Στην αρχή στάθηκα στην λέξη μαρτύριο... Με μπέρδεψε.. Νόμιζα ότι αυτός ήταν ο πραγματικός τίτλος και οτι δεν θυμόμουν καλά. Αλλά με λίγο διάβασμα στο ίδιο το άρθρο κατάλαβα ότι δεν έκανα εγώ λάθος τον τίτλο. Απλά προσπαθούσαν να περάσουν ένα μήνυμα. Γιατί όμως μαρτύριο η αγάπη? Είναι άραγε μαρτύριο? Ή μήπως γίνεται μαρτύριο όταν παύει να υπάρχει? Όπως και να έχει είμαι αντίθετη με τον χαρακτηρισμό αυτό.
Ας το πάρουμε απο την αρχή όμως και να σας πω την υπόθεση για όσους δεν έχουν ακούσει με λίγα και απλά λογάκια. Η ταινία "Αγάπη" περιγράφει την ζωή ενός ζευγαριού που έζησε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του μαζί παρά χώρια. Δεν τους λείπει τίποτα, έχουν σχεδόν τα πάντα. Όμως, όλο αυτό αλλάζει όταν η γυναίκα δέχεται απανωτά εγκεφαλικά και αρχίζει να χάνει την επαφή με το περιβάλλον. Και έτσι ξεκινάει η μεγάλη προσπάθεια του άντρα της, να μην σταματήσει ούτε λεπτό να την αγαπάει για να την βοηθήσει σε αυτό που βιώνουν και οι δύο. Οι προσπάθειες του όμως δεν είναι στην ουσία να μπορέσει να παρατείνει την ζωή, να κρατήσει όσο περισσότερο στην ζωή αυτό το σώμα δίπλα του, αλλα να μπορέσει να παρατείνει την ζωή σε αυτό που είχαν τόσα χρόνια, την αγάπη και την συντροφικότητα που ένιωθε ο ένας για τον άλλον.
Ναι είναι μια ταινία που με συγκλονίζει, και ναι θα ήθελα να την δώ όσο κουλτουρέ και αν είναι οι διάλογοι και οι σκηνές της (και λέω κουλτουρέ γιατί διαφέρει κατα πολύ απο τις ταινίες που συνηθίζω έως τώρα να βλέπω). Για την ακρίβεια όμως δεν με αγγίζει η ίδια η ταινία αλλά οι αληθινές σχέσεις ζωής. Πάντα παρατηρούσα ηλικιωμένα ζευγάρια να αγκαλιάζονται τρυφερά, να κρατιούνται απο το χέρι και να χαμογελάνε κρυφά σαν μικρά μαθητούδια που μόλις ανακαλύπτουν τον έρωτα. Πώς να μην με συγκινούνε όταν ξέρεις πως οι έρωτες εκείνης της εποχής ξεκινούσαν απο τα νεαρά χρόνια και ίσως ήταν και οι μοναδικοί που βίωσαν ποτέ. Δεν είναι όπως σήμερα που φτάνεις στα 30, στα 40 και νιώθεις οτι έχεις δοθεί σε όλο τον κόσμο..
Με τον ίδιο λοιπόν τρόπο που επιθυμώ να νιώσω το πως είναι να γίνεις μάνα, να έχεις ένα μικρό αγγελούδι στα χέρια σου και να ξέρεις οτι εσύ θα του δώσεις φτερά (ακόμα και αν αυτό με τρομάζει μερικές φορές) με τον ίδιο τρόπο θα ήθελα παρα πολύ να βιώσω αυτό τον έρωτα. Που θα έρθει και θα κρατήσει για μια ζωή. Που σε οποιαδήποτε δυσκολία θα μου κρατάει το χέρι και θα μου θυμίζει οτι δεν έφυγε ούτε λεπτό απο κοντά μου. Δεν χρειάζονται πάντα τα λόγια αλλά ένα βλέμμα, ένα χαμόγελο, ένα χάδι.. αρκεί να γίνεται ακριβώς την σωστή στιγμή. Εκείνη την στιγμή που το αποζητάς και το έχεις ανάγκη.
Έχω ακούσει πάρα πολλές φορές την φράση "θα σε αγαπάω για πάντα" και ίσως άλλες τόσες φορές και περισσότερες να το έχω πεί και εγώ. Ξέρω ότι στην ουσία αυτό που μας κάνει να το λέμε και να το δεχόμαστε τόσο θερμά όταν μας το λένε είναι αυτή ακριβώς η ανάγκη μας, να νιώσουμε ότι βρήκαμε έναν άνθρωπο που θα μας προσφέρει όλο αυτό το όμορφο συναίσθημα όταν πια θα έχουμε γεράσει. Τείνουμε όμως να χάνουμε τον έλεγχο, να μην μπορούμε να ξεχωρίσουμε την αλήθεια και δίνουμε εύκολες υποσχέσεις που στην ουσία εμείς οι ίδιοι φτάνουμε σε σημείο να μην μπορούμε να τηρήσουμε.
Έχουμε χάσει την ουσία των πραγμάτων, έχουμε γίνει εγωιστές και ισχυρογνώμονες, απαιτητικοί στα πάντα και στους πάντες, κουτοπόνηροι. Δεν είμαστε ευγνώμονες για πολλές αξίες γύρω μας και σε αυτό κατα ένα μεγάλο βαθμό ευθύνεται η απίστευτη προσφορά και ζήτηση που βιώνουμε. Στα πάντα.. αναζητάμε ολοένα τα πιο εξελιγμένα μοντέλα.. Σκεφτείτε μόνο πόσο έυκολα αλλάζουμε συντρόφους και κινητά... Μόλις εμφανιστεί στα μάτια μας το πιο εξελιγμένο μοντέλο υπνωτιζόμαστε. Δεν θα σταθώ άλλο στις σημερινές σχέσεις και στην ιστορία της ταινίας όσο βάσιμη και αληθινή εάν είναι.
Θα σας πώ μια δικιά μου αληθινή ιστορία που βιώνω εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Έχω μια θεία στην οικογένεια μας, ηλικιωμένη πλέον. Πρίν αρκετά χρόνια είχε ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα με τον θείο μου, τον άντρα της. Το φταίξιμο δικό του, αποκοιμήθηκε και βγήκε απο τον δρόμο. Η θεία μου κατέληξε σε αναπηρικό καροτσάκι. Όμως, αυτός ο άνθρωπος ακόμα και σήμερα την φροντίζει με απίστευτη θέρμη και κουράγιο. Κάνει τα πάντα απο το να μαγειρέψει μέχρι να την μετακινήσει, να της αλλάξει καθετήρες, να την πλύνει, τα πάντα. Κάθε φορά που τους επισκέπτομαι, τους παρατηρώ και αναλογίζομαι πόση αγάπη να κρύβεται άραγε πίσω απο τις πόρτες του σπιτιού τους. Έχει αφιερώσει και για την ακρίβεια θυσιάσει όλη του την ζωή για εκείνη. Γιατί νέος ήταν, θα μπορούσε να είχε προχωρήσει. Όμως μόνο ένας άνθρωπος που αγαπάει αληθινά μπορεί να δεχτεί την όλη αυτή την κατάσταση με την ίδια άνεση για την υπόλοιπη ζωή του. Πραγματικά τους θαυμάζω..
Όσο στενάχωρο και αμοιβαία ταπεινωτικό είναι να φροντίζεις έναν άνθρωπο που σταδιακά αλλάζει και ειδικά όταν θέλοντας και μή αυτός απομακρύνεται απο κοντά σου, τόσο νιώθω μέσα μου πως αν φτάσω ποτέ σε αυτό το σημείο το μόνο που θα θέλω θα είναι να μου έχει δοθεί η ευκαιρία να μοιραστώ την ζωή μου με κάποιον, σε μια σχέση που δεν θα είναι ανίκητη αλλά ανυπέρβλητη.
Τα παραδείγματα άπειρα γύρω μας. Ξέρω πως αρκετοί απο εσάς τα έχετε βιώσει ή τα βιώνεται ακόμα είτε οι ίδιοι ειτε μέσα απο τους δικούς σας ανθρώπους. Είμαι σίγουρη όμως πως όποιος το υπομένει όλο αυτό στην ουσία το κάνει απο καθαρή αληθινή αγάπη.
Το συμπέρασμά μου ένα. Όταν φτάνουμε σε σημείο να μην μπορούμε να αποφασίσουμε μόνοι μας για την ζωή μας τοτε το μόνο που χρειαζόμαστε είναι να έχουμε δίπλα μας έναν άνθρωπο να αποφασίσει για εμάς. Και να αποφασίσει σωστά, χωρίς να μας βλάψει.
Και μιας και ακούγεται τελευταία η έκφραση "η αγάπη, έρχεται στο τέλος" λόγω της ταινίας της γνωστής σοκολατοβιομηχανίας εγώ θα το αλλάξω λίγο και θα πω "η αγάπη κρίνεται στο τέλος". Όπου λέξη τέλος, βάλτε εσείς όποιο τέλος καταλαβαίνετε..
Σας βάζω και το ομώνυμο τραγουδάκι, έτσι για να μην πέσουμε τελείως. Εύχομαι να σας έρθουν όσα περισσότερα όμορφα θαύματα που θα διαρκέσουν για μια ζωή.
