No more taxi please

 Σήμερα θα ξεφύγω λιγάκι απο το σοβαρό mood των αναρτήσεων που έκανα αυτές τις μέρες και θα κάνω μια ακόμα αναδρομή στο παρελθόν μου τότε που είχα χίλιους λόγους να γελάω. Θα σας ταξιδεψω σε εκείνες τις ημέρες που η σχέση μου με τα ταξί ήταν πολύ μα πάρα πολύ στενή, σε καθημερινή σχεδόν βάση (πλούσιους τους έχω κάνει). Τόσο στενή που αν κρατούσα ημερολόγιο κάθε φορά που συνέβαινε κάτι θα μπορούσα να γράψω βιβλίο. Ναι, με έχουν προλάβει σε αυτό, θυμάμαι όταν ένας ταξιτζής έβγαλε σε βιβλίο όλα τα περιστατικά με τους πελάτες του. Δεν θα ήταν όμως ωραίο να γράψει και ένας πελάτης τις δικές του ιστορίες?πιστεύω θα είχε περισσότερες πωλήσεις καθώς ως γνωστόν οι "ταρίφες" έχουν τα θεματάκια τους (αν με διαβάζει κανείς τους να ζητήσω απο τώρα συγνώμη, αλλά οι συνάδελφοί τους δεν παλεύονται).

Δυστυχώς δεν έχω καταγράψει στο μυαλό μου όλα τα περιστατικά που μου έχουν τύχει. Σίγουρα μέσα σε αυτά ήταν η σεξουαλική παρενόχληση με πολύ ιδιαίτερους τρόπους την κάθε φορά. Σε αυτό το σημείο απορώ, το κάνανε σε κάθε πελάτισσά τους άραγε?δηλαδή..ήταν μια διαρκείας ταύλα που ένιωθαν ή απλά τύχαινε πάντα σε εμένα? Θεωρώ πως δεν υπάρχει γυναίκα που να έχει πάρει ταξί και να μην της την έχουν πέσει.Τέλοσπάντων, ανάμεσα σε όλα όσα έχω ζήσει δύο μονάχα περιστατικά μου έχουν μείνει έντονα στο μυαλό μου τα οποία ειλικρινά ήταν και τα πιό εξωφρενικά!!

Περιπτωσάρα ταρίφας Νο.1: ο Ά-γιος
 Πρίν αρκετά χρόνια και όταν ακόμα ζούσε το σκυλάκι μου υπήρχε το γνωστό πρόβλημα στην οικογένεια: όταν κάποιος απο την οικογένεια έπρεπε να πάει ταξίδι κάποιος έπρεπε να μείνει πίσω να το προσέχει. Λογικότατο. Σε μια μεγάλη θρησκευτική γιορτή, αν δεν κάνω λάθος Αγ. Πνεύματος, αποφασίζουν οι δικοί μου να πάνε στο χωριό για το 3μερο. Ο κλήρος έπεσε σε εμένα φυσικά, μιας και η αδερφή μου ήδη συζούσε με τον άντρα της. Μέ ένα σμπάρο όμως δυό τρυγόνια. Μαζί με το σκυλί, μου κλήρωσε και το κατάστημα του πατέρα μου για να πάω να το ανοίξω Σάββατο πρωί να μην μείνει κλειστό. Το χειρότερό μου.

Ξυπνάω λοιπόν μές στην γκρίνια και την μουρμούρα που έπρεπε Σαββατιάτικα να ξυπνήσω απο τα άγρια χαράματα και να πάω και μέχρι την πλατεία να βρώ ταξί για να με πάει στο μαγαζί (εκείνη την περίοδο εργαζόμουν σκληρά, οπότε καταλαβαίνετε το όλο σπάσιμο).Φτάνω στην πιάτσα, παίρνω το ταξάκι και όλα καλά. Μου πιάνει την ψιλοκουβέντα ο τύπος, ένας 50αρης, συνεσταλμένος ανθρωπάκος, όλα καλά, ευγενική εγώ και με χαμόγελο. Που να φανταστώ οτι την kinder έκπληξη μου την κρατούσε για το τέλος!! Φτάνουμε στον προορισμό μας, μην φανταστείτε πολύ μακριά, σε διπλανή περιοχή, και βγάζω να δώσω 5ευρω για την διαδρομή.

Εκεί που κάνει κίνηση να πάρει τα λεφτά, μου πετάει την κουβέντα στην οποία δεν μπορώ να αντισταθώ ποτέ στην ζωή μου. "Χτίζω ένα εκκλησάκι κοντά στο σπίτι μου και αν έχεις την καλοσύνη να αγοράσεις μια λαμπάδα για να βοηθήσεις". Μένω με το στόμα ανοιχτό και μη μπορώντας με τίποτα να αρνηθώ, διότι πάντα σε θέματα θρησκείας λέω απο μέσα μου "απο τον θεό να το βρείς εάν είσαι απατεώνας", βγάζω ένα δεκάευρω και του το δίνω και περιμένω να δώ απο που θα ξεφυτρώσει η λαμπάδα. Κάνει μια έτσι δίπλα απο το κάθισμά του και βγάζει μια λαμπάδα νααααααα μετα συγχωρήσεως!! Σταυροκοπήθηκα νοερά διότι δεν πίστευαν τα μάτια μου πού στο καλό είχε χωρέσει τόσο μεγάλη λαμπάδα!!

Πέρνω την λαμπάδα ελαφρώς νευριασμένη και ενοχλημένη και κατευθύνομαι προς το μαγαζί. Εκτός του ότι ξόδεψα περισσότερα λεφτά απο ότι υπολόγιζα για αυτή την ιστορία, είχα και μια λαμπάδα αμανάτι, ίσα με το μπόι μου, να μην ξέρω τι να την κάνω. Περνάει η ώρα για να κλείσω το μαγαζί και σκέφτομαι να πάω με τα πόδια στην κοντινότερη εκκλησία για να την ανάψω και να την αφήσω εκεί. Έ λέω, καλό θα κάνω, μέρα που είναι σήμερα, χαλάλι. Πάω μέχρι εκεί και η εκκλησία κλειστή, ούτε παραθύρι ανοιχτό για να τρυπώσω. Με πιάνουν ακόμα μια φορά τα νεύρα μου. Αναγκάζομαι με την λαμπάδα στο χέρι, ένα μυθιστόρημα που κουβαλούσα μαζί και μερικά σιντί με μουσική να κάνω σήμα σε ταξί να με πάει σπίτι μου. Τι το ήθελα? Για κακή μου τύχη σταματάει ένα ταξί με οδηγό ένα τεκνό, μπουκιά και συγχώριο!! Ακόμα χειρότερα για εμένα το οτι δεν είχα δεί απο πριν τον οδηγό και άνοιξα να κάτσω μπροστά. Περιττό να σας πώ πώς ήταν να κυκλοφορώ με την λαμπάδα στο χέρι και να κάθομαι σαν την χαμηλοβλεπούσα απο την ντροπή μου στο κάθισμα του συνοδηγού. Είχα αλλάξει χίλια χρώματα!

Όπως ήταν αναμενόμενο, τίποτα δεν προέκυψε με τον ταριφάκο και εγώ εξακολουθούσα να έχω την λαμπάδα και να μην ξέρω τι να την κάνω. Βουτάω το κινητό και καλώ την άμεση δράση, την κολλητή ντέ!! "Φιλενάδα τό και τό, μην γελάς, έχω πρόβλημα. Έχω μια λαμπάδα σπίτι και δεν ξέρω τι να την κάνω, δεν μου πάει η καρδιά να την πετάξω στα σκουπίδια. Την πλήρωσα κιόλας!!" Το ραντεβού κανονίστηκε, θα πηγαίναμε μαζί στην εκκλησία της περιοχής, που γιόρταζε κιόλας και θα την αφήναμε. Έτσι η επιχείρηση λαμπάδα έλαβε τέλος. Ο ταρίφας άκουσε τα μπινελίκια του πάντως και ας ήταν γιορτή, τον έψελνα όλη μέρα. Η κολλητή όταν με είδε με την λαμπαδάρα στον κόρφο μόνο που δεν κατουρήθηκε στα γέλια. Έτσι και τον ξαναπετύχω αυτό τον ταρίφα ούτε τάμα δεν θα τον γλυτώσει!!


Περιπτωσάρα ταρίφας Νο.2: ο Ά-ντρας 
 Που λέτε, σχολάω απο την δουλίτσα μου πτώμα και λέω να μπώ σε ταξάκι να είμαι σπίτι μου σε πέντε λεπτάκια. Όχι τίποτα άλλο είχα και την Μέρκελ να περιμένει μες στην γκρίνια τότε (ναί σε εκείνη την περίοδο αναφέρομαι). Μην το καθυστερούμε λέω, σηκώνω κλασσικά χεράκι και σταματάω ταξάκι. Η διαδρομή γνωστή και καθιερωμένη. Ξέρω μέχρι και την πιό μικρή λακκούβα του δρόμου. Σε αυτές τις περιοχές μεγάλωσα εξάλλου, αλοίμονο αν δεν ήξερα και τους δρόμους.

Μπαίνω μέσα, αυτή την φορά στο πίσω κάθισμα διότι είχα πάρει το μάθημά μου από άλλες φορές, αραδιάζομαι στο δερμάτινο καθισματάκι και σαν κιουρία δίνω τον προορισμό. Ο ταρίφας ένας τύπος 40κάτι, με την αθλητική εκπομπούλα στην διαπασόν και το υφάκι είμαι άντρας που δεν μασάει. Δεν δίνω και πολύ σημασία. Σε κάποιο σημείο της διαδρομής του δίνω οδηγία να κάνει αριστερά. Τι το ήθελα?? Μου ζητάει εξηγήσεις γιατί και ευθεία αν συνεχίζαμε το ίδιο θα ήταν. "Γιατί εκείνο το φανάρι έχει πάντα κίνηση και εγώ δεν έχω περιθώρια να περιμένω, βιάζομαι" είπα με ύφος σοβαρό. Αυτό ήταν.. ποιός είδε τον θεό και δεν τον φοβήθηκε. Ξεδιπλώνει με μιάς όλο του τον ανδρισμό και αρχίζει να μου κατεβάζει καντήλια τύπου "όλες ίδιες είστε, για τα κομμωτήρια ποτέ δεν βιάζεστε", "καλά έλεγα εγώ να μην πάρω γυναίκα πελάτη, τί ήθελα και σε πήρα", "άσε μας κυρά μου που θα μου δώσεις και οδηγίες" και άλλα παρόμοια και χειρότερα. Σε όλη σχεδόν την διαδρομή τσακωνόμασταν, σε σημείο που είχα πονοκεφαλιάσει και του έλεγα να σταματήσει εκεί που είμασταν και να καλέσω την αστυνομία. Ο τύπος όμως σημασία, συνέχιζε και έχωνε χωρίς να κόβει ταχύτητα και η αθλητική εκπομπή στην διαπασόν, ναι με εκείνους τους τύπους που δέχονται τηλέφωνα απο ακροατές και αλληλοχώνουν στην κάθε λέξη. Όπως καταλαβαίνετε την αγαμία του εγώ την πλήρωσα.

Δεν έχω νιώσει χειρότερη αντιμετώπιση απο υποτιθέμενο επαγγελματία, και στο τέλος να πρέπει και να πληρώσω κιόλας. Εννοείται πως πλήρωσα διότι δεν ήθελα με τίποτα να έχω φασαρίες και να φάω και ξύλο, διότι ικανό τον είχα έτσι όπως την είχε δεί. Και ούτε πινακίδες κράτησα διότι εντάξει, μιλάμε για ελληνική δικαιοσύνη τώρα, ποιός θα έκανε τί? Από τότε μου πήρε κάμποσος καιρός να ξαναμπώ σε ταξί, αν και δεν μπόρεσα να ξεκόψω. Διότι όταν δεν έχεις δικό σου αμαξάκι σίγουρα έρχεσαι και στα χέρια τους. Ευτυχώς, τώρα που δεν έχω μία δεν μου περνάνε καν απο το μυαλό μου. Να είναι καλά τα ποδαράκια μου. No more taxi please!