Ξέφραγο αμπέλι

Καλησπέρα και εύχομαι να έχουμε έναν υπέροχο μήνα!

Πριν ξεκινήσω με το θέμα μου θα ήθελα να υπενθυμίσω πως απεχθάνομαι τις πολιτικές συζητήσεις γιατί πλέον στα αυτιά μου και στα μάτια μου έχουν καταντήσει κουραστικές. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν παρακολουθώ τα πολιτικά δρώμενα. Απλά προτιμώ να μην τα παρακολουθώ τόσο αναλυτικά αλλά να κρατάω μια σφαιρική εικόνα των πραγμάτων. Επομένως η συγκεκριμένη μου ανάρτηση δεν έχει κανένα σκοπό να θίξει πολιτικές πεποιθήσεις παρά μόνο κοινωνικές.

Επίσης σε αυτό το σημείο θέλω να σας ενημερώσω πως εντάσσω τον εαυτό μου στην κατηγορία των μη ρατσιστών. Για να μην παρεξηγηθώ θα σας πω με λίγα λόγια τι εννοώ. Δεν με ενοχλεί ούτε με εξοργίζει η καταγωγή και η εμφάνιση του κάθε ανθρώπου. Στα μάτια μου όλοι είμαστε άνθρωποι με ίσα δικαιώματα ζωής. Στο παρελθόν έχω συνεργαστεί στον επαγγελματικό τομέα με ανθρώπους από διάφορες χώρες καθώς και έχω γνωριστεί σε προσωπικό επίπεδο με άλλους τόσους σε σημείο μάλιστα που πίστευαν οι γονείς μου πως θα τους φέρω γαμπρό από άλλη χωρά (εδώ τους την έφερα). Επομένως, δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα να συνυπάρξω με όλη την σημασία της λέξεως με ανθρώπους διαφορετικής καταγωγής ή θρησκείας. Νομίζω πως έγινα αρκετά κατανοητή σε αυτό. 

Μετά από την εισαγωγή αυτή ερχόμαστε στο κυρίως θέμα μου.

Πριν μερικές ημέρες και ενώ χάζευα διάφορα άρθρα που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο (κάτι που κάνω αρκετά συχνά) έπεσε το μάτι μου σε ένα άρθρο συνοδευόμενο από βίντεο που με συγκλόνισε αρκετά. Δυστυχώς συγκράτησα μόνο το βίντεο από το you tube καθώς δεν είχα αποφασίσει να κάνω την ανάρτηση αυτή και να θίξω το όλο αυτό θέμα. Επειδή το βίντεο είναι στα αγγλικά, θα πω με λίγα λόγια περί τίνος πρόκειται για την ευκολία σας. 

 (το βίντεο αυτό ανέβηκε το έτος 2012)

**Στην Σουηδία μια γυναίκα 29 χρονών, μητέρα 2 ανήλικων παιδιών, βιάστηκε ομαδικά από τουλάχιστον 11 Αφγανούς επί 7 συνεχόμενες ώρες!! Πρόσφυγες που βρίσκονταν σε εγκαταστάσεις συγκέντρωσης αιτούμενοι για άσυλο ζήτησαν από κάποιον γνωστό τους ομοεθνή που βρίσκονταν εκτός εγκαταστάσεων να τους βρει μια γυναίκα και να τους την πάει. Ο συγκεκριμένος εντόπισε την 29χρονη και αφού κατάφερε να την βάλει στο αμάξι του την μετέφερε στο σημείο που βρίσκονταν οι μετανάστες. Κατά την διάρκεια του βιασμού οι δράστες ζητωκραύγαζαν και την φώναζαν «πόρνη». Κατά τους  Αφγανούς, οποιαδήποτε γυναίκα μη-μουσουλμάνα θεωρείται πόρνη και ο βιασμός είναι μια πράξη αποδεκτή και μη κατακριτέα.

Στην δίκη που ακολούθησε καταδικάστηκαν μόνο οι 7 από αυτούς με ποινή φυλάκισης 4.5-6.5 χρόνια και όσοι απελάθηκαν θα μπορέσουν να επιστρέψουν στην χώρα μετά από μερικά χρόνια. Το θύμα  βρίσκεται καθηλωμένο σε αναπηρικό καροτσάκι υποφέροντας από ψυχική διαταραχή**

Στο συγκεκριμένο βίντεο όμως, πέρα από την αναλυτική αναφορά στην υπόθεση αυτή θίγεται ένα μεγαλύτερο θέμα: H αποσιωποίηση του θέματος από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης καθώς και η στάση της ίδιας της χώρας προς τους μετανάστες και την παραμονή τους στην χώρα.

Ανασκαλίζοντας το you tube σήμερα για να εντοπίσω ξανά το εν λόγω βίντεο με τον βιασμό, έπεσα σε πληθώρα άλλων βίντεο σχετικά με το θέμα των μεταναστών και συγκεκριμένα εκείνων από τις ισλαμικές χώρες. Σας παραθέτω ένα ακόμα βίντεο που φτιάχτηκε σχετικά με την μετανάστευση στην Σουηδία το οποίο επίσης θίγει την αποσιωποίηση των μέσων μαζικής ενημέρωσης, τον τρόπο με τον οποίο το ίδιο το κράτος υποστηρίζει την διαμονή τους και γενικά ολόκληρο το χάος που επικρατεί. Δυστυχώς και αυτό είναι στα Αγγλικά αλλά πιστεύω πως και μόνο από τις εικόνες θα καταλάβετε το όλο νόημα. 

 (το βίντεο αυτό ανέβηκε το έτος 2011)

Τώρα θα μου πείτε γιατί ασχολούμαι με την Σουηδία. Στα μάτια μου η Σουηδία είναι η κάθε Σουηδία, η κάθε Ελλάδα και η κάθε χώρα που αντιμετωπίζει ανάλογα προβλήματα μετανάστευσης. Ύστερα από τα συγκεκριμένα βίντεο που βρήκα στο μυαλό μου ήρθαν κατευθείαν διάφορα περιστατικά από άλλες χώρες (πχ. το βίντεο με την σφαγή του στρατιωτικού στην Αγγλία που κρατούσε ο δράστης το μπαλτά και έβγαζε λόγο ανενόχλητος μπροστά σε τόσο κόσμο) αλλά και από την δικιά μας.

Πώς να ξεχάσω το περιστατικό με το κοριτσάκι στο νησί που ο δράστης το βίασε και το κοπάνησε στα βράχια αφήνοντας το σε άθλια κατάσταση με μόνη του δήλωση στην συνέχεια πως «την είδα και θέλησα να την πηδήξω». Πώς να ξεχάσω το περιστατικό με εκείνον τον άνθρωπο που πήγαινε την γυναίκα του στο μαιευτήριο και τον μαχαίρωσαν για εκατό ευρώ. Πώς να ξεχάσω τόσα άλλα περιστατικά που ακούγονται σχεδόν σε καθημερινή βάση από τις ειδήσεις είτε για βιασμούς είτε για ληστείες και όλα μετα απόπειρας θανάτου.

Σκέφτομαι...

Γιατί να υπάρχει όλη αυτή η ανεξέλεγκτη μετανάστευση και γιατί να δίνουμε τόσα δικαιώματα χωρίς να ξέρουμε καν αν στην χώρα τους ήταν ήδη εγκληματίας; Γιατί να πρέπει να μάθουμε να ζούμε σε μια τέτοια κατάσταση ενώ μπορούμε να δημιουργήσουμε συνθήκες μιας καλύτερης και να ζούμε χωρίς φόβο; Θα μου πείτε κρούσματα εγκληματικότητας υπάρχουν και από τους Έλληνες και όχι μόνο τους αλλοδαπούς. Θα συμφωνήσω. Όμως γιατί δίνουμε τα περιθώρια αυτό το ποσοστό εγκληματικότητας να αυξηθεί;

Σε μία χώρα που ήδη έχει να αντιμετωπίσει τόσα προβλήματα διαβίωσης, σε μία χώρα που νοσεί στον επαγγελματικό και οικονομικό τομέα, που δεν μπορεί να στηρίξει ούτε τους ίδιους τους πολίτες της, πως θα μπορέσουν αυτοί οι άνθρωποι να ορθοποδήσουν και να ζήσουν χωρίς να εγκληματήσουν; Πως θα μπορέσουμε να προστατευθούμε όταν το ίδιο το κράτος δεν μεριμνεί να μας προστατεύσει; Όταν με την έγκρισή του φέρνει κοντά μας ανθρώπους που προέρχονται από διαφορετικούς νόμους, διαφορετικά ήθη και έθιμα και τους επιτρέπει όχι μόνο να τους καταπατούν αλλά και να προστατεύονται από αυτούς;

Αυτά και άλλα πολλά ερωτήματα στροβιλίζονται στο μυαλό μου με βασικότερο το γιατί ενώ υπάρχει η δυνατότητα επιβολής ελεγχόμενης μετανάστευσης παρ’ όλα αυτά επιλέγουν οι κυβερνόντες την ανεξέλεγκτη οδό; Δεν μπορώ να  καταλάβω, ειλικρινά ποιο το συμφέρον μιας τέτοιας κατάστασης για την κοινωνία μας.

Τρομάζω...

Αν στην Σουηδία που δεν υπάρχει οικονομική κρίση και προβλήματα διαβίωσης, όπως συμβαίνει στην Ελλάδα, έχει εφαρμοστεί ο αντιρατσιστικός νόμος και υπάρχουν ήδη αυτά τα κρούσματα, κυρίως από μετανάστες ισλαμικών χωρών, τι χειρότερο μπορεί να συμβεί άραγε στην Ελλάδα; Όταν αυτοί οι άνθρωποι δεν θα μπορούν να εργαστούν, δεν θα μπορούν να τραφούν, δεν θα μπορούν να κάνουν οικογένεια τότε που θα καταλήξουν; Όταν τα ήθη και έθιμά τους και οι νόμοι τους είναι κατά πολύ διαφορετικά από τα δικά μας, τότε πόσο εύκολο είναι για αυτούς να εγκληματήσουν και να σκοτώσουν για να εξασφαλίσουν τα προς το ζήν; Να βιάσουν τις μη μουσουλμάνες γυναίκες για να ικανοποιήσουν τις γενετήσιες ορμές τους; Να ξαμολυθούν στους δρόμους και στον αγοραίο έρωτα που μόνο αρρώστιες μπορούν να φέρουν; 

Θυμάμαι κάποιος γνωστός μου που μου εξηγούσε πως στα κοινόβια σπίτια που ζούνε κάθε εβδομάδα ο ένας από αυτούς αναλαμβάνει να παίξει τον ρόλο της γυναίκας ώστε να μπορούν να ικανοποιούνται σεξουαλικά οι υπόλοιποι. Προσωπικά, δεν θα ξεχάσω το πόσες φορές προχώρησα στον δρόμο και μου προκάλεσαν τρόμο από τον επίμονο τρόπο που με κοίταξαν και τα λόγια που μουρμούρισαν με ένα χυδαίο βλέμμα στα μάτια τους. Είμαι σίγουρη πως αρκετές γυναίκες θα έχουν βιώσει ανάλογα περιστατικά σαν το δικό μου. 

Υπενθυμίζω, δεν είμαι ρατσίστρια ούτε εντάσσομαι υπέρ συγκεκριμένης πολιτικής παράταξης, θα το δηλώνω ξανά και ξανά. Θέλω όμως να ξέρω πως στην κοινωνία που ζω ο διπλανός μου έχει κάποια ταυτότητα όπως και εγώ. Πως εργάζεται και συνεισφέρει σε αυτό το κράτος όπως και εγώ. Πως προσπαθεί να ενταχθεί στους νόμους και τους κώδικες της κοινωνίας αυτής όπως και εγώ. Πώς θα σεβαστεί τον αέρα που αναπνέει όπως και εγώ. Πως ακόμα και αν πράξει κάποιο έγκλημα θα έχει την ίδια αντιμετώπιση από τον νόμο όπως και εγώ. Θυμάμαι πόσες φορές άκουσα στις ειδήσεις να επικαλούνται το νεαρό της ηλικίας ώστε να έχουν μια πιο ομαλή ποινή, χωρίς καν να μπορούν οι αρχές να εξακριβώσουν αυτή την ηλικία διότι δεν υπήρχαν χαρτιά!! 

Έχω μια αδερφή που ζεί και μένει μόνιμα πλέον στο εξωτερικό. Δεν βρέθηκε στην χώρα που είναι ανεξέλεγκτα ούτε πέρασε τα σύνορα λαθραία δίνοντας φακελάκι στις «μεταφορικές». Υπήρξε μια ολόκληρη διαδικασία για να καταφέρει να μεταναστεύσει. Νόμιμα! Εργάζεται ήδη και προσπαθεί να μάθει  την γλώσσα για να ενταχθεί πιο εύκολα. Δεν πήγε εκεί με έτοιμο σπίτι να το μοιράζεται σαν κοινόβιο με άλλους δέκα μετανάστες προσπαθώντας να επιβιώσει με όποιο τρόπο μπορεί και εις βάρος των μόνιμων κάτοικων της περιοχής. Την ακουω να μου λεει το πόσο ήρεμα και άφοβα νιώθει για να κυκλοφορήσει συγκρίνοντας το πριν με την Ελλάδα και εξοργίζομαι. Την ακούω να μου λέει πως όλα τα σπίτια δεν έχουν ούτε καν κάγκελα στις αυλές τους διότι δεν υπάρχει ο φόβος του εγκληματία που καραδοκεί. Πώς λοιπόν η συγκεκριμένη χώρα καταφέρνει να εκμηδενίζει την εγκληματικότητα και εμείς προσπαθούμε άντ' αυτού να την αυξήσουμε; Για να νιώσω και εγώ ασφάλεια θα πρέπει να γίνω η ίδια μετανάστρια άλλης χώρας; 

Ξέρω πως και στην Ελλάδα αρκετές οικογένειες μεταναστών έχουν ενταχθεί, έχουν κάνει οικογένειες, εργάζονται νόμιμα και τα παιδιά τους σπουδάζουν και συνεισφέρουν όλοι μαζί υπέρ του κράτους μας. Στην πολυκατοικία μου υπάρχει μια τέτοια οικογένεια και δεν έχει υπάρξει ποτέ πρόβλημα με κανέναν. Όλη αυτή μου ανάρτηση δεν αναφέρεται σαφώς σε αυτές τις οικογένειες αλλά στους υπόλοιπους πρόσφυγες, που τους έχουν συγκεντρωμένους σαν τα ζώα προσπαθώντας να τους νομιμοποιήσουν χωρίς να έχουν καν στοιχεία της πραγματικής τους ταυτότητας. 

Τι θα γίνει με όλους αυτούς λοιπόν; Τι θα γίνει με εμάς; Για ποιά προστασία ανθρώπινων δικαιωμάτων μιλάμε; Τα δικά μου ανθρώπινα δικαιώματα ποιός τα προστατεύει;

Ας μην ξεχνάμε

Τα δικά μας ανθρώπινα δικαιώματα παύουν να έχουν ισχύ όταν καταπατούμε τα ανθρώπινα δικαιώματα των άλλων.



Σας φιλώ γλυκά!! 


**** Σας αφήνω με το βίντεο ενός ντοκυμαντέρ που γυρίστηκε στην Αθήνα σχετικά με την ζωή των πρόσφυγων και που βρήκα στο τελείωμα της ανάρτησης αυτής. Νομίζω αξίζει να αφιερώσετε χρόνο να το δείτε και αυτό.

 

**Γυρισμένο στην Αθήνα μεταξύ Οκτωβρίου 2011 και Φεβρουαρίου 2012, εν μέσω της κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής αναταραχής, το ντοκιμαντέρ δίνει βήμα στις φωνές εκείνων που έχουν εγκαταλείψει το Αφγανιστάν, τη Σομαλία ή το Σουδάν ελπίζοντας να βρουν καταφύγιο στην Ευρώπη.
Μετά από μήνες ή ακόμη και χρόνια στο δρόμο, φτάνουν στην Ελλάδα, μια χώρα της οποίας ο πληθυσμός αντιμετωπίζει το πλήρες βάρος της οικονομικής κρίσης και τα συστήματα ασύλου και υποδοχής είναι εντελώς δυσλειτουργικά. Οι περισσότεροι άνθρωποι δε βλέπουν άλλη επιλογή από το να πάρουν να το δρόμο και πάλι με την ελπίδα να φτάσουν σε μια χώρα που θα μπορεί να τους δεχτεί και να εξετάσει το αίτημά τους για άσυλο. Αλλά, από τη στιγμή που έχουν εισέλθει στην Ελλάδα, είναι εξαιρετικά δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να εγκαταλείψουν τη χώρα λόγω των ευρωπαϊκών πολιτικών που τους εγκλωβίζουν νομικά στην Ελλάδα.

Το ντοκιμαντέρ είναι ο καρπός της συνεργασίας μεταξύ ECRE, του Ελληνικού Φόρουμ Προσφύγων και του κινηματογραφιστή Matthias Wiessler, και υποστηρίζεται από το Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα για την Ενσωμάτωση και τη Μετανάστευση (EPIM).

Έκανε ταυτόχρονη πρεμιέρα σε Βρυξέλλες και Αθήνα για την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων (20 Ιουνίου). Το "Πόσο Μακριά Ακόμα;" έχει ήδη παρουσιαστεί σε 2 άλλες προβολές μέχρι στιγμής, στο Ινστιτούτο Ευρωπαϊκής Πολιτικής και στους μαθητές του Δικτύου Οδυσσέας στο Θερινό Σχολείο Ευρωπαϊκού Δικαίου και Πολιτικής για τη Μετανάστευση και το Άσυλο.

Αυτοί οι άνδρες, οι γυναίκες και οι οικογένειες έχουν, ως επί το πλείστον, ξοδέψει όλες τις οικονομίες τους για το μακρύ ταξίδι τους, το οποίο τους οδήγησε στην Ευρώπη, με τους περισσότερους ανθρώπους να πληρώνουν λαθρεμπόρους να περάσουν τα σύνορα. Μπορούν να βρεθούν σε μεγάλη ένδεια στην Αθήνα, η οποία έχει μόλις 1.000 θέσεις υποδοχής για πάνω από 9.000 αιτούντες άσυλο το 2011 και μόνο. Με καμία ελπίδα να φύγουν από την Ελλάδα νόμιμα και με ασφάλεια, χωρίς την ελπίδα της ζωής με αξιοπρέπεια στην Ελλάδα, χωρίς ελπίδα επιστροφής στις χώρες τους και σε ένα ευμετάβλητο περιβάλλον γεμάτο από κοινωνικές εντάσεις και με την ξενοφοβία σε άνοδο, μαζεύονται όπου μπορούν και περιμένουν ελπίζοντας να βρούνε έναν τρόπο να φύγουν.

Το 'Πόσο Μακριά Ακόμα;' (How Much Further?) είναι μια "ταινία δρόμου" τοποθετημένη στην Αθήνα. Από κρυμμένα διαμερίσματα, κατοικίες κοινοτήτων των προσφύγων και δημόσια πάρκα, οι πρόσφυγες μας λένε τις ιστορίες τους για το πώς ζουν και παρουσιάζουν τις λύσεις τους. Εκπρόσωποι από αρμόδια θεσμικά όργανα, πολιτικοί και εκπρόσωποι οργανισμών προσθέτουν σχόλια και τις λύσεις τους για την κρίση.**