Βάλε, βγάλε και ξαναβάλε

    Έλα, δεν θέλω πονηρές σκέψεις ακόμα δεν ανοίξαμε το ματάκι μας. Θα μου πείς βέβαια και το πρωί στο συγκεκριμένο θέμα έχει την χάρη του!Δεν αντιλέγω. Αλλά δεν εννοώ αυτό που νομίζεις (έχω κάνει ανάλυση για τα αέρια που μπορείς να βρείς  εδώ αλλά δεν θα κάνω και ανάλυση περί σεξ, τουλάχιστον όχι σήμερα). Για αυτή την κατάρα εννοώ να έχουμε ντουλάπες μινιατούρες και να πρέπει κάθε χειμώνα και καλοκαίρι να αλλάζουμε τα ρούχα και να τα στριμώχνουμε και όλα διότι κάθε χρόνο αυξάνονται (αν και φέτος δεν θα αυξηθεί τίποτα, μόνο η πείνα μου ίσως). Εννοώ αυτό το σπαστικό "φαινόμενο"(διότι πως αλλιώς να το εξηγήσω) που φτάνει η μέρα να χρειάζεσαι κάτι πιο χοντρό και δεν έχεις γιατί για να έχεις πρέπει πρώτα να έχεις κάτσει να βγάλεις τα πάντα και όχι μονο ένα που χρειάζεσαι. Όχι δεν είμαι τεμπέλα, απλά δεν μπορώ αυτό το ξανά και ξανά και ξανά η ίδια ιστορία. Και ας μην θυμηθώ το άλλο δράμα..τα χαλιά.
   
    Και όπως πολύ σωστά καταλάβατε  ήρθε και εμένα ο καιρός μου να το κάνω και εγώ (στα τέλη Νοεμβρίου) και το έκανα με απόλυτη βαρεμάρα και νεύρα. Και όχι δεν πιάσανε για τα καλά τα κρύα, έξω έχουμε ήλιο σήμερα (πάλι ανάποδος χρόνος είμαι). Κάτι που είναι επίσης σπαστικό, διότι όταν πήρα την απόφαση να βγάλω τα χειμωνιάτικα είχαμε κρύο και δεν την πάλευα με τα φανελάκια μου, και μέχρι να το κάνω αυτό καλοκαίριασε πάλι. Τώρα σκέφτομαι μήπως έπρεπε να είχα αφήσει μερικά φανελάκια παραπάνω, μην χρειαστούν σε κανα καύσωνα. Μην γελάτε, παίζει και τον Δεκέμβριο να έχουμε καύσωνες έτσι όπως πάει. Που μας συμφέρει βέβαια αυτό, διότι δεν θα χρειαζόμαστε και καλοριφέρ (καλοριφέρ= πετρέλαιο= ευρουλάκια που δεν έχουμε)
 
     Τέλοσπάντων, που λέτε το έκανα και αυτό, τελειώσαμε και για φέτος το χειμώνα με αυτή την ιστορία  Και να τώρα στην γωνία του δωματίου, μια στοίβα ολόκληρη απο τσαλακωμένα ρουχαλάκια που περιμένουν για σιδέρωμα πριν μπούνε στην θέση τους (και μάλλον θα περιμένουν για πολύ, διότι σας λέω το βαριέμαι όλο αυτό). Και με τί όρεξη στην τελική να σιδερώνω μακρυμάνικα όταν σκάει ο ήλιος στο παραθύρι, ακούς πουλάκια που τιτιβίζουν και εσύ το μόνο που σκέφτεσαι είναι παραλίες και παγωτά? Το μόνο που μένει είναι να εμφανιστούν και τζιτζίκια. Διότι τα κουνούπια υπάρχουν ακόμα, προχθές σκότωσα ένα. Αμ το άλλο που το πάς? Εχθές σε σπίτι φιλικό, με τις ζακετούλες τις χοντρές, την σομπούλα αναμμένη και να μας ρωτάνε αν θέλουμε λίγο παγωτό!! Ο κόσμος έχει χάσει την μπάλα σας λέω!!
  
     Τώρα θα μου πείτε, εδώ κοριτσάκι μου δεν έχουμε να φάμε (το ίδιο με εμάς και εσύ και μην ξεχνιέσαι) και εσύ ονειρεύεσαι ντουλάπες και κουραφέξαλα? Ασε μας στον πόνο μας. Δίκιο έχετε, αλλά να, αυτή η κρίση μας κάνει να ονειρευόμαστε κάθε μέρα και περισσότερο. Όσο πιο πολλά στερείσαι, τόσα περισσότερα ονειρεύεσαι. Έτσι και εγώ λοιπόν. Κάθε μέρα προσθέτω και ένα επιπλέον όνειρο στο βιβλίο των ονείρων μου. Έχω ήδη ονειρευτεί το φαγητό, την δουλειά, τα λεφτά, το σπίτι, τον άντρα, την οικογένεια, τα ταξίδια, έεεε...έφτασα και στην ρημαδοντουλάπα σήμερα. Μια ντουλάπα δωμάτιο που θα υπάρχουν τα πάντα κρεμασμένα, σιδερωμένα και όμορφα τακτοποιημένα, χωρίς να χρειάζεται να βάλεις και να βγάλεις τίποτα απολύτως. Και ας είναι ρούχα δύο και τριών χρόνων επειδή δεν θα έχω να φάω. Και ας είναι το σπιτάκι μου ολόκληρο μια γκαρσονιέρα.
 
Έχει όμορφη μέρα σήμερα και τα όνειρα ευνοούνται!!