Αφιέρωμα: Μέρκελ...αγάπη μου

      Να'μαι και εγω μετά από μερικές μέρες. Όχι δεν σας ξέχασα, ήμουν εδώ και σας είχα συντροφιά μου, απλά δεν ήμουν σε θέση να γράψω κάτι καθώς είχα τις "κλειστές" μου. Ναι, αυτές τις μέρες που λές δεν θέλω να δώ κανέναν, δεν θέλω να ακούσω κανέναν, θέλω να μείνω μόνη μου, αφήστε με ήσυχη κτλ (παλικαρίσιες μέρες που μετά απο λίγο φεύγουν και λες, μα τι μλκίες κάνω πάλι). Μάλλον η έκλειψη θα φταίει (το πληροφορήθηκα εχθές και αυτό)

      Μπορώ να πω ότι είμαι λίγο καλύτερα (με επιφύλαξη διότι μπορεί αύριο να είμαι πάλι το ίδιο σκατά-έχω σκαμπανεβάσματα σαν τα ασανσέρ ένα πράγμα) οπότε και σκέφτηκα να ανοίξω αυτή την σελιδούλα με το μολυβάκι που με περίμενε και να σας αφηγηθώ κάτι απο το παρελθόν μου (μόνο για αυτό μπορώ να μιλήσω, διότι αν πιάσω το παρόν θα μας πιάσουν τα κλάμματα).

      Σκέφτηκα λοιπόν να σας πώ σήμερα για κάποιον άντρα που σημάδεψε (αρκετά θα έλεγα) την ζωή μου και φυσικά πέρασε απο αυτήν όπως περάσανε και αρκετοί άλλοι. Όχι δεν είναι πρόσφατο όλο αυτό, πρόκειται για σχέση που έληξε πριν 3 χρόνια περίπου. Απλά είναι η σχέση περιπτωσάρα που σε κάνει να γελάς μετά από χρόνια και να θες να την αφηγηθείς με ευχαρίστηση στους γύρω σου.

      Τον άντρα αυτόν λοιπόν τον χαρατηρίζω πολύ ευγενικά (διότι τον έχω χαρακτηρίσει και πολύ πιο άσχημα εκείνη την περίοδο):  Ο τακτικός και πάντα αλάνθαστος. Είναι ο τύπος άντρα που πάντα βγαίνει απο πάνω ότι και αν κάνεις, που θα σε θεωρήσει άτομο χαμηλότερης νοημοσύνης, ο νοικοκύρης που μόνο αυτός ξέρει πως πρέπει να γίνονται οι δουλειές του σπιτιού (χειρότερος και απο την θειά μου την γεροντοκόρη στο χωριό) και που ευχαρίστως θα σε μειώσει μπροστά σε όλους χωρίς να λογαριάζει τπτ. Φυσικά, μην ξεχάσω να πώ για το συμφέρον του που πάντα μα πάντα έχει προτεραιότητα, δεν πα να χτυπιέσαι εσυ. Ο έχων πάντα πρόγραμμα και το τηρώ. Δεν ήταν τυχαίο που άκουγε Γερμανούς και Ναζί και χεζόταν απο την χαρά του. Ούτε είναι τυχαίο που τα μάζεψε πριν κανα χρόνο και πήγε Γερμανία να εργαστεί (σίγουρα το θέμα κρίσης θα ήταν ο οργασμός του-θα θελα να τον βλέπω απο μια μεριά να ακούει περικοπές και να κατουριέται απο την χαρά του). Για τα συζυγικά καθήκοντα δεν το θίγω το θέμα διότι πιστεύω αυτό ανήκει σε άλλες κατηγορίες ανάλυσης (θα μας πάρει μέχρι το πρωί).

       Λοιπόν, ας τα δούμε και λίγο πιο αναλυτικά για να καταλάβετε πώς είναι να ζείς με έναν τέτοιο άνθρωπο (σας εύχομαι να μην σας τύχει).

1. Για το φαγητό πάντα μια παραξενιά. Δεν θέλω μαιντανούς, δεν θέλω οτιδήποτε πράσινο (διότι έτσι απλα μου κατσικώθηκε στο μυαλό μου και δεν το γουστάρω). Θέλω το φαγητό ζεστό και έτοιμο στο τραπέζι στην ώρα του και αν λείπεις δεν με απασχολεί τι θα φάς και αν θα φάς. Εγώ την μπάκα μου γεμάτη θα την έχω. Και αν δεν μου έχεις μαγειρέψει θα παραγγείλω και εσύ κάνε ότι θες. Η κακομοίρα η μάνα μου όταν ετοίμαζε γεμιστά το μισό ταψί το είχε με γέμιση χωρίς μαιντανό για την αφεντιά του, μην δεί φυλλαράκι μέσα και μείνει νηστικό το καημένο (α, ρε μάνα..και στα έλεγα εγώ..)

2. Η καθαριότητα το φόρτε του. Γενική κάθε Σάββατο πρωί (με πρόγραμμα). Ανάθεση έργου πάντα (με πρόγραμμα και αυτό). Εσύ μπάνιο και σαλόνι/κουζίνα, και εγώ τα δωμάτια. Δεν θα σκουπίσεις/σφουγγαρίσεις αν δεν τελειώσουμε όλα τα άλλα. Θα περάσω να σε ελέγξω (ναι με το δαχτυλάκι) αν ξεσκόνισες καλά και αν συμμάζεψες. Μην πειράζεις τα πράγματά μου, δεν ξέρεις σε ποιά θέση τα θέλω. Και το σκούπισμα/σφουγγάρισμα θα γίνεται σωστά, μην βρώ τπτ χνούδια πουθενά, θα σε πώ άχρηστη και θα πιάσω να το κάνω μόνος μου (ευτυχώς, αλλιώς θα με έβαζε τιμωρία να το κάνω ξανά και ξανά). Κάθε φορά που θα μαγειρεύεις θα κάθεσαι επιτόπου και θα καθαρίζεις την κουζίνα απο τα λάδια. Όχι όπως θες εσύ, πρωτα σφουγγάρι, σαπουνάδα και μετά πάντα άζαξ. Και αν δώ με το δαχτυλάκι μου λάδια, θα τα ξανακάνεις διότι δεν έμαθες να τρίβεις με δύναμη και είσαι άχρηστη. Και τα πιάτα στην θέση τους, όχι γεμάτος ο νεροχύτης. Αλλιώς πάλι θα σε πώ άχρηστη και θα τα κάνω μόνος μου. Δεν θα ξεχάσω δε το συμβάν που ακόμα γελάω, που κάθησε και συγκέντρωσε με το ποδαράκι του μια μια τις τρίχες μου απο το πάτωμα και τις έσπρωξε μέχρι την μεριά του κρεβατιού μου και μου ζήτησε να τις μαζεψω και να τις πετάξω. Για αυτό και μόνο, άξιζε τελικά πολλά βραβεία! αχχαχαχα Μα ποιός σοβαρός άνθρωπος έχει αυτή την διάθεση να σπαταλήσει μισή ώρα προσπάθειας με το πόδι να συγκεντρώσει τρίχες!!!

3. Κάθε Παρασκευή σούπερμαρκετ. Πάντα την ίδια ώρα. Λίστα συγκεκριμένη που είχε γράψει μέρες πρίν, ποτέ τίποτα λιγότερο, ποτέ τίποτα περισσότερο. Και τα περισσότερα κάλυπταν τις δικές του ανάγκες. Σοκολάτες, γαριδάκια, λουκανικάκια, πίτσες, κρουασάν και κάθε είδος σκατουλάκια έμπαιναν στο ντουλάπι μας. Και απορρυπαντικά! Μην ξεχνιόμαστε! Διότι είπαμε η καθαριότητα το φόρτε μας. Δεν είναι τυχαίο που σε χρόνους ντετε τσίμπησα τα κιλά της ζωής μου. Και να πείς οτι δεν μαγείρευα και δεν έμπαινε φαγητό σπίτι? Μια χαρά φαγητά υπήρχαν και πάντα μπόλικα.

4. Τα πράγματα όλα στην θέση τους. Για την ακρίβεια, στην θέση που εκείνος έκρινε σαν σωστή θέση. Στο μπάνιο δεν υπήρχε ίχνος καλλυντικού, σαμπουάν, οδοντόβουρτσας κτλ κτλ. Λες και ζούσαν φαντάσματα στο σπίτι. Όλα έπρεπε να τα καταχωνιάζουμε σε ντουλάπι, ακόμα και το σφουγγάρι μας και ας ήταν βρεγμένο. Στην κουζίνα το σφουγγαράκι έπρεπε να είναι πάντα πίσω απο την βρύση. Όχι ενδιάμεσα στους δύο νιπτήρες που υπάρχει μικρό νιπτηράκι για τα σφουγγάρια. Και αν έκανες εσύ το λάθος και το άφηνες σε λάθος θέση φυσικά και σε φώναζε να το βάλεις με τα χεράκια σου στην θέση του. Ακόμα και αν ήταν ξημερώματα και κοιμώσουν. Πως κάνουν στα μικρά παιδάκια για να τα εκπαιδεύσουν και να καταλάβουν το σωστό? Ένα τέτοιο πράγμα. Και φυσικά δεν άγγιζες ποτέ την ντουλάπα του, ποτέ τα πράγματα στο γραφείο του. Έπρεπε να είναι όλα στην ίδια θέση που τα άφηνε.

5. Το ημερολόγιο. Αυτό το βιβλιαράκι το καταραμένο που με τις ώρες κάθε μέρα καθόταν και σημείωνε τις δουλειές για την επόμενη μέρα και τις υποχρεώσεις και τα πάντα. Ακόμα και το άν θα βγούμε έξω για φαγητό καταγραφόταν, με ποιούς, πότε, τί ώρα περίπου, πού, πώς και γιατί. Το μόνο που δεν έγραφε ήταν πότε θα το κάναμε. Ίσως να το έγραφε και αυτό συνθηματικά, δεν μπορώ πλέον να είμαι σίγουρη σε αυτό! Πόσα λεφτά χρωστάμε και πού, πόσα σπαταλήσαμε, τι έχουμε να ψωνίσουμε, πού έχουμε να πάμε, τα πάντα!! Πονοκέφαλος με έπιανε διότι ζητούσε και να συμμετέχω, να τα συμφωνούμε! Άσε δε όταν κανονίζαμε ταξίδι. Ούτε ταξιωτικό πρακτορείο να είχε. Καθώς λάτρευε και τους αρχαιολογικούς χώρους (τρομάρα μου) είχαμε ήδη εκτυπωμένες όλες τις πληροφορίες, τα μουσεία, τις ώρες, τα εισητήρια, τα πάντα! Και αναλυτικό πρόγραμμα κάθε μέρα στο τί θα επισκεφτούμε. Και ποτέ φυσικά δεν βγαίναμε εκτός προγράμματος. Δεν πα να έβρεχε, δεν πα να έσκαγε το λάστιχο απο το αμάξι εμείς θα βρίσκαμε τρόπο να πάμε. Ακόμα και στην παραλία με πρόγραμμα. Στις 9-10 το πρωί θα είμαστε θάλασσα, βουτάς, πίνω καφέ εγώ, λιάζεσαι (και αν δεν έχει ήλιο τι με νοιάζει) και στις 12 είμαστε ήδη στο αμάξι για την επιστροφή διότι εγώ στη 1 το μεσημέρι τρώω.

6. Πάντα σωστός, πάντα γνώστης, πάντα ενημερωμένος για όλους και για όλα. Κάθε φορά θα υπάρχει και μια ευκαιρία να στο δείξει φυσικά μειώνοντας εσένα. Από το πόσο άσχετα βάφεις ένα δωμάτιο και δεν είσαι άξια μέχρι το πόσο άσχετη είσαι στο επάγγελμά σου. Και δεν έχει φυσικά ποτέ πρόβλημα να τα συζητήσει γελώντας μπροστά σε όλη την παρέα.Και μή τυχόν και περάσεις και την εικόνα της αχάριστης που δεν σε προσέχει. Διότι όλα τα πρόσφερε, δεν θα έπρεπε να έχεις κανένα απολύτως παράπονο.  Αχάριστη!

7. Το αμάξι "ο θρόνος του βασιλιά". Δεν αγγίζεις, δεν κάνεις τίποτα. Κάθεσαι φρόνιμα και πάντα με καθαρά τα ποδαράκια. Πάντα καθαρό, πάντα στην εντέλεια. Και εγώ σαν τον διάολο, πάντα να μου συμβαίνει αυτό που δεν πρέπει. Άνοιξα πόρτα και βρήκα ελάχιστα σε έναν τοίχο. Ποιός είδε τον θεό και δεν τον φοβήθηκε. Και την άλλη φορά που απο λάθος δεν κούμπωσα σωστά την ταχύτητα, που έβαλα τα κλάμματα γιατί μου έλεγε οτι χάλασα τον δίσκο και να ετοιμάσω λεφτά να τον πληρώσω. Και δεν είχα φράγκο. Μέχρι που σκεφτόμουν να ζητήσω δανεικά σε περίπτωση που όντως αλλάξει δίσκο. Πού να ξερα και εγώ οτι οι δίσκοι δεν χαλάνε τόσο εύκολα. Με είχε τρομοκρατήσει και το χαιρόταν. Ξέχασα να σας πω, το αμάξι φυσικά γερμανικό. Τι άλλο? 

8. Το κοινό ταμείο. Άλλο αγαπημένο θέμα. Όλα μοιρασμένα εξίσου. Ακόμα και αν εσύ πέρνεις το 1/3 του δικού του μισθού όλα θα μοιράζονται εξίσου. Και αλοίμονό σου αν ζητήσεις να σου δανείσει. Με το που θα πληρωθείς θα στα ζητάει και ας υπάρχουν και άλλοι παρόντες. Διότι όλα είναι γραμμένα στο πρόγραμμα-βιβλιαράκι που τίποτα δεν ξεφεύγει.

      Ναι, ζούσα με την Μέρκελ πολύ πριν εμφανιστεί στην ζωή όλων μας. Πολύ πριν δείτε όλοι σας τι εστί Μέρκελ. Απλά όπως και στην οικονομική κρίση που ζούμε σήμερα, το νιώθεις όλο αυτό στο πετσί σου όταν περάσει ο καιρός και συνηδητοποιήσεις τί ακριβώς συμβαίνει. Ναι, όλα στην αρχή ήταν μέλι γάλα, και αγαπούλες και τρελίτσες. Όταν όμως αρχίσαμε να μοιραζόμαστε ευθύνες και όχι μόνο, όλα βγήκαν στην φόρα. Γιατί και τότε δεν μου έμενε φράγκο, γιατί και τότε δεν είχα λεφτά ούτε για εισητήριο να πάω στην δουλειά μου. Ήμουν προετοιμασμένη για το σήμερα χρόνια πριν.

       Θα μπορούσα να σας μιλάω ώρες για αυτό το θαύμα της φύσης. Είναι τόσες πολλές οι πτυχές αυτού του καταπληκτικού ανθρώπου που τελειωμό δεν έχω. Άπειρες εικόνες και σκηνές κατακλύζουν το μυαλό μου. Το θετικό είναι που μετά απο αρκετό διάστημα έως και σήμερα κατάφερα να γελάω με όλα αυτά, διότι εκείνη την περίοδο απλά είχα πρηστεί απο την στεναχώρια μου. Πώς κατάφερα και επέζησα απορώ. Μου είχε περάσει την αίσθηση οτι τελικά όντως ήμουν λίγη. Τελικά τέτοιοι άνθρωποι μπορούν εύκολα να σε τσακίσουν στο όνομα μιας αγάπης. Ειδικά αν εσύ έχεις μάθει να μένεις στα συναισθήματα και όχι στο πρακτικό του θέματος. Μέγα λάθος. 

       Να'ναι καλά εκεί που βρίσκεται και τον ευχαριστώ πολύ γιατί τελικά κατάφερα μέσα απο τον σκάρτο χαρακτήρα του να εντοπίσω τις αξίες αυτής της ζωής και κυρίως τις δικές μου. Μόνο αν έχεις τον ίδιο χαρακτήρα μπορείς να επιβιώσεις με τέτοιο άνθρωπο διότι ναι, πιστεύω οτι για όλους μας υπάρχει το όμοιό μας, το άλλο μας μισό που μας συμπληρώνει. Εμένα σίγουρα αυτός ο άνθρωπος μια φορά δεν με συμπλήρωνε, με αποτελείωνε.