Ένα αναπάντεχο τσουνάμι

Περάσανε και τα τριήμερα (δυστυχώς), περάσανε και τα γενέθλιά μου, οι γιορτές και τα γενέθλια φίλων, γνωστών και μη, καθώς και οι πρώτες ανοιξιάτικες εκδρομούλες στην εξοχή. Με το που ανοίγει λίγο ο καιρός και ανεβαίνει η θερμοκρασία δεν θέλω και πολύ για να βρίσκω αφορμές και να λείπω από το σπίτι. Οπότε αν στο εξής ψιλοχάνομαι να μην ανησυχείτε, απλά θα απολαμβάνω την ζωή εκτός σπίτιού, όσο μπορώ δηλαδή σαν άνεργη που είμαι (να δω πότε θα γλιτώσω από αυτή την ταμπέλα). 

Μαζί με όλα αυτά περάσανε και τα βραβειάκια από το blog μου που ήθελα να τα τιμήσω με τον τρόπο μου καθώς και ένας χαμός από νέες αναρτήσεις που κάθε φορά έτρεχα να τις διαβάσω και κολλούσε και ο mozilla μου επειδή τις άνοιγα σχεδόν όλες μαζί. Τουλάχιστον 30 αναρτήσεις ανοιγμένες την φορά, δεν είναι και λίγο. Ειδικά όταν διαπίστωσα πως αυτό με καθυστερούσε περισσότερο ήταν το ότι πολλοί από εσάς έχετε φορτώσει τις σελιδούλες σας με τραγουδάκια. Μια μέρα μάλιστα που είχα ξεχάσει ανοιχτά τα ηχεία διαπίστωσα έντονα πως τελικά είναι αρκετά τα blogs με την μουσική υπόκρουση. Οπότε, κάθε φορά που επιχειρώ να σας διαβάσω όλους μαζί κλείνω και το ηχείο μου ταυτόχρονα και κάνω και εκατό προσευχές να μην κολλήσει το σύμπαν.  Τέλος, είχα και να διαβάσω ιστορίες και να βαθμολογήσω για το «Παιχνίδι με τις Λέξεις» που διοργανώνει η Φλώρα! Τρεις αναρτήσεις με συνολικά 28 ιστορίες δεν βοήθησε καθόλου για τον ελάχιστο χρόνο που μου έμενε. Όμως, πρόλαβα και το χώρεσα και αυτό στο πρόγραμμά μου και το ευχαριστήθηκα ακόμα μια φορά!!

Και αφού πέρασαν όλα αυτά και κατάφερα να βρω λίγο ελεύθερο χρόνο είπα να αρπάξω την ευκαιρία να ετοιμάσω μια ανάρτηση της προκοπής, εννοώ ανάρτηση πιο σοβαρού περιεχομένου. Μια ανάρτηση που είχα πάνω από δύο εβδομάδες στο μυαλό μου για ένα θέμα που με απασχόλησε πάρα πολύ και γέμισε την καθημερινότητά μου με άσχημα και λυπηρά γεγονότα (παρόλα τα γέλια και τις χαρές που έκανα με τα όσα προανέφερα). Αυτές τις ημέρες λοιπόν ήρθα πάρα πολύ κοντά στην τρίτη ηλικία και για πρώτη φορά προβληματίστηκα ειλικρινά πάρα πολύ. Ας τα πάρω όμως με την σειρά.

Όπως σας είχα αναφέρει μέσα από παλαιότερες αναρτήσεις μου είμαι από τις τυχερές, θεωρώ, που γνώρισα μέχρι αρκετά μεγάλη ηλικία όχι μόνο παππούδες και γιαγιάδες αλλά και προπαππούδες και προγιαγιάδες. Έτσι, το να βρίσκομαι κοντά σε ανθρώπους αρκετά μεγαλύτερης ηλικίας ποτέ δεν με ξένισε και ίσα ίσα με χαροποιούσε κιόλας. Κοντά τους έμαθα πολλά, έζησα πολλές όμορφες στιγμές και η έλλειψή τους ακόμα και σήμερα είναι κάτι που με σημαδεύει. Μέσα σε όλα όσα θυμάμαι από εκείνους, θυμάμαι και την γιαγιά μου να προσέχει την μητέρα της σε ηλικία 100 και βάλε χρονών, καθώς και την μητέρα μου να προσέχει την πεθερά της σε ηλικία 75χρονών, όταν η δεύτερη διαγνώστηκε με καρκίνο σε μια κατάσταση πολύ άσχημη που τελικά ήταν και η μοιραία. Επομένως, ο όρος «φροντίδα» και μάλιστα για τους μεγαλύτερους σε ηλικία δεν ήταν ποτέ ξένος για εμένα. Γιατί πολύ απλά με αυτά τα πρότυπα μεγάλωσα και είμαι μάλιστα και πολύ περήφανη για αυτό. Ένιωθα δυνατή και ετοιμοπόλεμη στο κομμάτι αυτό. Ένιωθα..

Σήμερα, έχω απομείνει με μια γιαγιά και δύο παππούδες. Όσο περνάει ο καιρός τόσο προσπαθώ να συνηθίσω στην ιδέα ότι θα έρθει και η στιγμή που θα τους αποχαιρετήσω. Προετοιμασία όμως σε αυτό δεν υπάρχει και είμαι σίγουρη πως όταν έρθει αυτή η στιγμή εγώ απλά θα καταρρεύσω. Γιατί όσο περνάνε τα χρόνια τόσο γεμίζεις με εμπειρίες και δένεσαι περισσότερο μαζί τους. Για την γιαγιά και τον παππού που μένουν στα Γιάννενα (γονείς της μητέρας μου) δεν ανησυχώ τόσο. Είναι μαζί, είναι κοντά ο ένας στον άλλον, αγαπημένοι για τόσα χρόνια. Σύντροφοι σε όλα τους. Επίσης, υπάρχουν τόσοι συγγενείς τριγύρω τους που όλο και κάποιος θα υπάρξει να τρέξει πιο γρήγορα από εμάς που είμαστε στην Αθήνα. Αυτό κάπως καθησυχάζει τα πράγματα. Ο παππούς μου όμως που μένει στην Εύβοια (γονιός του πατέρα μου) μένει μόνος του εκεί εδώ και 16 σχεδόν χρόνια, από τότε που έχασε την γυναίκα του και γιαγιά μου από καρκίνο. Δεν θέλησε ποτέ να έρθει μαζί μας στην Αθήνα, επέλεξε την μοναξιά του στο σπίτι που είχε μάθει να μένει σχεδόν όλα τα χρόνια της ζωής του. Επέλεξε την μοναξιά ολοκληρωτικά διότι εκεί που βρίσκεται μόνο ο Θεός αν καταφέρει να τον ακούσει και τρέξει κοντά του. Γεγονός που πάντα με τρόμαζε και με φόβιζε για όταν έρθει η άσχημη στιγμή και εμείς απλά θα αργήσουμε να το ανακαλύψουμε.

Και η άσχημη στιγμή κόντεψε να έρθει. Ο παππούς ο μοναχικός λοιπόν, κατήλθε σε μια πολύ άσχημη σωματική κατάσταση. Φυσικά αυτό το ανακαλύψαμε μόνοι μας, όταν στην τελευταία μας επίσκεψη τον βρήκαμε «τέζα» στο κρεβάτι του, να έχει χάσει κάθε επαφή με το περιβάλλον και να μην μπορεί να μας ανοίξει την πόρτα του σπιτιού επί τρίτα τέταρτα. Αφού η καρδιά μας ήρθε στην θέση της όταν τον είδαμε να κουνιέται και καταφέραμε να μπούμε στο σπίτι, τον βουτήξαμε όπως όπως και τον φέραμε στην Αθήνα για εξετάσεις. Η διάγνωση ήταν, ευτυχώς, πως είχε τελείως βουλωμένα αυτιά και φυσικά πολύ υψηλό ζάχαρο το οποίο τον είχε ρίξει σε καταστολή. Η κατάστασή του κρίθηκε σοβαρή ώστε να παραμείνει όσο χρειαζόταν για να σταθεί ξανά στα πόδια του και να παρακολουθήσουμε λίγο το ζάχαρό του.

Κάπως έτσι μου ήρθε ο ξαφνικός θάνατος μέσα μου και με αποτελείωσε η όλη κατάσταση. Διότι το να μείνει κοντά μας δεν ήταν τελικά καθόλου εύκολη υπόθεση. Το σοβαρότερο θέμα που αντιμετωπίσαμε ήταν το θέμα της τουαλέτας καθώς και τα απίστευτα νεύρα του και οι εκρήξεις συμπεριφοράς που είχε όταν προσπαθούσαμε να τον συζητήσουμε. Το μεγαλύτερο βάρος φροντίδας φυσικά έπεσε σε εμένα καθώς ήμουν η μόνη που ως επί το πλείστον βρισκόμουν κοντά του το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας, καθώς όλοι οι υπόλοιποι έλειπαν στις δουλειές τους. Όμως, παρόλα αυτά,  κοντά μου υπήρχε μια ηρεμία και ας αναγκαζόμουν να έχω τον νου μου να καθαρίζω την τουαλέτα κάθε τρεις και δυο. Φυσικά η ηρεμία ήταν σχετική, διότι όλη την ημέρα είχε το derti fm στο διαπασών να παίζει και αυτός ο Παντελίδης να μου τσιτώνει τα νεύρα θέλοντας και μη. Όχι σταθμό δεν άλλαζε, ήθελε derti fm, το προσπάθησα και αυτό να το επιχειρήσω αλλά στάθηκα άτυχη. Το πραγματικό όμως ζόρι ήταν όταν μαζευόταν όλη η οικογένεια και προσπαθούσαν να τον συζητήσουν, διότι ο παππούς πέρα από μοναχικός νιώθει και παληκαράς και δεν δεχόταν καμία κουβέντα για την κατάστασή του. Το πείσμα και οι φωνές ήρθαν και έδεσαν σαν το κερασάκι στην τούρτα.

Παντελίδης + Φωνές και εντάσεις + Σφουγγαρίστρα κάθε τρεις και δύο + Οτιδήποτε άλλο μπορούσε να προκύψει  Χ κάθε ημέρα  =  Θέλω να πάρω τα βουνά γιατρέ μου, προς τα πού είναι η έξοδος κινδύνου??  

Η όλη κατάσταση και η σοβαρότητα της υγείας του μας έκανε να σκεφτόμαστε και να συζητάμε έντονα το ενδεχόμενο να μείνει μόνιμα κοντά μας. Όμως, όσο το ζούσα στην πράξη, έβλεπα ότι στην ουσία ήταν εύκολο να το λες αλλα δύσκολο έως ακατόρθωτο να το κάνεις. Διότι πέρα από το ότι θα έπεφτε όλο το βάρος της φροντίδας σε εμένα (αυτό ήταν το λιγότερο) και εγώ ένιωθα ήδη ότι δεν είχα τις δυνάμεις, έβλεπα πως η παραμονή του δημιουργεί τόσο μεγάλη ένταση και εκνευρισμό στην οικογένεια που θα μπορούσε κάλλιστα να μας διαλύσει όλους. Διότι ο παππούς ήθελε να φύγει πάση θυσία και έκανε τα πάντα για να το επιτύχει. Συν του ότι φοβόμουν μην μου πέσει κάτω, γιατί δεν περπατάει καλά, και δεν θα μπορούσα και να τον σηκώσω. Αν σκεφτείς μόνο ότι για να κάνει μπάνιο τον κρατούσαν δύο άντρες, μπορείς να καταλάβεις την φοβία μου και το άγχος μου για το τι θα κάνω στο ενδεχόμενο μιας πτώσης.

Συζητήθηκε ακόμα και το ενδεχόμενο να τον πάμε σε ένα γηροκομείο. Όμως, με το πείσμα και το νεύρο και την ξεροκεφαλιά που τον διέκρινε, δεν νομίζω να μπορούσαμε να τον πείσουμε για κάτι τέτοιο και ούτε φυσικά να τον πάμε εκεί με το ζόρι. Άσε δε που σε κάποια φάση σκέφτηκα το ενδεχόμενο να τσακώνεται με όλους τους υπόλοιπους του γηροκομείου και τους λυπήθηκα. Μικρασιάτης σωστός ο παππούς τελικά και πολύ δύσκολη περίπτωση. Έτσι, απορρίφθηκε η ιδέα του γηροκομείου και με μια μεγάλη λύπη να πω (?) δυσκολία να πω (?) του προτείναμε αν θέλει να μείνει κοντά μας. Η αρνητική του απάντηση ήταν αδιαπραγμάτευτη, μια απάντηση που δεν άλλαξε καθόλου αυτά τα 16 χρόνια, από εκείνη την ημέρα που έμεινε μόνος και του είχαμε ξανακάνει την ίδια πρόταση. Φαντάζομαι πως η άρνησή του όμως εν μέρει ανακούφισε και αρκετούς στην οικογένεια, διότι όντως οδηγούμασταν προς την απόλυτη διάλυση. Εγώ απλά στάθηκα στήλη άλατος μπροστά στο σωστό, το πρέπει, το δεν πρέπει, το μπορώ, δεν μπορώ, το θέλω και δεν το θέλω. Τραμπάλα στα 32 μου... 

Έτσι ο παππούς ο μοναχικός καβαλάρης της δικιάς του ζωής, μας αποχαιρέτησε την ημέρα που κρίθηκε ακίνδυνο από τους γιατρούς που τον παρακολουθούσαν και επέστρεψε στην βάση του. Βέβαια, η αποχώρηση έγινε μέσα σε ένταση και αυτή καθώς ο φόβος μου πραγματοποιήθηκε εν μέρει, και έπεσε μπροστά στα μάτια μου και σωριάστηκε φαρδύς πλατύς στα μάρμαρα και ευτυχώς που δεν έσπασε καμιά λεκάνη για να τον τρέχουμε στο ΚΑΤ αντί για το σπίτι του. Γιατί πολύ θα στεναχωριόμουν για την κατάστασή του και δεν θα το άντεχε η καρδιά μου να τον βλέπω κατάκοιτο. Αλλά και το πέσιμο αυτό πολύ με ταρακούνησε, και με έκανε να δακρύσω και να τρέμω σαν το ψάρι καθώς τον ένιωσα να στηρίζεται επάνω μου και να τρέμει και εκείνος. Δεν μπορούσα να συνέλθω για ώρες...

Όλα αυτά λοιπόν με αποτελείωσαν. Γιατί ένιωσα τελείως αδύναμη. Γιατί ένιωσα τελείως μικρή μπροστά σε όσα θαύμαζα τόσα χρόνια, σε εικόνες απίστευτης ψυχικής δύναμης. Στις εικόνες εκείνης της γιαγιάς, που είχε το  μισό ύψος από το δικό μου, να σηκώνει μόνη της την κατάκοιτη μητέρα της και να την φροντίζει σε όλα μόνη της. Τρομάζω στην ιδέα ότι δεν θα μπορέσω ποτέ να φανώ αντάξια μιας ανάλογης κατάστασης με τους δικούς μου γονείς. Τρομάζω στην ιδέα μην προκύψει κάτι πολύ νωρίτερα, πολύ πριν γίνω γιαγιά, πολύ πριν προλάβω να αποκτήσω ίσως τις απαραίτητες δυνάμεις. Άραγε τις αποκτάς με τον χρόνο? Μήπως είναι έμφυτες και εγω μόλις διαπίστωσα πως δεν τις έχω? Ή μήπως απλά αναγκάζεσαι να τις αποκτήσεις με την δύναμη της θέλησης? Διότι εγώ το θέλησα πολύ αλλά τελικά στάθηκα ανήμπορη, όχι σε πράξεις αλλά σε αισθήματα. Στις πράξεις ήμουν συνεπής αλλά το ένιωσα περισσότερο σαν καταπίεση παρά σαν προσφορά. Και ένιωσα ντροπή με αυτό γιατί ήθελα να μπορώ να προσφέρω χωρίς να καταπιέζομαι. Και μέσα σε όλα αυτά έχω παγώσει απέναντι σε απόψεις τύπου «θα μπει γηροκομείο» ή «θα μείνει κοντά μας». Διότι ειλικρινά είναι πάρα πολύ δύσκολο, όποιο δρόμο και αν επιλέξεις από πάρα πολλές απόψεις. 

Φτάνω λοιπόν στο συμπέρασμα πως οι απόψεις που έχεις διαμορφώσει για την ζωή αποκτούν την τελική τους μορφή μόνο όταν μπεις και χορέψεις τον χορό της.  Το να στέκεσαι θεατής σε εικόνες που συγκινούν και να λες πως και εσύ το ίδιο θα έκανες, απέχει πολύ περισσότερο από τις εικόνες που βιώνεις όταν αναγκάζεσαι να το ζήσεις σε όλη του την έκβαση. Εύκολο να το λες, μα πάρα πολύ δύσκολο να το κάνεις.  Διότι δεν αρκεί να απλώσουμε μόνο το χέρι από το σώμα μας για να τους σηκώσει αλλά να απλώσουμε το χέρι της ψυχής μας να τους αγκαλιάσει. Αν εκτιμούσα εως τωρα μια φορά όσους έχουν την δύναμη να επωμίζονται όλη αυτή την φροντίδα και την ευθύνη, τώρα απλά τους εκτιμώ δέκα φορές περισσότερο, και ίσως λίγα λέω.

Η παρουσία του παππού εδώ ήρθε και σήκωσε κύματα μέσα μου, ένα μικρό τσουνάμι... και εγώ απλά στέκομαι να με χτυπάνε τα κύματα ανελέητα προσπαθώντας να σταθώ δυνατή στα πόδια μου, στο ότι φέρει και μου αφήσει στο πέρασμά του. 

"Δεν αρκεί μονάχα το χέρι του σώματός μας αλλά και το χέρι της ψυχής μας"

Σας φιλώ γλυκά!  

Η θερμοκρασία ανεβαίνει!!

Πλησιάζει ο Μάρτιος στο τέλος του και η θερμοκρασία όσο πάει και ανεβαίνει! Αν και μας κάνει λίγο τα νερά του ακόμα ο καιρός, η αύξηση της θερμοκρασίας είναι πλέον αισθητή. Να μην ξεχάσετε την Κυριακή τα ξημερώματα να γυρίσετε τα ρολόγια σας μια ώρα μπροστά για να μεγαλώσει η ημέρα και στα ρολογάκια μας.  

Μπορεί η θερμοκρασία να έχει αρχίσει να ανεβαίνει από μόνη της αλλά ένα παλιοκόριτσο φρόντισε πριν μερικές μέρες να την ανεβάσει ακόμα περισσότερο, μοιράζοντας αυτό το βραβειάκι που θα δείτε σε όλες τις γυναίκες αναγνώστριες της. Φυσικά υπήρχε και το αντίστοιχο αντρικό και φαντάζομαι ότι η θερμοκρασία ανέβηκε και για τους άντρες. Βέβαια, ακόμα δεν είδα να κάνουν ανάρτηση για αυτό, οπότε μάλλον πιστεύω πως ακόμα προσπαθούν να συνέλθουν.  

Δεν αντιλέγω η θερμοκρασία άγγιξε τα ύψη και πήραν φωτιά τα γυναικεία blogs που στόλισε.

 Σε αυτό το σημείο, και επειδή έχω γάτο ζηλιαρόγατο και τριγυρνάει και παραμονεύει, θα ήθελα να πω το εξής (αν και στο τέλος θα με κάνει να ζηλέψω εγώ...το έχω ξαναδεί το εργάκι) 

"Καρδιά μου σου ορκίζομαι είσαι πολύ καλύτερος!! Τί να φτουρίσει αυτός ο χλεχλές μπροστά σου?? Και φέτες μερέντας να μου δίνανε πάλι τις δικές σου θα επέλεγα, που ξέρεις πόσο πολύ αγαπώ μερέντα! Χίλιες φορές να την αλείψω επάνω σου ;)"  

Και αφού το τακτοποίησα και αυτό το θέμα (πιστεύω) ας συνεχίσω..

Αυτό το να γυρνάω από τριήμερο και να έχω βραβείο να με περιμένει θα έπρεπε κάποια στιγμή να σταματήσει!! Δυστυχώς, άλλα τριήμερα δεν πλησιάζουν αλλά για τα βραβειάκια που τριγυρνάνε στην blogoσφαιρα κρατάω τις επιφυλάξεις μου. Ευτυχώς το συγκεκριμένο δεν συνοδεύεται από ερωτήσεις και απαιτήσεις τρελές, παρά μόνο να αφιερώσω ένα τραγουδάκι στην δημιουργό του.

Μπορεί Ματινάκι να σε γνωρίζω στην ουσία μέσα από αναρτήσεις και σχόλια και ποστ στο facebook αλλά δεν δυσκολεύτηκα καθόλου να σκεφτώ το τραγουδάκι που θα σου αφιερώσω! Όχι δεν έψαξα στην λίστα μου με τα ελληνικά/ ξένα rock και metal και οτιδήποτε άλλο ανάλογο στυλάκι τραγούδια που ξέρω ότι πολύ σου αρέσουν (και ενίοτε αναλόγως τα κέφια μου, μου αρέσουν και εμένα, το ομολογώ, δηλώνω ένοχη).

Ξέρω θα περίμενες τραγουδάκι στα γούστα σου. Αλλά εγώ θα σου κάνω την έκπληξη και θα σου αφιερώσω ένα τραγούδι καύλας ταύλας , προσεγγίζοντας τα άλλα σου γούστα.  Το βιντεάκι το ετοίμασα εγώ η ίδια με τα χεράκια μου μια φορά και έναν καιρό έχοντας σαν έμπνευση τι άλλο (?) από τις δικές μου ταύλες!! (δεν θέλω σχόλια και μορφασμούς παρακαλώ). Οι φωτογραφίες έχουν επιλεχτεί μια μια με μεγάλη προσοχή και μεράκι οπότε να δώσεις βάση (ειδικά στην τελευταία).

Είμαι σίγουρη θα το απολαύσεις διότι στην τελική είσαι ένα κορίτσι που ξεχειλίζει ταύλα.

 Σας φιλώ γλυκά!

** Συγνώμη αν σόκαρα λίγο με την ανάρτηση αυτή ορισμένους από εσάς, αλλά και οι ταύλες αποτελούν μέρος της ζωής μας.. Υπάρχει και το παλιοκόριτσο να μας το υπενθυμίζει ;) 

Μια υπέροχη ημέρα!

"η πρώτη μου φωτό"

Σαν σήμερα, στις 20.03.1981, ένα μωράκι ήρθε στον κόσμο κάπου γύρω στις 12.30μμ. Όχι ένα όποιο και όποιο μωράκι, αλλά εγώ!! Χρόνια μου πολλά λοιπόν, ακόμα ένας χρόνος στην πλατούλα μου και στα μαλλάκια μου, καθώς έχω ήδη αρχίσει να ασπρίζω, αλλά αυτό δεν με στεναχωρεί καθόλου!

Κανονικά, κάθε τέτοια μέρα δεν την χαιρόμουν καθόλου. Όχι γιατί δεν το ήθελα να την χαρώ, ίσα ίσα πάντα μου άρεσαν τα δωράκια και οι εκπλήξεις και τα χρόνια πολλά. Δεν την χαιρόμουν διότι πάντα κάτι προέκυπτε που μου χαλούσε την διάθεση ολοκληρωτικά. Στο τέλος της ημέρας αντί να χαίρομαι τα δωράκια μου εγώ κατέληγα στο κρεβάτι μου με κλάματα. Έτσι, πάντα ήξερα πως αυτή η ημέρα στην ουσία θα μου φέρει κλάματα παρά χαμόγελα. Οπότε δεν με ενθουσίαζε η ιδέα.

Όμως σήμερα, μέχρι στιγμής δηλαδή, διαψεύστηκα! Διότι η ημέρα ξεκίνησε πάρα πολύ όμορφα και με ανεβασμένη την διάθεσή μου και το χαμόγελό μου έχει φτάσει στα αυτιά. Ελπίζω να τελειώσει το ίδιο όμορφα και εδώ που τα λέμε, δεν θα αφήσω την χαρά έρμαιο μιας ελπίδας. Θα το κάνω να τελειώσει όμορφα, θέλει δεν θέλει. Φέτος δεν έχει κλάματα στα γενέθλια μου, τελεία και παύλα!

Φυσικά, στο ότι έχω ανεβασμένη διάθεση οφείλεται σε διάφορους παράγοντες.. και για αυτό είμαι εδώ για να σας τους αναφέρω!

Καταρχήν να πω οτι από εχθές ενημερώθηκα για ένα ακόμα μπλογκοβραβειάκι και αυτό με έκανε ιδιαίτερα χαρούμενη! Μου το έδωσε πριν κάποιες ημέρες η αγαπημένη μου Μάρω (Nice things!). Την ευχαριστώ ιδιαίτερα διότι πέρα από το ότι είναι ένα βραβειάκι όμορφο το παρέλαβα και από ένα blog που αγαπώ ιδιαίτερα!

Το βραβειάκι αυτό με την καρδούλα, κλείνει όλη την αγάπη για το blog που το παραλαμβάνει. Ευτυχώς δεν συνοδεύεται απο ερωτήσεις και τα λοιπά, διότι έχω ήδη απαντήσει σε τόσα. Πρέπει μόνο να το παραδώσω σε 5 αγαπημένα blogs. Η αλήθεια είναι πως τα 5 είναι λίγα.. οπότε θα κάνω την εξαίρεση μιας και έχω γενέθλια και θα το δώσω σε 10+1 αγαπημένα μου blogs. Θα προσπαθήσω να συμπεριλάβω και εκείνα που δεν έχουν παραλάβει βραβειάκι απο εμένα. Φυσικά ισχύει ότι είπα και εχθές, δεν έχετε καμία υποχρέωση με το βραβειάκι αυτό. Αν θέλετε το παραλαμβάνετε ή οχι. Δικιά σας επιλογή!

1. Γάτος σε Οίστρο
Δεν θα μπορούσα να μην το δώσω στον γάτο που λατρεύω. Ας έχει μία ακόμα καρδούλα στα χέρια του, αυτή από το βραβειάκι που του δίνω.

2. Η μάγισσα Κίρκη και τα Γουρούνια 
Γιατί είναι από τα πρώτα blog που αγάπησα , να'ναι καλά ο γάτος μου που το είχε ανακαλύψει, και με έκανε να γελάσω με την καρδιά μου όταν το είχα ανάγκη. Η ανάρτηση με το σούπερ μάρκετ ήταν η πρώτη που διάβασα και γελούσα όλη ημέρα!

3. Η Coula και τα coula της
Διότι απλά πολύ την γουστάρω και είναι από τα πρώτα blogs που ανακάλυψα και χαίρομαι να διαβάζω.Τελευταία χαίρομαι να την ακούω κιόλας στην εκπομπή της, όταν φυσικά υπάρχει ο χρόνος. Διαφορετικά, μας κερνάει κονσέρβα!

4. Ντελιριουμ τρεμενς
Αυτό το παιδί πολύ το λατρεύω! Το πώς γράφει, το αυθόρμητο γέλιο του. Όταν δε είναι να συγκινήσει ξέρει να το κάνει. Η πρώτη πρώτη ανάρτηση που διάβασα ήταν η πιό συγκινητική που έχω διαβάσει και δεν θα την ξεχάσω ποτέ.

5. Γιαγιά Αντιγόνη
Ένα επίσης blog από τα πρώτα που ανακάλυψα και έμεινα απλά με ανοιχτό το στόμα. Η Αντιγόνη μας ξέρει να γράφει. Τελεία και παύλα. Σε λατρεύω

6. Οι κρυφές μου σκέψεις
Μαρινάκι μου, δεν θα μπορούσα να μην σου δώσω αυτό το βραβειάκι. Εκτός του οτι σου αξίζει για τα υπέροχα κείμενά σου που πάντα μα πάντα με γεμίζουν συναισθήματα, ξέρω οτι σου αρέσουν και οι καρδιές και τα ρόζ χρωματάκια. Είμαι σίγουρη πως θα σου αρέσει

7. Σκέφτομαι...αρα ζω
Ένα blog που στην ουσία με ανακάλυψε πρώτος ο κάτοχός του. Και μόνο ο τίτλος τα λέει όλα. Μια καρδιά λοιπόν για το blog σου και ελπίζω να συνεχίσεις να γράφεις για αυτή την ζωή, όπως και αν σκέφτεσαι.

8. Koueen
Ε να μην δώσω και ένα βραβειάκι στην βασίλισσά μας που κάθε φορά με γεμίζει με γέλιο? Δικό σας μεγαλειοτάτη μου, από την καρδιά μου!

9. (Δεν) Θες να γίνουμε φίλοι
Στην Κ με τον σταυρό της που πραγματικά ξεχωρίζει για τον τρόπο που γράφει και σκέφτεται. Και να σκεφτεί κανείς οτι ηλικιακά είναι αρκετά μικρή, όμως πολύ πιό ώριμη από αρκετούς. Για αυτό και μόνο αξίζει ένα βραβείο από εμένα.

10. Μισή Αλήθεια!
Ένα κοριτσάκι που με εντόπισε πρώτη εκείνη αλλά λάτρεψα για το blog της. Γιατί δεν λέει μόνο την μισή αλήθεια, αλλά ολόκληρη την αλήθεια, όποια και αν είναι αυτή. Και δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο απο το να διαβάζω για αλήθειες.

10+1 Πιγκουίνος
Παραλίγο να σε ξεχάσω Πιγκουινάκι μου! Λατρεύω τα ταξίδια και μιας και δεν μπορώ να τα έχω για πολλούς και διάφορους λόγους, ευτυχώς έχω ανακαλύψει εσένα και κάθε φορά που γράφεις κάνω και από ένα υπέροχο ταξιδάκι. Δεν θα μπορούσα να μην σου δώσω το βραβειάκι μου που με ταξιδεύεις τόσο όμορφα και τσάμπα!! 

Δυστυχώς είχα ακόμα πολλά blogs στην λίστα μου, γιατί λίγο πολύ σας λατρεύω όλους. Για αυτό άλλωστε και σας παρακολουθώ και προσπαθώ να σχολιάζω και σε κάθε σας ανάρτηση. Επιφυλάσσομαι για τα επόμενα βραβειάκια, αν έρθουν ποτέ!

Επόμενη έκπληξη της ημέρας ήταν το βιβλίο της Μάγισσας Κίρκης που ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ παρέλαβα σήμερα, πρωί πρωί! Φρόντισε ο γατούλης μου σε αυτό και τον ευχαριστώ πολύ! Τι πιό όμορφο δώρο για μια άνεργη που έχει γενέθλια? Πάρτα Μωρή Άνεργη λοιπόν και πάρτα και με φόρα για να το απολαύσεις. Στο εξής λοιπόν αν χαθώ λιγάκι θα είναι το βιβλίο της αγαπημένης μου!

 Και αφού βγήκα για κάτι λογαριασμούς και ψώνια και ήπια και το καφεδάκι μου στην πλατεία της περιοχής μου, έστω και αν ήμουν μόνη και έρημη, επέστρεψα και στο γραμματοκιβώτιο με περίμενε ένα ακόμα δωράκι. Πριν αρκετές ημέρες είχα κερδίσει σε έναν διαγωνισμό στο blog της αγαπημένης μου Αρετής (Areti's blog) η οποία ασχολείται με κατασκευές. Ετοίμασε λοιπόν χειροποίητα κοσμήματα για όσους κέρδισαν και παρέλαβα σήμερα το δικό μου. Την ευχαριστώ πολύ γιατί ήρθε την κατάλληλη ημέρα και με έκανε διπλά χαρούμενη.

 "Αρετή μου το έχω ήδη φορέσει και είναι υπέροχο!" 

 Μέσα σε όλα αυτά ήρθαν να προστεθούν ευχές πολλές από όλους σας στο facebook αλλά και στο κινητό μου από φίλους, συγγενείς και γνωστούς. Ο γάτος μου φυσικά από εχθές με έχει γεμίσει ένα σωρό υπέροχες ευχές!! Ένα όμως μήνυμα με έκανε να γελάσω πάρα πολύ και θα σας το γράψω όπως το παρέλαβα από την κολλητή μου..

Σου εύχομαι η ζωή σου να κυλά σαν αριθμητική.. χρήμα να προστίθεται, κιλά να αφαιρούνται, σεξ να πολλαπλασιάζεται και η αγάπη να μένει πάντα αδιαίρετη!

Εγώ της απαντώ το εξής:
"Αγάπη μου Δ, από το στόμα σου και στου Θεού το αυτί!! "

Τέλος, για το βραδάκι έχω κανονίσει έξοδο με την παλιοπαρέα οπότε θέλω να πιστεύω πως ο στόχος μου να κλείσει όμορφα μέχρι το τέλος η συγκεκριμένη ημέρα, θα πραγματοποιηθεί, θέλει δεν θέλει!

Θα σας αφήσω με ένα πολύ όμορφο τραγουδάκι που άκουσα όσο έπινα το καφεδάκι μου και μου ανέβασε και αυτό λίγο την διάθεση. Ελπίζω να ανεβάσει και την δικιά σας!

 
 

..It takes a thought to make a word
And it takes some words to make an action..

Σας φιλώ γλυκά!!

Εξήγηση...με αφορμή ένα ακόμα βραβειάκι!!

Καλημέρα και πάλι μετά από ένα όμορφο τριήμερο. 

Καλή Σαρακοστή να έχουμε!

Ελπίζω όλοι σας να διασκεδάσατε με την ψυχή σας και να καταφέρατε να γεμίσετε τις μπαταριούλες σας. Έλα δεν θέλω γκρίνιες που επιστρέψατε πίσω στις δουλειές σας. Υπομονή και το επόμενο τριήμερο πλησιάζει, έχουμε και την 25η Μαρτίου μπροστά μας. Και αν δεν καταφέρατε να πάτε κάπου το τριήμερο που μας πέρασε, ελπίζω να καταφέρετε να το κάνετε σε αυτό που μας έρχεται.

Επιστροφή στο blog μου με βραβειάκι! Ένα όμορφο βραβειάκι που απέκτησα και πάλι είς διπλούν από δύο αγαπημένες μου φίλες blogger, την Ιωάννα (Ιστορίες της Ημέρας και της Νύχτας) και την Σόφη (Η γιαγιά μου η Κασσιανή). Σας ευχαριστώ και τις δύο που με τιμάτε με το βραβειάκι γιατί έχετε δύο απο τα πολύ αγαπημένα μου blog.

Η Ιωάννα με το Ιστορίες της ημέρας και της Νύχτας με ταξιδεύει μέσα από τις ιστορίες της με τρόπο ιδιαίτερο και ξεχωριστό. Το blog της είναι το βιβλιαράκι μου τσέπης το οποίο περιμένω πως και πως πότε θα κυκλοφορήσει για να ετοιμάσω μια μεγάλη κούπα από το αγαπημένο μου αφέψημα, να κάτσω στην καρεκλίτσα μου και να χαθώ στις σελίδες του.

Η Σόφη με το Η γιαγιά μου η Κασσιανή με ταξιδεύει κάθε φορά μέσα από τις ιστορίες της γιαγιάς της Κασσιανής στα παιδικά της χρόνια. Οι αφηγήσεις της γίνονται μέσα από τα δικά της παιδικά μάτια, όπως έζησε την γιαγιά της τότε που ήταν μικρή, και αυτό με κάνει να νιώθω και εγώ λίγο παιδί κοντά της. Γίνομαι η παιδική της φίλη που ζεί την γιαγιά Κασσιανή παρέα με εκείνη.

Σας ευχαριστώ λοιπόν και τις δύο από την καρδιά μου!

Μαζί με το βραβειάκι υπάρχουν και 4 απαντήσεις στις οποίες πρέπει να απαντήσω. Ξεκινάμε λοιπόν...

Γιατί δημιούργησα το blog μου;
Το blog αυτο δημιουργήθηκε πριν απο 4μήνες περίπου, σε μια περίοδο πάρα πολύ δύσκολη για εμένα, ψυχολογικά. Πάντα μου άρεσε να γράφω και πάντα η ιδέα του να γράψω με περιτριγύριζε στο μυαλό μου. Ο γάτος μου, που πάντα διάβαζε blogs στον ελεύθερό του χρόνο, μου έριξε την ιδέα να ετοιμάσω το δικό μου blog μια μέρα γεμάτη κλάματα και στεναχωρίες... Ξεκίνησα δοκιμαστικά με την πρώτη ανάρτηση, το όνομα ήρθε τελείως στο άσχετο, με διάβασε και με ενθάρρυνε να το κρατήσω. Δεν είχε άδικο..με έχει βοηθησει πάρα πολύ απο τότε και τον ευχαριστώ πολύ που πίστεψε σε εμένα.

Ποιά blogs επισκέπτομαι συνήθως;
Συνήθως προσπαθώ να επισκέπτομαι όλα όσα έχω γίνει μέλος. Βέβαια, όσο η λίστα μου μεγαλώνει τόσο δυσκολεύομαι να τα παρακολουθώ όλα. Η σωστή ερώτηση θα ήταν σε ποια blogs έχω γίνει μέλος. Γίνομαι σε εκείνα που απλά μου κάνουν ένα κλίκ από τον τρόπο γραφής τους. Θα υπάρξουν αναρτήσεις τους που δεν θα με αγγίξουν τόσο αλλά θα υπάρξουν και αναρτήσεις που θα λατρέψω. Σε όλους μας συμβαίνει αυτό νομίζω.  Είναι κάτι τελείως φυσιολογικό. Αν και εδώ που τα λέμε, υπάρχουν blogs, δεν θα μαρτυρήσω ποιά,  πού όλες τους οι αναρτήσεις είναι απλά καταπληκτικές.

Ποιά είναι τα αγαπημένα μου θέματα;
Οτιδήποτε εκτός απο πολιτικά. Τελεία και παύλα. Σε ελάχιστες (μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού μου) αναρτήσεις πολιτικού περιεχομένου έχω σχολιάσει και αυτό γιατί απλά ένιωσα πως είχα να πω πράγματα. Συνήθως όμως δεν θέλω να πω και ας έχω. Διότι πολύ απλά είμαι εξοργισμένη με όλη την πολιτική επικαιρότητα. Προσπαθώ να κρατάω τις απόψεις μου για την κατάλληλη ώρα και στιγμή. Επίσης, συνήθως σε πολιτικές αναρτήσεις καταλήγεις να τσακώνεσαι, κάτι που επίσης δεν θέλω. Να τσακώνομαι όταν πολύ απλά μπαίνω για να διαβάσω και να ξεχαστώ? Ευχαριστώ δεν θα πάρω.

Μία λέξη που χρησιμοποιώ πάντα στο blog μου
Χμμμμ δεν έχω παρατηρήσει κάτι. Ίσως το "πάντα" και το "σας φιλώ γλυκά" με το οποίο κλείνω τελευταία τις αναρτήσεις μου.

Τώρα το βραβειάκι πρέπει λεει να το δώσω σε 5 blog που διαβάζω.. Επειδή δεν ξέρω πόσοι το πήρατε και πόσοι όχι, θα προσπαθήσω να το δώσω σε blogs που διαβάζω τελευταία αλλά και σε κάποια πιο παλιά που θεωρώ δεν το έχουν πάρει. Ελπίζω να μην έχω πέσει έξω.

Να τονίσω πως δεν είστε υποχρεωμένοι να κάνετε ανάρτηση επειδή σας το δίνω. Μπορείτε απλά να το πάρετε και να το μοστράρετε στην σελίδα σας.

Το μαγγανοπήγαδο

Γιατί είναι από τα λίγα blogs με ποίηση που με συγκινούν

Γκρινιάρικο Μαρούλι

Γιατί την λατρεύω έτσι απλά και τελευταία δεν πολυγράφει κιόλας. Είχε και τα γενεθλιάκια της το blog οπότε είναι το δωράκι μου για εκείνη

Οι σκέψεις μου

Γιατί πάντα με αγγίζει με τα γραπτά της και θα ήθελα πολύ να στείλω το βραβειάκι μου ταξιδάκι στο εξωτερικό

Μανταρίνι

Γιατί κάνει μια μεγάλη προσωπική προσπάθεια για την υγεία της και τα βραβειάκια πάντα φτιάχνουν την διάθεση

Οπου φυσάει ο Άνεμος

Γιατί μου αρέσει πάρα πολύ ο ευαίσθητος τρόπος που προσεγγίζει την καθημερινότητα και αυτό το αναγνωρίζω διπλά στους άντρες.

Και επειδή μου αρέσουν οι εξαιρέσεις στον κανόνα θα δώσω το βραβειάκι σε ένα ακόμα μπλογκ που θα ήθελα πολύ να το παραλάβει μιας και ταιριάζει πολύ και στο μπλογκ..

Nice Things!
Γιατί ασχολείται με την μόδα (και όχι μόνο) και σαν κορίτσι της μόδας που είμαι δεν θα μπορούσα να μην την επιλέξω. Επίσης, παρουσιάζει τα θέματα κάθε φορά με πολύ όμορφο τρόπο που το απολαμβάνω. 

*

*

*

Και τώρα κάτι τελευταίο και σημαντικό.. Επειδή ήθελα να ετοιμάσω μια ανάρτηση σχετικά με το blog μου και εμένα, νομίζω ότι μπορώ να το ενσωματώσω το όλο θέμα εδώ, σε αυτή την ανάρτηση.

Για να εξηγούμαι λοιπόν και να μην παρεξηγούμαι...

To blog αυτό δεν το ξεκίνησα για να προσελκύσω λαό που θα με προσκυνάει και θα τους προσκυνάω. Στην ουσία ούτε καν περίμενα ότι θα υπάρξουν τόσα ενεργά μέλη που θα συμμετέχουν στις αναρτήσεις μου. Ειλικρινά πάνω σε αυτό σας ευχαριστώ πολύ. Όμως, επειδή συνέβησαν διάφορα τελευταία και έφτασαν πολλά στα αυτιά μου και στα μάτια μου, φτάνω στην θέση να σας πω πως έγω μέλος κλίκας δεν θα γίνω ποτέ. Ούτε ήμουν και ούτε θα γίνω. Όχι μόνο στο χώρο των blogs αλλα γενικά στην ζωή μου. Έχω μάθει να λειτουργώ από μόνη μου, βάση των δικών μου αξιών και πεποιθήσεων.

Σας ευχαριστώ πολύ όσους προσπαθείτε να μου χτυπήσετε καμπανάκι για τους τυχόν κινδύνους. Όμως θα ήθελα η προσπάθειά σας να μείνει έως εκεί. Έχω και μια δικιά μου κρίση και μπορώ θεωρώ να ξεχωρίσω τα "πρέπει" και τα "δεν πρέπει". Η μανούλα μου σταμάτησε να παίζει αυτό τον ρόλο χρόνια τώρα, και αυτό γιατί κατάλαβε οτι δεν το χρειάζομαι τόσο. Άλλη μανούλα ή άλλο πατέρα δεν τον χρειάζομαι, σας ευχαριστώ πάρα πολύ για το ενδιαφέρον σας. Δεν θα ήθελα να φτάσω στο σημείο ούτε να μιλήσω άσχημα ούτε να τσακωθώ. 

Σας εκτιμώ όλους για αυτό που είστε, δηλαδή blogger σαν εμένα, και πιστέψτε με μέσα από τα γραπτά σας έχω διαμορφώσει την άποψή μου για το ποιοί είστε και στην πραγματική ζωή. Μπορεί να είναι λανθασμένη αλλά όπως και να έχει αυτή έχω διαμμορφώσει. Σίγουρα το ίδιο έχετε κάνει και εσείς για εμένα. Με κάποιους από εσάς έχω έρθει πιό κοντά και έχω πεί και δέκα κουβέντες παραπάνω. Δεν αναγκάστηκα να έρθω κοντά σας ούτε αποσκοπώ σε κάτι. Απλά είμαι πάντα ανοιχτή και κοινωνική σε ανθρώπους που είναι το ίδιο ανοιχτοί και κοινωνικοί μαζί μου. Κάπως έτσι ξεκινάνε άλλωστε και οι φιλίες.

Αν κάποιος δεν με γουστάρει ή νιώθει οτι δεν πρέπει να έχει πολλά πολλά μαζί μου, μπορεί απλά να το πράξει και να απομακρυνθεί από εμένα. Δεν έχω υποχρεώσει κανέναν να είναι φίλος μου. Ξεκίνησα να γράφω για εμένα και ναι μου αρέσει που μέσα από τα γραπτά μου επικοινωνώ με κόσμο και ανταλάσσω απόψεις. Αν μέσα από όλο αυτό προκύψει και μια καλή φιλία εννοείται πως θα είναι διπλή χαρά για εμένα. Αλλά αυτά προκύπτουν..δεν γίνονται με το ζόρι. Ή δένεις με κάποιον ή δεν δένεις. Τόσο απλά.

Ένα ακόμα θέμα, το οτι τα έχω καλά με ορισμένους που μεταξύ τους έχουν σφαχτεί επίσης δεν είναι κάτι στο οποίο θα πάρω θέση. Όσο τα έχω εγώ καλά δεν έχω και λόγο να χαλάσω καμία σχέση ή να μπλέξω με διαμάχες. Αν δεν τα πάτε καλά μεταξύ σας τότε δικό σας πρόβλημα και όχι δικό μου. Επίσης, δεν θα λάβω θέση ποτέ σε σπασμένα τηλέφωνα. Δεν θα έρθεις να μου πείς και να τρέξω να πώ και μετά να τρέξεις να πας αλλού. Λέω αυτά που είναι να πω εκεί που ξέρω πως μόλις τα πω θα παραμείνουν εκεί που τα είπα. Πουθενά αλλού. Παιδάκι δεν είμαι. Κάποτε ήμουν, όχι πια.  Αν το έκανα αυτό, τότε ήδη θα είχα μαλλιοτραβηχτεί με όλους. Διότι ειλικρινά, μου έχουν πεί πολλά για πολλούς. Απλά έχω επιλέξει να μην ασχοληθώ γιατί στην τελική δεν έχω και λόγο.

Τέλος, όλοι λίγο πολύ γνωρίζετε για την σχέση μου με τον γάτο. Το ότι γνωρίζετε είναι σαφώς δικιά μου και δικιά του επιλογή. Αν θέλετε να ασχολείστε πίσω από την πλάτη μας με αυτό τότε είναι δικό σας θέμα. Δεν μας απασχολεί αν γίνουμε εμείς η ασχολία σας η καθημερινή. Εμείς λέμε αυτά που θέλουμε να πούμε σχετικά με την σχέση μας μέχρι εκεί που το αντέχουμε και το γουστάρουμε. Αν θέλετε διαβάζετε, αν όχι πάλι δικιά σας επιλογή. Είπαμε, εδώ είμαστε για να κάνουμε το κέφι μας και όχι να αγχωνόμαστε και ούτε να χαλάμε τις καρδιές μας. Και όχι, δεν με φοβίζει το αν γνωρίζετε τα ελάχιστα για εμένα και εκείνον. Διότι πολύ απλά η σχέση μας υφίσταται εκτός blog και δεν στηρίζεται απο αυτό καθεαυτό.

Λυπάμαι που έφτασα στο σημείο να γράψω όλα αυτά και μάλιστα μέσα απο ένα blog, το δικό μου, που δεν θα ήθελα με τίποτα να γίνει το μέσο ξεκατινιάσματος, αλλά δεν είχα και άλλη επιλογή. Το προτίμησα να το κάνω εδώ παρά να κάθομαι να τα λέω στον κάθε ένα ξεχωριστά και να τσακώνομαι και στο τέλος. Και θα εκτιμήσω δεόντος αν δεν με πιάσετε να με ρωτήσετε αν όλο αυτό απευθύνεται συγκεκριμένα σε κάποιον. Απευθύνεται σε όλους όσους με διαβάζουν, είτε έχουν ανάμειξη προσωπική είτε όχι.

Είναι μια εξήγηση για να αποφύγω την οποιαδήποτε παρεξήγηση.


Σας φιλώ γλυκά!


*** Τις απόψεις μου περί blogs και bloggers τις υπογράφει και ο γάτος μου, μιας και έγινε μια μίνι συζήτηση επάνω σε αυτό το θέμα και συμφωνεί απόλυτα σε όλο αυτό.

Αρκεί να υπήρχες...

"...αρκεί να άκουγα ξανά και ξανά αυτή την σιδερένια πόρτα να ανοιγοκλείνει και πάλι όπως τότε."

17 Μαρτίου 2010,  ώρα 12.30πμ

Ξημερώματα μιας νέας ημέρας και εσύ είχες ήδη πάρει τον δρόμο που επέλεξες. Εμείς απλά δεν ξέραμε πως η ημέρα που ξημερώνει θα είναι διαφορετική και θα αλλάξει όλες τις επόμενες ημέρες που θα ακολουθήσουν. Κανείς δεν μας ειδοποίησε, κανένας δεν χτύπησε την πόρτα μας και ας έμενες μόλις δύο ορόφους μακριά από εμάς. Ήξεραν την ίδια στιγμή για εσένα και μας άφησαν να κοιμόμαστε ήρεμοι και ξέγνοιαστοι. Κανείς μας δεν το περίμενε. Κάπως έτσι δεν γίνεται όμως? Κάπως έτσι δεν τα θεωρούμε όλα δεδομένα στην ζωή μας? Έτσι είχαμε και εσένα, κατά κάποιο τρόπο δεδομένο στην ζωή μας, πως πάντα θα βρίσκεσαι εκεί κοντά μας, δύο ορόφους μακριά, εκεί στο διαμέρισμα του ισογείου με την μεγάλη αυλή και την πάντα κλειστή σιδερένια πόρτα. Εκείνη την πόρτα με τον διαπεραστικό ήχο που πάντα πρόδιδε το πότε κάποιος γυρνάει και πότε φεύγει από το σπίτι σου. Και όταν αυτός ο ήχος της σιδερένιας πόρτας συνοδευόταν από τον ήχο του βήχα σου, τον ξερό βήχα που είχες για χρόνια, αυτόν που σε θυμάμαι από μικρή, τότε ξέραμε πως αυτός που περνούσε την πόρτα ήσουν εσύ. 

Δύο ορόφους μακριά από εμάς και εκείνο το βράδυ ήξεραν, ήξεραν πως το σώμα σου δεν ξάπλωσε όπως κάθε βράδυ στο δικό σου κρεβάτι, μα σε έναν παγερό θάλαμο ενός νοσοκομείου.

Και έτσι ξεκίνησε η ημέρα αυτή, χωρίς εσένα. Μα στα δικά μας μάτια και στην άγνοια της απουσίας σου η ημέρα αυτή θύμιζε όλες τις άλλες. Όλοι πήγαμε στις δουλειές μας, στα καθημερινά καθήκοντά μας, στα πόστα μας. Όλοι εκτός από εσένα. Εσύ ήδη βρισκόσουν στο νέο σου «πόστο»,  εκεί που κανείς δεν μπορούσε να σε πλησιάσει για να σε συναντήσει παρά μόνο με τον νου του. Στο μόλις μερικών ημερών καινούργιο μου πόστο βρισκόμουν και εγώ, σε μια εταιρεία σχετικά κοντά στο σπίτι μου. Το κινητό μου στο αθόρυβο και μέσα στην τσάντα μου γιατί βλέπεις δεν ήθελα σαν νέα υπάλληλος να δίνω αφορμές για σχόλια, παρατηρήσεις και κουτσομπολιά. Τα είχα όλα τόσο δεδομένα που είχα αμελήσει να δώσω το νούμερο της εταιρείας στους δικούς μου για περίπτωση ανάγκης. Δεν περίμενα πως τέτοια στιγμή ανάγκης θα ερχόταν τόσο γρήγορα, που να το φανταζόμουν...

Μεσημέριασε, 12 ώρες σχεδόν μετά το ταξίδι που είχες κινήσει. Το κινητό μου μέσα στην τσάντα χτυπούσε σαν τρελό όμως εγώ...εγώ εργαζόμουν σε μια απέραντη ηρεμία. Καμία ανησυχία μέσα μου, γύρω μου. Μα το κινητό χτυπούσε σαν τρελό. Δεν μπορούσαν να επικοινωνήσουν μαζί μου. Τότε ήταν που η κοπέλα από την είσοδο με ενημέρωσε πως πρέπει να κατέβω στο σαλόνι γιατί με περιμένει η μητέρα μου. Ξαφνιάστηκα. Σε όλη την διαδρομή πίστευα πως απλά θα είχε ξεχάσει τα κλειδιά της ή ότι κάτι άλλο θα θυμήθηκε να μου πει, τελείως ασήμαντο, και ετοιμαζόμουν να την κατσαδιάσω. Καθώς κατέβαινα  ένα ένα τα σκαλιά ο απέραντος χώρος του ισογείου απλωνόταν  μπροστά στα μάτια μου. Στεκόταν στο βάθος, εκεί που μόλις την διέκριναν τα μάτια μου. Στεκόταν όρθια και κοιτούσε προς το μέρος μου. Η φιγούρα της με πάγωσε. Φορούσε μαύρα ρούχα και έμοιαζε κλαμένη, τουλάχιστον έτσι μου έμοιαζε, κλαμένη. Σταμάτησα στα σκαλιά να πάρω ανάσα και δίσταζα να προχωρήσω. Κάτι κρατούσε τα πόδια μου καρφωμένα στα σκαλιά. Ίσως το ότι ήξερα πλέον πως στο τέλος της διαδρομής μου με περίμενε κάτι άσχημο, κάτι που θα έκοβε τα πόδια μου από την γη. Σκέφτηκα τον πατέρα μου, την αδερφή μου, τους πάντες...τους πάντες εκτός από εσένα. Πήρα βαθιά ανάσα και την πλησίασα διστακτικά, τρομαγμένα... στεκόμουν μπροστά της και δεν μπορούσα να αρθρώσω λέξη. Περίμενα απλά να μου πει, περίμενα απλά να μου πει και να καταρρεύσω. Και έτσι έγινε, μου είπε για εσένα και κατέρρευσα ολοκληρωτικά.

Αυτή η ημέρα, αυτές οι στιγμές που ακολούθησαν θα μου μείνουν χαραγμένες στο μυαλό μου για πάντα. Αυτή η διαφορετική ημέρα που έφερε τα πάνω κάτω όχι μόνο στην οικογένειά μας αλλά και μέσα μου. Κάθε φορά που σε θυμάμαι οι εικόνες περνάνε σαν ταινία από μπροστά μου. Εσένα να προχωράς στον διάδρομο και να κλείνεις την σιδερένια πόρτα πίσω σου, εσένα να με συναντάς στον δρόμο με το αμάξι σου και να με χαιρετάς, εσένα στο φέρετρο ανάμεσα στα λουλούδια, εσένα στην ασημένια κορνίζα στο μαρμάρινο μνήμα σου, με το γνωστό χαμόγελό σου παντοτινά αποτυπωμένο, για να μην ξεχνάμε. Περάσανε 3 χρόνια και όμως ακόμα δεν το δέχεται το μυαλό μου πως επέλεξες να φύγεις τόσο γρήγορα. Και τα ερωτήματα ακόμα υπάρχουν μέσα μου. Γιατί δεν μας μίλησες ποτέ? Γιατί δεν ξαλάφρωσες την ψυχή σου μιλώντας μας? Θεέ μου πόσα είχες μαζέψει και τα έκρυβες καλά πίσω από το γκρι σου μουστάκι που χαμογελούσε και αυτό μαζί με εσένα κάθε φορά που μας αντίκριζες... 

Μία φορά σε συνάντησα στα όνειρά μου. Χτύπησες την πόρτα του σπιτιού μας και σου άνοιξα. Μου χαμογελούσες ξανά με τον ίδιο τρόπο πίσω από το γκρι σου μουστάκι. Ήσουν τόσο όμορφος και λαμπερός και μου έλεγες να μην ανησυχώ, πως είσαι καλά. Ξύπνησα και νόμιζα πως ήταν αλήθεια. Όμως προσγειώθηκα ξανά στην πραγματικότητα και τα δάκρυα ξεχείλισαν από τα μάτια μου. 

Μακάρι να μας βλέπεις και να μας χαμογελάς όπως έκανες πάντα. Να ξέρεις όμως ότι εμείς χάσαμε λίγο από το χαμόγελό μας μαζί με εσένα. Το πήρες και αυτό κοντά σου. Και μας λείπεις τόσο μα τόσο πολύ... Και κάτι τέτοιες μέρες που η εικόνα σου ζωντανεύει ξανά είναι που σφίγγεται η καρδιά μας περισσότερο..

Σε ήθελα κοντά μου, είχαμε τόσα πολλά να ζήσουμε ακόμα. Ας υπήρχες και ας κρατούσες τις αποστάσεις σου δύο ορόφους κάτω από το σπίτι μας. Αρκεί να υπήρχες...αρκεί να άκουγα ξανά και ξανά αυτή την σιδερένια πόρτα, που από τότε έχει σιωπήσει για πάντα, να ανοιγοκλείνει και πάλι. 

Για όσο ζω θα είσαι ο θείος που αγάπησα πολύ μα έχασα νωρίς...

** Τίποτα και κανένας δεν είναι δεδομένο στην ζωή μας. Να εκτιμάμε και να αγαπάμε όλα όσα έχουμε σήμερα και να μην διστάζουμε να εκφράσουμε όλα όσα νιώθουμε μέσα μας. Γιατί αύριο ίσως είναι αργά, γιατί ίσως το αύριο που θα έρθει να διαφέρει από το χθες που πέρασε...

Συγνώμη αν σας ψυχοπλάκωσα αλλά είναι ένα κομμάτι της ζωής μου που δεν μπορούσε να λείπει από αυτό το μπλογκ.

Σας φιλώ γλυκά

Επιχείρηση: Μπουζούκια

Να ‘μαι και εγώ μετά από αρκετές ημέρες! Πόσες μέρες παλεύω για αυτή την ανάρτηση δεν μπορείτε να φανταστείτε!! Όχι για να βρω θέμα αλλά για να βρω χρόνο. Κυρίως να βρω πρώτα χρόνο για να διαβάσω όσες περισσότερες αναρτήσεις έχασα και μετά για να γράψω. Βρε παιδάκια μου... οίστρος τρελός σας έπιασε είδα!! Ακόμα μου έχουν μείνει αναρτήσεις στη «wanna read soon» λίστα μου! Άλλα όσο περνάει ο καιρός τόσο μαζεύονται και άλλες. Είναι να μην χάσεις την σειρά σου για λίγες μέρες τελικά.

Τόσο καιρό ως επί το πλείστον βρίσκομαι σπίτι μου. Τα ντουβάρια το γνωρίζουν καλά αυτό καθώς νομίζω ώρες ώρες ότι μου μιλάνε κιόλας. Όταν δε βλέπω την κολλητή και την παλιοπαρέα συνήθως σε σπίτι καταλήγουμε και πάλι. Άντε με εξαίρεση τίποτα καφέδες και τίποτα μασαμπουκώματα σε ταβερνάκια. Διότι ναι, έχουμε φτάσει στο σημείο να βρίσκουμε περισσότερο ενδιαφέρον σε ένα λαχταριστό πιάτο παϊδάκια παρά σε ένα μπουκάλι ουίσκι. Τουλάχιστον αυτό συμβαίνει με την παρέα μου. Όμως, όπως προείπα, κατά κύριο λόγο είμαι σπίτι μου- εκεί θα με βρείτε!! Έχω φωλιάσει περιμένοντας αυτά τα ΠΣΚ για να χτυπήσει το τηλέφωνό μου μπας και κανονιστεί καμιά συνάντηση και βγω και λίγο έξω. Έ, λοιπόν αυτό το ΠΣΚ που μας πέρασε ήταν η μεγάλη μου έκπληξη. Ένας χαμός από εξόδους, κώλο δεν έβαλα σπίτι παρά μόνο το βράδυ για τον ύπνο. Παρασκευή μπουζούκια, Σάββατο καφεδάκι και μετά το βράδυ ταβέρνα για μπριζολάκια. Κυριακή ξαμολήθηκα στην εξοχή να φαω επίσης τα ψητά μου, να πιω καφεδάκι παραλία και να γυρίσω Αθήνα να δω και μια ταινιούλα με την κολλητή σπίτι της. Εξαντλήθηκα. Πώς να μην ανεβάσω μετά πυρετό Δευτέρα ξημερώματα και να είμαι ακόμα και σήμερα χάλια? Καλά να πάθω!

Θα σας μιλήσω λεπτομερώς μόνο για την Παρασκευή, για την οποία είδα κάνατε πολλοί από εσάς αναρτήσεις μιας και ήταν αφιερωμένη στην γυναίκα.  Να μας χαιρόμαστε λοιπόν! Ποτέ δεν μου άρεσε αυτός ο κακός χαμός που ξεχύνονται όλες οι γυναικοπαρέες στα μαγαζιά και τρελαίνομαι ειδικά όταν ακούω ότι το τάδε μαγαζί διοργανώνει ειδική μέρα για τις γυναίκες προσφέροντας τα πρώτα ποτά δωρεάν και διάφορα ανάλογα. Δηλαδή ρε φίλε επιχειρηματία, τι άλλο θα σκεφτείς για να τραβήξεις κόσμο? Και να σέρβιρες και κανένα ποτό της προκοπής να το καταλάβω. Αλλά όλα είναι για πλύση στο στόμα και βεντούζες για το κρύωμα. Και παρόλο που δεν μου αρέσει να βγαίνω τέτοιες ημέρες τελικά βγήκα και φυσικά όχι για αυτό τον λόγο. Την τύχη μου μέσα ήμασταν και μόνο γυναίκες στο τραπέζι, ούτε επίτηδες να ήταν!! Ας όψεται που είχαμε δύο μουσαφίρισσες από την Κρήτη και έπρεπε να τις βγάλουμε έξω.. και που αλλού να τις πάμε εκτός από μπουζούκια? Άσε που το ζήτησαν κιόλας. Και για να μην πάμε Σάββατο και χάσουμε μετά την Κυριακή μας από το ξενύχτι, είπαμε να πάμε Παρασκευή να έχουμε μετά όλο το ΣΚ μπροστά μας για να συνέλθουμε. Πράξαμε το καλύτερο τελικά!

Έτσι κανονίστηκε λοιπόν η Παρασκευή για τον Κιάμο. Το ότι έχω να πατήσω σε μπουζούκια από το bachelor της αδερφής μου, δηλαδή πριν 3 χρόνια πάνω κάτω, αυτό είναι γεγονός. Και τότε Κιάμο είχαμε πάει, καμία πρωτοτυπία. Το ότι με την κολλητή δεν έτυχε ποτέ να πάμε μαζί μπουζούκια στα όσα χρόνια την γνωρίζω είναι επίσης ένα γεγονός αξιοσημείωτο και αξιοπερίεργο. Οπότε διπλή χαρά για αυτή την κοινή μας έξοδο. Το ότι με έπιασε και εμένα και εκείνη μια απίστευτη υπνηλία λίγο πριν συναντηθούμε είναι ένα ακόμα γεγονός αλλά και αποτέλεσμα της ηλικίας. Όπως επίσης της ηλικίας είναι το ότι κρύωνα και φόρεσα ότι πιο απλό και μακρυμάνικο είχα (θα φορούσα και τις πυτζάμες μου ευχαρίστως) λες και πήγαινα για καφεδάκι στην πλατεία της περιοχής. Το μετάνιωσα μέσα στο μαγαζί γιατί έσκασα. Κάτι ήξερα όταν ήμουν νιάτο τρελό που φορούσα το στράπλες μες στο καταχείμωνο και δεν χαμπάριαζα τίποτα. Επίσης,  το ότι σκαρφάλωνα στα τραπέζια και χόρευα σαν το αρκούδι της Duracel για ώρες ατελείωτες ενώ τώρα δεν αντέχω το τακούνι ούτε για μισή ώρα συνεχόμενης ορθοστασίας- βαράει στην μέση βλέπεις- πάλι της ηλικίας είναι. Παρόλα αυτά, η χαρά μας μεγάλη για την συγκεκριμένη έξοδο! Τρομάρα μας.

Φτάνουμε έξω από το μαγαζί και διαπιστώνω αυτά που δεν θα ήθελα να διαπιστώσω. Αν ήμουν ο Μουτσινάς κάθε λεπτό θα μου ξέφευγε η έκφραση «Τσιρκολίιι». Βρε κοριτσάκια μου γιατί? Πείτε μου γιατί??? Καρναβάλια έχουμε δεν λεω, αλλά αν θες να ντυθείς τσίρκο κάντο σωστά τουλάχιστον να καταλαβαίνουμε ότι το κάνεις για τα καρναβάλια και όχι ότι αυτό είναι το καλύτερό σου για όλο τον χρόνο. Όσο πλησιάζαμε προς την είσοδο τόσο μετάνιωνα που δεν είχα βάλει τις πυτζαμούλες μου. Σίγουρα θα ήμουν και πάλι πιο σέξι σε σχέση με όσα αντίκριζα μπροστά μου. Και εκεί που πάμε να στηθούμε στην ουρά για να δώσουμε το ονοματάκι μας για το τραπέζι, το μάτι της φτωχής- πλην τίμιας- πλην άνεργης- πλην ξέχνα το ότι είσαι-  σχεδιάστριας μόδας άρχισε να χάνει τον έλεγχο και να εστιάζει πάνω σε κάθε τι κακόγουστο. Όχι καλόγουστα δεν υπήρχαν, είμαι σίγουρη, θα το θυμόμουν. Και αν υπήρχαν σίγουρα καλύφθηκαν από τα κακόγουστα που υπερείχαν και έκλεβαν την παράσταση. Άρχισα να νιώθω τα ματάκια μου να με εκλιπαρούν να τα πάρω από εκεί μέσα γιατί δεν άντεχαν το τόσο απανωτό μαστίγωμα. Μετάνιωσα που δεν έβγαλα κινητό να κρατήσω φωτοντοκουμέντα.  Ούτε με λόγια δεν μπορώ να σας περιγράψω τα όσα είδα. Και αν όλα αυτά τα είδα σε μπουζούκια ας πούμε της προκοπής, σε μπουζούκια Γ’ και Δ’ και Ε’ κατηγορίας τότε τι θα έβλεπα? Ούτε που θέλω να το φανταστώ.

Μιας όμως και δεν έχει περάσει καιρός από τα Όσκαρ θα ήθελα να δώσω με την σειρά μου δύο Όσκαρ εμφάνισης. Το Όσκαρ για Α Γυναικείας Εμφάνισης θα το δώσω σε εκείνη την κοπελίτσα –ρουμάνα υποψιάζομαι- που έσκασε μύτη με την ασημί γοργονέ στράπλες τουαλέτα, που ήταν τόσο στενή που έκανε μικρά βηματάκια σαν τις γκέισες. Τώρα που το σκέφτομαι δεν έκανε βηματάκια αλλά μάλλον χοροπηδούσε. Έτσι μου φάνηκε δηλαδή όταν πέρασε από μπροστά μου. Φυσικά, επειδή δεν ήταν και πρώτο μπόι το πρώτο πράγμα που εστίασα ήταν το αφάνα μαλλί, κόκκινο, μπουκλε και ξασμένο, πιασμένο στο πλάι από την μία μεριά του ώμου, η βλεφαρίδα η ψεύτικη, τα χείλια τα φουσκωτά και το ύφος ψαράκι. Καλέ, τώρα που την ξαναφέρνω στο μυαλό μου βρήκα τι είχε ντυθεί!!! Ήταν η Jessica Rabbit στην αποτυχημένη καρναβαλίστικη version της. Όπως και να έχει, άξια για την προσπάθειά της, οπότε το Όσκαρ όλο δικό της με μεγάλη μου χαρά και συγκίνηση. Και επειδή πρέπει να δώσω και Όσκαρ Β Γυναικείας Εμφάνισης θα δώσω σε εκείνη την κοπελίτσα που είχε τυλιχτεί μέσα σε ένα παλτό 3 νούμερα μεγαλύτερό της, μαύρο και φθαρμένο, και από κάτω εξείχε μια άσπρη δαντέλα μέχρι την μέση της γάμπας, καλσόν μπεζ προς πεθαμενί και μία γόβα 8ποντη μαύρη γεμάτη μικρά κρυσταλλάκια τύπου swarovski . Όχι τα άσπρα τα crystal clear, τα άλλα τα φανταιζί, ναι αυτά του ουράνιου τόξου. Και τώρα που την θυμάμαι καλύτερα η δαντέλα δεν ήταν άσπρη αλλά αυτό το μπεζ της δαντέλας της πολυκαιρισμένης. Μάλλον το ταίριαξε με το καλσόν.  Άξια και αυτή λοιπόν που κατάφερε και τα συνδύασε και ειλικρινά θα ήθελα πολύ να είχα δει και το υπόλοιπο outfit αλλά δυστυχώς δεν τα κατάφερα. Δεν αποχωριζόταν το καταπληκτικό παλτό της.

Αφού μείναμε στην άκρη του γκισέ μέχρι να περιμένουμε τον κύριο να μας παραλάβει (?) για το τραπέζι μας εντόπισα και άλλα πολλά αλλά τι να λέμε τώρα. Ευτυχώς βρήκα καναπέ άδειο και αραδιάστηκα γιατί είπαμε με το τακούνι είχα ένα θέμα. Όλη μέρα παντόφλα σπίτι, αθλητικά έξω ξεσυνήθισα η έρμη. Όταν κάθισα στον καναπέ εντόπισα το Β Όσκαρ, διαφορετικά θα το είχα δώσει στην κυρία που καθόταν στον γκισέ με το tres banal χρυσαφί σατεν φόρεμα μέχρι τον αστράγαλο και άνοιγμα μέχρι λίγο πριν την κιλότα  και την μαύρη χαμηλή θείτσικη γόβα και το μαλλί το λιγδιασμένο. Το πως κρατάει αυτή την θέση με αυτή την χάλια εμφάνιση το αφήνω να το σκεφτείτε λίγο μόνοι σας.

 Και αφού κράτησα όσες σημειώσεις μπορούσα για τα dont’s μιας εμφάνισης, προχωρήσαμε στο τραπεζάκι μας. Το οποίο για έναν περίεργο λόγο μπορεί να ήταν δίπλα στην πίστα αλλά ήταν στριμωγμένο. Σε μια στιγμή νόμιζα ότι το μοιραζόμασταν με τους άντρες που είχαν ήδη καθίσει και ότι μας περίμεναν. Μετά διαπίστωσα ότι αυτοί οι άντρες ήταν στο διπλανό τραπέζι το οποίο μόνο διπλανό δεν ήταν διότι στην ουσία είχε ενωθεί με το δικό μας. Και αφού ξεκίνησαν όλες μια μια να κάθονται διαπιστώνω ότι εγώ και η κολλητή είχαμε μείνει από καρέκλες μα και από τραπέζι. Το τραπεζάκι μας ήταν για 6 άτομα και όχι 8 όπως είχαμε ζητήσει. Σε αυτό το παιχνίδι με τις καρέκλες ποτέ δεν τα πήγαινα καλά. Πάντα έμενα χωρίς καρέκλα. Έτσι και τώρα. Και αφού στήθηκα πλάτη μπροστά στα υπόλοιπα τραπέζια που βρίσκονταν πίσω μου και ένιωσα άβολα ότι εκατό αντρικά μάτια καρφώνουν τον κώλο μου (διότι το πίσω από εμένα τραπέζι και αυτό γεμάτο άντρες) μου φέρανε μια καρέκλα και παλουκώθηκα στον διάδρομο. Τελικά διαπιστώθηκε πως ήταν ωραία θέση, καθώς είχα άνεση να κουνηθώ και να πάω τουαλέτα χωρίς να σηκώσω όλα τα τραπέζια, όπως και να σηκωθώ και να χορέψω επίσης με άνεση. Επίσης, είχα την πίστα φάτσα κάρτα καθώς και όλα τα μπροστινά τραπέζια και δεν χρειαζόταν να στραβολαιμιάζω για να μιλήσω στις διπλανές μου. Βέβαια, είχε και τα αρνητικά της διότι κάθε φορά που οι λουλουδούδες περνούσαν με τα πανέρια από πίσω μου, έβρισκε ο αγκώνας τους στο κεφάλι μου. Παίζει να με αγκωνιάσανε και εκατό φορές. Στο τέλος κατέληξα πως ο πονοκέφαλος δεν ήταν από το ποτό αλλά από τις αγκωνιές.

Το σέρβις δεν μπορώ να πω, άψογο. Ούτε παγάκι μας έλειψε, ούτε φιστίκι, ούτε χυμός για το ποτό μας. Μπράβο στα σερβιτοράκια που τρέχανε σαν τον Βέγγο και πολύ τα λυπήθηκα. Και οι λουλουδούδες πάντως πολύ τρέξιμο και αυτές. Τα πανέρια πηγαινοερχόντουσαν και εκεί να δεις χαρές και χαμόγελα.

Αυτά τα γαρύφαλλα μπορώ να πω ότι είναι ότι πρέπει για καμάκι. Αν και προσωπικά το θεωρώ γελοίο. Βλέπεις τον άλλον γουστάρει την απέναντι. Αγοράζει ένα πανεράκι και μια στο τόσο της πετάει ένα γαρύφαλλο. Το πιάνει εκείνη και ή θα ανταποδώσει ή απλά θα χαμογελάσει ή στην χειρότερη θα το αφήσει να πέσει χάμω μη δίνοντας σημασία. Και αν ανταποδώσεις μετά από λίγο να το έχεις σίγουρο πως ο τύπος θα έρθει να σου μιλήσει. Έτσι έγινε με έναν τύπο στο πίσω τραπέζι ο οποίος όμως αποδείχτηκε μεγάλο κελεπούρι, διότι ήταν τύφλα και την έπεφτε σε όποια έβρισκε. Εντόπισε και την δικιά μας την Ε, η οποία ήταν μες στα νάζια και τα σκέρτσα και την τρέλανε στο γαρύφαλλο. Δεν μπορούσε ούτε να γυρίσει το κεφάλι της προς τα εκεί. Όμως η Κρητικιά της παρέας δεν μασούσε και τον έβαλε στην θέση του τον κύριο. Ο οποίος, φορούσε και βέρα στο αριστερό. Βέβαια, η όλη παρέα αποδείχτηκε πως είχε κελεπούρια διότι όλοι τους λίγο πολύ συνοδευόντουσαν και όμως ασχολήθηκαν με το τραπέζι μας αρκετά.

Στο παραπέρα τραπέζι κάποιοι άλλοι φρόντιζαν για τα PR τους. Να σου λοιπόν η μαντάμ τσατσά πολυτελείας, όχι δεν θα σας πω το όνομά της, μπορεί στην τελική να εννοώ και «άντρα».Εκείνη με τα κοριτσόπουλα που θέλουν να πάρουν τίτλο στα καλλιστεία και να κάνουν όνομα στις πασαρέλες και όχι μόνο. Είμαι σίγουρη πως αυτά τα φιλόδοξα κοριτσάκια δεν κάνουν όνομα μόνο μπροστά στα φώτα της κάμερας αλλά και πίσω από τα φώτα, της (κρεβατο)κάμαρας. Είπε λοιπόν να κυκλοφορήσει το εμπόρευμα να το βγάλει να ξεσκάσει στα μπουζούκια. Όλα και όλα, σωστή επιχειρηματίας. Και εγώ στην θέση της στα μπουζούκια θα τις ξαμολούσα. Και φυσικά έγινε και χαιρετούρα από τον τραγουδιστή. Έτσι για ανακοίνωση για όσους δεν είχαν πάρει πρέφα.

Βέβαια, αν εσύ δεν γουστάρεις πολυτελείας και νιώθεις ότι παραείσαι γέρος για να αντεπεξέλθεις και αναζητάς σοβαρή κυρία που να σου πλέκει και κανα πουλόβερ, τότε μην σκας. Γιατί δεν ξέρω αν τα έμαθες, αλλά στα μπουζούκια πλέον κυκλοφορούν και τα ΚΑΠΗ. Στην τελική, έχουν σύνταξη να σπαταλήσουν. Μην κοιτάς εμάς τα άνεργα. Μπορεί να μην καθόντουσαν πρώτο τραπέζι πίστα όπως η μαντάμ τσατσά αλλά καθόντουσαν πρώτο τραπέζι εξώστη. Και μπορεί να μην σφύζανε από ζωντάνια και να μην ανέβηκαν στα τραπέζια να χορέψουν αλλά σε πληροφορώ ότι φύγανε τελευταίες από το μαγαζί. Τώρα που το σκέφτομαι, μπορεί να περίμεναν να ξεκινήσει το πρώτο πρωινό δρομολόγιο του ΚΤΕΛ για να επιστρέψουν πίσω. Εκτός και αν περίμεναν να ξεκινήσει η λειτουργία. Δεν εξηγείται το ξενύχτι τους διαφορετικά. Πάντως εγώ πολύ τις χάρηκα διότι ήταν κυρίες με τα όλα τους και είχαν και μεγαλύτερες αντοχές από εμένα!

Επίσης, άλλοι φρόντιζαν για τα PR τους από την πίστα. Και πολύ σωστή επιλογή θα έλεγα, μιας και όλα τα βλέμματα είναι στραμμένα στην πίστα. Είχαμε που λετε 2 κοριτσάκια με τα μίνι τους να μην έχουν βάλει κώλο κάτω. Εκεί, στην γωνίτσα της πίστας, μπροστά από το τραπέζι τους κουνιόντουσαν σε όποιο ρυθμό και αν ακουγόταν. Μάλιστα ο τραγουδιστής έφτασε σε σημείο να σχολιάσει πως οι κοπέλες δεν αποτελούν μέρος του χορευτικού αλλά ότι είναι πελάτισσες του μαγαζιού! Έτσι για να μην μπερδευόμαστε κιόλας και νομίζουμε ότι το μαγαζί έχει και κέρδος από την όλη υπόθεση. Ελπίζω να έπιασε τόπο το κούνημά τους πάντως γιατί ειλικρινά κουράστηκα και μόνο που έβλεπα.

Για το τέλος, σας έχω το καλύτερο. Καλύτερα να φοράς pumpers. Διότι για ένα ολόκληρο μαγαζί με έναν τεράστιο χώρο και τεράστια χωρητικότητα, θεώρησαν σωστό πως 5 τουαλέτες γυναικείες είναι αρκετές. Αν λοιπόν πας κατά εκεί, κρατήσου να πας τουαλέτα όταν όλο το μαγαζί θα έχει ανέβει στην πίστα για να χορέψει. Είναι πιο πιθανό να μην βρεις κόσμο στην ουρά και να τις πετύχεις και πεντακάθαρες. Διαφορετικά θα την πατήσεις σαν εμένα που είπα ότι πάω τουαλέτα όταν όλοι είχαν σταματήσει να χορεύουν και γύρισα μετά από μισή ώρα. Άσε που κόντεψα να τα κάνω επάνω μου. Επίσης έχω να πω ότι εμείς οι γυναίκες τελικά είμαστε νούμερα!! Έβλεπες τους άντρες ήρεμους, να περιμένουν και εμείς βγάζαμε νύχια. Γιατί η τάδε έσπρωξε, γιατί η άλλη προσπέρασε και χώθηκε μπροστά, γιατί αργούνε τόσο μέσα και δεν προχωράει γρήγορα η σειρά μας. Μια γκρίνια ατελείωτη. Άσε δε που όρμηξαν μέχρι και στις αναπηρικές τουαλέτες αλλά και τις αντρικές για να κατουρήσουν μιας και δεν άντεχαν να περιμένουν. Σιγά Μανδααααμμ!! Με πατάαααςς!!! Μεγαλύτερη ντροπή για το ότι είμαι γυναίκα δεν έχω ξανανιώσει.

Και κάπως έτσι έληξε αυτή η καταπληκτική βραδιά με όλα όσα σας ανέφερα τα όμορφα. Έτσι όπως τα σκέφτομαι όλα μαζί τελικά δεν υπάρχει μεγαλύτερη επιχείρηση από τα μπουζούκια. Επιχείρηση από όλες τις απόψεις. Και όσο για την κρίση υπάρχει. Σκεφτείτε πως εγώ έβγαλα την βραδυά με 15 ευρώ. Να 'ναι καλά η παρέα που τσόνταρε για την πάρτη μου.

Σας φιλώ γλυκά!

Και εγώ για εμένα

"Εγώ για εσένα και εσύ για εμένα.. και εγώ για εμένα"

Όχι δεν θα σας μιλήσω για εμένα. Είναι λίγο παραπλανητικός ο τίτλος, το ξέρω, αλλά στην ουσία δεν είναι καν δικός μου. Σήμερα θα σας μιλήσω μέσα από μια ταινία μικρού μήκους που βρέθηκε μπροστά μου στο You tube. Θα πρέπει να αφιερώσετε και εσείς 19 λεπτά από τον χρόνο σας για να την δείτε. Πιστεύω ότι αξίζει για αυτό άλλωστε την μοιράζομαι μαζί σας μέσα από το blog μου.

Θα σας κάνω μία μικρή περίληψη για να καταλάβετε περί τίνος πρόκειται. Ο πρωταγωνιστής της ταινίας είναι ανάπηρος μετά από ένα ατύχημα που είχε με την μηχανή του που του κόστισε τα δυο του χέρια. Η ταινία αυτή δείχνει εν συντομία πως εκτυλίσσεται η καθημερινότητά του από το πρωί έως το βράδυ. Ταυτόχρονα με τις δυσκολίες που θα δείτε ότι αντιμετωπίζει τα μηνύματα που περνάει είναι αισιόδοξα. Θα δείτε τις προσπάθειες του να διεκδικήσει ίσα δικαιώματα ακόμα και στην εργασία του καθώς και στον έρωτα. Αν και ο έρωτας όπως θα διαπιστώσετε τον αγκαλιάζει απλόχερα από την σύντροφό του.

Τα βαθύτερα συμπεράσματα για το πώς πρέπει εμείς οι ίδιοι να αντιμετωπίζουμε τους ανθρώπους ανεξάρτητα της όποια σωματικής τους ή ψυχικής τους κατάστασης τα αφήνω σε εσάς. Εγώ τα δικά μου συμπεράσματα τα έβγαλα ήδη. 

 Και εγώ για μένα (Μικρού μήκους, 2009)
Σενάριο -- Σκηνοθεσία : Τζώρτζης Γρηγοράκης
Ηθοποιοί : Ντίνος Αυγουστίδης, Μηνάς Χατζησάββας, 

Αλεξία Καλτσίκη, 

Βαγγέλης Μουρίκης, Στέλιος Ξανθουδάκης, Ελένη Κοκκίδου

**Η ταινία βασίζεται σε πραγματική ιστορία.

Σας φιλώ γλυκά 

 

Ταξίδι δίχως τέλος

Ο δρόμος έφτασε στο τέρμα του, το τέρμα που ο ίδιος είχε ορίσει. Ένα τέρμα που κάποτε σήμαινε την αρχή. Εκεί που είχαν εξομολογηθεί τον έρωτά τους εκείνο το δειλινό έχοντας μοναδικό τους μάρτυρα τον ουρανό, την θάλασσα και την αγάπη τους. 

«Θα σε αγαπάω για πάντα».

Κατέβηκε από το αμάξι και πλησίασε. Στάθηκε στο ίδιο ακριβώς σημείο, δίπλα στον γκρεμό. Κοίταξε ακόμα μια φορά την θάλασσα με τέτοιο τρόπο λες και έψαχνε να δει αν βρίσκεται ακόμα στην θέση της. Εκεί ήταν, ναι, τον καλωσόριζε με την ίδια μανία χτυπώντας τα χέρια της στα βράχια. Θρηνούσε θαρρείς και εκείνη μαζί του. Ανάσανε.

Τέτοια εποχή την είχε γνωρίσει. Τέτοια θλιβερή εποχή είχε σταθεί μπροστά του σαν ηλιαχτίδα που ζέστανε με μιάς τα βάθη της ψυχής του στο καταχείμωνο. Τον κοιτούσε με εκείνα τα γλυκά, μελένια της μάτια, αχ αυτά τα μάτια, που πρόσδιδαν πάντα μία νοσταλγία για την κοριτσίστικη αθωότητα που έκρυβε μέσα της. Του έγνεφε με λάγνο τρόπο να την κάνει παντοτινά δικιά του. Πλησίασε ακόμα πιο κοντά στην άκρη του γκρεμού. Φλέρταρε με το απόλυτο κενό όπως είχε φλερτάρει με τον απόλυτο έρωτα, απροκάλυπτα, μα δεν τον τρόμαζε πλέον τίποτα, γιατί ο μοναδικός του τρόμος είχε ήδη γίνει πραγματικότητα. Την είχε χάσει για πάντα. 

Μέσα του ένα αερόστατο φούσκωνε με γοργούς ρυθμούς από σκέψεις για να τον ταξιδέψει ξανά στις 5 ηπείρους του κορμιού της. Σε ένα κορμί, αχ αυτό το κορμί, που πάντα του άρεσε να χάνεται. Έκλεισε τα μάτια του κοιτώντας προς τον ουρανό και έσφιξε τις γροθιές του δυνατά. Την ένιωθε ακόμα ζεστή επάνω του και αυτό τον πονούσε, ναι τον πονούσε δυνατά, και αυτός ο πόνος είχε έρθει και είχε φωλιάσει για τα καλά μέσα του, απρόσκλητος, σύμμαχος πόνος στην κάθε του πνοή. Τα πόδια του σχεδόν βρίσκονταν στον αέρα μα δεν ένιωθε τίποτα πια. Άνοιξε τα μάτια του και εστίασε ακόμα μια φορά στην θάλασσα, αχ αυτή η θάλασσα, που ζήλεψε θαρρείς και έκλεψε μακριά του ότι πολυτιμότερο είχε. 

«Δεν σε φοβάμαι γιατί μέσα σου βρίσκεται η αγάπη μου».

Εκείνη αγρίεψε περισσότερο μα εκείνος διέκρινε μόνο την γαλήνη. Μέσα από την αλισάχνη της έβλεπε εκείνη, την αγάπη του, με τα μακριά ξανθά μαλλιά της, αχ αυτά τα μαλλιά,  να αιωρούνται στα κύματα και να παίζουν με τα δελφίνια. Του έγνεφε, ναι του έγνεφε, με τον ίδιο λάγνο τρόπο για να την κάνει ακόμα μια φορά δικιά του. Άπλωσε το χέρι του όπως το άπλωνε πάντα για να την αγκαλιάσει και μισόκλεισε τα μάτια. 

«Έρχομαι αγάπη μου». 

Την έφτασε, ναι την έφτασε, όσο πιο γρήγορα γινόταν, στο πιο σύντομο και λυτρωτικό ταξίδι της ζωής του, και την αγκάλιασε σφιχτά με τα δυο του χέρια. Είχε γίνει ένα με εκείνη για μία ακόμα τελευταία, παντοτινή φορά. Η θάλασσα άπλωσε το πέπλο της και τους σκέπασε για να τους κρατήσει για πάντα μαζί, όπως της είχε υποσχεθεί, στο ίδιο σημείο, την ίδια εποχή, και ύστερα... 

Ύστερα ημέρεψε, γαλήνεψε, γιατί μέσα της έκρυβε όλη την αγάπη του κόσμου που κατέφτασε έπειτα από ένα ταξίδι σύντομο, λυτρωτικό, παντοτινό. Ένα ταξίδι δίχως τέλος.

*

*

*

 Με την ιστορία αυτή έλαβα μέρος στο 7ο παιχνίδι με τις λέξεις που διεξάγεται στο blog της αγαπητής Φλώρας και το οποίο έληξε εχθές. Μπορεί να μην είχα διάκριση ανάμεσα στις 3 καλύτερες συμμετοχές που βραβεύτηκαν αλλά αυτή την συμμετοχή την ευχαριστήθηκα πολύ. Ήταν η πρώτη φορά που δημιούργησα μία ιστορία φαντασίας και μάλιστα σε τόσο σύντομο χρόνο. 

Κάθε φορά οι συμμετοχές πρέπει να βασίζονται σε 5 συγκεκριμένες προκαθορισμένες λέξεις. Αυτή την φορά λοιπόν η ιστορία μου έπρεπε να βασιστεί στις λέξεις δρόμος, εποχή, νοσταλγία και αλισάχνη. Ειδικά η λέξη αλισάχνη δυσκόλεψε αρκετά αλλά πιστεύω της έδωσα μια αξιοπρεπή θέση στην ιστορία μου.     

Ευχαριστώ την Φλώρα που διοργανώνει πολύ όμορφα αυτό το παιχνίδι με τις λέξεις και την συγχαίρω που μέσα από το blog της μας δίνει την δυνατότητα να δημιουργήσουμε. Επίσης να πω τα συγχαρητήριά μου ακόμα μια φορά στις 3 συμμετοχές που διακρίθηκαν αλλά και στα υπόλοιπα 19 παιδιά που έλαβαν μέρος. Προσωπικά δυσκολεύτηκα πολύ να ξεχωρίσω τις 3 ιστορίες που έπρεπε να ψηφίσω γιατί όλες είχαν κάτι το όμορφο και ξεχωριστό.  

Σε λίγες μέρες θα δοθούν οι νέες λέξεις και ελπίζω να αποτελέσουν έμπνευση για να συμμετάσχω ξανά!

Σας φιλώ γλυκά!