Έχω λοιπόν πάνω απο δύο τρείς μέρες που το ηφαίστειο που κοιμάται μέσα μου ξύπνησε και βράζει για ακόμα μια φορά. Τρομάζω στην ιδέα του τί μπορεί να σαρώσει στο πέρασμά του όταν έρθει εκείνη η μεγάλη στιγμη και γίνει το μεγάλο μπαμ. Γιατί σίγουρα θα έρθει αυτή η στιγμή. Το να στραφεί προς εκεί που πρέπει πιστέψτε με θα το χαρώ ιδιαιτέρως. Όμως τρομάζω μην στραφεί εναντίον ανθρώπων και καταστάσεων που απλά δεν τους αξίζει να το βιώσουν αυτό απο εμένα. Τρομάζω μην δεν καταφέρω ταυτόχρονα να τους προφυλάξω απο εμένα, απο όλη αυτή την επικίνδυνη μάζα που κρύβω μέσα μου, και τους χάσω οριστικά.
Τις προάλλες μου είχε ζητηθεί να αναφέρω 7 στοιχεία του χαρακτήρα μου (μπορείτε να δείτε την σχετική ανάρτηση εδώ). Προσπάθησα να περιοριστώ σε αυτό τον αριθμό διότι πολύ απλά τόσα ζητήθηκαν. Στην ουσία γνωρίζω πως όλο αυτό το μεγαλείο του εαυτού μου δεν δημιουργήθηκε μόνο απο 7 στοιχεία (εδώ χασκογελάω). Ένα όμως απο αυτά που ανέφερα και στην ανάρτηση ήταν το θέμα με τα νεύρα μου. Που ενώ προσπαθώ πολύ να είμαι ήρεμη και να αντιμετωπίζω την κάθε κατάσταση με ηρεμία, στο τέλος καταλήγω να ωρύομαι και να χτυπιέμαι σαν το χταποδάκι στο βράχο,να με ακούει όλη η πολυκατοικία και η γειτονιά μαζί. Το πώς έχω φτάσει στο σημείο η φωνή μου να κατεβάζει τέτοιες κορόνες απορώ και εγώ με τον εαυτό μου. Σίγουρα το ίδιο θα είχαν απορήσει και όσοι με άκουσαν για πρώτη φορά, διότι στην ουσία η εμφάνισή μου και ο τρόπος ο νωχελικός που μιλάω και συμπεριφέρομαι όταν βρίσκομαι σε νορμαλ διάθεση δεν φανερώνει καν αυτόν τον τρελό με την αγριοφωνάρα (και το πριόνι) που παραμονεύει. Ίσως τελικά στην προηγούμενη ζωή μου να ήμουν υψίφωνος στις όπερες. Τέτοια καλλιτεχνική φύση, τέτοια αύρα και όμως με τόση ένταση φωνής μόνο αυτό μπορώ να σκεφτώ. Εκτός και αν πουλούσα ψάρια σαν την Βουγιουκλάκη στην ιχθυόσκαλα (με όχι τοσο χαριτωμένη φωνή φυσικά) και ταυτόχρονα ερωτευόμουν την θάλασσα και έκανα όνειρα για μια ζωή με κορδελίτσες, φρούφρού και αρώματα. Δεν εξηγείται διαφορετικά σας λέω!!
Σήμερα λοιπόν, τρίτη μέρα νεύρων και γενικού σπασίματος, με φάτσα ξυπνήματος λες και έφαγα εκατό μπουνίδια εχθές βράδυ και έχουν στραβώσει τα πάντα, στρογγυλοκάθησα ακόμα μια φορά στον υπολογιστή μου μπας και καταφέρω να βρώ την χαμένη μου ηρεμία και αρχίσω να αναπνέω κανονικά επιτέλους. Έφτιαξα και ενα φασκομηλάκι ακόμα με μπόλικο μέλι που λενε οτι μέσα σε όλα έχει και σπασμολυτική δράση (το έχω τσακίσει αυτό το φασκόμηλο αυτές τις μέρες, και απορώ τελικά μήπως αυτό κάνει την ζημιά, μήπως σαν ανάποδος χρόνος που είμαι λειτουργεί ανάποδα σε εμένα, αντι να με χαλαρώνει να με τσιτώνει). Εκεί λοιπόν που αρχίζω να ηρεμώ, ακούω το τηλέφωνο να χτυπάει και φυσικά ποιός άλλος, απο την αδερφή μου, η οποία έχει εντοπίσει οτι δεν είμαι στα καλά μου τελευταία και μου κάνει εκατό εκνευριστικά τηλέφωνα την ημέρα ρωτώντας αν είμαι καλά. Και να θέλω να είμαι καλά στο τέλος δεν θα είμαι μιάς και θα έχει φροντίσει στο εκατοστό πρώτο χτύπημα του τηλεφώνου τα νεύρα μου να γίνουν ακόμα μια φορά τσατάλια.
Στο δεύτερο τηλεφώνημα για την σημερινή ημέρα (που πιστεύω οτι ήταν και το τελευταίο) και αφού ήδη άρχισα να φορτώνω πάλι, ακολουθεί η εξής συζήτηση..
-Πως είσαι?? Τί κάνεις???
-Καλά σου είπα είμαι..πριν..χμμ...μισή ώρα.. Να σε ρωτήσω, εσύ δεν έχεις δουλειά σήμερα?
- αχαχαχα έχω έχω... απλά πήρα να σου πω..
(ωχ σκέφτομαι..κάτι έρχεται το νιώθω..κρατήσου)
-..μηπως να στείλεις ενα email σε αυτούς που σε έστειλα για το interview?
(αυτό ηταν..άρχισα ήδη να φορτώνω)
-Να τους λέω τί δηλαδή??
-Να τους ρωτήσεις αν η θέση καλύφθηκε και αν όχι να σου πούνε πότε να πας απο εκεί για το δεύτερο ραντεβού. Πρέπει να δείξεις οτι ενδιαφέρεσαι για την θέση αυτή. Αν δεν το γράψεις εσύ θα το γράψω εγω εκ μέρους σου, κανονίσου..
(αρχίσαμε και τις απειλές)
Αυτό ήταν, άρχισα να φορτώνω, άρχισα να φωνάζω σε σημείο που την έκανα να μην ξέρει τι να πει. Διότι αν απεχθάνομαι κάτι περισσότερο απο όλα είναι να μου επιβάλλουν την άποψή τους και να πρέπει να υπακούσω σαν στρατιωτάκι λές και δεν έχω δικιά μου κρίση, λες και δεν έχω δικά μου θέλω και δικά μου όρια. Όπως καταλαβαίνετε την έκλεισα κακήν κακώς, και καθώς έβραζα σαν χύτρα ταχύτητος ακολούθησε τηλέφωνο στον "πάντα δίπλα μου" άνθρωπο που ακούει τα απίστευτα κάθε φορά (συγνώμη αγάπη μου δεν το θέλω, ειλικρινά, εγώ ήρεμη θέλω να είμαι, στο ορκίζομαι). Αφού εξήγησα τι συμβαίνει φυσικά σε έντονους τόνους και αφού άκουσα και την δικιά του άποψη άρχισα να χώνω περισσότερο για το κωλοσύστημα που ζούμε, με την ανεργία και τον κάθε μαλάκα εργοδότη που νομίζει οτι μπορεί να τα ισοπεδώνει όλα στο όνομα μιας κρίσης και μιας αυξημένης ανεργίας, που στην ουσία ο ίδιος ευθύνεται. Μετά ακολούθησε τηλέφωνο στην μάνα μου, όπου τα είπα και εκεί ενα χεράκι και στο τέλος στην κολλητή μου που φυσικά πέρα απο το ότι ήθελα να ακούσω τι κάνει, τα είπα και εκεί ενα χεράκι.. κάπως ηρέμησα, δεν μπορώ να πω. Αλλά νομίζατε οτι θα μου γλυτώσετε?Είστε γελασμένοι!!
Η σειρά σας λοιπόν
Όχι δεν νιώθω καλά για το κωλοemail που ξαφνικά νιώθω αναγκασμένη οτι πρέπει να στείλω επειδή πολύ απλά εκείνοι αδιαφορούν και είναι απαίδευτοι και απολίτιστοι παντελώς. Διότι θα θυμάστε κατά ποιό τρόπο και υπό ποιές συνθήκες έγινε το συγκεκριμένο interview (αν όχι μπορείτε να δείτε εδώ).
"Να δείξεις ενδιαφέρον οτι νοιάζεσαι για αυτή την θέση" μου είπε η αδερφούλα μου. Και εντάξει άντε να το δεχτώ οτι πρέπει να δείξω ενδιαφέρον, το δικό τους ενδιαφέρον να καλύψουν μια θέση άμεσα που είναι? Δηλαδή επειδή είμαι άνεργη και εχω ανάγκη ακόμα και να ξεβουλώσω χέστρες αν χρειαστεί για έναν ψωρομισθό ωστε να μπορώ να συνεχίσω να ονειρεύομαι έστω και αν αυτό το όνειρο αφορά ενα γεύμα σε εστιατόριο, αυτο σημαίνει οτι πρέπει να ματώσω και να σκύψω και να γλύψω το πάτωμά τους για να με προσλάβουν? Και απο την στιγμή που σε ενημερώνουν οτι θα επικοινωνήσουν εκείνοι για το επόμενο ραντεβού, γιατί δηλαδή πρέπει να τρέξω να υπενθυμίσω οτι πέρασαν δυο εβδομάδες και δεν ενημέρωσες? Και στην τελική, αξίζει να φτάνεις σε αυτό το σημείο για μια εταιρεία που μέχρι τωρα δεν έδειξε και το καλύτερο προφίλ της απέναντι στον υποψήφιο εργαζόμενο και μάλιστα για ένα αντικείμενο εργασίας που ειναι by far έξω απο τις γνώσεις σου και που θα πρέπει να σκιστείς και τρείς φορές περισσότερο για να μπορέσεις να το εξασκήσεις? Να ήταν μια πρόταση απο τον μεγαλύτερο Οικο μόδας να πω ναι κουκλίτσα μου, ετοιμάσου να φιλήσεις κατουρημένες ποδιές και να βγάλεις σε φόρα ότι γνώση και εμπειρία έχεις για να κρατηθείς με νύχια και με δόντια σε αυτό και ας σε κλωτσάνε κάθε μέρα, διότι στην τελική αυτό ήταν και το όνειρό σου!! Έτσι ναι, να πώ οτι αξίζει!!
Αλλα κύριε τάδε απο τον χώρο τάδε που ούτε καν σε γνωρίζω και ουτε καν γνωρίζω τι ακριβώς τελικά περιμένεις απο εμένα, που μου φέρεσαι έτσι πούστικα πριν καν με βάλεις στον χώρο σου, δώσε μου έναν καλό λόγο γιατί πρέπει να σκιστώ για την πάρτη σου, γιατί πρέπει να εμπλουτίσω το μυαλό μου με γνώσεις και αντικείμενο που ίσως δεν θα μου χρειαστούν και ποτέ ξανα για να θεωρούμε παραγωγική κατα εσέ και σωστή επιλογή σου?. Για τα 600 ευρώ που μου μόστραρες και μου είπες οτι δεν είναι και αρκετά? Δώσε μου ΕΝΑΝ καλό λόγο και πίστεψέ με τότε ναι, θα κάνω τα πάντα για να επιτύχω. Και μάθε στην τελική πως όταν ένας υποψήφιος εργαζόμενος περνάει απο interview ταυτόχρονα περνάς και εσύ και η εταιρεία σου. Και αν εκείνος πρέπει να δείξει σωστά δείγματα ότι αξίζει να τον προσλάβετε, τότε πρέπει να δείξεις και εσύ σωστά δείγματα οτι αξίζει να εργαστεί για εσένα. Γιατί αν δεν το έχεις καταλάβει, όταν δεν είσαι σωστός εσύ μία φορά τότε δεν θα είναι και υπάλληλοί σου. Και αν εσύ του περνάς το τρυπάκι πως θα πρέπει να τρέξει επειδή είναι άνεργος και χρειάζεται λεφτά, τοτε στο τέλος αυτός θα ασχοληθεί μόνο με τον μισθό και τίποτα παραπέρα, διότι πολύ απλά δεν θα σε γουστάρει, ούτε εσένα και τα ξινισμένα σου μούτρα, ούτε το αντικείμενο που του έδωσες, ούτε τον χώρο που κυκλοφορείς και αναπνέεις, ούτε τον μισθό που ίσως και να του καθυστερείς διότι είσαι άνθρωπος απαίδευτος. Και αν για εσένα το οτι δεν εμφανίστηκα στο δύωρο που μου έδωσες διορία για το interview σημαίνει οτι απλά δεν δείχνω μεγάλο ενδιαφέρον για την θέση αυτή, τότε ας μην κανόνιζες καν τα interview, ας ανακοίνωνες αγώνα δρόμου στο γραφείο σου με έπαθλο το να προσλάβεις αυτόν που θα φτάσει πρώτος και καταιδρωμένος, καταματωμένος στον τερματισμό. Απλά τα πράγματα.
Σας πληροφορώ οτι το κωλοemail θα το στείλω, αλλά θα το στείλω οταν θελήσω εγω και όταν το νιώσω εγώ. Και αυτό μόνο για να ρωτήσω αν καλύφθηκε η θέση και όχι να αναφέρω για το δεύτερο interview που υποσχέθηκαν. Και επειδή έχω φορτώσει πολύ αποφάσισα να το στείλω Παρασκευή απογευματάκι για να μην μπορεί ο κύριος εξυπνάκιας να μου πεί "αφου το θέλετε τόσο ελάτε σε μια ώρα να σας δούμε" λες και μου κάνουν και χάρη. Στην τελική, οτι είναι να γίνει θα γίνει και όταν ζορίζουμε και πολύ τα πράγματα συνήθως δεν γίνεται τίποτα, αυτό ξέρω εγώ. Άντε μου και στο διάολο λοιπόν με το κωλοσύστημά σας. Σας βαρέθηκα. Αν είναι έτσι χίλιες φορές άνεργη!!
Και πάλι συγνώμη αν σας σόκαρα με όσα είπα, ναι δεν είμαι κυρία όλες τις ώρες και ούτε περνάω τον χρόνο μου κάθε μέρα σε έναν ονειρικά πλασμένο κόσμο. Έχω και τις στιγμές που θα σπάσω και θα ξεσπάσω. Διότι πολύ απλά αρκετά ανέχτηκα και για αρκετά κουράστηκα. Έχω μια καλή ψυχή που αξίζει όσο όλο το χρυσάφι του κόσμου, αλλά αυτή η ψυχή συνοδεύεται και απο μια φωνή. Όχι δεν ειμαι ψώνιο και ούτε θα γίνω ποτέ. Απλά έχω αυτογνωσία και όσο ζώ με μαθαίνω και περισσότερο. Αυτή την ψυχή δυστυχώς τελευταία έχω επιτρέψει να μου την μαυρίζουν. Αυτό κάπου πρέπει να σταματήσει.
Σας φιλώ γλυκά, όσο πιο γλυκά γίνεται μετά απο όλα οσα νιώθω. Ένας γάτος χρειάζεται τώρα να μου τριφτεί λιγάκι, να γουργουρίσει και να χαμογελάσω και πάλι..
