*
*
*
Ούτε που έχει καταλάβει πόση ώρα στέκεται μπροστά στον καθρέφτη της μόνο με τα εσώρουχά της και κοιτάζεται. Ακουμπάει δειλά το σώμα της και απογοητεύεται για την εικόνα που αντικρύζει. Στο μυαλό της λέξεις καρφωμένες που δεν λένε να σιωπήσουν.
"Από το καλοκαίρι μου είπες θα αδυνατίσεις και ακόμα τίποτα. Θέλεις να αρχίσω να ασχολούμαι με ξένους κώλους?"
Θέλει να κλάψει μα δεν μπορεί. Ένα αγρίμι ξυπνάει μέσα της που αρχίζει να γρυλίζει. Μισεί την εικόνα που αντικρύζει και που δεν μπορεί ως δια μαγείας να την αλλάξει μα κυρίως μισεί εκείνον για τα λόγια που της είπε.
"Πώς μπόρεσε να μου μιλήσει έτσι.. Τόσα χρόνια είμαι μαζί του, τόσα χρόνια μοιραζόμαστε τα πάντα, το ίδιο κρεβάτι. Είμαι εκείνη που επέλεξε να είμαι μαζί του.. Γιατί να μην έχει τρόπους να εκφραστεί πιό όμορφα, πιό σωστά..γιατί..γιατί..γιατί.."
Ξέρει οτι καταβάθος έχει αφεθεί αρκετά τελευταία αλλά αυτό ποτέ δεν την εμπόδισε να ζήσει. Η αλήθεια είναι οτι προσπάθησε, προσπάθησε πολύ για να τα καταφέρει αλλά κάτι στην ψυχολογία της την εμπόδιζε. Δεν ένιωθε έτοιμη για να το παλέψει αλλά δεν ένιωθε και ένα τέρας της φύσης για να τρέξει να προλάβει.
"Είσαι μια γυναίκα με τα όλα σου, με όλη την σημασία της λέξεως. Όπως γεμίζει η λέξη γυναίκα το στόμα έτσι γεμίζει και το μάτι όσων σε αντικρύζουν. Μην ανησυχείς κούκλα μου και όταν θα είσαι έτοιμη ψυχολογικά όλα θα γίνουν, θα το δείς. Με το άγχος τίποτα δεν καταφέρνεις"
Η φίλη της.. αυτός ο άνθρωπος που πάντα ήταν δίπλα της να την ηρεμεί και να την συμβουλεύει. Να της απαλύνει τον πόνο κάθε φορά που έσπαγε και έχανε την δύναμή της. Πάντα ήταν πιο αδύναμη απο εκείνη όμως σε κάτι τέτοιες στιγμές ήξερε τι να πεί και να της δώσει δύναμη.
Ντύνεται γοργά και προσπαθεί να διώξει την εικόνα που μόλις αντίκρυσε απο το μυαλό της. Σηκώνει το τηλέφωνο και κανονίζει το καθιερωμένο ραντεβού με την φιλενάδα της. Η υπόθεση σηκώνει καφέ και τσιγάρο και είναι η μοναδική που μπορεί να την κάνει να χαμογελάσει με όλα. Όσο για εκείνον η απόφαση πάρθηκε. Η τιμωρία της απουσίας είναι το λιγότερο που μπορεί να κάνει για να του δείξει πως την πλήγωσε.
*
*
*
Η ανάρτηση αυτή είναι αφιερωμένη στην φίλη μου, που ακόμα μια φορά πληγώθηκε για την εικόνα της και τα κιλά της απο έναν άνθρωπο που κατα την άποψη μου δεν θα έπρεπε να βρίσκεται στην ζωή της. Φυσικά αυτό είναι επιλογή της και εκείνη ξέρει καλύτερα απο όλους το πως νιώθει και ποιός αξίζει ή όχι να είναι δίπλα της. Όσον αφορά τις επιλογές της εγώ πάντα θα είμαι δίπλα της ακόμα και αν θα μου έρχεται κάθε μέρα κλαμμένη.
Πέρα απο την φίλη μου, το θέμα παχυσαρκίας αγγίζει πολλούς απο εμάς. Όλοι λίγο πολύ έχουμε βιώσει σχόλια και κριτική για τα κιλά μας, είτε αυτά είναι λίγα, είτε πολλά. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα για την ψυχολογία ενός ανθρώπου, το να τον κατακρίνουν για την εμφάνισή του. Το θεωρώ απαράδεκτο.
Το να είσαι στα "σωστά" κιλά σου σίγουρα είναι θέμα υγείας και μόνο. Το να θέλουμε λοιπόν να βοηθήσουμε τον άνθρωπό μας στο θέμα υγείας είναι απόλυτα φυσιολογικό. Όμως πρέπει να προσέχουμε λιγάκι στο πώς θα επιλέξουμε να βοηθήσουμε. Λόγια του τύπου "έχεις γίνει φάλαινα, μπουλντόζα και οτιδήποτε άλλο" σίγουρα δεν βοηθάνε, ίσα ίσα τις περισσότερες φορές το κάνουν το όλο θέμα χειρότερο. Βοήθεια δεν σημαίνει κατακραυγή και απόρριψη. Βοήθεια σημαίνει κατανόηση και συμπαράσταση.
"Η ομορφιά κάθε ανθρώπου πηγάζει απο την ψυχή και όχι την εμφάνιση"
