Μιάς και έρχεται το τέλος του κόσμου λοιπόν (τρομάρα μας), αυτός ο απολογισμός επιβάλλεται να γίνει νωρίτερα. Στην τελική να προλάβω να μου μείνει και κάτι..Και επειδή κάθε χρόνο το περνάω μόνη μου κοιτώντας τα λαμπάκια στο δέντρο φέτος λέω να προσπαθήσω εδώ μαζί σας να εντοπίσω όλα όσα πέρασαν και με σημάδεψαν. Ίσως έτσι το διασκεδάσω και περισσότερο. Να με συγχωρέσετε για την σειρά αλλά ειλικρινά θα τα γράψω όπως θα έρθουν..
Νο.1: Κατάφερα για μία ακόμα φορά στην ζωή μου να φτάσω στο τέλος μια σχέση 4 χρόνων. Ναι ξέρω οτι σε τέτοιες σχέσεις φταίνε και οι δύο, και έτσι είναι, έτσι έγινε. Αλλά μιλάω για εμένα, οπότε ναι, το κατάφερα και αυτό απο την μεριά μου. Άλλα 4 χρόνια λοιπόν που πέρασαν μα προσπέρασαν. Το αρνητικό (ανάμεσα σε πολλά) είναι οτι επί ένα χρόνο (και παραπάνω) τσίτωσαν τα νεύρα μου απίστευτα και έχω γίνει πλέον πολύ ευερέθιστη στο κομμάτι νεύρα. Το θετικό είναι οτι σήμερα έχω συνειδητοποιήσει καλά τα λάθη μου. Με το να αντιμετωπίσω τον εαυτό μου και τα όσα ενιωθα έκανα ένα μεγάλο βήμα μπροστά, τουλάχιστον έτσι θέλω να πιστεύω. Θα μπορούσα απλά να είχα καταρρεύσει (κόντεψα αλλά γλύτωσα) και να μην ήξερα τι μου γίνεται.
Νο.2: Ακόμα ένας χρόνος ανεργίας. Λέω ακόμα διότι δεν είναι καινούργια κατάσταση για εμένα. Το έχω ξαναζήσει παλιότερα. Το αρνητικό είναι οτι αυτή την φορά με λύγισε ψυχολογικά. Ίσως γιατί συνειδητοποίησα πόσο δύσκολο είναι να επανέλθεις στον εργασιακό τομέα με όλη αυτή την κατάσταση. Ίσως επειδή έπαιξε και η ανεργία τον ρόλο της στην καθημερινότητά μου και την έκανε ακόμα δυσκολότερη σε στόχους και σε όνειρα. Το θετικό της υπόθεσης οτι έμαθα να ζώ με τα ελάχιστα και να μην νιώθω οτι πνίγομαι τα βράδυα που ξαπλώνω.Το είχα αυτό παλιότερα και ήταν τρομαχτικό, ξυπνούσα με εφιάλτες και απίστευτο άχγος. Πλέον είμαι αναίσθητη στο κομμάτι αυτό και καταφέρνω να εντοπίζω "ζωή" εκεί που ποτέ δεν θα το φανταζόμουν, στα πιό μικρά και απλοϊκά πράγματα.
Νο.3: Ήρθα πιό κοντά με την κολλητή μου. Κόντευα να την χάσω εξαιτίας των προσωπικών μου και αυτό τελικά θα ήταν ένα ακόμα λάθος της ζωής μου. Το αρνητικό της υπόθεσης ότι τώρα που την χρειάζομαι περισσότερο τις μοναχικές μου στιγμές εκείνη τρέχει με την δικιά της σχέση, οπότε η μοναξιά μου μερικές φορές δεν υποφέρεται. Το θετικό της υπόθεσης οτι αναγνωρίζω το νόημα της πραγματικής φιλίας, να είσαι πάντα εκεί για εκείνη ακόμα και όταν δεν είναι εκείνη για εσένα.
Νο.4: Ναι, έχασα αρκετά περιττά κιλά που με βάραιναν. Κιλά που είχα αποκτήσει χρόνο με τον χρόνο από άσχημη ψυχολογία κατα κύριο λόγο. Κάθε χρόνο έβαζα στόχο να τα χάσω και κάθε χρόνο έπαιρνα και μερικά. Ενάμισης χρόνος πέρασε και ακόμα συνεχίζω σταθερή σε όσα κιλά έχασα με μια προσεγμένη όσο γίνεται διατροφή. Το αρνητικό είναι πως βρίσκομαι κατα κύριο λόγο συνέχεια μέσα στο σπίτι και αυτό με δυσκολεύει ακόμα περισσότερο στο θέμα σωστής διατροφής και άσκησης. Το θετικό είναι οτι παρ'ολες τις δυσκολίες, την άσχημη ψυχολογία και τα λοιπά έμαθα να κοντρολάρω τον εαυτό μου και να μην υποκύπτω σε διατροφικούς πειρασμούς. Επίσης βοηθάει το ότι δεν έχεις λεφτά για να αγοράσεις σοκολάτες κτλ. Μπορεί λοιπόν να είμαι άνεργη και χωρισμένη αλλα τουλάχιστον νιώθω σούπερ με την εμφάνισή μου (eat my dust).
Νο.5: Το σημαντικότερο από όλα είναι ότι μέσα σε όλη αυτή την κατάσταση, όλους αυτούς τους μήνες στεναχώριας και δακρύων γνώρισα ανθρώπους που αναγνώρισαν αυτό που πραγματικά είμαι και μου στάθηκαν σε όλα με απίστευτη θέρμη. Χωρίς εκείνους δεν θα μπορούσα να είχα έρθει τόσο κοντά με τον εαυτό μου και να γνωρίσω πολλά κομμάτια της ψυχής μου. Σε αυτούς τους ανθρώπους συμπεριλαμβάνω τον άγγελό μου, όπως τον χαρακτήρισα στην ανάρτηση που θα βρείτε εδώ, και μια φίλη απο μακριά που γνώρισα πρόσφατα και με βοήθησε απίστευτα πάρα πολύ, την Eva. Επίσης θέλω να ευχαριστήσω τον φίλο μου Γιάννη που όλους αυτούς τους μήνες με άντεξε με τις γκρίνιες μου και τις κλάψες μου. Μπορεί η επικοινωνία μας να μην ήταν τόσο συχνή αλλά βοήθησε και εκείνος αρκετά να σταθώ στα πόδια μου. Το αρνητικό της όλης υπόθεσης, απλά δεν υπάρχει. Διότι δεν υπάρχει τίποτα ομορφότερο απο το να βάζεις καινούργιους ανθρώπους στην ζωή σου που μόνο καλό έχουν να σου προσφέρουν. Το θετικό είναι πως ανακάλυψα οτι τελικά οι άνθρωποι που είναι μακριά μας μπορούν να έρθουν πολύ πιο κοντά μας ακόμα και απο τους ανθρώπους που βρίσκονται ήδη δίπλα μας.
Ομολογώ ότι είναι η πρώτη φορά που κάνω μίνι απολογισμό και δεν κλαίω. Είναι η πρώτη φορά που νιώθω οτι παρ'ολες τις δυσκολίες που έζησα έχω καταφέρει να κρατήσω τα θετικά και να νιώθω καλά με εμένα. Τελικά δεν είναι λάθος αυτό που λένε πως στα δύσκολα παίρνεις τα χαμπάρια σου. Πρέπει να πιάνεις πάτο για να σηκώνεσαι με δύναμη.
Και να 'μαι λοιπόν σήμερα εδώ, να προχωράω για το αύριο, όσο και αν διαρκέσει αυτό διότι είπαμε, σε λίγες μέρες καταστρεφόμαστε!! Στέκομαι πάλι στο ύψος μου, 1.65 αν αναρωτιέστε, και συνεχίζω με τα ίδια όνειρα και τις ίδιες ελπίδες που κάνω εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Μπορεί να έφτασα σε σημείο να νιώθω οτι όλα έχουν τελειώσει, πως άδικα το παλεύω, μπορεί να λύγισα και να παρακάλεσα να τελειώσει αυτό το μαρτύριο χίλιες φορές, να συμπεριφέρθηκα άσχημα σε όλους τους ανθρώπους που πίστεψαν σε εμένα πριν απο εμένα, αλλά σήμερα είμαι εδώ, αυτή που ήμουν πάντα, με το χαμόγελο στα χείλη.
Μπορεί να ξαναλυγίσω, μπορεί να ξανακλάψω χίλιες φορές αλλά αυτά που νιώθω μέσα μου ποτέ δεν θα χαθούνε. Πάντα θα βρίσκω τον δρόμο για να γυρνάω εδώ και να συνεχίζω. Παλιέ μου χρόνε σε ευχαριστώ πολύ για όσα μου έδωσες αλλά με αρκετή ευγένεια θα σου πω στα τσακίδια και να μην ξανάρθεις. Έμαθα αυτά που ήταν να μάθω, άσε με να ηρεμήσω και λιγάκι. Σου έδωσα όλο μου το είναι και δεν έμεινε άλλο πια για εσένα. Καινούργιος χρόνος έρχεται και ανοίγω νέο κεφάλαιο στην ζωή μου.
