιστέψτε με θα το χαρώ ιδιαιτέρως. Όμως τρομάζω μην στραφεί εναντίον ανθρώπων και καταστάσεων που απλά δεν τους αξίζει να το βιώσουν αυτό απο εμένα. Τρομάζω μην δεν καταφέρω ταυτόχρονα να τους προφυλάξω απο εμένα, απο όλη αυτή την επικίνδυνη μάζα που κρύβω μέσα μου, και τους χάσω οριστικά.

Τις προάλλες μου είχε ζητηθεί να αναφέρω 7 στοιχεία του χαρακτήρα μου (μπορείτε να δείτε την σχετική ανάρτηση εδώ).  Προσπάθησα να περιοριστώ σε αυτό τον αριθμό διότι πολύ απλά τόσα ζητήθηκαν. Στην ουσία γνωρίζω πως όλο αυτό το μεγαλείο του εαυτού μου δεν δημιουργήθηκε μόνο απο 7 στοιχεία (εδώ χασκογελάω).  Ένα όμως απο αυτά που ανέφερα και στην ανάρτηση ήταν το θέμα με τα νεύρα μου. Που ενώ προσπαθώ πολύ να είμαι ήρεμη και να αντιμετωπίζω την κάθε κατάσταση με ηρεμία, στο τέλος καταλήγω να ωρύομαι και να χτυπιέμαι σαν το χταποδάκι στο βράχο,να με ακούει όλη η πολυκατοικία και η γειτονιά μαζί. Το πώς έχω φτάσει στο σημείο η φωνή μου να κατεβάζει τέτοιες κορόνες απορώ και εγώ με τον εαυτό μου. Σίγουρα το ίδιο θα είχαν απορήσει και όσοι με άκουσαν για πρώτη φορά, διότι στην ουσία η εμφάνισή μου και ο τρόπος ο νωχελικός που μιλάω και συμπεριφέρομαι όταν βρίσκομαι σε νορμαλ διάθεση δεν φανερώνει καν αυτόν τον τρελό με την αγριοφωνάρα (και το πριόνι) που παραμονεύει. Ίσως τελικά στην προηγούμενη ζωή μου να ήμουν υψίφωνος στις όπερες. Τέτοια καλλιτεχνική φύση, τέτοια αύρα και όμως με τόση ένταση φωνής μόνο αυτό μπορώ να σκεφτώ. Εκτός και αν πουλούσα ψάρια σαν την Βουγιουκλάκη στην ιχθυόσκαλα (με όχι τοσο χαριτωμένη φωνή φυσικά) και ταυτόχρονα ερωτευόμουν την θάλασσα και έκανα όνειρα για μια ζωή με κορδελίτσες, φρούφρού και αρώματα. Δεν εξηγείται διαφορετικά σας λέω!!

Σήμερα λοιπόν, τρίτη μέρα νεύρων και γενικού σπασίματος, με φάτσα ξυπνήματος λες και έφαγα εκατό μπουνίδια εχθές βράδυ και έχουν στραβώσει τα πάντα, στρογγυλοκάθησα ακόμα μια φορά στον υπολογιστή μου μπας και καταφέρω να βρώ την χαμένη μου ηρεμία και αρχίσω να αναπνέω κανονικά επιτέλους. Έφτιαξα και ενα φασκομηλάκι ακόμα με μπόλικο μέλι που λενε οτι μέσα σε όλα έχει και σπασμολυτική δράση (το έχω τσακίσει αυτό το φασκόμηλο αυτές τις μέρες, και απορώ τελικά μήπως αυτό κάνει την ζημιά, μήπως σαν ανάποδος χρόνος που είμαι λειτουργεί ανάποδα σε εμένα, αντι να με χαλαρώνει να με τσιτώνει). Εκεί λοιπόν που αρχίζω να ηρεμώ, ακούω το τηλέφωνο να χτυπάει και φυσικά ποιός άλλος, απο την αδερφή μου, η οποία έχει εντοπίσει οτι δεν είμαι στα καλά μου τελευταία και μου κάνει εκατό εκνευριστικά τηλέφωνα την ημέρα ρωτώντας αν είμαι καλά. Και να θέλω να είμαι καλά στο τέλος δεν θα είμαι μιάς και θα έχει φροντίσει στο εκατοστό πρώτο χτύπημα του τηλεφώνου τα νεύρα μου να γίνουν ακόμα μια φορά τσατάλια.

Στο δεύτερο τηλεφώνημα για την σημερινή ημέρα (που πιστεύω οτι ήταν και το τελευταίο) και αφού ήδη άρχισα να φορτώνω πάλι, ακολουθεί η εξής συζήτηση..

-Πως είσαι?? Τί κάνεις???
-Καλά σου είπα είμαι..πριν..χμμ...μισή ώρα.. Να σε ρωτήσω, εσύ δεν έχεις δουλειά σήμερα?
- αχαχαχα έχω έχω... απλά πήρα να σου πω..
(ωχ σκέφτομαι..κάτι έρχεται το νιώθω..κρατήσου)
-..μηπως να στείλεις ενα email σε αυτούς που σε έστειλα για το interview?
(αυτό ηταν..άρχισα ήδη να φορτώνω)
-Να τους λέω τί δηλαδή??
-Να τους ρωτήσεις αν η θέση καλύφθηκε και αν όχι να σου πούνε πότε να πας απο εκεί για το δεύτερο ραντεβού. Πρέπει να δείξεις οτι ενδιαφέρεσαι για την θέση αυτή. Αν δεν το γράψεις εσύ θα το γράψω εγω εκ μέρους σου, κανονίσου..
(αρχίσαμε και τις απειλές)

Αυτό ήταν, άρχισα να φορτώνω, άρχισα να φωνάζω σε σημείο που την έκανα να μην ξέρει τι να πει.  Διότι αν απεχθάνομαι κάτι περισσότερο απο όλα είναι να μου επιβάλλουν την άποψή τους και να πρέπει να υπακούσω σαν στρατιωτάκι λές και δεν έχω δικιά μου κρίση, λες και δεν έχω δικά μου θέλω και δικά μου όρια. Όπως καταλαβαίνετε την έκλεισα κακήν κακώς, και καθώς έβραζα σαν χύτρα ταχύτητος ακολούθησε τηλέφωνο στον "πάντα δίπλα μου" άνθρωπο που ακούει τα απίστευτα κάθε φορά (συγνώμη αγάπη μου δεν το θέλω, ειλικρινά, εγώ ήρεμη θέλω να είμαι, στο ορκίζομαι). Αφού εξήγησα τι συμβαίνει φυσικά σε έντονους τόνους και αφού άκουσα και την δικιά του άποψη άρχισα να χώνω περισσότερο για το κωλοσύστημα που ζούμε, με την ανεργία και τον κάθε μαλάκα εργοδότη που νομίζει οτι μπορεί να τα ισοπεδώνει όλα στο όνομα μιας κρίσης και μιας αυξημένης ανεργίας, που στην ουσία ο ίδιος ευθύνεται. Μετά ακολούθησε τηλέφωνο στην μάνα μου, όπου τα είπα και εκεί ενα χεράκι και στο τέλος στην κολλητή μου που φυσικά πέρα απο το ότι ήθελα να ακούσω τι κάνει, τα είπα και εκεί ενα χεράκι.. κάπως ηρέμησα, δεν μπορώ να πω. Αλλά νομίζατε οτι θα μου γλυτώσετε?Είστε γελασμένοι!!

Η σειρά σας λοιπόν

Όχι δεν νιώθω καλά για το κωλοemail που ξαφνικά νιώθω αναγκασμένη οτι πρέπει να στείλω επειδή πολύ απλά εκείνοι αδιαφορούν και είναι απαίδευτοι και απολίτιστοι παντελώς. Διότι θα θυμάστε κατά ποιό τρόπο και υπό ποιές συνθήκες έγινε το συγκεκριμένο interview (αν όχι μπορείτε να δείτε εδώ).
"Να δείξεις ενδιαφέρον οτι νοιάζεσαι για αυτή την θέση" μου είπε η αδερφούλα μου. Και εντάξει άντε να το δεχτώ οτι πρέπει να δείξω ενδιαφέρον, το δικό τους ενδιαφέρον να καλύψουν μια θέση άμεσα που είναι? Δηλαδή επειδή είμαι άνεργη και εχω ανάγκη ακόμα και να ξεβουλώσω χέστρες αν χρειαστεί για έναν ψωρομισθό ωστε να μπορώ να συνεχίσω να ονειρεύομαι έστω και αν αυτό το όνειρο αφορά ενα γεύμα σε εστιατόριο, αυτο σημαίνει οτι πρέπει να ματώσω και να σκύψω και να γλύψω το πάτωμά τους για να με προσλάβουν? Και απο την στιγμή που σε ενημερώνουν οτι θα επικοινωνήσουν εκείνοι για το επόμενο ραντεβού, γιατί δηλαδή πρέπει να τρέξω να υπενθυμίσω οτι πέρασαν δυο εβδομάδες και δεν ενημέρωσες? Και στην τελική, αξίζει να φτάνεις σε αυτό το σημείο για μια εταιρεία που μέχρι τωρα δεν έδειξε και το καλύτερο προφίλ της απέναντι στον υποψήφιο εργαζόμενο και μάλιστα για ένα αντικείμενο εργασίας που ειναι by far έξω απο τις γνώσεις σου και που θα πρέπει να σκιστείς και τρείς φορές περισσότερο για να μπορέσεις να το εξασκήσεις? Να ήταν μια πρόταση απο τον μεγαλύτερο Οικο μόδας να πω ναι κουκλίτσα μου, ετοιμάσου να φιλήσεις κατουρημένες ποδιές και να βγάλεις σε φόρα ότι γνώση και εμπειρία έχεις για να κρατηθείς με νύχια και με δόντια σε αυτό και ας σε κλωτσάνε κάθε μέρα, διότι στην τελική αυτό ήταν και το όνειρό σου!! Έτσι ναι, να πώ οτι αξίζει!!

Αλλα κύριε τάδε απο τον χώρο τάδε που ούτε καν σε γνωρίζω και ουτε καν γνωρίζω τι ακριβώς τελικά περιμένεις απο εμένα, που μου φέρεσαι έτσι πούστικα πριν καν με βάλεις στον χώρο σου, δώσε μου έναν καλό λόγο γιατί πρέπει να σκιστώ για την πάρτη σου, γιατί πρέπει να εμπλουτίσω το μυαλό μου με γνώσεις και αντικείμενο που ίσως δεν θα μου χρειαστούν και ποτέ ξανα για να θεωρούμε παραγωγική κατα εσέ και σωστή επιλογή σου?.  Για τα 600 ευρώ που μου μόστραρες και μου είπες οτι δεν είναι και αρκετά? Δώσε μου ΕΝΑΝ καλό λόγο και πίστεψέ με τότε ναι, θα κάνω τα πάντα για να επιτύχω. Και μάθε στην τελική πως όταν ένας υποψήφιος εργαζόμενος περνάει απο interview ταυτόχρονα περνάς και εσύ και η εταιρεία σου. Και αν εκείνος πρέπει να δείξει σωστά δείγματα ότι αξίζει να τον προσλάβετε, τότε πρέπει να δείξεις και εσύ σωστά δείγματα οτι αξίζει να εργαστεί για εσένα. Γιατί αν δεν το έχεις καταλάβει, όταν δεν είσαι σωστός εσύ μία φορά τότε δεν θα είναι και υπάλληλοί σου. Και αν εσύ του περνάς το τρυπάκι πως θα πρέπει να τρέξει επειδή είναι άνεργος και χρειάζεται λεφτά, τοτε στο τέλος αυτός θα ασχοληθεί μόνο με τον μισθό και τίποτα παραπέρα, διότι πολύ απλά δεν θα σε γουστάρει, ούτε εσένα και τα ξινισμένα σου μούτρα, ούτε το αντικείμενο που του έδωσες, ούτε τον χώρο που κυκλοφορείς και αναπνέεις, ούτε τον μισθό που ίσως και να του καθυστερείς διότι είσαι άνθρωπος απαίδευτος. Και αν για εσένα το οτι δεν εμφανίστηκα στο δύωρο που μου έδωσες διορία για το interview σημαίνει οτι απλά δεν δείχνω μεγάλο ενδιαφέρον για την θέση αυτή, τότε ας μην κανόνιζες καν τα interview, ας ανακοίνωνες αγώνα δρόμου στο γραφείο σου με έπαθλο το να προσλάβεις αυτόν που θα φτάσει πρώτος και καταιδρωμένος, καταματωμένος στον τερματισμό. Απλά τα πράγματα.

Σας πληροφορώ οτι το κωλοemail θα το στείλω, αλλά θα το στείλω οταν θελήσω εγω και όταν το νιώσω εγώ. Και αυτό μόνο για να ρωτήσω αν καλύφθηκε η θέση και όχι να αναφέρω για το δεύτερο interview που υποσχέθηκαν. Και επειδή έχω φορτώσει πολύ αποφάσισα να το στείλω Παρασκευή απογευματάκι για να μην μπορεί ο κύριος εξυπνάκιας να μου πεί "αφου το θέλετε τόσο ελάτε σε μια ώρα να σας δούμε" λες και μου κάνουν και χάρη. Στην τελική, οτι είναι να γίνει θα γίνει και όταν ζορίζουμε και πολύ τα πράγματα συνήθως δεν γίνεται τίποτα, αυτό ξέρω εγώ. Άντε μου και στο διάολο λοιπόν με το κωλοσύστημά σας. Σας βαρέθηκα. Αν είναι έτσι χίλιες φορές άνεργη!!

Και πάλι συγνώμη αν σας σόκαρα με όσα είπα, ναι δεν είμαι κυρία όλες τις ώρες και ούτε περνάω τον χρόνο μου κάθε μέρα σε έναν ονειρικά πλασμένο κόσμο. Έχω και τις στιγμές που θα σπάσω και θα ξεσπάσω. Διότι πολύ απλά αρκετά ανέχτηκα και για αρκετά κουράστηκα. Έχω μια καλή ψυχή που αξίζει όσο όλο το χρυσάφι του κόσμου, αλλά αυτή η ψυχή συνοδεύεται και απο μια φωνή. Όχι δεν ειμαι ψώνιο και ούτε θα γίνω ποτέ. Απλά έχω αυτογνωσία και όσο ζώ με μαθαίνω και περισσότερο. Αυτή την ψυχή δυστυχώς τελευταία έχω επιτρέψει να μου την μαυρίζουν. Αυτό κάπου πρέπει να σταματήσει.

Σας φιλώ γλυκά, όσο πιο γλυκά γίνεται μετά απο όλα οσα νιώθω. Ένας γάτος χρειάζεται τώρα να μου τριφτεί λιγάκι, να γουργουρίσει και να χαμογελάσω και πάλι..

Βρέχει..καρέκλες!

Ω ναι! Ακόμα ένα όμορφο ξύπνημα απο τον ήχο της λυσσασμένης βροχής που έπεφτε με μανία επάνω στην ταρατσούλα μας, στις τέντες μας, και σε οτιδήποτε άλλο προκαλώντας έναν θόρυβο ρυθμικό αλλά άκρως ενοχλητικό για τα ευαίσθητα αυτάκια μου. "Πάλι καρέκλες ρίχνει" μουρμούρισα και γύρισα πλευρό. "Κάτι τέτοιες στιγμές ευχαριστώ τον θεούλη που είμαι άνεργη" σκέφτηκα χωρίς τύψεις αναλογιζόμενη πόσος κοσμάκης, μαζί και οι δικοί μου άνθρωποι παλεύουν με τις ομπρέλες τους και τα λασπόνερα την ίδια ώρα που εγώ χωνόμουν ακόμα περισσότερο στο παπλωματάκι μου.

-Ού να μου χαθείς μουλάρα! Σα δεν ντρέπεσαι!
-Και τί θες να κάνω?να ξεχυθώ στους δρόμους με χαρά λες και έχουμε άνοιξη, να πλατσουρίσω και εγώ στις λάσπες με την αναποδογυρισμένη ομπρέλα μου και να φωνάξω "είμαι μαζί σας!!" ??
-Ε δεν τρώγεσαι εσύ με τίποτα παιδί μου!!

Αυτή η φωνούλα ήταν η αδερφούλα μου που έτρεξε να πάρει τηλέφωνο να με ξυπνήσει, λες και κυρήχτηκε πόλεμος ένα πράγμα και έπρεπε να είμαι σε εγρήγορση. Όπως ήταν επόμενο αναγκάστηκα να αφήσω τον αιώνιο εραστή μου (δεν θέλω παρεξηγήσεις..το κρεβατάκι μου εννοώ) και να κάτσω φαρδιά πλατιά στην γνωστή θεσούλα μου, αφού φυσικά ετοίμασα πρώτα ένα ωραιότατο αφέψημα με μπόλικο μελάκι (μπας και αποχαιρετήσω επιτέλους αυτό το βήχα που εχω εδώ και 2 εβδομάδες).

Ανοίγω τον υπολογιστή και αρχίζω να ξεχύνομαι σε γνωστές σελίδες.. Όπου και να διαβάσω, οτι και να ακούσω όλοι αναφέρουν οτι σήμερα βρέχει καρέκλες. Ο γάτος μου πρόλαβε και ανακοίνωσε οτι "δεν βρέχει μόνο καρέκλες αλλά το ΙΚΕΑ ολόκληρο". Γέλασα με την ψυχή μου. Με αυτά και με αυτά και ενώ χαζολογούσα σε χίλιες δυό σελίδες, έπεσα σε κάτι έρευνες περί βροχής (μην με ρωτάτε πως έφτασα εκεί και εγώ απορώ), στις οποίες αναφερόταν οτι έχουν καταγραφεί άπειρα περιστατικά ανα τον κόσμο για βροχές απο τις οποίες δεν έπεφταν καρέκλες, αλλα οτιδήποτε άλλο χωράει ο νούς σας!! (πλάκα μου κάνεις!!) Αυτό ήταν..αποσβολώθηκα. Είναι να μην πέσω σε τέτοια θέματα, με έχεις χάσει.. και εννοείται μετά τρέχω να τα αναφέρω και να τα συζητήσω γιατί είμαι σίγουρη πως και άλλοι έχουν άγνοια σαν εμένα. Αφού λοιπόν ενημερώθηκα πρώτη ήρθε τώρα η σειρά σας..
 
Μην το γελάμε τελικά καθόλου όταν λέμε οτι βρέχει καρέκλες, γιατί δεν αποκλείεται να συμβεί και αυτό και τότε να σας δώ όλους σας που θα μείνετε με ανοιχτό το στόμα (εγώ πλέον είμαι ενημερωμένη και όλα να τα περιμένω απο μια βροχή). Αναρωτιέστε τι άλλο μπορεί να πέσει εκτός απο χιόνι και χαλάζι? Σας έχω την απάντηση έτοιμη βρε! Έχουμε λοιπόν τις εξής καταγεγραμμένες αναφορές: βατράχια, ψάρια, κομμάτια κρέας και αίμα, καλαμάρια, αλιγάτορες, περικοκλάδες, καλαμπόκια καθώς και φλούδια καλαμποκιού και χίλια άλλα δύο μικροαντικείμενα. Ξέρω κάποιοι θα πείτε οτι μπορεί να ήταν και αστικοί μύθοι όλα αυτά, απο αυτά που βγάζουν σε διάφορες περιοχές για να προκαλούν ντόρο. Μπορεί ναί, μπορεί και όχι, αυτό σίγουρα είναι στην κρίση του καθενός για να πιστέψει αν είναι αλήθεια.

Εγώ όμως θα σας πώ το εξής που διάβασα και μάλιστα σε ξενόφερτο μπλογκ επί του θέματος. Στο συγκεκριμένο μπλογκ λοιπόν αναφερόντουσαν όλες οι περιοχές που έχουν καταγραφεί με τις χρονολογίες και το είδος βροχής/αντικειμένου.Έκπληξη!!! Μέσα σε όλες τις περιοχές υπάρχει και η Ελλαδίτσα μας.  Στο Ναύπλιο, τον Μάιο του 1981 αναφέρθηκε οτι οι κάτοικοί του έμειναν έκπληκτοι όταν ξύπνησαν το πρωί και είδαν να πέφτουν στους αγρούς μικρά πράσινα βατραχάκια απο τον ουρανό και να προσγειώνονται παντού, ακόμα και στα δέντρα. Το Ελληνικό Μετεωρολογικό Ινστιτούτο υπέθεσε οτι προήλθαν απο κάποια δυνατή ανεμοθύελλα καθώς το είδος των βατραχιών ήταν συγγενικά με αυτά της Βορείου Αφρικής. Εδώ αναρωτιέμαι λοιπόν εγώ, καλα..μόνο βατράχια σήκωσε αυτός ο άνεμος? Ταξίδεψαν τόσο μακριά απο Αφρική μέχρι το Ναύπλιο και δεν σήκωσε τίποτα άλλο στο πέρασμά του?? Δεν ξέρω.. εχω και τις απορίες μου.. Και επειδή είμαι γεννηθείς τον Μάρτιο του 1981 και ήμουν μόλις 2μηνών όταν έγινε όλο αυτό το συμβάν, ας μας πεί αν υπάρξει κάποιος μεγαλύτερος απο εμένα αν αυτό με τα βατράχια στο Ναύπλιο όντως ισχύει!! Έτσι να κάνουμε και μια διασταύρωση πληροφοριών βρε αδερφέ...

Όπως καταλαβαίνετε, οι μελέτες που έχουν γίνει επάνω σε αυτό το θέμα φυσικά δεν έχουν καταλήξει σε κάποιο συμπέρασμα με αποδεικτικά στοιχεία, οπότε όλες κλίνουν προς την λογική εξήγηση πως όλα αυτα τα αντικείμενα είναι αποτέλεσμα ανεμοθύελλας και ανεμοστρόβιλων που πλήττουν τις περιοχές και σηκώνουν οτιδήποτε στο πέρασμα τους. Εγώ επειδή εμμένω στην απορία μου, θα ήθελα πολύ να βρεθεί ένας που να το έχει μελετήσει περισσότερο και να μου εξηγήσει αν οι ανεμοστρόβιλοι είναι τοσο επιλεκτικοί στο είδος που σηκώνουν και μεταφέρουν. Γιατί δεν διάβασα πουθενά να υπήρξε μίξη αντικειμένων και αυτό όσο να'ναι μου κάνει εντύπωση.

Τελικά τί το ήθελα?Έπρεπε να είχα κάτσει στο κρεβατάκι μου. Τώρα έχω μείνει με τις απορίες.. Εσείς καλού κακού την επόμενη φορά που θα βρέξει "καρέκλες" να έχετε τον νού σας μην σας έρθει τίποτα άλλο στο κεφαλάκι σας, εκτός απο νερό. Να παρακαλάτε να βρέξει πετρέλαιο θέρμανσης μιας και το έχουμε τόσο ανάγκη (να έχεις πάντα στο αμάξι σου ένα μπετονάκι, ποτέ δεν ξέρεις). Και για να σας τρομάξω λίγο, φανταστείτε τώρα να βρέχει και να προσγειωθεί μπροστά σας ο πάντα αθάνατος και γκαντέμης Μητσοτάκης και να σας χαμογελάσει κιόλας! Ή ο ΓΑΠ μαζί και με το ποδήλατό του! Μετά απο αυτό θα σας πώ να πάτε να κάνετε πρώτα εναν εξορκισμό να φύγουν τα κακά πνεύματα και μετά να παίξετε κανά τζόκερ!

Σας φιλώ γλυκά!!

Πανέμορφη Συν-οικία

Εκατόν πενήντα πορτατίφ, καπέλα, φωτιστικά οροφής, απλίκες, και φαναράκια φωτίζουν με άποψη έναν μέχρι πρόσφατα «απόμακρο» δρόμο στο κέντρο της Αθήνας, αντικαθιστώντας το δημοτικό φωτισμό. Επίσης  όλες οι προσόψεις των σπιτιών είναι ήδη ζωγραφισμένες, πάλι με σπιτίσια αγαπημένα πράγματα. Μπορείς να δεις κομοδίνα, ντουλάπια κουζίνας, ένα διπλό louis κρεβάτι και διάφορα άλλα ζωγραφισμένα στους τοίχους των κτιρίων σε κάθε γωνιά του δρόμου. Να ενημερώσω πως τα φωτιστικά έχουν αδιαβροχοποιηθεί για να αντέχουν στις καιρικές συνθήκες. Πραγματικά εντυπωσιακό..

Για την όμορφη αυτή δημιουργία άκουσα για πρώτη φορά εχθές σε κάποια εκπομπή παρ'ολο που από όσο διάβασα σε μια μικρή μου έρευνα έχει ξεκινήσει να υφίσταται απο τις 30.11.2012 στην οδό Πιττάκη της περιοχής Ψυρρή. Αναρωτιέμαι, μήπως εγώ τελικά ζώ στον δικό μου κόσμο ή υπάρχει πολύς κόσμος που δεν το έμαθε εγκαίρως όπως συνέβη και με εμένα?? Μάλλον το πρώτο.. Αυτό που με χαροποίησε ιδιαίτερα είναι οτι τα πανέμορφα αυτα φωτιστικά θα παραμείνουν στα ύψη για έναν χρόνο οπότε μπορώ να οργανώσω καλύτερα την επίσκεψή μου (ναι έχω κάτι πολύ ρομαντικό στο νού μου...χιχιχιχι). Τουλάχιστον τόσο χρόνο φιλοδοξούν οι οργανωτές να επιτύχουν, το εύχομαι.. 

Το συστήνω λοιπόν σε όλους σας, να ξεφύγετε λίγο απο την καθημερινότητά σας, να πάρετε αγκαλίτσα τα αγαπημένα σας πρόσωπα και να πάτε μια βόλτα βραδάκι στην οδό Πιττάκη για να θαυμάσετε και εσείς αυτή την εξαίρετη κατά εμέ δημιουργία. Είπαμε είμαι αθεράπευτα ρομαντική. Μπορείτε μετά να καθήσετε για τα ποτάκια σας στα υπέροχα μπαράκια που βρίσκονται διάσπαρτα στην περιοχή. Τώρα αν θέλετε ακόμα περισσότερο ρομάντζο μπορείτε να επισκεφθείτε το roof bar του ξενοδοχείου A for Athens που βρίσκεται ακριβώς απέναντι απο τον σταθμό του ΗΣΑΠ στο Μοναστηράκι, απο όπου θα έχετε μια υπέροχη θέα της φωτισμένης Ακρόπολης (αρκεί να είστε τυχεροί να μην γίνεται πανικός όπως συνηθίζεται και να καθήσετε και κοντά στην τζαμαρία). Τώρα, αν δεν είστε και τοσο ρομαντίκ και δεν σας συγκινήσει όλο αυτό ιδιαιτέρως, μπορείτε να κατευθυνθείτε προς Μοναστηράκι στις κλασσικές πατροπαράδοτες ψησταριές για μερικά πιτόγυρα με απ'ολα. Όπως αισθάνεται ο καθένας!

Εγώ πάντως συγκέντρωσα και μερικές φωτογραφιούλες για να σας συγκινήσω περισσότερο..

 

...και η πανέμορφη θέα απο το roof bar του ξενοδοχείου A for Athens

Εύχομαι να περνάτε πάντα καλά και να καταφέρνετε να βρίσκετε χίλιους δύο λόγους για να περάσετε όμορφα με τους αγαπημένους σας.

Αυτή, αυτός και ...η άλλη!!

Σήμερα που λέτε το απόγευμά μου ήταν αφιερωμένο στην γυναικοπαρέα, συγκεκριμένα στην αδερφή μου και μια συνάδελφό της (την Α.) που φυσικά κάνουμε παρέα μαζί της σε φιλικό πλέον επίπεδο. Η συγκεκριμένη συνάντηση προγραμματιζόταν καιρό τώρα, αλλα λίγο πες η μία με τις δουλειές της (η Α.), λίγο πες η άλλη (η αδερφή μου) με τον ανηψιό που δεν κάθεται και σε μιά μεριά και εγω με το τίποτά μου που απλά περίμενα τις άλλες δύο πότε θα αξιωθούν να κανονίσουν, ο καιρός περνούσε.  

Όμως αυτές τις μέρες τα μαντάτα στην εν λόγω παρέα άκρως σημαντικά, τα τηλέφωνα και τα μηνύματα πήραν φωτιά και έτσι αποφασίστηκε ομόφωνα οτι πρέπει να δράσουμε ευθέως σαν την πυροσβεστική, την άμεση δράση και όλα τα σώματα ασφαλείας μαζί. Το ραντεβού κανονίστηκε με ταχύτητες φωτός και συναντηθήκαμε όλες κάπου στην Πανόρμου, σε ενα πολύ όμορφο και χουχουλιάρικο μαγαζάκι.Αυτές οι συναντήσεις μόνο τέτοια μέρη σηκώνουν. Αφού παραγγείλαμε τα καφεδάκια μας και είπαμε τα τυπικά για το πως είμαστε, πόσο μας πάει το συνολάκι που φοράμε, πόσο κούκλες είμαστε όλες μας και φτού μας μην μας ματιάσουμε και πόσο όμορφο μαγαζάκι αυτό που επιλέξαμε και μπράβο μας, μπήκαμε επιτέλους στο προκείμενο.

Η Α. που λέτε είναι μια κοπέλα, καμιά δεκαετία μεγαλύτερή μου (υπολόγιζε κάπου στα 40 εσυ) η οποία φυσικά δείχνει αρκετά μικρότερη. Μετά απο ένα μεγάλο στραπάτσο απο τον (πρώην πλέον) γκόμενό της, ξαναερωτεύτηκε προσφάτως και μάλιστα κάποιον στην ηλικία μου, ο οποίος φυσικά μεγαλοδείχνει (λεπτομέρειες). Όλα καλά, όλα ωραία.. ώσπου η Α. συνειδητοποίησε (και εμείς με την σειρά μας μετά τα όσα μας είπε) οτι μία απο τις δήθεν και τάχα μου φιλενάδες της (κατα πολύ μικρότερη μου) τα ρίχνει πίσω απο την πλάτη της στο αίσθημα. Η υπόθεση σήκωνε τσιγάρα!!! Έπρεπε να καταστρώσουμε σχέδιο εξόντωσης της μικρούλας χωρίς να μας πάρει πρέφα το αίσθημα, ώστε να μείνει το πεδίο ελεύθερο χωρίς αίματα και παράπλευρες απώλειες. Δύσκολα τα πράγματα...παραγγείλαμε και δεύτερο καφεδάκι και το φύσημα ξεφύσημα πήγαινε και ερχόταν. Το τί κατάρες έφαγε η μικρή ούτε που λέγεται, διότι δεν σας είπα..γνώριζε εξαρχής οτι η αγαπητή Α. είναι ερωτευμένη με τον συγκεκριμένο πρωτού εκδηλωθεί εκείνη. Πρόκειται λοιπόν για οργανωμένο έγκλημα απο μεριά της, η ετυμηγορία ελήφθη..Δεν την σώζει τίποτα. Το μόνο θετικό είναι οτι η αγαπητή Α. έχει καταφέρει έως τώρα και μονοπωλεί το ενδιαφέρον του, απλά η άλλη δεν λεει να σταματήσει με τίποτα να προσπαθεί να χωθεί ανάμεσα. Όσο τους βλέπει μαζί, τόσο το παλεύει. Άσε μας κουκλίτσα μου!!

Και αφού απορρίψαμε σχέδια τύπου να της στήσουμε καρτέρι όλες μαζί να την ξεμαλλιάσουμε και να της βγάλουμε ένα ένα το ψεύτικο νύχι και το εξτε που μοστράρει, καταλήξαμε και πάλι ομόφωνα οτι η αγαπητή Α. πρέπει να μπεί κατευθείαν στο ψητό και να τον βάλει κάτω να του αλλάξει τα φώτα και ότι άλλο έχει και δεν έχει και να τον κάνει να χάσει τον μπούσουλα. Στην τελική αν χρειαστεί να τον βιάσει κιόλας, αφού σίγουρα μετά απο έναν βιασμό αυτός θα χάσει τα αυγά και τα πασχάλια και δεν θα ξέρει που του πάνε τα τέσσερα για αρκετό καιρό. Μέχρι τότε, πάρθηκε απόφαση οτι η μικρούλα πρέπει με κάθε τρόπο να μπλοκαριστεί απο κάθε πρόσβαση σε πληροφορίες ώστε να μην γνωρίζει το πότε μιλάνε, πότε βρίσκονται και άλλες λεπτομέριες. Ελπίζω να προλάβουμε πρώτες διότι είμαστε και καλύτερες και εξυπνότερες και στην τελική αν μας αθροίσεις της ρίχνουμε κατα πολύ σε χρόνια και εμπειρία!!

Αφού πληρώσαμε τον λογαριασμό στο "ένοχο" στέκι που στάθηκε μάρτυρας των όσων ειπώθηκαν, προχωρήσαμε προς το σημείο αποχωρισμού με χαμόγελα μέχρι τα αυτιά και με την αίσθηση του Σούπερμαν (διότι μετά απο όλα αυτά όσο να ναι μια μαλάκυνση ότι είσαι ο σούπερμαν και οτι δεν σε σταματάνε ούτε οι σφαίρες σε πιάνει, αυτό να λέγεται). Φιληθήκαμε, αγκαλιαστήκαμε, ματαφιληθήκαμε, διότι κάτι θυμηθήκαμε να πούμε και κάτσαμε κανα μισάωρο επιπλέον, και όταν το πήραμε απόφαση επιστρέψαμε επιτέλους η καθεμιά στην βάση της. Εννοείται πως μετά απο όσα είπαμε (που μου σηκώθηκε η τρίχα κάγκελο, ναι σαν τις αφηνιασμένες γάτες) και τους δύο καφέδες που κατέβασα λες και ήμουν στην έρημο και αυτό ηταν το νεράκι που θα με ξεδιψάσει, πως να κλείσω μάτι μου λέτε? Και δεν είμαι και φαν του καφέ, αυτό να σημειωθεί. Καλά έλεγα τελικά οτι έπρεπε να είχα παραγγείλει τίποτα άλλο, έστω μια βάφλα με μπόλικη σοκολάτα και παγωτό. Καλύτερα θα μου καθόταν, διότι για εμένα πάντα η σοκολάτα και το παγωτό στις δύσκολες στιγμές μια ευχαρίστηση απέραντη μου την έδιναν.

Στο θέμα μας...πόσο λοιπόν μου την βιδώνουν γυναίκες τύπου μικρούλας που θέλουν σώνει και καλά να χωθούν ανάμεσα σε ζεύγος!! (φυσικά όλο αυτό δεν έχει να κάνει με την ηλικία, αν και πάντα ή μια πολύ μικρούλα θα κάνει την ζημιά ή μια πολύ μεγαλύτερη..αυτό πάει πακέτο σε αναλογία με την ηλικία του άντρα που στοχεύουν).Αφού το βλέπεις κοριτσάκι μου οτι δεν υπάρχει θέση για εσένα, τι το παλεύεις?? Γιατί δηλαδή καλά και ντε πρέπει να το παλέψεις? τόσοι άντρες κυκλοφορούν εκεί έξω, της αλληνής βρήκες να ασχοληθείς? Λες και χάθηκε το είδος!!! Μην ανησυχείς και πίστεψέ με υπάρχουν μπόλικοι όμοιοι εκεί έξω!!  Στην τελική σου είπε κανείς πως λαμβάνεις μέρος σε αγώνες δρόμου και πρέπει να κερδίσεις το βραβείο μεγαλύτερου πήδου??Άσε μας μπουκλίτσα μου!!

 Όλα και όλα όμως..Εννοείται πως υπάρχουν και άντρες που τα θέλουν και αυτοί (ο κώλος τους δηλαδή, για να μην πω πιο εύστοχα η μάνικά τους) και δίνουν και τα περιθώρια σχέσης και με δεύτερη γυναίκα, και με τρίτη και γιατί όχι και με ολόκληρο χαρέμι (μαγκιά του αν το κατέχει τόσο το θέμα και δεν καταφέρνει να φάει ξύλο απο όλες). Σε αυτή την περίπτωση όμως μανίτσα μου ευθύνεσαι και εσύ!!Ναι, εσύ!! Που δεν ανοίγεις τα στραβά σου να δείς τι γκομενιάρη άντρα έχεις δίπλα σου. Οπότε μην κλαίγεσαι οτι φταίνε οι άλλες, το πρόβλημα ξεκινάει απο εσένα και μόνο που φοράς παρωπίδες και κάνεις και τα στραβά μάτια δίνοντας και τις ευλογίες σου, τρομάρα σου!! (του δίνεις καθαρό σώβρακο, του ετοιμάζεις το πουκαμισάκι και το παντελονάκι του και στην πόρτα τον ευλογάς κιόλας για να γυρίσει σώος.. λες και θα πάει στα κάτεργα ο Μητσάρας σου!!Αφού ξέρεις που πάει, μην μας τρελαίνεις!!!!). Άσε δε που εν γνώσει σου πας και παντρεύεσαι τέτοιους τύπους νομίζοντας οτι ο γάμος και τα παιδιά θα τον επαναφέρουν. Δεν λέω..πάντα εξαιρέσεις στον κανόνα υπάρχουν, αλλα στην ουσία..αλλάζει ο άνθρωπος??? Αμ δε.. Η μόνη αλλαγή είναι όταν εσύ μετα την κουλούρα δένεις τον γαιδαράκο σου και αφήνεσαι εξ'ολοκλήρου.. τι να κάνει και ο πάντα επιρρεπής Μητσάρας?κάποια στιγμή θα ξενοκάνει το κατιτίς του. Ας πρόσεχες λοιπόν...

**Να σημειώσω πως αυτή η παράγραφος που μόλις διαβάσατε, διαβάζεται και με αντεστραμένα τα φύλα και τους ρόλους, για να τα λέμε τα σύκα σύκα και την σκάφη σκάφη!!

Εγω προσωπικά τέτοια τρανταχτά συμβάντα δεν έζησα στην ζωή μου έως τώρα (ευτυχώς παναγίτσα μου-φτύνω ευθύς και μια και δυο φορές τον κόρφο μου).Πάντα έβλεπα διάφορες να περιτριγυρίζουν τον κάθε άντρα που είχα δίπλα μου (ραντάρ λέμε) αλλά σαν γάτα που ήμουν έπαιρνα τα μέτρα μου και έκανα αισθητή την παρουσία μου με τρόπο κατανοητό, αισθητό και ενίοτε απειλητικό προς την άλλη.Ήμουν πάντα ετοιμοπόλεμη μέχρι και να ξεμαλλιαστώ αν χρειαζόταν. Απλά δεν συνέβη ποτέ (ας κάνω μια προσευχή ακόμα). Νομίζω οτι απλά τις έκανα πέρα με τον τρόπο μου πριν καν προλάβει ο άλλος να πάρει χαμπάρι οτι τον περιτριγυρίζουν. Εντάξει, το παραδέχομαι, μαλακίες λέω. Στην ουσία τον μεγαλύτερο ρόλο τον έπαιξε το οτι πάντα απέφευγα να μπλέξω με άντρες γκομενιάριδες που πριν απο εμένα έπαιζαν ασύστολα με οτι θηλυκό περνούσε απο δίπλα τους. Πάντα έκανα background check πριν μπλέξω.(εντάξει, ήμουν ίσως και κωλόφαρδη..ωωχουυυ). Εκείνους που κάνουν μπαμ με την μία εννοώ, που έχουν ταμπέλα φωτιζόμενη σαν την κεφάλα τους που φωνάζει απο χιλιόμετρο οτι το κέρατο δεν το γλυτώνεις, ότι και να κάνεις. Όχι δεν τους μπορώ αυτούς με τίποτα.. και όταν τους μπόρεσα φυσικά η σχέση δεν ήταν καθόλου σοβαρού επιπέδου και μάλιστα εξαρχής ξεκαθαρισμένο αυτό μέσα μου και προς εκείνον για να μην έχουμε στο τέλος δράματα.

Φιλενάδα...κουράγιο!!!Αν χρειαστεί θα στείλουμε τον Βαγγέλα να καθαρίσει για την βρωμοδουλειά. Έφαγα όλο το βράδυ για να τον ανακαλύψω.. τα τηλέφωνα δεν τα δημοσιεύω για να μην τον εκθέσω τον άνθρωπο και όχι τίποτα άλλο, μπορεί να μας βάλει και σε λίστα αναμονής για να κλείσουμε την δουλειά.

Γνωρίζοντας πλέον οτι κάπου εκεί έξω παραμονεύει ο Βαγγέλας, μπορώ να ξαπλώσω και να κοιμηθώ ήσυχη.

ΑΛΤ!! ΤΙΣ ΕΙ??

Ματινάκι μου (paliokoritso) ξέρω σου υποσχέθηκα, οπότε όπως καταλαβαίνεις αυτή η συγκεκριμένη ανάρτηση γίνεται για να τηρήσω την υπόσχεσή μου (έστω και καθυστερημένα).Ε ναι λοιπόν, ήρθε η ώρα  να σου παραθέσω τα 7 (μην με ρωτήσετε γιατί 7 και όχι 10 γιατί και εγώ απόρησα με τον αριθμό) στοιχεία για εμένα, αυτά που με χαρακτηρίζουν περισσότερο (προλαβαίνετε να κλείσετε την σελίδα, εγώ προειδοποίησα). Πριν ξεκινήσω,θα ήθελα να γνωρίζεις οτι αυτό είναι μεγάλο βήμα για εμένα καθώς, αν ποτέ έχεις παρατηρήσει στο προφίλ μου εδώ δεξιά, κάθε φορά που μου ζητάνε να μιλήσω για τον εαυτό μου (ειδικά στις συνεντεύξεις για δουλειά) πάντα μα πάντα τα χάνω. Το χειρότερο είναι οτι στο τέλος, εκεί που δεν έχω να πώ τίποτα γίνομαι χείμαρρος και βρίσκω να πω χίλια δύο για εμένα (κυρίως τα αρνητικά) και όσο να ναι αυτό δεν είναι και πάντα τόσο καλό (καλύτερα να μασας λενε παρα να μιλάς).

Έχουμε και λέμε λοιπόν (ωχ μάνα μου):

** Σαν ψαράκι με καλλιτεχνική φύση δεν θα μπορούσα να αφήσω έξω απο την λίστα την ευαισθησία μου και τον ρομαντισμό μου που υπερισχύουν μέσα μου. Συγκινούμαι με το παραμικρό, ερωτεύομαι πάρα πολύ εύκολα και λυώνω σε κάθε τι ρομαντικό. Βέβαια, δεν σου κρύβω οτι έχω και την προσγειωμένη πλευρά του θέματος, δηλαδή θέλω να μου υπενθυμίζει ο άλλος οτι είναι άντρας και όχι γυναίκα στο σώμα ενός άντρα. Με καταλαβαίνεις εσύ τι θέλω να πω.. θέλω και την "σφαλιάρα" μου που λένε για να ξυπνάω. Πάνω απο όλα ο σεβασμός, τα όρια και οι ισορροπίες. 'Ολα στην σωστή δοσολογία, να μην ρουτινιάζουμε κιόλας. 

** Δίνω μεγάλη προσοχή στην λεπτομέρια χωρίς να γίνομαι υστερική τελειομανής. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου τεμπέλα αλλά ούτε και εργασιομανή (αν και στο όνομα της καρριέρας έχω εργαστεί σαν το σκυλί και το απολάμβανα κιόλας). Σπίτι μου όμως θέλω την ηρεμία και όχι το άγχος. Θα κάνω τις δουλίτσες μου με το πάσο μου, με την μουσικούλα μου, την άνεσή μου (απορώ πώς είχα αντέξει τον Μέρκελ..) Δεν μπορώ την ακαταστασία αλλά δεν θα κάτσω να τοποθετήσω το κάθε πράγμα με χάρακα στην θέση του. Το άγχος θα μου βγεί όταν θα περιμένω κόσμο και εκεί σε πληροφορώ μπορεί να φτάσω και στα όρια της υστερίας και να τρέξω σαν την παλαβή να τα έχω όλα στην εντέλεια (θεωρώ οτι αυτό το μικρόβιο μου το μετέφερε η τελειομανής μητέρα μου που πάντα στο θέμα καλεσμένοι έπρεπε να είναι όλα στην εντέλεια για το "τί θα πεί ο κόσμος")

** Όσο και αν θέλω να είμαι ήρεμη και να αντιμετωπίσω το κάθε ζόρικο θέμα με ηρεμία εγώ καταλήγω να νευριάζω και να φωνάζω. Ειδικά αν νιώσω οτι αδικούμαι με όσα ακούω. Εκεί είναι σαν να μου σφίγγεις ένα λουρί που με πνίγει. Φυσικά αυτό δεν το είχα απο πάντα. Με θυμάμαι απόλυτα ήρεμη σε καυγάδες σε σημείο που με λέγανε και αναίσθητη. Αυτό που συμβαίνει λοιπόν τα τελευταία χρόνια είναι απόκτημα απωθημένων. Εισέπραξα τόση στεναχώρια και αδικία που πλέον δεν θέλω να την νιώθω ούτε στο ελάχιστο. Οπότε και αντιδράω κατα αυτό τον τρόπο, λανθασμένα, το γνωρίζω. Φυσικά το καλό είναι πως όταν μένω λίγο μόνη μου και ηρεμώ καταλαβαίνω αν ξέφυγα και τρέχω να ζητήσω συγνώμες και να διορθώσω την "ζημιά" μέσα απο μια πιο όμορφη και κόσμια συμπεριφορά. Παραδέχομαι πολύ εύκολα τα λάθη μου.

** Στο θέμα διασκέδασης είμαι πάντα πρώτη. Θέλω να φεύγω απο το σπίτι, θέλω να βγαίνω, να γνωρίζω κόσμο και μέρη. Δεν πίνω πολύ (ένα ποτό συνήθως και αυτό θα το λιβανίζω όλο το βράδυ) και όσες φορές ήπια παραπάνω αυτό απλά με έφτασε σε απίστευτο κέφι (ευτυχώς πάντα την επόμενη μέρα θυμόμουν τα όσα έκανα). Δεν καπνίζω συστηματικά, αλλα αυτό θα το κάνω μια στο τόσο με καλή παρέα ή όταν θα νιώθω σκασμένη. Μπορώ να ζήσω και χωρίς το κάπνισμα (ευτυχώς). Και μιας και αναφέρθηκα στο να γνωρίζω νέα μέρη και κόσμο, να σου σημειώσω οτι τρελαίνομαι για ταξίδια.

** Είμαι πάρα πολύ δοτική στους πάντες και στα πάντα. Μπορείς να μου πάρεις και τα στρίνγκ μου αν με κάνεις να νιώθω όμορφα. Μπορεί να έχω ένα ευρω στο πορτοφολάκι μου και να νιώσω οτι αν στο δώσω θα σε κάνει ευτυχισμένη, οπότε και θα το δώσω και θα νιώθω και όμορφα με αυτό. Ανοίγομαι πάρα πολύ εύκολα, συζητάω πολύ εύκολα για όσα αφορούν την ζωή μου και εμπιστεύομαι πάρα πολύ εύκολα ανθρώπους. Βέβαια, επειδή τελευταία την έχω πατήσει άσχημα με όλο αυτό το θέμα, μπορεί να εμπιστευτώ αλλά έχω μάθει να έχω μάτια, αυτιά και όλα μου τα ραντάρ ορθάνοιχτα για να εντοπίσω αν πρέπει να πατήσω φρένο. Παρατηρώ πάρα πολύ τις συμπεριφορές, τις εκφράσεις και τα λεγόμενα και τα επεξεργάζομαι συνέχεια στο μυαλό μου, τα φιλτράρω.

**Έχω καταντήσει να είμαι περισσότερο απαισιόδοξη παρά αισιόδοξη. Όσο και αν ονειρεύομαι σε καθημερινή βάση για πράγματα που θέλω να έχω και θέλω να γίνουν τόσο τείνω να μην πιστεύω σε αυτά με το πέρασμα του χρόνου. Διότι μετά απο 4 χρόνια συνεχόμενων άσχημων γεγονόντων που με χτύπησαν αλύπητα έχω χάσει αρκετά την εμπιστοσύνη μου σε πάρα πολλά, κυρίως σε εμένα. Θέλω πολύ να επιστρέψω στην περίοδο πού όλα τα έβλεπα πιθανά και δυνατά αλλα ξέρω πως αυτό θέλει πάρα πολύ δουλειά μέσα μου. Είναι κάτι που το δουλεύω ακατάπαυστα..

** Τέλος (κιόλας??), έχω κάτι που δεν το έχω προσπαθήσει καθόλου στην ζωή μου, απλά έχει έρθει απο μόνο του και αυτό.. για τους δικούς μου ανθρώπους είμαι πάντα αυτό που λένε  "ο ωμος για να κλάψεις". Έχω παρατηρήσει οτι εμπνέω εμπιστοσύνη, κατανόηση και συμπόνοια οπότε μάλλον για αυτό είμαι πάντα εκείνη που όποιος έχει κάποιο πρόβλημα θα τρέξει να μου το πεί. Απο την μεριά μου το έχω εκλάβει όλο αυτό κάτι σαν έναν ρολο που οφείλω να παίξω ώστε να μην τους απογοητεύσω, οπότε και καταλήγω πάντα να προσπαθώ να καταλάβω το πρόβλημά τους και να τους σταθώ με όποιον τρόπο και αν χρειάζεται. Μπορεί στον εαυτό μου να είμαι κακή συμβουλάτορας αλλά στους άλλους πάντα ήμουν η καλύτερη (τουλάχιστον έτσι θέλω να πιστεύω).

Αν είχες ζητήσει περισσότερα μπορεί να έγραφα μέχρι το πρωί. Για τα χόμπι μου και τις δεξιοτεχνίες μου είπα να μην τα θίξω, είναι κάτι που το αφήνω στην κρίση των όσων με ζούνε στην καθημερινότητά μου. Δεν ξέρω αν σε κούρασα και δεν ξέρω αν σε κάλυψα, αλλά όπως σου είπα το προσπάθησα αρκετά.

Σου στέλνω τα πιό γλυκά φιλιά μου!!

ΥΓ. Να ξέρεις οτι μπήκα στον πειρασμό να την κάνω λίγο αστεία την ανάρτηση αλλά είπα να μην γίνω τόσο τσίρκο. Μέσα σε όλα θα σου έλεγα οτι δεν ξέρω γαλλικά και πιάνο αλλά ξέρω να δίνω γαλλικά φιλιά και να πιάνω κώλους!! :P

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΤΟΝ ΑΓΑΠΗΤΟ TOMMY ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΟΡΘΩΣΗ ΣΤΟΝ ΤΙΤΛΟ. 

ΔΙΟΤΙ ΜΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΟΣΟΙ ΠΗΓΑΝ ΣΤΡΑΤΟ ΜΙΣΕΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΕΚΑΝΑΝ

Το χρονικό ενός (ακόμα) interview

Ναι αγαπητέ μου tremens, καλά κατάλαβες. Αυτή η ανάρτηση είναι αφιερωμένη σε εσένα κατα κύριο λόγο αλλά και σε όσους ανήκουν σε αυτό το ξακουστό κλάμπ των άνεργων που με τόσο κόπο μπήκαμε και όλοι μας ζηλεύουν.

Μιάς και είμαι λοιπόν παλιά καραβάνα στον χώρο αυτό και έχω κάνει τα άπειρα interview και θεωρούμε πιστεύω πλέον αρκετά έμπειρη (θα τρελαθώ, θα πηδηχτώ απο το παράθυρο), είπα να σου παραθέσω το χρονικό του πρόσφατου interview, τώρα που το έχω και φρέσκο στο μυαλό μου πριν μπαγιατέψει και αυτό όπως όλα τα προηγούμενα.

Διάβαζε λοιπόν να μαθαίνεις τι μπορεί να σου συμβεί όταν θα σε καλέσουν να συνεντευξιαστείς (αρκετά με την ξένη ορολογία) για μία θέση που φυσικά δεν έχεις καμία μα καμία εμπειρία και καμία μα καμία γνώση. Διότι αυτό προέκυψε σε εμένα μιας και έχω αρχίσει να στέλνω σαν την τρελή παντού βιογραφικά χωρίς να ξέρω καν αν η αγγελία που ζητάει "κοπέλα έμπειρη και εχέμυθη για πόστο γραφείου" αναφέρεται σε θέση πορνοστάρ, άντε μην τα παραλέω (άκου εκεί σταρ), πορνοκομπάρσου.

Ας το πιάσουμε λοιπόν απο την αρχή για να σε βάλω λίγο και στο κλίμα του πως προέκυψε αυτή η συνέντευξη. Αφού λοιπόν έχω αποδεχτεί το γεγονός οτι η καριέρα που ονειρευόμουν ώς στέλεχος (το λιγότερο) μιας εταιρείας ρούχων πλέον δεν έχει καμία μα καμία προοπτική να πραγματοποιηθεί (ούτε καν μια ταπεινή υπάλληλος δεν ενδέχεται να είμαι σε τέτοια εταιρεία), διέδωσα στον κύκλο μου οτι πλέον είμαι έτοιμη να τα κάνω όλα, και όταν λέμε όλα εννοούμε όλα, ακόμα και αν με βάζουν να γλύφω σκάλες με την γλωσσίτσα μου (γιατί το να γλύψεις κάτι άλλο μπορεί να είχε περισσότερες προοπτικές απο το να γλύψεις σκάλες). Όσο για το μισθό? φυσικά και διέδωσα οτι δεν με απασχολεί πλέον (ναι είμαι τόσο λαρτζ που τι να τα κάνω τα ψωροευρώ), οτι θα δουλέψω και για ψίχουλα (καλά να πάθουμε).

Έτσι λοιπόν όλοι οι γνωστοί και γνωστοί του γνωστού και του παραγνωστού ασχολούνται (έτσι θέλω να πιστεύω) και με την πάρτη μου και μία στο τόσο μου εμφανίζεται και μια προτασούλα (μην φανταστείς τίποτα τρελό, διότι αν ήταν κάτι καλό θα ημουν ακόμα εδώ να σου δίνω οδηγίες??). Ετσι και αυτή την φορά, η αδερφούλα μου η αγαπημένη μου ήρθε με νέα μεσα στις γιορτές (ούτε ο άγιος βασίλης να ήταν, για τόση χαρά μιλάμε) και μου είπε οτι ο συνάδερφος του συνάδερφου (ώωω συνάδερφε) στην εταιρεία που εργάζεται ψάχνουν για βοηθό και ότι τους μίλησε για εμένα και να ετοιμάσω να στείλω το βιογραφικό μου. Ούτε νέφτι στον κώλο μου να είχα, το εμαιλ είχε φύγει το επόμενο λεπτό κιόλας. Μετά απο δύο τρείς μερούλες είχα και απάντηση οτι την πρώτη εβδομάδα του νέου χρόνου θα με καλούσαν για να συνεντευξιαστούμε!

Τέλεια θα μου πεις, καταπληκτικά θα μου πείς, τί ωραία θα ξεκινήσει η χρονιά θα μου ματαπείς, δεν αντιλέγω, και εγώ το ίδιο σκεφτόμουν και σκέφτομαι ακόμα. Θέση βοηθού λοιπόν.. αλλά!!!! Διότι πάντα υπάρχει ένα αλλά στην υπόθεση! Είμαι παντελώς άσχετη σε αυτό το χώρο και χωρίς καμία γνώση και εμπειρία που ακόμα και η θέση βοηθού φαντάζει βουνό. Κλινικές μελέτες σου λεει σε φάρμακα και τα λοιπά. Γραφήματα, στατιστικές αναλύσεις, ιατρικές μελέτες ένας χαμός που με πονοκεφαλιάζει περισσότερο απο ότι με πονοκεφάλιαζαν τα κινέζικα που αναγκάστηκα να μάθω κάποια φεγγάρια για να επιβιώσω εις την Κίνα.  Εκεί που ασχολιόμουν με τρέσσες και ξέφτια και τσίτια ξαφνικά να ασχολούμε με φάρμακα και ασθένειες και μελέτες!τρατζικ

Έρχεται ο νέος χρόνος, με το καλό κιόλας μιας και κέρδισα φλουρί μετάαα απο πολλάααα χρόνια και μάλιστα καλό φλουρί, λίρα χρυσή κοτσονάτη, απο αυτές τις αυθεντικές που μπαίνεις στον πειρασμό με την πρωτη ευκαιρία να πας να τις σκοτώσεις. Όλοι το είδαν θετικό αυτό για εμένα και μην σου πω οτι ακόμα το πιστεύω πως είναι θετικό (είναι μέχρι να φάω τα μούτρα μου πάλι και να έρθω στα ίσια μου). Περνάει η πρώτη εργάσιμη μέρα, περνάει η δεύτερη...κανένα νέο για την συνέντευξη. Την τρίτη μέρα και εκεί που έλεγα οτι θα με πάρουν απο την επόμενη εβδομάδα να σου ενα τηλ και ενα εμαιλ.. έλα ντε όμως που με ξενέρωσαν, διότι τα αλάνια (κύκλωμα σου λέω) θέλανε μέσα σε ενα 2ωρο να εμφανιστώ. Και σε ρωτώ..μπορεί μια γυναίκα μεσα σε ενα 2ωρο να γίνει μοντέλο και να πάει να παρουσιαστεί? Φυσικά βρήκα ότι δικαιολογία σκέφτηκα και το απέφυγα και κανόνισα για Δευτέρα απόγευμα. ΜΕΓΑ ΛΑΘΟΣ τελικά.. έπρεπε να είχα πάει έστω και αν ημουν σαν λαδωμένος ποντικός.

1ον. Έχουμε και λέμε λοιπόν..  όποια ώρα και να σε καλέσουν εσύ θα τσακιστείς να πάς. Δεν πα να είσαι και με τα σώβρακα, θα τσακιστείς σου λέω. Διότι πλέον θέλουν να βλέπουν τον άνεργο να τσακίζεται και να ματώνει για μια θέση και όχι να πηγαίνει με την άνεσή του και σε λογικά πολιτισμένα πλαίσια. Φρόντισε μόνο να φοράς καθαρό σώβρακο τίποτα άλλο.

Αφου λοιπόν περνάει ένα ολόκληρο σουκού με την αδερφή μου-καθηγήτρια να προσπαθεί να μου μάθει όσα περισσότερα γίνεται για την θέση αυτή (μόνο τα κλάμματα που δεν έβαλα..τέτοια πίεση είχα να την νιώσω απο τότε στο σχολείο που με έβαζε να μάθω το πυθαγόρειο και μετά απο ώρες γράφαμε τέστ στο πυθαγόρειο και εγώ είχα ξεχάσει τα πάντα), έρχεται η Δευτέρα και η στιγμή της συνέντευξης. Άνετη εγώ και χαλαρή διότι ήξερα πως στην τελική οι πιθανότητες να με πάρουν είναι μηδαμινές οπότε τι να λέμε τώρα.

Μπαίνω στο γραφείο, χαμογελαστή και άνετη. Με περιμένουν δύο στελέχη της εταιρείας, ο ένας καθισμένος απο δεξιά μου και ο άλλος απο αριστερά μου. Με το καλησπέρα σας αρχίζουν απανωτές οι ερωτήσεις. Δεν θα κάτσω να σου πω όλες όλες τις ερωτήσεις διότι πραγματικά μέσα στον πανικό που ακολουθήσε λίγα πράγματα πλέον θυμάμαι.

Οι πρώτες ερωτήσεις αφορούσαν την δουλειά μου και τον χώρο που είχα εργαστεί. Ρωτούσαν λεπτομέριες για τις αρμοδιότητες που είχα για το πώς λειτουργούσε η ιεραρχία σχετικά με την δικιά μου θέση. Ερωτήσεις απο τις οποίες θα καταλάβαιναν αν είμαι σε θέση να έχω αρμοδιότητες και να μην χάνω τον έλεγχο αλλα και να πετυχαίνω τον στόχο. Το κεφάλι μου είχε γίνει ήδη μπαλάκι του πινγκ πονγκ διότι κάνανε πάσες ο ένας στον άλλον και δεν τους προλάβαινα σου λέωω!!!

Οι επόμενες ερωτήσεις ήταν ερωτήσεις τύπου αν ήμουν εργοδότης και είχα την δικιά μου εταιρεία και προέκυπταν οικονομικά προβλήματα τι θα έκανα. Και ειλικρινά μπλόκαρα διότι ρε φίλε, ρωτάς μια άνεργη να σου πεί άν ηταν εργοδότης τι θα έκανε στην οικονομική κρίση? Εδώ δεν μπορώ να με φανταστώ σαν υπάλληλο τι θα κάνω με την κρίση θές να έχω και τόσο φιλόδοξα σχέδια? Προσπάθησα αρκετά να δώσω απαντήσεις και σε πληροφορώ απέλυσα πολύ εύκολα κόσμο και κοσμάκη.

Στο τέλος ξαναγύρισαν σε εμένα, με επιπλέον ερωτήσεις και εκει με χτύπησαν σαν χταπόδι στα βράχια. Διότι εγω αγαπητέ μου μετά απο καμιά ώρα που μιλούσα απανωτά και προσπαθούσα να τους εξηγήσω πως λειτουργούσε ο χώρος μου, και να σκεφτώ στο καπάκι και σαν εργοδότης για πρώτη φορά, είχα ηδη πονοκεφαλιάσει και είχα ήδη αρχίσει να πέφτω, διότι ένιωθα πως δεν βγαίνει πουθενά. ΔΕΝ ΣΑΣ ΠΕΙΘΩ οπότε αφήστε να φύγω απο εκεί που ήρθα και τρέχοντας. Παρ'ολα αυτά συνέχισα να απαντώ όσο μπορούσα.

Μετά, με ρώτησαν το κλασσικό αν θεωρώ οτι τα έχω πάει καλά στην συνέντευξη. Εννοείται πως είπα οτι ΔΕΝ ΣΑΣ ΠΕΙΘΩ (μην μου κρύβεστε, δεν ειμαι και ξανθιά. σας πήρα χαμπάρι). Δεν ξερω αν έπρεπε να το πω ή όχι αλλά απηύδησα η φτωχή πλην τίμια και πονοκεφαλιασμένη άνεργη.

Στο τέλος μου ανέφεραν λίγα πράγματα για την θέση, τις αρμοδιότητες, τις απαιτήσεις τους για την θέση αυτή, το ωράριο (που φυσικά παίζει να είναι ανύπαρκτο) και τέλος για τον μισθό. Εδώ είναι να γελάσεις τρεμενάκο μου.  Διότι όταν άκουσα πως για την θέση αυτή δίνουν 600 ευρω (ενω περίμενα τα μισα) μόνο που δεν έβγαλα ντουντούκες και κομφετί και να αρχίσω να κάνω πάρτυ. Έρχεται και η γνωστή ερώτηση για το αν θα είμαι ικανοποιημένη με αυτό τον μισθό και όταν είπα οτι είναι ένας καλός και ικανοποιητικός μισθός μόνο που δεν έβαλαν τα γέλια!! Δεν μπορεί λέω, κάποιος εκει πάνω παίζει και αυτή την στιγμή γελάει πολύ μαζί μου. Άρχισαν να μου λενε οτι δεν είναι βιώσιμα τα 600 και διάφορα τέτοια και εγώ κατέληξα να τους κοιτάω σαν χάνος!

Και αφού το περάσα και αυτό το κομμάτι μου ανέφεραν οτι υπάρχει μία ακόμα συνάντηση κατα την οποία ετοιμάζουν κάποια κείμενα και πίνακες και ζητάνε κάποια πράγματα στον υπολογιστή. Γυρνάει ο ένας και λεει, αφού δεν έχεις τόση εμπειρία με ιατρικά κείμενα θα στο απλουστεύσουμε λίγο και όσο για τους πίνακες θα τους παραλείψουμε. Πάλι καλά που στρόφαρα λοιπόν μέσα στον πανικό και του είπα οτι δεν θέλω ιδιαίτερη μεταχείρηση, ότι είναι να μου το δώσετε και θα το παλέψω. Τουλάχιστον θα ξέρω και εγώ και εσείς τις δυνατότητες μου (αυτό ήταν..επιτέλους πήρα και εγω ματς ποιντ). Εντυπωσίασε ναι, χαμογέλασαν και είπαν σωστή τοποθέτηση.

Τελευταία ερώτηση πριν σηκωθώ και πούνε οτι θα με καλέσουν για την επόμενη συνάντηση:
-Για την θέση αυτή, για να εξελιχτείτε στους 3 μήνες που απαιτούμε, τί είστε διατεθειμένη να κάνετε?
(ήθελα να τους πω οτι θα κάνω σκονάκια, οτι θα βάζω την αδερφή μου να τα ετοιμάζει και θα τα φέρνω έτοιμα και άλλα πολλά)
-Τα πάντα (αρκεί να μην ζητήσετε να κάτσω να με πηδήξετε κυριολεκτικά..σκεφτόμουν απο μέσα μου), ακόμα και να μελετήσω σπίτι μου όσο χρειαστεί (δεύτερο ματς ποιντ)

Καπως έτσι, μετά απο μιάμιση ώρα στησίματος στον τοίχο, στα τέσσερα, στο τραπέζι, στην καρέκλα και όπως αλλιώς θές τελείωσα και έφυγα απο εκεί γκανιασμένη και για νερό. Τώρα είμαι σε αναμονή για την επόμενη συνάντηση (θα γελάσουμε παρα πολύ που δεν ήθελα και ιδιαίτερη μεταχείρηση). Θα γίνω το ανέκδοτο στην εταιρεία της αδερφής μου, την βλέπω την δουλειά.

Συνοψίζω αγαπητέ μου γιατί κουράστηκα κιόλας (αυτό δεν είναι ανάρτηση αλλά η εφημερίς της κυβερνήσεως).
2ον Στις ερωτήσεις για την δουλειά σου και τις αρμοδιότητες δεν ξεχνάς να αναφέρεις ποσο δυναμικός και πόσο ενεργός ήσουν στην εταιρεία σου. Ακόμα και αν είναι ψέμμα. Ακόμα και αν η μόνη σου ικανότητα ήταν να κάνεις μπαλάκια τις σελίδες Α4 και να βάζεις καλάθια στον κάδο.
3ον Πλασάρεις συνέχεια τον εαυτό σου, οπότε πρόσεχε καλά τί λες, πως το λές και φυσικά να χαμογελάς και να μην τρέμεις σαν το ψάρι. Ειδικά αν έχεις πει ψέμματα προσπάθησε να μην το δείξεις. Το μυρίζονται σου λέεεεωωω!!
4ον Στο κομμάτι οικονομικά, τι να σου πω.. είναι ερώτηση παγίδα. Ο θεός μαζί σου.
5ον Δεν ξεχνάς να υπενθυμίζεις οτι θα στήσεις και κώλο αν χρειαστεί για να επιτύχεις. Δεν τους ενδιαφέρουν μονο τα καλά παιδιά αλλά και τα αιμοβόρικα.

Προς το παρόν δεν εχω άλλη συμβουλή. Στην τελική, ας βρώ πρώτα δουλειά και μετά να σου δώσω και συμβουλές επιτυχίας. Μπορεί και όσα είπα να είναι τελικά λάθος. Εσύ να θυμάσαι μόνο οτι εκεί έξω έχουν αγριέψει πολύ τα πράγματα και ακόμα και αν πάς για υδραυλικός θα σε ρωτήσουν αν μπορείς να συνεργαστείς σε ομαδικό επίπεδο. Λες και θα κάνεις με την βοθροσωλήνα ομάδα.

Καλή μας επιτυχία!!!!!

Ο καθρέφτης σου, εσύ

Ο καθρέφτης σου ποτέ δεν θα σου πει ψέμματα, ποτέ δεν θα σου κρύψει την αλήθεια...αρκεί να είσαι δυνατός να την αντιμετωπίσεις.

*

*

*

Ούτε που έχει καταλάβει πόση ώρα στέκεται μπροστά στον καθρέφτη της μόνο με τα εσώρουχά της και κοιτάζεται. Ακουμπάει δειλά το σώμα της και απογοητεύεται για την εικόνα που αντικρύζει. Στο μυαλό της λέξεις καρφωμένες που δεν λένε να σιωπήσουν.

"Από το καλοκαίρι μου είπες θα αδυνατίσεις και ακόμα τίποτα. Θέλεις να αρχίσω να ασχολούμαι με ξένους κώλους?"

Θέλει να κλάψει μα δεν μπορεί. Ένα αγρίμι ξυπνάει μέσα της που αρχίζει να γρυλίζει. Μισεί την εικόνα που αντικρύζει και που δεν μπορεί ως δια μαγείας να την αλλάξει μα κυρίως μισεί εκείνον για τα λόγια που της είπε.

"Πώς μπόρεσε να μου μιλήσει έτσι.. Τόσα χρόνια είμαι μαζί του, τόσα χρόνια μοιραζόμαστε τα πάντα, το ίδιο κρεβάτι. Είμαι εκείνη που επέλεξε να είμαι μαζί του.. Γιατί να μην έχει τρόπους να εκφραστεί πιό όμορφα, πιό σωστά..γιατί..γιατί..γιατί.."

Ξέρει οτι καταβάθος έχει αφεθεί αρκετά τελευταία αλλά αυτό ποτέ δεν την εμπόδισε να ζήσει. Η αλήθεια είναι οτι προσπάθησε, προσπάθησε πολύ για να τα καταφέρει αλλά κάτι στην ψυχολογία της την εμπόδιζε. Δεν ένιωθε έτοιμη για να το παλέψει αλλά δεν ένιωθε και ένα τέρας της φύσης για να τρέξει να προλάβει.

"Είσαι μια γυναίκα με τα όλα σου, με όλη την σημασία της λέξεως. Όπως γεμίζει η λέξη γυναίκα το στόμα έτσι γεμίζει και το μάτι όσων σε αντικρύζουν. Μην ανησυχείς κούκλα μου και όταν θα είσαι έτοιμη ψυχολογικά όλα θα γίνουν, θα το δείς. Με το άγχος τίποτα δεν καταφέρνεις"

Η φίλη της.. αυτός ο άνθρωπος που πάντα ήταν δίπλα της να την ηρεμεί και να την συμβουλεύει. Να της απαλύνει τον πόνο κάθε φορά που έσπαγε και έχανε την δύναμή της. Πάντα ήταν πιο αδύναμη απο εκείνη όμως σε κάτι τέτοιες στιγμές ήξερε τι να πεί και να της δώσει δύναμη.

Ντύνεται γοργά και προσπαθεί να διώξει την εικόνα που μόλις αντίκρυσε απο το μυαλό της. Σηκώνει το τηλέφωνο και κανονίζει το καθιερωμένο ραντεβού με την φιλενάδα της. Η υπόθεση σηκώνει καφέ και τσιγάρο και είναι η μοναδική που μπορεί να την κάνει να χαμογελάσει με όλα. Όσο για εκείνον η απόφαση πάρθηκε. Η τιμωρία της απουσίας είναι το λιγότερο που μπορεί να κάνει για να του δείξει πως την πλήγωσε.

*

*

*

Η ανάρτηση αυτή είναι αφιερωμένη στην φίλη μου, που ακόμα μια φορά πληγώθηκε για την εικόνα της και τα κιλά της απο έναν άνθρωπο που κατα την άποψη μου δεν θα έπρεπε να βρίσκεται στην ζωή της. Φυσικά αυτό είναι επιλογή της και εκείνη ξέρει καλύτερα απο όλους το πως νιώθει και ποιός αξίζει ή όχι να είναι δίπλα της. Όσον αφορά τις επιλογές της εγώ πάντα θα είμαι δίπλα της ακόμα και αν θα μου έρχεται κάθε μέρα κλαμμένη.

Πέρα απο την φίλη μου, το θέμα παχυσαρκίας αγγίζει πολλούς απο εμάς. Όλοι λίγο πολύ έχουμε βιώσει σχόλια και κριτική για τα κιλά μας, είτε αυτά είναι λίγα, είτε πολλά. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα για την ψυχολογία ενός ανθρώπου, το να τον κατακρίνουν για την εμφάνισή του. Το θεωρώ απαράδεκτο.

Το να είσαι στα "σωστά" κιλά σου σίγουρα είναι θέμα υγείας και μόνο. Το να θέλουμε λοιπόν να βοηθήσουμε τον άνθρωπό μας στο θέμα υγείας είναι απόλυτα φυσιολογικό. Όμως πρέπει να προσέχουμε λιγάκι στο πώς θα επιλέξουμε να βοηθήσουμε. Λόγια του τύπου "έχεις γίνει φάλαινα, μπουλντόζα και οτιδήποτε άλλο" σίγουρα δεν βοηθάνε, ίσα ίσα τις περισσότερες φορές το κάνουν το όλο θέμα χειρότερο. Βοήθεια δεν σημαίνει κατακραυγή και απόρριψη. Βοήθεια σημαίνει κατανόηση και συμπαράσταση.

"Η ομορφιά κάθε ανθρώπου πηγάζει απο την ψυχή και όχι την εμφάνιση"