Επιχείρηση: Μπουζούκια

Να ‘μαι και εγώ μετά από αρκετές ημέρες! Πόσες μέρες παλεύω για αυτή την ανάρτηση δεν μπορείτε να φανταστείτε!! Όχι για να βρω θέμα αλλά για να βρω χρόνο. Κυρίως να βρω πρώτα χρόνο για να διαβάσω όσες περισσότερες αναρτήσεις έχασα και μετά για να γράψω. Βρε παιδάκια μου... οίστρος τρελός σας έπιασε είδα!! Ακόμα μου έχουν μείνει αναρτήσεις στη «wanna read soon» λίστα μου! Άλλα όσο περνάει ο καιρός τόσο μαζεύονται και άλλες. Είναι να μην χάσεις την σειρά σου για λίγες μέρες τελικά.

Τόσο καιρό ως επί το πλείστον βρίσκομαι σπίτι μου. Τα ντουβάρια το γνωρίζουν καλά αυτό καθώς νομίζω ώρες ώρες ότι μου μιλάνε κιόλας. Όταν δε βλέπω την κολλητή και την παλιοπαρέα συνήθως σε σπίτι καταλήγουμε και πάλι. Άντε με εξαίρεση τίποτα καφέδες και τίποτα μασαμπουκώματα σε ταβερνάκια. Διότι ναι, έχουμε φτάσει στο σημείο να βρίσκουμε περισσότερο ενδιαφέρον σε ένα λαχταριστό πιάτο παϊδάκια παρά σε ένα μπουκάλι ουίσκι. Τουλάχιστον αυτό συμβαίνει με την παρέα μου. Όμως, όπως προείπα, κατά κύριο λόγο είμαι σπίτι μου- εκεί θα με βρείτε!! Έχω φωλιάσει περιμένοντας αυτά τα ΠΣΚ για να χτυπήσει το τηλέφωνό μου μπας και κανονιστεί καμιά συνάντηση και βγω και λίγο έξω. Έ, λοιπόν αυτό το ΠΣΚ που μας πέρασε ήταν η μεγάλη μου έκπληξη. Ένας χαμός από εξόδους, κώλο δεν έβαλα σπίτι παρά μόνο το βράδυ για τον ύπνο. Παρασκευή μπουζούκια, Σάββατο καφεδάκι και μετά το βράδυ ταβέρνα για μπριζολάκια. Κυριακή ξαμολήθηκα στην εξοχή να φαω επίσης τα ψητά μου, να πιω καφεδάκι παραλία και να γυρίσω Αθήνα να δω και μια ταινιούλα με την κολλητή σπίτι της. Εξαντλήθηκα. Πώς να μην ανεβάσω μετά πυρετό Δευτέρα ξημερώματα και να είμαι ακόμα και σήμερα χάλια? Καλά να πάθω!

Θα σας μιλήσω λεπτομερώς μόνο για την Παρασκευή, για την οποία είδα κάνατε πολλοί από εσάς αναρτήσεις μιας και ήταν αφιερωμένη στην γυναίκα.  Να μας χαιρόμαστε λοιπόν! Ποτέ δεν μου άρεσε αυτός ο κακός χαμός που ξεχύνονται όλες οι γυναικοπαρέες στα μαγαζιά και τρελαίνομαι ειδικά όταν ακούω ότι το τάδε μαγαζί διοργανώνει ειδική μέρα για τις γυναίκες προσφέροντας τα πρώτα ποτά δωρεάν και διάφορα ανάλογα. Δηλαδή ρε φίλε επιχειρηματία, τι άλλο θα σκεφτείς για να τραβήξεις κόσμο? Και να σέρβιρες και κανένα ποτό της προκοπής να το καταλάβω. Αλλά όλα είναι για πλύση στο στόμα και βεντούζες για το κρύωμα. Και παρόλο που δεν μου αρέσει να βγαίνω τέτοιες ημέρες τελικά βγήκα και φυσικά όχι για αυτό τον λόγο. Την τύχη μου μέσα ήμασταν και μόνο γυναίκες στο τραπέζι, ούτε επίτηδες να ήταν!! Ας όψεται που είχαμε δύο μουσαφίρισσες από την Κρήτη και έπρεπε να τις βγάλουμε έξω.. και που αλλού να τις πάμε εκτός από μπουζούκια? Άσε που το ζήτησαν κιόλας. Και για να μην πάμε Σάββατο και χάσουμε μετά την Κυριακή μας από το ξενύχτι, είπαμε να πάμε Παρασκευή να έχουμε μετά όλο το ΣΚ μπροστά μας για να συνέλθουμε. Πράξαμε το καλύτερο τελικά!

Έτσι κανονίστηκε λοιπόν η Παρασκευή για τον Κιάμο. Το ότι έχω να πατήσω σε μπουζούκια από το bachelor της αδερφής μου, δηλαδή πριν 3 χρόνια πάνω κάτω, αυτό είναι γεγονός. Και τότε Κιάμο είχαμε πάει, καμία πρωτοτυπία. Το ότι με την κολλητή δεν έτυχε ποτέ να πάμε μαζί μπουζούκια στα όσα χρόνια την γνωρίζω είναι επίσης ένα γεγονός αξιοσημείωτο και αξιοπερίεργο. Οπότε διπλή χαρά για αυτή την κοινή μας έξοδο. Το ότι με έπιασε και εμένα και εκείνη μια απίστευτη υπνηλία λίγο πριν συναντηθούμε είναι ένα ακόμα γεγονός αλλά και αποτέλεσμα της ηλικίας. Όπως επίσης της ηλικίας είναι το ότι κρύωνα και φόρεσα ότι πιο απλό και μακρυμάνικο είχα (θα φορούσα και τις πυτζάμες μου ευχαρίστως) λες και πήγαινα για καφεδάκι στην πλατεία της περιοχής. Το μετάνιωσα μέσα στο μαγαζί γιατί έσκασα. Κάτι ήξερα όταν ήμουν νιάτο τρελό που φορούσα το στράπλες μες στο καταχείμωνο και δεν χαμπάριαζα τίποτα. Επίσης,  το ότι σκαρφάλωνα στα τραπέζια και χόρευα σαν το αρκούδι της Duracel για ώρες ατελείωτες ενώ τώρα δεν αντέχω το τακούνι ούτε για μισή ώρα συνεχόμενης ορθοστασίας- βαράει στην μέση βλέπεις- πάλι της ηλικίας είναι. Παρόλα αυτά, η χαρά μας μεγάλη για την συγκεκριμένη έξοδο! Τρομάρα μας.

Φτάνουμε έξω από το μαγαζί και διαπιστώνω αυτά που δεν θα ήθελα να διαπιστώσω. Αν ήμουν ο Μουτσινάς κάθε λεπτό θα μου ξέφευγε η έκφραση «Τσιρκολίιι». Βρε κοριτσάκια μου γιατί? Πείτε μου γιατί??? Καρναβάλια έχουμε δεν λεω, αλλά αν θες να ντυθείς τσίρκο κάντο σωστά τουλάχιστον να καταλαβαίνουμε ότι το κάνεις για τα καρναβάλια και όχι ότι αυτό είναι το καλύτερό σου για όλο τον χρόνο. Όσο πλησιάζαμε προς την είσοδο τόσο μετάνιωνα που δεν είχα βάλει τις πυτζαμούλες μου. Σίγουρα θα ήμουν και πάλι πιο σέξι σε σχέση με όσα αντίκριζα μπροστά μου. Και εκεί που πάμε να στηθούμε στην ουρά για να δώσουμε το ονοματάκι μας για το τραπέζι, το μάτι της φτωχής- πλην τίμιας- πλην άνεργης- πλην ξέχνα το ότι είσαι-  σχεδιάστριας μόδας άρχισε να χάνει τον έλεγχο και να εστιάζει πάνω σε κάθε τι κακόγουστο. Όχι καλόγουστα δεν υπήρχαν, είμαι σίγουρη, θα το θυμόμουν. Και αν υπήρχαν σίγουρα καλύφθηκαν από τα κακόγουστα που υπερείχαν και έκλεβαν την παράσταση. Άρχισα να νιώθω τα ματάκια μου να με εκλιπαρούν να τα πάρω από εκεί μέσα γιατί δεν άντεχαν το τόσο απανωτό μαστίγωμα. Μετάνιωσα που δεν έβγαλα κινητό να κρατήσω φωτοντοκουμέντα.  Ούτε με λόγια δεν μπορώ να σας περιγράψω τα όσα είδα. Και αν όλα αυτά τα είδα σε μπουζούκια ας πούμε της προκοπής, σε μπουζούκια Γ’ και Δ’ και Ε’ κατηγορίας τότε τι θα έβλεπα? Ούτε που θέλω να το φανταστώ.

Μιας όμως και δεν έχει περάσει καιρός από τα Όσκαρ θα ήθελα να δώσω με την σειρά μου δύο Όσκαρ εμφάνισης. Το Όσκαρ για Α Γυναικείας Εμφάνισης θα το δώσω σε εκείνη την κοπελίτσα –ρουμάνα υποψιάζομαι- που έσκασε μύτη με την ασημί γοργονέ στράπλες τουαλέτα, που ήταν τόσο στενή που έκανε μικρά βηματάκια σαν τις γκέισες. Τώρα που το σκέφτομαι δεν έκανε βηματάκια αλλά μάλλον χοροπηδούσε. Έτσι μου φάνηκε δηλαδή όταν πέρασε από μπροστά μου. Φυσικά, επειδή δεν ήταν και πρώτο μπόι το πρώτο πράγμα που εστίασα ήταν το αφάνα μαλλί, κόκκινο, μπουκλε και ξασμένο, πιασμένο στο πλάι από την μία μεριά του ώμου, η βλεφαρίδα η ψεύτικη, τα χείλια τα φουσκωτά και το ύφος ψαράκι. Καλέ, τώρα που την ξαναφέρνω στο μυαλό μου βρήκα τι είχε ντυθεί!!! Ήταν η Jessica Rabbit στην αποτυχημένη καρναβαλίστικη version της. Όπως και να έχει, άξια για την προσπάθειά της, οπότε το Όσκαρ όλο δικό της με μεγάλη μου χαρά και συγκίνηση. Και επειδή πρέπει να δώσω και Όσκαρ Β Γυναικείας Εμφάνισης θα δώσω σε εκείνη την κοπελίτσα που είχε τυλιχτεί μέσα σε ένα παλτό 3 νούμερα μεγαλύτερό της, μαύρο και φθαρμένο, και από κάτω εξείχε μια άσπρη δαντέλα μέχρι την μέση της γάμπας, καλσόν μπεζ προς πεθαμενί και μία γόβα 8ποντη μαύρη γεμάτη μικρά κρυσταλλάκια τύπου swarovski . Όχι τα άσπρα τα crystal clear, τα άλλα τα φανταιζί, ναι αυτά του ουράνιου τόξου. Και τώρα που την θυμάμαι καλύτερα η δαντέλα δεν ήταν άσπρη αλλά αυτό το μπεζ της δαντέλας της πολυκαιρισμένης. Μάλλον το ταίριαξε με το καλσόν.  Άξια και αυτή λοιπόν που κατάφερε και τα συνδύασε και ειλικρινά θα ήθελα πολύ να είχα δει και το υπόλοιπο outfit αλλά δυστυχώς δεν τα κατάφερα. Δεν αποχωριζόταν το καταπληκτικό παλτό της.

Αφού μείναμε στην άκρη του γκισέ μέχρι να περιμένουμε τον κύριο να μας παραλάβει (?) για το τραπέζι μας εντόπισα και άλλα πολλά αλλά τι να λέμε τώρα. Ευτυχώς βρήκα καναπέ άδειο και αραδιάστηκα γιατί είπαμε με το τακούνι είχα ένα θέμα. Όλη μέρα παντόφλα σπίτι, αθλητικά έξω ξεσυνήθισα η έρμη. Όταν κάθισα στον καναπέ εντόπισα το Β Όσκαρ, διαφορετικά θα το είχα δώσει στην κυρία που καθόταν στον γκισέ με το tres banal χρυσαφί σατεν φόρεμα μέχρι τον αστράγαλο και άνοιγμα μέχρι λίγο πριν την κιλότα  και την μαύρη χαμηλή θείτσικη γόβα και το μαλλί το λιγδιασμένο. Το πως κρατάει αυτή την θέση με αυτή την χάλια εμφάνιση το αφήνω να το σκεφτείτε λίγο μόνοι σας.

 Και αφού κράτησα όσες σημειώσεις μπορούσα για τα dont’s μιας εμφάνισης, προχωρήσαμε στο τραπεζάκι μας. Το οποίο για έναν περίεργο λόγο μπορεί να ήταν δίπλα στην πίστα αλλά ήταν στριμωγμένο. Σε μια στιγμή νόμιζα ότι το μοιραζόμασταν με τους άντρες που είχαν ήδη καθίσει και ότι μας περίμεναν. Μετά διαπίστωσα ότι αυτοί οι άντρες ήταν στο διπλανό τραπέζι το οποίο μόνο διπλανό δεν ήταν διότι στην ουσία είχε ενωθεί με το δικό μας. Και αφού ξεκίνησαν όλες μια μια να κάθονται διαπιστώνω ότι εγώ και η κολλητή είχαμε μείνει από καρέκλες μα και από τραπέζι. Το τραπεζάκι μας ήταν για 6 άτομα και όχι 8 όπως είχαμε ζητήσει. Σε αυτό το παιχνίδι με τις καρέκλες ποτέ δεν τα πήγαινα καλά. Πάντα έμενα χωρίς καρέκλα. Έτσι και τώρα. Και αφού στήθηκα πλάτη μπροστά στα υπόλοιπα τραπέζια που βρίσκονταν πίσω μου και ένιωσα άβολα ότι εκατό αντρικά μάτια καρφώνουν τον κώλο μου (διότι το πίσω από εμένα τραπέζι και αυτό γεμάτο άντρες) μου φέρανε μια καρέκλα και παλουκώθηκα στον διάδρομο. Τελικά διαπιστώθηκε πως ήταν ωραία θέση, καθώς είχα άνεση να κουνηθώ και να πάω τουαλέτα χωρίς να σηκώσω όλα τα τραπέζια, όπως και να σηκωθώ και να χορέψω επίσης με άνεση. Επίσης, είχα την πίστα φάτσα κάρτα καθώς και όλα τα μπροστινά τραπέζια και δεν χρειαζόταν να στραβολαιμιάζω για να μιλήσω στις διπλανές μου. Βέβαια, είχε και τα αρνητικά της διότι κάθε φορά που οι λουλουδούδες περνούσαν με τα πανέρια από πίσω μου, έβρισκε ο αγκώνας τους στο κεφάλι μου. Παίζει να με αγκωνιάσανε και εκατό φορές. Στο τέλος κατέληξα πως ο πονοκέφαλος δεν ήταν από το ποτό αλλά από τις αγκωνιές.

Το σέρβις δεν μπορώ να πω, άψογο. Ούτε παγάκι μας έλειψε, ούτε φιστίκι, ούτε χυμός για το ποτό μας. Μπράβο στα σερβιτοράκια που τρέχανε σαν τον Βέγγο και πολύ τα λυπήθηκα. Και οι λουλουδούδες πάντως πολύ τρέξιμο και αυτές. Τα πανέρια πηγαινοερχόντουσαν και εκεί να δεις χαρές και χαμόγελα.

Αυτά τα γαρύφαλλα μπορώ να πω ότι είναι ότι πρέπει για καμάκι. Αν και προσωπικά το θεωρώ γελοίο. Βλέπεις τον άλλον γουστάρει την απέναντι. Αγοράζει ένα πανεράκι και μια στο τόσο της πετάει ένα γαρύφαλλο. Το πιάνει εκείνη και ή θα ανταποδώσει ή απλά θα χαμογελάσει ή στην χειρότερη θα το αφήσει να πέσει χάμω μη δίνοντας σημασία. Και αν ανταποδώσεις μετά από λίγο να το έχεις σίγουρο πως ο τύπος θα έρθει να σου μιλήσει. Έτσι έγινε με έναν τύπο στο πίσω τραπέζι ο οποίος όμως αποδείχτηκε μεγάλο κελεπούρι, διότι ήταν τύφλα και την έπεφτε σε όποια έβρισκε. Εντόπισε και την δικιά μας την Ε, η οποία ήταν μες στα νάζια και τα σκέρτσα και την τρέλανε στο γαρύφαλλο. Δεν μπορούσε ούτε να γυρίσει το κεφάλι της προς τα εκεί. Όμως η Κρητικιά της παρέας δεν μασούσε και τον έβαλε στην θέση του τον κύριο. Ο οποίος, φορούσε και βέρα στο αριστερό. Βέβαια, η όλη παρέα αποδείχτηκε πως είχε κελεπούρια διότι όλοι τους λίγο πολύ συνοδευόντουσαν και όμως ασχολήθηκαν με το τραπέζι μας αρκετά.

Στο παραπέρα τραπέζι κάποιοι άλλοι φρόντιζαν για τα PR τους. Να σου λοιπόν η μαντάμ τσατσά πολυτελείας, όχι δεν θα σας πω το όνομά της, μπορεί στην τελική να εννοώ και «άντρα».Εκείνη με τα κοριτσόπουλα που θέλουν να πάρουν τίτλο στα καλλιστεία και να κάνουν όνομα στις πασαρέλες και όχι μόνο. Είμαι σίγουρη πως αυτά τα φιλόδοξα κοριτσάκια δεν κάνουν όνομα μόνο μπροστά στα φώτα της κάμερας αλλά και πίσω από τα φώτα, της (κρεβατο)κάμαρας. Είπε λοιπόν να κυκλοφορήσει το εμπόρευμα να το βγάλει να ξεσκάσει στα μπουζούκια. Όλα και όλα, σωστή επιχειρηματίας. Και εγώ στην θέση της στα μπουζούκια θα τις ξαμολούσα. Και φυσικά έγινε και χαιρετούρα από τον τραγουδιστή. Έτσι για ανακοίνωση για όσους δεν είχαν πάρει πρέφα.

Βέβαια, αν εσύ δεν γουστάρεις πολυτελείας και νιώθεις ότι παραείσαι γέρος για να αντεπεξέλθεις και αναζητάς σοβαρή κυρία που να σου πλέκει και κανα πουλόβερ, τότε μην σκας. Γιατί δεν ξέρω αν τα έμαθες, αλλά στα μπουζούκια πλέον κυκλοφορούν και τα ΚΑΠΗ. Στην τελική, έχουν σύνταξη να σπαταλήσουν. Μην κοιτάς εμάς τα άνεργα. Μπορεί να μην καθόντουσαν πρώτο τραπέζι πίστα όπως η μαντάμ τσατσά αλλά καθόντουσαν πρώτο τραπέζι εξώστη. Και μπορεί να μην σφύζανε από ζωντάνια και να μην ανέβηκαν στα τραπέζια να χορέψουν αλλά σε πληροφορώ ότι φύγανε τελευταίες από το μαγαζί. Τώρα που το σκέφτομαι, μπορεί να περίμεναν να ξεκινήσει το πρώτο πρωινό δρομολόγιο του ΚΤΕΛ για να επιστρέψουν πίσω. Εκτός και αν περίμεναν να ξεκινήσει η λειτουργία. Δεν εξηγείται το ξενύχτι τους διαφορετικά. Πάντως εγώ πολύ τις χάρηκα διότι ήταν κυρίες με τα όλα τους και είχαν και μεγαλύτερες αντοχές από εμένα!

Επίσης, άλλοι φρόντιζαν για τα PR τους από την πίστα. Και πολύ σωστή επιλογή θα έλεγα, μιας και όλα τα βλέμματα είναι στραμμένα στην πίστα. Είχαμε που λετε 2 κοριτσάκια με τα μίνι τους να μην έχουν βάλει κώλο κάτω. Εκεί, στην γωνίτσα της πίστας, μπροστά από το τραπέζι τους κουνιόντουσαν σε όποιο ρυθμό και αν ακουγόταν. Μάλιστα ο τραγουδιστής έφτασε σε σημείο να σχολιάσει πως οι κοπέλες δεν αποτελούν μέρος του χορευτικού αλλά ότι είναι πελάτισσες του μαγαζιού! Έτσι για να μην μπερδευόμαστε κιόλας και νομίζουμε ότι το μαγαζί έχει και κέρδος από την όλη υπόθεση. Ελπίζω να έπιασε τόπο το κούνημά τους πάντως γιατί ειλικρινά κουράστηκα και μόνο που έβλεπα.

Για το τέλος, σας έχω το καλύτερο. Καλύτερα να φοράς pumpers. Διότι για ένα ολόκληρο μαγαζί με έναν τεράστιο χώρο και τεράστια χωρητικότητα, θεώρησαν σωστό πως 5 τουαλέτες γυναικείες είναι αρκετές. Αν λοιπόν πας κατά εκεί, κρατήσου να πας τουαλέτα όταν όλο το μαγαζί θα έχει ανέβει στην πίστα για να χορέψει. Είναι πιο πιθανό να μην βρεις κόσμο στην ουρά και να τις πετύχεις και πεντακάθαρες. Διαφορετικά θα την πατήσεις σαν εμένα που είπα ότι πάω τουαλέτα όταν όλοι είχαν σταματήσει να χορεύουν και γύρισα μετά από μισή ώρα. Άσε που κόντεψα να τα κάνω επάνω μου. Επίσης έχω να πω ότι εμείς οι γυναίκες τελικά είμαστε νούμερα!! Έβλεπες τους άντρες ήρεμους, να περιμένουν και εμείς βγάζαμε νύχια. Γιατί η τάδε έσπρωξε, γιατί η άλλη προσπέρασε και χώθηκε μπροστά, γιατί αργούνε τόσο μέσα και δεν προχωράει γρήγορα η σειρά μας. Μια γκρίνια ατελείωτη. Άσε δε που όρμηξαν μέχρι και στις αναπηρικές τουαλέτες αλλά και τις αντρικές για να κατουρήσουν μιας και δεν άντεχαν να περιμένουν. Σιγά Μανδααααμμ!! Με πατάαααςς!!! Μεγαλύτερη ντροπή για το ότι είμαι γυναίκα δεν έχω ξανανιώσει.

Και κάπως έτσι έληξε αυτή η καταπληκτική βραδιά με όλα όσα σας ανέφερα τα όμορφα. Έτσι όπως τα σκέφτομαι όλα μαζί τελικά δεν υπάρχει μεγαλύτερη επιχείρηση από τα μπουζούκια. Επιχείρηση από όλες τις απόψεις. Και όσο για την κρίση υπάρχει. Σκεφτείτε πως εγώ έβγαλα την βραδυά με 15 ευρώ. Να 'ναι καλά η παρέα που τσόνταρε για την πάρτη μου.

Σας φιλώ γλυκά!