Και η ζωή συνεχίζεται, έγραψα στην προηγούμενη ανάρτησή μου..
Η ζωή όμως συνεχίζεται και για ανθρώπους που θεωρώ πως δεν τους αξίζει να ζούν ανάμεσά μας, και ας ακούγεται σκληρό αυτό που λέω, διότι πολύ απλά το μόνο που έχουν στο μυαλό τους είναι το πως θα καταστρέψουν την όμορφη ζωή των συνανθρώπων τους. Όχι αυτός ο κόσμος που ζούμε δεν είναι αγγελικά πλασμένος, με ρόζ συννεφάκια και ουράνια τόξα, ζαχαρωτά και καραμελίτσες. Τριγύρω μας υπάρχει πολύ μαυρίλα και σαπίλα, σε τέτοιο σημείο που πλέον και εγώ η ίδια τρομάζω. Και λέω πλέον και εγώ η ίδια τρομάζω όχι γιατί με θεωρώ σκληρή γυναίκα και αναίσθητη, καμία σχέση με αυτή την προσέγγιση. Ίσα ίσα θεωρώ οτι είμαι ευαίσθητη, ονειροπόλα και αδύναμη σε αρκετά μεγάλο βαθμό. Τρομάζω για εμένα, για τους δικούς μου ανθρώπους, για τα παιδιά που θα μεγαλώσω και θα φέρω να ζήσουν σε αυτόν τον κόσμο.
Θυμάμαι τον εαυτό μου πριν αρκέτα χρόνια, που περπατούσα στους δρόμους και δεν ένιωθα κανέναν απολύτως φόβο, καμία ανησυχία, κανέναν κίνδυνο να καραδοκεί. Δεν ξέρω αν ήμουν εγώ τόσο στην κοσμάρα μου ή όχι, αλλά πάντα ένιωθα ότι όλα είναι υπό έλεγχο, τον δικό μου έλεγχο. Και ίσως έτσι να ήταν διότι ποτέ δεν υπήρξαν περιστατικά να με κάνουν να νιώσω το αντίθετο. Ίσως όμως και να ήμουν απλά τυχερή σε αυτό, τι να πώ!Διότι κρούσματα υπήρχαν και τότε, απλά όχι στον ίδιο βαθμό με σήμερα.
Γυρνούσα τα βράδυα απο την πλατεία της περιοχής μου, εκεί βρισκόταν η διασκέδασή μου κατα κύριο λόγο, και περπατούσα σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Επέλεγα πάντα δρόμους σχετικά φωτεινούς και με μία ελάχιστη κίνηση απο αμάξια (ποτέ απο στενάκια). Όταν άρχισα να εργάζομαι στα 19 μου, επέστρεφα στις 10.00 το βράδυ απο δρόμους που σήμερα ούτε θα σκεφτόμουν να περάσω ακόμα και μέρα. Και όμως ένιωθα ασφαλής κατα κάποιο τρόπο. Σήμερα απο τους ίδιους δρόμους επιλέγω να περάσω με αμάξι.
Στην ουσία άρχισα να φοβάμαι να κυκλοφορήσω τα τελευταία 2-3 χρόνια. Σας πληροφορώ πως όταν συνειδητοποίησα αυτή την φοβία και το μέγεθός της που ήρθε έτσι ξαφνικά να με στοιχειώσει έσπευσα αμέσως να το συζητήσω με φίλους και γνωστούς γιατί μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση!Δεν μπορούσα να φανταστώ , πώς δρόμοι που χιλιοπερπάτησα μικρούλα και τους ήξερα απέξω και ανακατωτά θα με κάνανε σήμερα να μην μπορώ να τους διασχίσω με άνεση και χωρίς παρέα. Μου ήταν αδιανόητο.
Πέρα όμως απο το όλο θέμα του να κυκλοφορήσω έξω, έχω αρχίσει να φοβάμαι και έναν "χώρο" που στην ουσία πάντα θεωρούσα "του χεριού μου", τον κυβερνοχώρο (ναι το ίντερνετ εννοώ και συγκεκριμένα τα τσάτ και τις γνωριμίες μέσω ίντερνετ). Η πρώτη μου επαφή με υπολογιστή ήταν στην πρώτη μου εργασία όπου εκεί αναγκάστηκα να μάθω όχι μόνο πως το χρησιμοποιούν αλλά και πως θα σχεδιάσω για την δουλειά μου, ακόμα και πώς θα τον επισκευάσω όταν πάθαινε μπλακ αουτ και έπρεπε πάση θυσία να τον επαναφέρω και να εργαστώ. Οι ώρες εκεί ατελείωτες και να μην σας τα πολυλογώ, κατέληξα μέσω άλλων υπαλλήλων να "μπώ" στον χώρο των τσατ και των γνωριμιών. Όχι τότε δεν υπήρχαν τα φεισμπουκ και τα χίλια άλλα δυό που μπορείς να δείς και μια φωτογραφία του άλλου. Τότε ήταν το mirc, ένας χώρος που έμπαινες απλά με ενα ψευδώνυμο και μιλούσες με τους υπόλοιπους χρήστες, άγνωστους φυσικά προς εσένα. Μέχρι να γίνουν "γνωστοί" σου.
Δεν έχω παράπονα απο εκείνα τα χρόνια, με το mirc όντως έκανες γνωριμίες, που άλλες κατέληγαν διαρκείας άλλες όχι και πάει λέγοντας.Περιμέναμε πως και πως κάθε φορά τα meeting της παρέας, έτσι τα ονομάζαμε. Αυτό που θέλω όμως να τονίσω είναι την άνεση που είχα εκείνα τα χρόνια στο όλο θέμα γνωριμιών. Ποτέ δεν φοβήθηκα για ένα ραντεβού, αν και πάντα ημουν υποψιασμένη, και ίσως και πάλι να στάθηκα τυχερή που μέσα απο όλες τις γνωριμίες μου δεν έπεσα σε ανώμαλους. Πλέον όμως ακόμα και εγώ έχω μαζευτεί. Εγώ που πριν μερικά χρόνια γνώρισα την Δέσποινα μέσω ιντερνετ, μιλούσα μαζί της επί καθημερινής βάσης και την κατέκρινα που ήταν επιφυλακτική να κάνει γνωριμίες εκτός ιντερνετ, ακόμα και μαζί μου. Περάσανε αν θυμάμαι καλά 2 χρόνια για να την καταφέρω να πάμε για εναν καφέ και μου έκανε τόσο μεγάλη εντύπωση όλο αυτό που ακόμα το θυμάμαι και χαμογελάω. (Δεσποινάκι μου αν με διαβάζεις να ξέρεις μου έλειψες, και εσύ και εκείνα τα χρόνια).
Βλέπω και ακούω δίαφορα για το ιντερνετ, για το φεισμπουκ και άλλους ιστότοπους γνωριμιών και ειλικρινά σηκώνεται η τρίχα μου. Τα πράγματα έχουν ξεφύγει απο τον έλεγχο και πλέον δεν ξέρεις απο πού πρέπει να φυλάγεσαι. Ναι, μέχρι πριν λίγο καιρό έδινα το προσωπικό μου προφίλ άνετα και δεν με απασχολούσε τόσο ποιός θα δεί την φωτογραφία μου και ποιός θα διαβάσει κάτι για την ζωή μου. Εν μέρει, το δεύτερο κομμάτι ακόμα δεν με νοιάζει, μιάς και μέσα απο το μπλόγκ μου μιλάω για την ζωή μου, σε ανθρώπους που επίσης δεν γνωρίζω προσωπικά και ίσως να μην γνωρίσω και ποτέ. Όμως αυτό με τις φωτογραφίες με έχει τρομάξει. Ίσως δεν έχετε διανοηθεί το πόσο εύκολα μπορεί ο άλλος, ο χι ψι ανώμαλος εννοώ, να εντοπίσει φωτογραφία σου, να την αποθηκεύσει και να την χρησιμοποιήσει όπως εκείνος γουστάρει προς όφελός του (ακόμα και να σε κάνει αφίσσα και να την πάιζει για πάρτη σου νυχθημερόν και αυτό πίστεψέ με είναι το λιγότερο σε σχέση με άλλα που μπορεί να κάνει).Δεν θα ξεχάσω το γεγονός πως μία φίλη μου ανακάλυψε μέσω κάποιας φωτογραφίας που έκανε ο γνωστός του γνωστού του παραγνωστού Like οτι ο άνθρωπός της ήταν παντρεμένος και μάλιστα με παιδάκι. Σκεφτείτε κάθε φορά που σας κάνουν Like σε μια δημόσια φωτογραφία, πόσο μακριά μπορεί να ταξιδέψει αυτή και σε πόσα μάτια που ούτε τα γνωρίζετε και θα τα γνωρίσετε ποτέ.
Ακόμα χειρότερο είναι να βλέπω μικρά παιδιά να χρησιμοποιούν το ίντερνετ και όλα αυτα τα μέσα γνωριμιών με την ίδια άνεση και ευκολία που τα χρησιμοποιώ και εγώ, και τρελαίνομαι. Τις προάλλες είδα το ανηψάκι μου απο την επαρχία να γίνεται μέλος σε ενα γκρουπάκι στο φεισμπουκ που αφορά φωτογραφίες απο γυναίκες μεγαλύτερης ηλικίας και σαφώς ακατάλληλες. Βάζω στοίχημα ούτε το όνομα του γκρούπ δεν ξέρει τί σημαίνει (MILFS and COUGARS). Απο την μία θέλησα να πάρω την ξαδέρφη μου να της χτυπήσω ένα καμπανάκι αλλά απο την άλλη θυμήθηκα μια παλιά συζήτησή μας που μου είχε πεί "Να μαθαίνει το παιδί!" . Από τότε το είχα βουλώσει αλλά εξακολουθώ να φρίττω με όσα βλέπουν τα ματάκια μου.
Ο κόσμος μας έχει ασχημύνει πολύ, πάρα πολύ.. και ακόμα και εγώ που κάποτε με λέγανε "πολύ μπροστά" με όλες τις γνωριμίες μου, που δεν μασούσα σε τίποτα, πλέον ναι το ομολογώ πως έχω μασήσει. Είμαι πιο υποψιασμένη απο ποτέ και όχι αυτή την φορά δεν νιώθω να έχω κανέναν έλεγχο. Διότι ξέρω πως όσο έλεγχο και να έχω στην ουσία άλλοι θα βρίσκουν τρόπους να τρυπώνουν. Όσο πιο πολύ εκτίθεμαι τόσο πιο ευάλωτη νιώθω. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να προσπαθώ να μην αφήνω τις πόρτες και τα παράθυρα ορθάνοιχτα. Εννοείται πως σε αυτό το μπλογκ θα συνεχίσω να γράφω με τον ίδιο τρόπο που έγραφα, έχοντας τον ίδιο στόχο, να εκφραστώ δηλαδή για να μην τα κρατάω μέσα μου και μπλοκάρω, αλλά σε όλους τους υπόλοιπους τομείς, είτε αφορά ίντερνετ είτε όχι προτιμώ να πηγαίνω σαν χεσμένη κότα παρά σαν περήφανο παγώνι.
Το νού σας λοιπόν!
