Ο
δρόμος έφτασε στο τέρμα του,
το τέρμα που ο ίδιος είχε ορίσει. Ένα τέρμα που κάποτε σήμαινε την αρχή. Εκεί
που είχαν εξομολογηθεί τον έρωτά τους εκείνο το δειλινό έχοντας μοναδικό τους
μάρτυρα τον ουρανό, την θάλασσα και την αγάπη τους.
«Θα σε αγαπάω για
πάντα».
Κατέβηκε από το αμάξι και πλησίασε. Στάθηκε στο ίδιο ακριβώς σημείο,
δίπλα στον γκρεμό. Κοίταξε ακόμα μια φορά την θάλασσα με τέτοιο τρόπο λες και
έψαχνε να δει αν βρίσκεται ακόμα στην θέση της. Εκεί ήταν, ναι, τον καλωσόριζε με την
ίδια μανία χτυπώντας τα χέρια της στα βράχια. Θρηνούσε θαρρείς και εκείνη μαζί
του. Ανάσανε.
Τέτοια εποχή την είχε γνωρίσει. Τέτοια θλιβερή εποχή είχε
σταθεί μπροστά του σαν ηλιαχτίδα που ζέστανε με μιάς τα βάθη της ψυχής του στο
καταχείμωνο. Τον κοιτούσε με εκείνα τα γλυκά, μελένια της μάτια, αχ αυτά τα
μάτια, που πρόσδιδαν πάντα μία νοσταλγία για
την κοριτσίστικη αθωότητα που έκρυβε μέσα της. Του έγνεφε με λάγνο τρόπο να
την κάνει παντοτινά δικιά του. Πλησίασε ακόμα πιο κοντά στην άκρη του γκρεμού.
Φλέρταρε με το απόλυτο κενό όπως είχε φλερτάρει με τον απόλυτο έρωτα,
απροκάλυπτα, μα δεν τον τρόμαζε πλέον τίποτα, γιατί ο μοναδικός του τρόμος είχε
ήδη γίνει πραγματικότητα. Την είχε χάσει για πάντα.
Μέσα του ένα αερόστατο φούσκωνε με γοργούς ρυθμούς από σκέψεις για
να τον ταξιδέψει ξανά στις 5 ηπείρους του κορμιού της. Σε ένα κορμί, αχ αυτό το
κορμί, που πάντα του άρεσε να χάνεται. Έκλεισε τα μάτια του κοιτώντας προς τον
ουρανό και έσφιξε τις γροθιές του δυνατά. Την ένιωθε ακόμα ζεστή επάνω του και
αυτό τον πονούσε, ναι τον πονούσε δυνατά, και αυτός ο πόνος είχε έρθει και είχε
φωλιάσει για τα καλά μέσα του, απρόσκλητος, σύμμαχος πόνος στην κάθε του πνοή.
Τα πόδια του σχεδόν βρίσκονταν στον αέρα μα δεν ένιωθε τίποτα πια. Άνοιξε τα
μάτια του και εστίασε ακόμα μια φορά στην θάλασσα, αχ αυτή η θάλασσα, που
ζήλεψε θαρρείς και έκλεψε μακριά του ότι πολυτιμότερο είχε.
«Δεν σε φοβάμαι
γιατί μέσα σου βρίσκεται η αγάπη μου».
Εκείνη αγρίεψε
περισσότερο μα εκείνος διέκρινε μόνο την γαλήνη. Μέσα από την αλισάχνη της έβλεπε εκείνη, την αγάπη
του, με τα μακριά ξανθά μαλλιά της, αχ αυτά τα μαλλιά, να αιωρούνται στα κύματα και να παίζουν με
τα δελφίνια. Του έγνεφε, ναι του έγνεφε, με τον ίδιο λάγνο τρόπο για να την
κάνει ακόμα μια φορά δικιά του. Άπλωσε το χέρι του όπως το άπλωνε πάντα για να
την αγκαλιάσει και μισόκλεισε τα μάτια.
«Έρχομαι αγάπη μου».
Την έφτασε, ναι την έφτασε, όσο πιο
γρήγορα γινόταν, στο πιο σύντομο και λυτρωτικό ταξίδι της ζωής του, και την
αγκάλιασε σφιχτά με τα δυο του χέρια. Είχε γίνει ένα με εκείνη για μία ακόμα
τελευταία, παντοτινή φορά. Η θάλασσα άπλωσε το πέπλο της και τους σκέπασε για
να τους κρατήσει για πάντα μαζί, όπως της είχε υποσχεθεί, στο ίδιο σημείο, την
ίδια εποχή, και ύστερα...
Ύστερα ημέρεψε, γαλήνεψε, γιατί μέσα της έκρυβε όλη
την αγάπη του κόσμου που κατέφτασε έπειτα από ένα ταξίδι σύντομο, λυτρωτικό,
παντοτινό. Ένα ταξίδι δίχως τέλος.
*
*
*
Κάθε φορά οι συμμετοχές πρέπει να βασίζονται σε 5 συγκεκριμένες προκαθορισμένες λέξεις. Αυτή την φορά λοιπόν η ιστορία μου έπρεπε να βασιστεί στις λέξεις δρόμος, εποχή, νοσταλγία και αλισάχνη. Ειδικά η λέξη αλισάχνη δυσκόλεψε αρκετά αλλά πιστεύω της έδωσα μια αξιοπρεπή θέση στην ιστορία μου.
Ευχαριστώ την
Φλώρα που διοργανώνει πολύ όμορφα αυτό το παιχνίδι με τις λέξεις και την
συγχαίρω που μέσα από το blog της μας δίνει την δυνατότητα να δημιουργήσουμε.
Επίσης να πω τα συγχαρητήριά μου ακόμα μια φορά στις 3 συμμετοχές που διακρίθηκαν
αλλά και στα υπόλοιπα 19 παιδιά που έλαβαν μέρος. Προσωπικά δυσκολεύτηκα πολύ
να ξεχωρίσω τις 3 ιστορίες που έπρεπε να ψηφίσω γιατί όλες είχαν κάτι το όμορφο
και ξεχωριστό.
Σε λίγες μέρες θα
δοθούν οι νέες λέξεις και ελπίζω να αποτελέσουν έμπνευση για να συμμετάσχω
ξανά!
Σας φιλώ γλυκά!
