Αρκεί να υπήρχες...

"...αρκεί να άκουγα ξανά και ξανά αυτή την σιδερένια πόρτα να ανοιγοκλείνει και πάλι όπως τότε."

17 Μαρτίου 2010,  ώρα 12.30πμ

Ξημερώματα μιας νέας ημέρας και εσύ είχες ήδη πάρει τον δρόμο που επέλεξες. Εμείς απλά δεν ξέραμε πως η ημέρα που ξημερώνει θα είναι διαφορετική και θα αλλάξει όλες τις επόμενες ημέρες που θα ακολουθήσουν. Κανείς δεν μας ειδοποίησε, κανένας δεν χτύπησε την πόρτα μας και ας έμενες μόλις δύο ορόφους μακριά από εμάς. Ήξεραν την ίδια στιγμή για εσένα και μας άφησαν να κοιμόμαστε ήρεμοι και ξέγνοιαστοι. Κανείς μας δεν το περίμενε. Κάπως έτσι δεν γίνεται όμως? Κάπως έτσι δεν τα θεωρούμε όλα δεδομένα στην ζωή μας? Έτσι είχαμε και εσένα, κατά κάποιο τρόπο δεδομένο στην ζωή μας, πως πάντα θα βρίσκεσαι εκεί κοντά μας, δύο ορόφους μακριά, εκεί στο διαμέρισμα του ισογείου με την μεγάλη αυλή και την πάντα κλειστή σιδερένια πόρτα. Εκείνη την πόρτα με τον διαπεραστικό ήχο που πάντα πρόδιδε το πότε κάποιος γυρνάει και πότε φεύγει από το σπίτι σου. Και όταν αυτός ο ήχος της σιδερένιας πόρτας συνοδευόταν από τον ήχο του βήχα σου, τον ξερό βήχα που είχες για χρόνια, αυτόν που σε θυμάμαι από μικρή, τότε ξέραμε πως αυτός που περνούσε την πόρτα ήσουν εσύ. 

Δύο ορόφους μακριά από εμάς και εκείνο το βράδυ ήξεραν, ήξεραν πως το σώμα σου δεν ξάπλωσε όπως κάθε βράδυ στο δικό σου κρεβάτι, μα σε έναν παγερό θάλαμο ενός νοσοκομείου.

Και έτσι ξεκίνησε η ημέρα αυτή, χωρίς εσένα. Μα στα δικά μας μάτια και στην άγνοια της απουσίας σου η ημέρα αυτή θύμιζε όλες τις άλλες. Όλοι πήγαμε στις δουλειές μας, στα καθημερινά καθήκοντά μας, στα πόστα μας. Όλοι εκτός από εσένα. Εσύ ήδη βρισκόσουν στο νέο σου «πόστο»,  εκεί που κανείς δεν μπορούσε να σε πλησιάσει για να σε συναντήσει παρά μόνο με τον νου του. Στο μόλις μερικών ημερών καινούργιο μου πόστο βρισκόμουν και εγώ, σε μια εταιρεία σχετικά κοντά στο σπίτι μου. Το κινητό μου στο αθόρυβο και μέσα στην τσάντα μου γιατί βλέπεις δεν ήθελα σαν νέα υπάλληλος να δίνω αφορμές για σχόλια, παρατηρήσεις και κουτσομπολιά. Τα είχα όλα τόσο δεδομένα που είχα αμελήσει να δώσω το νούμερο της εταιρείας στους δικούς μου για περίπτωση ανάγκης. Δεν περίμενα πως τέτοια στιγμή ανάγκης θα ερχόταν τόσο γρήγορα, που να το φανταζόμουν...

Μεσημέριασε, 12 ώρες σχεδόν μετά το ταξίδι που είχες κινήσει. Το κινητό μου μέσα στην τσάντα χτυπούσε σαν τρελό όμως εγώ...εγώ εργαζόμουν σε μια απέραντη ηρεμία. Καμία ανησυχία μέσα μου, γύρω μου. Μα το κινητό χτυπούσε σαν τρελό. Δεν μπορούσαν να επικοινωνήσουν μαζί μου. Τότε ήταν που η κοπέλα από την είσοδο με ενημέρωσε πως πρέπει να κατέβω στο σαλόνι γιατί με περιμένει η μητέρα μου. Ξαφνιάστηκα. Σε όλη την διαδρομή πίστευα πως απλά θα είχε ξεχάσει τα κλειδιά της ή ότι κάτι άλλο θα θυμήθηκε να μου πει, τελείως ασήμαντο, και ετοιμαζόμουν να την κατσαδιάσω. Καθώς κατέβαινα  ένα ένα τα σκαλιά ο απέραντος χώρος του ισογείου απλωνόταν  μπροστά στα μάτια μου. Στεκόταν στο βάθος, εκεί που μόλις την διέκριναν τα μάτια μου. Στεκόταν όρθια και κοιτούσε προς το μέρος μου. Η φιγούρα της με πάγωσε. Φορούσε μαύρα ρούχα και έμοιαζε κλαμένη, τουλάχιστον έτσι μου έμοιαζε, κλαμένη. Σταμάτησα στα σκαλιά να πάρω ανάσα και δίσταζα να προχωρήσω. Κάτι κρατούσε τα πόδια μου καρφωμένα στα σκαλιά. Ίσως το ότι ήξερα πλέον πως στο τέλος της διαδρομής μου με περίμενε κάτι άσχημο, κάτι που θα έκοβε τα πόδια μου από την γη. Σκέφτηκα τον πατέρα μου, την αδερφή μου, τους πάντες...τους πάντες εκτός από εσένα. Πήρα βαθιά ανάσα και την πλησίασα διστακτικά, τρομαγμένα... στεκόμουν μπροστά της και δεν μπορούσα να αρθρώσω λέξη. Περίμενα απλά να μου πει, περίμενα απλά να μου πει και να καταρρεύσω. Και έτσι έγινε, μου είπε για εσένα και κατέρρευσα ολοκληρωτικά.

Αυτή η ημέρα, αυτές οι στιγμές που ακολούθησαν θα μου μείνουν χαραγμένες στο μυαλό μου για πάντα. Αυτή η διαφορετική ημέρα που έφερε τα πάνω κάτω όχι μόνο στην οικογένειά μας αλλά και μέσα μου. Κάθε φορά που σε θυμάμαι οι εικόνες περνάνε σαν ταινία από μπροστά μου. Εσένα να προχωράς στον διάδρομο και να κλείνεις την σιδερένια πόρτα πίσω σου, εσένα να με συναντάς στον δρόμο με το αμάξι σου και να με χαιρετάς, εσένα στο φέρετρο ανάμεσα στα λουλούδια, εσένα στην ασημένια κορνίζα στο μαρμάρινο μνήμα σου, με το γνωστό χαμόγελό σου παντοτινά αποτυπωμένο, για να μην ξεχνάμε. Περάσανε 3 χρόνια και όμως ακόμα δεν το δέχεται το μυαλό μου πως επέλεξες να φύγεις τόσο γρήγορα. Και τα ερωτήματα ακόμα υπάρχουν μέσα μου. Γιατί δεν μας μίλησες ποτέ? Γιατί δεν ξαλάφρωσες την ψυχή σου μιλώντας μας? Θεέ μου πόσα είχες μαζέψει και τα έκρυβες καλά πίσω από το γκρι σου μουστάκι που χαμογελούσε και αυτό μαζί με εσένα κάθε φορά που μας αντίκριζες... 

Μία φορά σε συνάντησα στα όνειρά μου. Χτύπησες την πόρτα του σπιτιού μας και σου άνοιξα. Μου χαμογελούσες ξανά με τον ίδιο τρόπο πίσω από το γκρι σου μουστάκι. Ήσουν τόσο όμορφος και λαμπερός και μου έλεγες να μην ανησυχώ, πως είσαι καλά. Ξύπνησα και νόμιζα πως ήταν αλήθεια. Όμως προσγειώθηκα ξανά στην πραγματικότητα και τα δάκρυα ξεχείλισαν από τα μάτια μου. 

Μακάρι να μας βλέπεις και να μας χαμογελάς όπως έκανες πάντα. Να ξέρεις όμως ότι εμείς χάσαμε λίγο από το χαμόγελό μας μαζί με εσένα. Το πήρες και αυτό κοντά σου. Και μας λείπεις τόσο μα τόσο πολύ... Και κάτι τέτοιες μέρες που η εικόνα σου ζωντανεύει ξανά είναι που σφίγγεται η καρδιά μας περισσότερο..

Σε ήθελα κοντά μου, είχαμε τόσα πολλά να ζήσουμε ακόμα. Ας υπήρχες και ας κρατούσες τις αποστάσεις σου δύο ορόφους κάτω από το σπίτι μας. Αρκεί να υπήρχες...αρκεί να άκουγα ξανά και ξανά αυτή την σιδερένια πόρτα, που από τότε έχει σιωπήσει για πάντα, να ανοιγοκλείνει και πάλι. 

Για όσο ζω θα είσαι ο θείος που αγάπησα πολύ μα έχασα νωρίς...

** Τίποτα και κανένας δεν είναι δεδομένο στην ζωή μας. Να εκτιμάμε και να αγαπάμε όλα όσα έχουμε σήμερα και να μην διστάζουμε να εκφράσουμε όλα όσα νιώθουμε μέσα μας. Γιατί αύριο ίσως είναι αργά, γιατί ίσως το αύριο που θα έρθει να διαφέρει από το χθες που πέρασε...

Συγνώμη αν σας ψυχοπλάκωσα αλλά είναι ένα κομμάτι της ζωής μου που δεν μπορούσε να λείπει από αυτό το μπλογκ.

Σας φιλώ γλυκά