Ανεργίας Ξέσπασμα

Αγαπημένοι μου, είχα σκοπό αυτές τις ημέρες να γράψω κάτι διαφορετικό και βαθυστόχαστο, να είναι όμορφο, ήρεμο ίσως και αστείο. Αυτή την διάθεση είχα. Είχα διότι πολύ απλά δεν την έχω πλέον, μου έφυγε. Mου έφυγε αυτή η αίσθηση οτι όλα είναι ωραία, τί ωραίος καιρός, τί ωραία κελαηδούν τα πουλάκια και όλα αυτά που με κάνουν να ονειρεύομαι και να ξεχνιέμαι κατα καιρούς. Όχι δεν ήθελα να την χάσω, ήθελα να παραμείνει, ήθελα να συνεχίσω να ονειρεύομαι και να νιώθω όμορφα. Για αυτό λοιπόν σας προετοιμάζω για αυτά που θα διαβάσετε, μην εκπλαγείτε απο τον τρόπο μου.

Έχω λοιπόν πάνω απο δύο τρείς μέρες που το ηφαίστειο που κοιμάται μέσα μου ξύπνησε και βράζει για ακόμα μια φορά. Τρομάζω στην ιδέα του τί μπορεί να σαρώσει στο πέρασμά του όταν έρθει εκείνη η μεγάλη στιγμη και γίνει το μεγάλο μπαμ. Γιατί σίγουρα θα έρθει αυτή η στιγμή. Το να στραφεί προς εκεί που πρέπει πιστέψτε με θα το χαρώ ιδιαιτέρως. Όμως τρομάζω μην στραφεί εναντίον ανθρώπων και καταστάσεων που απλά δεν τους αξίζει να το βιώσουν αυτό απο εμένα. Τρομάζω μην δεν καταφέρω ταυτόχρονα να τους προφυλάξω απο εμένα, απο όλη αυτή την επικίνδυνη μάζα που κρύβω μέσα μου, και τους χάσω οριστικά.

Τις προάλλες μου είχε ζητηθεί να αναφέρω 7 στοιχεία του χαρακτήρα μου (μπορείτε να δείτε την σχετική ανάρτηση εδώ).  Προσπάθησα να περιοριστώ σε αυτό τον αριθμό διότι πολύ απλά τόσα ζητήθηκαν. Στην ουσία γνωρίζω πως όλο αυτό το μεγαλείο του εαυτού μου δεν δημιουργήθηκε μόνο απο 7 στοιχεία (εδώ χασκογελάω).  Ένα όμως απο αυτά που ανέφερα και στην ανάρτηση ήταν το θέμα με τα νεύρα μου. Που ενώ προσπαθώ πολύ να είμαι ήρεμη και να αντιμετωπίζω την κάθε κατάσταση με ηρεμία, στο τέλος καταλήγω να ωρύομαι και να χτυπιέμαι σαν το χταποδάκι στο βράχο,να με ακούει όλη η πολυκατοικία και η γειτονιά μαζί. Το πώς έχω φτάσει στο σημείο η φωνή μου να κατεβάζει τέτοιες κορόνες απορώ και εγώ με τον εαυτό μου. Σίγουρα το ίδιο θα είχαν απορήσει και όσοι με άκουσαν για πρώτη φορά, διότι στην ουσία η εμφάνισή μου και ο τρόπος ο νωχελικός που μιλάω και συμπεριφέρομαι όταν βρίσκομαι σε νορμαλ διάθεση δεν φανερώνει καν αυτόν τον τρελό με την αγριοφωνάρα (και το πριόνι) που παραμονεύει. Ίσως τελικά στην προηγούμενη ζωή μου να ήμουν υψίφωνος στις όπερες. Τέτοια καλλιτεχνική φύση, τέτοια αύρα και όμως με τόση ένταση φωνής μόνο αυτό μπορώ να σκεφτώ. Εκτός και αν πουλούσα ψάρια σαν την Βουγιουκλάκη στην ιχθυόσκαλα (με όχι τοσο χαριτωμένη φωνή φυσικά) και ταυτόχρονα ερωτευόμουν την θάλασσα και έκανα όνειρα για μια ζωή με κορδελίτσες, φρούφρού και αρώματα. Δεν εξηγείται διαφορετικά σας λέω!!

Σήμερα λοιπόν, τρίτη μέρα νεύρων και γενικού σπασίματος, με φάτσα ξυπνήματος λες και έφαγα εκατό μπουνίδια εχθές βράδυ και έχουν στραβώσει τα πάντα, στρογγυλοκάθησα ακόμα μια φορά στον υπολογιστή μου μπας και καταφέρω να βρώ την χαμένη μου ηρεμία και αρχίσω να αναπνέω κανονικά επιτέλους. Έφτιαξα και ενα φασκομηλάκι ακόμα με μπόλικο μέλι που λενε οτι μέσα σε όλα έχει και σπασμολυτική δράση (το έχω τσακίσει αυτό το φασκόμηλο αυτές τις μέρες, και απορώ τελικά μήπως αυτό κάνει την ζημιά, μήπως σαν ανάποδος χρόνος που είμαι λειτουργεί ανάποδα σε εμένα, αντι να με χαλαρώνει να με τσιτώνει). Εκεί λοιπόν που αρχίζω να ηρεμώ, ακούω το τηλέφωνο να χτυπάει και φυσικά ποιός άλλος, απο την αδερφή μου, η οποία έχει εντοπίσει οτι δεν είμαι στα καλά μου τελευταία και μου κάνει εκατό εκνευριστικά τηλέφωνα την ημέρα ρωτώντας αν είμαι καλά. Και να θέλω να είμαι καλά στο τέλος δεν θα είμαι μιάς και θα έχει φροντίσει στο εκατοστό πρώτο χτύπημα του τηλεφώνου τα νεύρα μου να γίνουν ακόμα μια φορά τσατάλια.

Στο δεύτερο τηλεφώνημα για την σημερινή ημέρα (που πιστεύω οτι ήταν και το τελευταίο) και αφού ήδη άρχισα να φορτώνω πάλι, ακολουθεί η εξής συζήτηση..

-Πως είσαι?? Τί κάνεις???
-Καλά σου είπα είμαι..πριν..χμμ...μισή ώρα.. Να σε ρωτήσω, εσύ δεν έχεις δουλειά σήμερα?
- αχαχαχα έχω έχω... απλά πήρα να σου πω..
(ωχ σκέφτομαι..κάτι έρχεται το νιώθω..κρατήσου)
-..μηπως να στείλεις ενα email σε αυτούς που σε έστειλα για το interview?
(αυτό ηταν..άρχισα ήδη να φορτώνω)
-Να τους λέω τί δηλαδή??
-Να τους ρωτήσεις αν η θέση καλύφθηκε και αν όχι να σου πούνε πότε να πας απο εκεί για το δεύτερο ραντεβού. Πρέπει να δείξεις οτι ενδιαφέρεσαι για την θέση αυτή. Αν δεν το γράψεις εσύ θα το γράψω εγω εκ μέρους σου, κανονίσου..
(αρχίσαμε και τις απειλές)

Αυτό ήταν, άρχισα να φορτώνω, άρχισα να φωνάζω σε σημείο που την έκανα να μην ξέρει τι να πει.  Διότι αν απεχθάνομαι κάτι περισσότερο απο όλα είναι να μου επιβάλλουν την άποψή τους και να πρέπει να υπακούσω σαν στρατιωτάκι λές και δεν έχω δικιά μου κρίση, λες και δεν έχω δικά μου θέλω και δικά μου όρια. Όπως καταλαβαίνετε την έκλεισα κακήν κακώς, και καθώς έβραζα σαν χύτρα ταχύτητος ακολούθησε τηλέφωνο στον "πάντα δίπλα μου" άνθρωπο που ακούει τα απίστευτα κάθε φορά (συγνώμη αγάπη μου δεν το θέλω, ειλικρινά, εγώ ήρεμη θέλω να είμαι, στο ορκίζομαι). Αφού εξήγησα τι συμβαίνει φυσικά σε έντονους τόνους και αφού άκουσα και την δικιά του άποψη άρχισα να χώνω περισσότερο για το κωλοσύστημα που ζούμε, με την ανεργία και τον κάθε μαλάκα εργοδότη που νομίζει οτι μπορεί να τα ισοπεδώνει όλα στο όνομα μιας κρίσης και μιας αυξημένης ανεργίας, που στην ουσία ο ίδιος ευθύνεται. Μετά ακολούθησε τηλέφωνο στην μάνα μου, όπου τα είπα και εκεί ενα χεράκι και στο τέλος στην κολλητή μου που φυσικά πέρα απο το ότι ήθελα να ακούσω τι κάνει, τα είπα και εκεί ενα χεράκι.. κάπως ηρέμησα, δεν μπορώ να πω. Αλλά νομίζατε οτι θα μου γλυτώσετε?Είστε γελασμένοι!!

Η σειρά σας λοιπόν

Όχι δεν νιώθω καλά για το κωλοemail που ξαφνικά νιώθω αναγκασμένη οτι πρέπει να στείλω επειδή πολύ απλά εκείνοι αδιαφορούν και είναι απαίδευτοι και απολίτιστοι παντελώς. Διότι θα θυμάστε κατά ποιό τρόπο και υπό ποιές συνθήκες έγινε το συγκεκριμένο interview (αν όχι μπορείτε να δείτε εδώ).
"Να δείξεις ενδιαφέρον οτι νοιάζεσαι για αυτή την θέση" μου είπε η αδερφούλα μου. Και εντάξει άντε να το δεχτώ οτι πρέπει να δείξω ενδιαφέρον, το δικό τους ενδιαφέρον να καλύψουν μια θέση άμεσα που είναι? Δηλαδή επειδή είμαι άνεργη και εχω ανάγκη ακόμα και να ξεβουλώσω χέστρες αν χρειαστεί για έναν ψωρομισθό ωστε να μπορώ να συνεχίσω να ονειρεύομαι έστω και αν αυτό το όνειρο αφορά ενα γεύμα σε εστιατόριο, αυτο σημαίνει οτι πρέπει να ματώσω και να σκύψω και να γλύψω το πάτωμά τους για να με προσλάβουν? Και απο την στιγμή που σε ενημερώνουν οτι θα επικοινωνήσουν εκείνοι για το επόμενο ραντεβού, γιατί δηλαδή πρέπει να τρέξω να υπενθυμίσω οτι πέρασαν δυο εβδομάδες και δεν ενημέρωσες? Και στην τελική, αξίζει να φτάνεις σε αυτό το σημείο για μια εταιρεία που μέχρι τωρα δεν έδειξε και το καλύτερο προφίλ της απέναντι στον υποψήφιο εργαζόμενο και μάλιστα για ένα αντικείμενο εργασίας που ειναι by far έξω απο τις γνώσεις σου και που θα πρέπει να σκιστείς και τρείς φορές περισσότερο για να μπορέσεις να το εξασκήσεις? Να ήταν μια πρόταση απο τον μεγαλύτερο Οικο μόδας να πω ναι κουκλίτσα μου, ετοιμάσου να φιλήσεις κατουρημένες ποδιές και να βγάλεις σε φόρα ότι γνώση και εμπειρία έχεις για να κρατηθείς με νύχια και με δόντια σε αυτό και ας σε κλωτσάνε κάθε μέρα, διότι στην τελική αυτό ήταν και το όνειρό σου!! Έτσι ναι, να πώ οτι αξίζει!!

Αλλα κύριε τάδε απο τον χώρο τάδε που ούτε καν σε γνωρίζω και ουτε καν γνωρίζω τι ακριβώς τελικά περιμένεις απο εμένα, που μου φέρεσαι έτσι πούστικα πριν καν με βάλεις στον χώρο σου, δώσε μου έναν καλό λόγο γιατί πρέπει να σκιστώ για την πάρτη σου, γιατί πρέπει να εμπλουτίσω το μυαλό μου με γνώσεις και αντικείμενο που ίσως δεν θα μου χρειαστούν και ποτέ ξανα για να θεωρούμε παραγωγική κατα εσέ και σωστή επιλογή σου?.  Για τα 600 ευρώ που μου μόστραρες και μου είπες οτι δεν είναι και αρκετά? Δώσε μου ΕΝΑΝ καλό λόγο και πίστεψέ με τότε ναι, θα κάνω τα πάντα για να επιτύχω. Και μάθε στην τελική πως όταν ένας υποψήφιος εργαζόμενος περνάει απο interview ταυτόχρονα περνάς και εσύ και η εταιρεία σου. Και αν εκείνος πρέπει να δείξει σωστά δείγματα ότι αξίζει να τον προσλάβετε, τότε πρέπει να δείξεις και εσύ σωστά δείγματα οτι αξίζει να εργαστεί για εσένα. Γιατί αν δεν το έχεις καταλάβει, όταν δεν είσαι σωστός εσύ μία φορά τότε δεν θα είναι και υπάλληλοί σου. Και αν εσύ του περνάς το τρυπάκι πως θα πρέπει να τρέξει επειδή είναι άνεργος και χρειάζεται λεφτά, τοτε στο τέλος αυτός θα ασχοληθεί μόνο με τον μισθό και τίποτα παραπέρα, διότι πολύ απλά δεν θα σε γουστάρει, ούτε εσένα και τα ξινισμένα σου μούτρα, ούτε το αντικείμενο που του έδωσες, ούτε τον χώρο που κυκλοφορείς και αναπνέεις, ούτε τον μισθό που ίσως και να του καθυστερείς διότι είσαι άνθρωπος απαίδευτος. Και αν για εσένα το οτι δεν εμφανίστηκα στο δύωρο που μου έδωσες διορία για το interview σημαίνει οτι απλά δεν δείχνω μεγάλο ενδιαφέρον για την θέση αυτή, τότε ας μην κανόνιζες καν τα interview, ας ανακοίνωνες αγώνα δρόμου στο γραφείο σου με έπαθλο το να προσλάβεις αυτόν που θα φτάσει πρώτος και καταιδρωμένος, καταματωμένος στον τερματισμό. Απλά τα πράγματα.

Σας πληροφορώ οτι το κωλοemail θα το στείλω, αλλά θα το στείλω οταν θελήσω εγω και όταν το νιώσω εγώ. Και αυτό μόνο για να ρωτήσω αν καλύφθηκε η θέση και όχι να αναφέρω για το δεύτερο interview που υποσχέθηκαν. Και επειδή έχω φορτώσει πολύ αποφάσισα να το στείλω Παρασκευή απογευματάκι για να μην μπορεί ο κύριος εξυπνάκιας να μου πεί "αφου το θέλετε τόσο ελάτε σε μια ώρα να σας δούμε" λες και μου κάνουν και χάρη. Στην τελική, οτι είναι να γίνει θα γίνει και όταν ζορίζουμε και πολύ τα πράγματα συνήθως δεν γίνεται τίποτα, αυτό ξέρω εγώ. Άντε μου και στο διάολο λοιπόν με το κωλοσύστημά σας. Σας βαρέθηκα. Αν είναι έτσι χίλιες φορές άνεργη!!

Και πάλι συγνώμη αν σας σόκαρα με όσα είπα, ναι δεν είμαι κυρία όλες τις ώρες και ούτε περνάω τον χρόνο μου κάθε μέρα σε έναν ονειρικά πλασμένο κόσμο. Έχω και τις στιγμές που θα σπάσω και θα ξεσπάσω. Διότι πολύ απλά αρκετά ανέχτηκα και για αρκετά κουράστηκα. Έχω μια καλή ψυχή που αξίζει όσο όλο το χρυσάφι του κόσμου, αλλά αυτή η ψυχή συνοδεύεται και απο μια φωνή. Όχι δεν ειμαι ψώνιο και ούτε θα γίνω ποτέ. Απλά έχω αυτογνωσία και όσο ζώ με μαθαίνω και περισσότερο. Αυτή την ψυχή δυστυχώς τελευταία έχω επιτρέψει να μου την μαυρίζουν. Αυτό κάπου πρέπει να σταματήσει.

Σας φιλώ γλυκά, όσο πιο γλυκά γίνεται μετά απο όλα οσα νιώθω. Ένας γάτος χρειάζεται τώρα να μου τριφτεί λιγάκι, να γουργουρίσει και να χαμογελάσω και πάλι..

Το χρονικό ενός (ακόμα) interview

Ναι αγαπητέ μου tremens, καλά κατάλαβες. Αυτή η ανάρτηση είναι αφιερωμένη σε εσένα κατα κύριο λόγο αλλά και σε όσους ανήκουν σε αυτό το ξακουστό κλάμπ των άνεργων που με τόσο κόπο μπήκαμε και όλοι μας ζηλεύουν.

Μιάς και είμαι λοιπόν παλιά καραβάνα στον χώρο αυτό και έχω κάνει τα άπειρα interview και θεωρούμε πιστεύω πλέον αρκετά έμπειρη (θα τρελαθώ, θα πηδηχτώ απο το παράθυρο), είπα να σου παραθέσω το χρονικό του πρόσφατου interview, τώρα που το έχω και φρέσκο στο μυαλό μου πριν μπαγιατέψει και αυτό όπως όλα τα προηγούμενα.

Διάβαζε λοιπόν να μαθαίνεις τι μπορεί να σου συμβεί όταν θα σε καλέσουν να συνεντευξιαστείς (αρκετά με την ξένη ορολογία) για μία θέση που φυσικά δεν έχεις καμία μα καμία εμπειρία και καμία μα καμία γνώση. Διότι αυτό προέκυψε σε εμένα μιας και έχω αρχίσει να στέλνω σαν την τρελή παντού βιογραφικά χωρίς να ξέρω καν αν η αγγελία που ζητάει "κοπέλα έμπειρη και εχέμυθη για πόστο γραφείου" αναφέρεται σε θέση πορνοστάρ, άντε μην τα παραλέω (άκου εκεί σταρ), πορνοκομπάρσου.

Ας το πιάσουμε λοιπόν απο την αρχή για να σε βάλω λίγο και στο κλίμα του πως προέκυψε αυτή η συνέντευξη. Αφού λοιπόν έχω αποδεχτεί το γεγονός οτι η καριέρα που ονειρευόμουν ώς στέλεχος (το λιγότερο) μιας εταιρείας ρούχων πλέον δεν έχει καμία μα καμία προοπτική να πραγματοποιηθεί (ούτε καν μια ταπεινή υπάλληλος δεν ενδέχεται να είμαι σε τέτοια εταιρεία), διέδωσα στον κύκλο μου οτι πλέον είμαι έτοιμη να τα κάνω όλα, και όταν λέμε όλα εννοούμε όλα, ακόμα και αν με βάζουν να γλύφω σκάλες με την γλωσσίτσα μου (γιατί το να γλύψεις κάτι άλλο μπορεί να είχε περισσότερες προοπτικές απο το να γλύψεις σκάλες). Όσο για το μισθό? φυσικά και διέδωσα οτι δεν με απασχολεί πλέον (ναι είμαι τόσο λαρτζ που τι να τα κάνω τα ψωροευρώ), οτι θα δουλέψω και για ψίχουλα (καλά να πάθουμε).

Έτσι λοιπόν όλοι οι γνωστοί και γνωστοί του γνωστού και του παραγνωστού ασχολούνται (έτσι θέλω να πιστεύω) και με την πάρτη μου και μία στο τόσο μου εμφανίζεται και μια προτασούλα (μην φανταστείς τίποτα τρελό, διότι αν ήταν κάτι καλό θα ημουν ακόμα εδώ να σου δίνω οδηγίες??). Ετσι και αυτή την φορά, η αδερφούλα μου η αγαπημένη μου ήρθε με νέα μεσα στις γιορτές (ούτε ο άγιος βασίλης να ήταν, για τόση χαρά μιλάμε) και μου είπε οτι ο συνάδερφος του συνάδερφου (ώωω συνάδερφε) στην εταιρεία που εργάζεται ψάχνουν για βοηθό και ότι τους μίλησε για εμένα και να ετοιμάσω να στείλω το βιογραφικό μου. Ούτε νέφτι στον κώλο μου να είχα, το εμαιλ είχε φύγει το επόμενο λεπτό κιόλας. Μετά απο δύο τρείς μερούλες είχα και απάντηση οτι την πρώτη εβδομάδα του νέου χρόνου θα με καλούσαν για να συνεντευξιαστούμε!

Τέλεια θα μου πεις, καταπληκτικά θα μου πείς, τί ωραία θα ξεκινήσει η χρονιά θα μου ματαπείς, δεν αντιλέγω, και εγώ το ίδιο σκεφτόμουν και σκέφτομαι ακόμα. Θέση βοηθού λοιπόν.. αλλά!!!! Διότι πάντα υπάρχει ένα αλλά στην υπόθεση! Είμαι παντελώς άσχετη σε αυτό το χώρο και χωρίς καμία γνώση και εμπειρία που ακόμα και η θέση βοηθού φαντάζει βουνό. Κλινικές μελέτες σου λεει σε φάρμακα και τα λοιπά. Γραφήματα, στατιστικές αναλύσεις, ιατρικές μελέτες ένας χαμός που με πονοκεφαλιάζει περισσότερο απο ότι με πονοκεφάλιαζαν τα κινέζικα που αναγκάστηκα να μάθω κάποια φεγγάρια για να επιβιώσω εις την Κίνα.  Εκεί που ασχολιόμουν με τρέσσες και ξέφτια και τσίτια ξαφνικά να ασχολούμε με φάρμακα και ασθένειες και μελέτες!τρατζικ

Έρχεται ο νέος χρόνος, με το καλό κιόλας μιας και κέρδισα φλουρί μετάαα απο πολλάααα χρόνια και μάλιστα καλό φλουρί, λίρα χρυσή κοτσονάτη, απο αυτές τις αυθεντικές που μπαίνεις στον πειρασμό με την πρωτη ευκαιρία να πας να τις σκοτώσεις. Όλοι το είδαν θετικό αυτό για εμένα και μην σου πω οτι ακόμα το πιστεύω πως είναι θετικό (είναι μέχρι να φάω τα μούτρα μου πάλι και να έρθω στα ίσια μου). Περνάει η πρώτη εργάσιμη μέρα, περνάει η δεύτερη...κανένα νέο για την συνέντευξη. Την τρίτη μέρα και εκεί που έλεγα οτι θα με πάρουν απο την επόμενη εβδομάδα να σου ενα τηλ και ενα εμαιλ.. έλα ντε όμως που με ξενέρωσαν, διότι τα αλάνια (κύκλωμα σου λέω) θέλανε μέσα σε ενα 2ωρο να εμφανιστώ. Και σε ρωτώ..μπορεί μια γυναίκα μεσα σε ενα 2ωρο να γίνει μοντέλο και να πάει να παρουσιαστεί? Φυσικά βρήκα ότι δικαιολογία σκέφτηκα και το απέφυγα και κανόνισα για Δευτέρα απόγευμα. ΜΕΓΑ ΛΑΘΟΣ τελικά.. έπρεπε να είχα πάει έστω και αν ημουν σαν λαδωμένος ποντικός.

1ον. Έχουμε και λέμε λοιπόν..  όποια ώρα και να σε καλέσουν εσύ θα τσακιστείς να πάς. Δεν πα να είσαι και με τα σώβρακα, θα τσακιστείς σου λέω. Διότι πλέον θέλουν να βλέπουν τον άνεργο να τσακίζεται και να ματώνει για μια θέση και όχι να πηγαίνει με την άνεσή του και σε λογικά πολιτισμένα πλαίσια. Φρόντισε μόνο να φοράς καθαρό σώβρακο τίποτα άλλο.

Αφου λοιπόν περνάει ένα ολόκληρο σουκού με την αδερφή μου-καθηγήτρια να προσπαθεί να μου μάθει όσα περισσότερα γίνεται για την θέση αυτή (μόνο τα κλάμματα που δεν έβαλα..τέτοια πίεση είχα να την νιώσω απο τότε στο σχολείο που με έβαζε να μάθω το πυθαγόρειο και μετά απο ώρες γράφαμε τέστ στο πυθαγόρειο και εγώ είχα ξεχάσει τα πάντα), έρχεται η Δευτέρα και η στιγμή της συνέντευξης. Άνετη εγώ και χαλαρή διότι ήξερα πως στην τελική οι πιθανότητες να με πάρουν είναι μηδαμινές οπότε τι να λέμε τώρα.

Μπαίνω στο γραφείο, χαμογελαστή και άνετη. Με περιμένουν δύο στελέχη της εταιρείας, ο ένας καθισμένος απο δεξιά μου και ο άλλος απο αριστερά μου. Με το καλησπέρα σας αρχίζουν απανωτές οι ερωτήσεις. Δεν θα κάτσω να σου πω όλες όλες τις ερωτήσεις διότι πραγματικά μέσα στον πανικό που ακολουθήσε λίγα πράγματα πλέον θυμάμαι.

Οι πρώτες ερωτήσεις αφορούσαν την δουλειά μου και τον χώρο που είχα εργαστεί. Ρωτούσαν λεπτομέριες για τις αρμοδιότητες που είχα για το πώς λειτουργούσε η ιεραρχία σχετικά με την δικιά μου θέση. Ερωτήσεις απο τις οποίες θα καταλάβαιναν αν είμαι σε θέση να έχω αρμοδιότητες και να μην χάνω τον έλεγχο αλλα και να πετυχαίνω τον στόχο. Το κεφάλι μου είχε γίνει ήδη μπαλάκι του πινγκ πονγκ διότι κάνανε πάσες ο ένας στον άλλον και δεν τους προλάβαινα σου λέωω!!!

Οι επόμενες ερωτήσεις ήταν ερωτήσεις τύπου αν ήμουν εργοδότης και είχα την δικιά μου εταιρεία και προέκυπταν οικονομικά προβλήματα τι θα έκανα. Και ειλικρινά μπλόκαρα διότι ρε φίλε, ρωτάς μια άνεργη να σου πεί άν ηταν εργοδότης τι θα έκανε στην οικονομική κρίση? Εδώ δεν μπορώ να με φανταστώ σαν υπάλληλο τι θα κάνω με την κρίση θές να έχω και τόσο φιλόδοξα σχέδια? Προσπάθησα αρκετά να δώσω απαντήσεις και σε πληροφορώ απέλυσα πολύ εύκολα κόσμο και κοσμάκη.

Στο τέλος ξαναγύρισαν σε εμένα, με επιπλέον ερωτήσεις και εκει με χτύπησαν σαν χταπόδι στα βράχια. Διότι εγω αγαπητέ μου μετά απο καμιά ώρα που μιλούσα απανωτά και προσπαθούσα να τους εξηγήσω πως λειτουργούσε ο χώρος μου, και να σκεφτώ στο καπάκι και σαν εργοδότης για πρώτη φορά, είχα ηδη πονοκεφαλιάσει και είχα ήδη αρχίσει να πέφτω, διότι ένιωθα πως δεν βγαίνει πουθενά. ΔΕΝ ΣΑΣ ΠΕΙΘΩ οπότε αφήστε να φύγω απο εκεί που ήρθα και τρέχοντας. Παρ'ολα αυτά συνέχισα να απαντώ όσο μπορούσα.

Μετά, με ρώτησαν το κλασσικό αν θεωρώ οτι τα έχω πάει καλά στην συνέντευξη. Εννοείται πως είπα οτι ΔΕΝ ΣΑΣ ΠΕΙΘΩ (μην μου κρύβεστε, δεν ειμαι και ξανθιά. σας πήρα χαμπάρι). Δεν ξερω αν έπρεπε να το πω ή όχι αλλά απηύδησα η φτωχή πλην τίμια και πονοκεφαλιασμένη άνεργη.

Στο τέλος μου ανέφεραν λίγα πράγματα για την θέση, τις αρμοδιότητες, τις απαιτήσεις τους για την θέση αυτή, το ωράριο (που φυσικά παίζει να είναι ανύπαρκτο) και τέλος για τον μισθό. Εδώ είναι να γελάσεις τρεμενάκο μου.  Διότι όταν άκουσα πως για την θέση αυτή δίνουν 600 ευρω (ενω περίμενα τα μισα) μόνο που δεν έβγαλα ντουντούκες και κομφετί και να αρχίσω να κάνω πάρτυ. Έρχεται και η γνωστή ερώτηση για το αν θα είμαι ικανοποιημένη με αυτό τον μισθό και όταν είπα οτι είναι ένας καλός και ικανοποιητικός μισθός μόνο που δεν έβαλαν τα γέλια!! Δεν μπορεί λέω, κάποιος εκει πάνω παίζει και αυτή την στιγμή γελάει πολύ μαζί μου. Άρχισαν να μου λενε οτι δεν είναι βιώσιμα τα 600 και διάφορα τέτοια και εγώ κατέληξα να τους κοιτάω σαν χάνος!

Και αφού το περάσα και αυτό το κομμάτι μου ανέφεραν οτι υπάρχει μία ακόμα συνάντηση κατα την οποία ετοιμάζουν κάποια κείμενα και πίνακες και ζητάνε κάποια πράγματα στον υπολογιστή. Γυρνάει ο ένας και λεει, αφού δεν έχεις τόση εμπειρία με ιατρικά κείμενα θα στο απλουστεύσουμε λίγο και όσο για τους πίνακες θα τους παραλείψουμε. Πάλι καλά που στρόφαρα λοιπόν μέσα στον πανικό και του είπα οτι δεν θέλω ιδιαίτερη μεταχείρηση, ότι είναι να μου το δώσετε και θα το παλέψω. Τουλάχιστον θα ξέρω και εγώ και εσείς τις δυνατότητες μου (αυτό ήταν..επιτέλους πήρα και εγω ματς ποιντ). Εντυπωσίασε ναι, χαμογέλασαν και είπαν σωστή τοποθέτηση.

Τελευταία ερώτηση πριν σηκωθώ και πούνε οτι θα με καλέσουν για την επόμενη συνάντηση:
-Για την θέση αυτή, για να εξελιχτείτε στους 3 μήνες που απαιτούμε, τί είστε διατεθειμένη να κάνετε?
(ήθελα να τους πω οτι θα κάνω σκονάκια, οτι θα βάζω την αδερφή μου να τα ετοιμάζει και θα τα φέρνω έτοιμα και άλλα πολλά)
-Τα πάντα (αρκεί να μην ζητήσετε να κάτσω να με πηδήξετε κυριολεκτικά..σκεφτόμουν απο μέσα μου), ακόμα και να μελετήσω σπίτι μου όσο χρειαστεί (δεύτερο ματς ποιντ)

Καπως έτσι, μετά απο μιάμιση ώρα στησίματος στον τοίχο, στα τέσσερα, στο τραπέζι, στην καρέκλα και όπως αλλιώς θές τελείωσα και έφυγα απο εκεί γκανιασμένη και για νερό. Τώρα είμαι σε αναμονή για την επόμενη συνάντηση (θα γελάσουμε παρα πολύ που δεν ήθελα και ιδιαίτερη μεταχείρηση). Θα γίνω το ανέκδοτο στην εταιρεία της αδερφής μου, την βλέπω την δουλειά.

Συνοψίζω αγαπητέ μου γιατί κουράστηκα κιόλας (αυτό δεν είναι ανάρτηση αλλά η εφημερίς της κυβερνήσεως).
2ον Στις ερωτήσεις για την δουλειά σου και τις αρμοδιότητες δεν ξεχνάς να αναφέρεις ποσο δυναμικός και πόσο ενεργός ήσουν στην εταιρεία σου. Ακόμα και αν είναι ψέμμα. Ακόμα και αν η μόνη σου ικανότητα ήταν να κάνεις μπαλάκια τις σελίδες Α4 και να βάζεις καλάθια στον κάδο.
3ον Πλασάρεις συνέχεια τον εαυτό σου, οπότε πρόσεχε καλά τί λες, πως το λές και φυσικά να χαμογελάς και να μην τρέμεις σαν το ψάρι. Ειδικά αν έχεις πει ψέμματα προσπάθησε να μην το δείξεις. Το μυρίζονται σου λέεεεωωω!!
4ον Στο κομμάτι οικονομικά, τι να σου πω.. είναι ερώτηση παγίδα. Ο θεός μαζί σου.
5ον Δεν ξεχνάς να υπενθυμίζεις οτι θα στήσεις και κώλο αν χρειαστεί για να επιτύχεις. Δεν τους ενδιαφέρουν μονο τα καλά παιδιά αλλά και τα αιμοβόρικα.

Προς το παρόν δεν εχω άλλη συμβουλή. Στην τελική, ας βρώ πρώτα δουλειά και μετά να σου δώσω και συμβουλές επιτυχίας. Μπορεί και όσα είπα να είναι τελικά λάθος. Εσύ να θυμάσαι μόνο οτι εκεί έξω έχουν αγριέψει πολύ τα πράγματα και ακόμα και αν πάς για υδραυλικός θα σε ρωτήσουν αν μπορείς να συνεργαστείς σε ομαδικό επίπεδο. Λες και θα κάνεις με την βοθροσωλήνα ομάδα.

Καλή μας επιτυχία!!!!!