Από μικρή έχω
αυτό που λένε καλλιτεχνική φύση. Τουλάχιστον έτσι μου λέγανε όλοι. Από όσο με
θυμάμαι μου αποσπούσε την πρoσοχή κάθε τι
καλλιτεχνικό, μια ζωγραφιά, ένα τραγούδι, ένα βιβλίο. Η αδερφή μου σε αντίθεση
απο εμένα, που είναι και μεγαλύτερη, πάντα στρεφόταν προς τις θετικές
επιστήμες. Και έτσι και πορευτήκαμε μέχρι σήμερα, εκείνη στατιστικός εγώ
σχεδιάστρια μόδας (καλά να πάθω που είμαι άνεργη).
Διακρίνω τέσσερα έντονα ενδιαφέροντά μου (δεν θα τα χαρακτηρίσω ταλέντα, διότι περισσότερο με συγκινούν παρά πηγάζουν από μέσα μου, με εξαίρεση το σχεδιασμό ).
Τον σχεδιασμό, την ζωγραφική, την γλυπτική και οτιδήποτε χειροτεχνικό γενικότερα: Επέλεξα σχεδιασμό μόδας γιατί απο μικρή ζωγράφιζα κοριτσάκια με ρούχα. Αλλά οτιδήποτε με βάση το σχεδιασμό και την δημιουργία με τα χέρια το ίδιο θα με συγκινούσε. Θα πήγαινα ευχαρίστως σε γκαλερί να δώ έργα, και η ιστορία τέχνης ηταν πάντα το αγαπημένο μου μάθημα.
Την διακόσμηση: το να γίνω διακοσμήτρια ηταν και αυτό επίσης ένα όνειρο. Δώσε μου άδειο δωμάτιο, χρώματα, έπιπλα κτλ και θα πέσω με τα μούτρα. Ανυπομονώ να μπώ στο δικό μου σπίτι και να δημιουργήσω.
Την μουσική: οχι δεν κατέχω φωνή, τουλάχιστον όχι για να τραγουδήσω. Το έχω δοκιμάσει και δεν είναι τυχαίο που κλείσανε όλοι αυτιά. Αλλά πάντα μα πάντα η μουσική με περιέβαλλε. Με χαλαρώνει βρε παιδί μου, με ταξιδεύει, μου κάνει κάτι.
Την συγγραφή: το να διαβάζω βιβλία και συγκεκριμένα μυθιστορήματα ήταν και είναι το καλύτερό μου. Δεν ξέρω άν το «έχω» αλλά πάντα ένιωθα την ανάγκη να γράψω το δικό μου μυθιστόρημα. Ίσως και να το κάνω κάποια στιγμη.
Ας το πάρουμε όμως από την αρχή. Με θυμάμαι από μικρή να αναρωτιέμαι από που το απέκτησα όλο αυτό, γιατί πάντα πίστευα οτι έχει να κάνει με κληρονομικό απόκτημα. Ότι κάποιος απο τους στενούς συγγενείς δεν μπορεί, κάτι το καλλιτεχνικό θα είχε. Ρωτούσα τους γονείς μου ποιός απο την οικογένειά μας ζωγράφιζε ή τραγουδούσε ή έγραφε ή γενικότερα είχε μια καλλιτεχνική φύση και η απάντηση ήταν «κανείς».
Το μόνο κατα κάποιο τρόπο κοινό σημείο με το επάγγελμά μου είναι οτι η μητέρα μου είναι πολύ ικανή στο ράψιμο και μάλιστα είναι και αυτοδίδακτη. Το ίδιο και η αδερφή της. Αν και είναι ικανότητα που δεν έχω εγώ και ούτε προσπάθησα ποτέ να αποκτήσω, διότι μπορεί να είμαι σχεδιάστρια αλλα μισώ το ράψιμο (πως γίνεται θα μου πείτε, έλα ντε). Βέβαια τα χρόνια που μεγάλωσε η μάνα μου όλα τα σπίτια είχαν και απο μια ραπτομηχανή, ναι αυτες τις μεταλλικές Singer με το ποδαράκι που όλοι πλέον έχουν μετατρέψει σε τραπεζάκι κήπου. Δεν ειναι χάρισμα λοιπόν όλο αυτό, μάλλον ήταν υποχρεωμένες να γνωρίζουν μαζί με όλα τα καθήκοντα του σπιτιού και πώς να ράβουν, οπότε και αυτομάτως καταλήγω οτι ούτε από εκεί πήρα κάτι.
Ο μπαμπάς μου απο την άλλη, είχε ραδιοφωνικό σταθμό στα νιάτα του, απο εκείνους τους πειρατικούς που υπήρχαν τότε (Αχ Κούλα, ενα πράγμα). Θυμάμαι να παίζει μουσική και να κάνει αφιερώσεις στην "μικρή του" ετσι με έλεγε και εγώ ακουμπισμένη πάνω στο ραδιοφωνάκι να κάνω χαρές που μίλησε για εμένα. Συγκεκριμένα το "Γιατί γλυκιά μου κλάις" γιατί όλο έκλαιγα, δεν έκανα και τπτ άλλο. Ακόμα και τώρα συγκινούμε με αυτό το τραγούδι. Και θυμάμαι και τους στίχους απο τότε. Απο εκεί ναι, ίσως απέκτησα το μικρόβιο με την μουσική. Δεν είναι τυχαίο που κατα καιρούς σκεφτόμουν να έχω την δικιά μου ραδιοφωνική εκπομπή.
Όμως μπορώ πλέον να αιτιολογήσω όλο αυτό κατα κύριο λόγο σε όλα τα ερεθίσματα που έπαιρνα απο μικρή, απο τα ξαδερφάκια μου κυρίως που ως επί το πλείστον περνούσαμε μεγάλο μέρος της ημέρας μαζί μιας και μένανε στο διαμέρισμα του κάτω ορόφου. Επτά πρώτα ξαδερφάκια έιμασταν, ζωή να είχαμε, και όλα πολύ κοντά σε ηλικίες.
Με θυμάμαι να σκαρφαλώνω στο τραπέζι και να χαζεύω την ξαδέρφη μου (μεγαλύτερη κατα πολύ απο εμένα) να ετοιμάζει σχέδια για το μάθημα καλλιτεχνικών του σχολείου. Να ενθουσιάζομαι από τα πολύχρωμα μολύβια και τους μαρκαδόρους και τα πινέλα και να θέλω με μιάς να τα αρπάξω όλα και να αρχίσω να σχεδιάζω. Με μάλωνε για να μην της χαλάσω το δικό της σχέδιο. Μετά θυμάμαι μου έδινε χαρτιά λευκά και μου έλεγε «ελα, ζωγράφισε ενα κοριτσάκι». Και εγώ σχεδίαζα νύφες, χανούμισσες και οτιδήποτε άλλο μου ερχόταν στο μυαλό. Η ημέρα που ετοίμαζε σχέδια ήταν και η αγαπημένη μου.
Όσον αφορά την μουσική, πέρα απο τις μνήμες με τον σταθμό του μπαμπά, με θυμάμαι με τον αδερφό της (επίσης μεγαλύτερο απο εμένα) πάνω απο το κασετόφωνο να βάζει μία μία τις κασέτες και να με ρωτάει αν μου αρέσει εκείνο και το άλλο. Θυμάμαι χαρακτηριστηκά κασέτες Duran Duran, Samantha Fox, Paola Abdul και Michael Jackson. Μετά στην τηλεόραση, όλα τα κλιπάκια. Αυτό δε το κλιπάκι με Jason Donovan και Kylie Minogue ηταν και το αγαπημένο μου. Θυμάμαι τα άλλα ξαδερφάκια μου, που ήταν κολλημένα με το μπουζούκι και την λαική μουσική. Να με βάζουν να τραγουδάω στα ντουέτα και να με μαγνητοφωνούν. Πολύ θα ήθελα να είχα σήμερα εκείνες τις κασέτες. Ανεκτίμητης αξίας.
Τέλος, σε λίγο μεγαλύτερη ηλικία που είχα αρχίσει να διαβάζω και να καταλαβαίνω περισσότερα θυμάμαι πάλι την ξαδέρφη μου να φέρνει στο σπίτι μια γραφομηχανή απο εκείνες τις παλιές με την κορδέλα και τα πλήκτρα τα μεγάλα που σου πιανόντουσαν τα δάχτυλα. Η χαρά μου δεν περιγραφόταν. Και όλο με μάλωνε να μην την χαλάσω γιατί της την είχε δώσει το αφεντικό της να μάθει να δαχτυλογραφεί. Έβαζα σελίδες και καθόμουν και πατούσα και προσποιόμουν οτι ήμουν γραμματέας. Μετά ήρθαν τα άρλεκιν που διάβαζε, τα έπαιρνα και έριχνα κρυφές ματιές και πάλι με μαλώνανε. Προσπαθούσα πάντα να ξεκλέψω ένα και να αρχίσω να διαβάζω. Ώσπου πέρασαν τα χρόνια και άρχισα να αγοράζω τα δικά μου βιβλία όπου κανείς δεν με μάλωνε για να τα διαβάσω.
Με την διακόσμηση δεν μπορώ να θυμηθώ και πολλά. Αλλά πάντα το μάτι μου έπεφτε σε όμορφα σπίτια, με όμορφα έπιπλα και χρώματα και το μυαλό μου ταξίδευε στο δικό μου σπίτι. Κάποτε, στο σπίτι του χωριού, μου έδειχνε η μάνα μου την προίκα (ναι έχω κάτι στρέμματα προίκα, μην γελάτε) και μου έλεγε, το βλέπεις εκείνο το κομμάτι στο λόφο?εκεί θα κάνεις το σπίτι σου. Το μεσημέρι είχα ήδη αρπάξει χαρτιά και μολύβια και σχεδίαζα το σπίτι και τα δωμάτια. Έκανα κάτοψη κανονική τρομάρα μου. Ήμουν δεν ήμουν έκτη δημοτικού.
Τα χρόνια περνούσαν πάντα έτσι, δημιουργικά. Και αυτά τα μαθηματικά πάντα στο λαιμό μου καθόντουσαν. Μαζί και η αδερφή μου που προσπαθούσε η δόλια να μου τα φυτέψει στο μυαλό μου. Την μια μέρα μου μάθαινε το πυθαγόρειο, την επόμενη στο τέστ το είχα ηδη ξεχάσει. Η μάνα μου ρωτούσε αν είχα τελειώσει το διάβασμα και εγώ πάντα κάτω απο τα βιβλία είχα κόλλες λευκές και σχεδίαζα. Δεν ήμουν από τις χειρότερες μαθήτριες, απλά δεν προσπαθούσα και περισσότερο. Και πάντα η μουσική στο βάθος να παίζει.
Θα μπορούσα να σας μιλάω ώρες για όλα αυτά γιατί έχω απίστευτες εικόνες στο μυαλό μου να σας μεταφέρω από πράγματα και γεγονόντα που πάντα ήταν ενα καλλιτεχνικό ερέθισμα για εμένα, αλλά δεν θέλω να σας κουράσω άλλο. Αυτό που θέλω να πώ μέσα σε όλα αυτά είναι οτι τελικά δεν χρειάζεται να έχεις εσύ κάποιο ταλέντο που θα το αποκτήσει το παιδί σου μεθαύριο ως δια μαγείας. Σημασία έχει τα ερεθίσματα που εσύ θα του δώσεις στην όλη πορεία του για να καταλήξει να γίνει αυτό το κάτι που θα τον χαρακτηρίζει. Δεν είμαι μητέρα, το έχω δηλώσει σε αναρτήσεις, αλλά όταν θα γίνω με το καλό θα δώσω μεγάλη βάση σε αυτό το θέμα γιατί το θεωρώ και το σημαντικότερο. Ο γονέας πλάθει τον χαρακτήρα του παιδιού. Και αυτό είναι η μεγαλύτερη ευθύνη. Κάθε κίνηση, κάθε γεγονός σημαδεύει. Αν δεν το έχεις, απλά μην το κάνεις.
Διακρίνω τέσσερα έντονα ενδιαφέροντά μου (δεν θα τα χαρακτηρίσω ταλέντα, διότι περισσότερο με συγκινούν παρά πηγάζουν από μέσα μου, με εξαίρεση το σχεδιασμό ).
Τον σχεδιασμό, την ζωγραφική, την γλυπτική και οτιδήποτε χειροτεχνικό γενικότερα: Επέλεξα σχεδιασμό μόδας γιατί απο μικρή ζωγράφιζα κοριτσάκια με ρούχα. Αλλά οτιδήποτε με βάση το σχεδιασμό και την δημιουργία με τα χέρια το ίδιο θα με συγκινούσε. Θα πήγαινα ευχαρίστως σε γκαλερί να δώ έργα, και η ιστορία τέχνης ηταν πάντα το αγαπημένο μου μάθημα.
Την διακόσμηση: το να γίνω διακοσμήτρια ηταν και αυτό επίσης ένα όνειρο. Δώσε μου άδειο δωμάτιο, χρώματα, έπιπλα κτλ και θα πέσω με τα μούτρα. Ανυπομονώ να μπώ στο δικό μου σπίτι και να δημιουργήσω.
Την μουσική: οχι δεν κατέχω φωνή, τουλάχιστον όχι για να τραγουδήσω. Το έχω δοκιμάσει και δεν είναι τυχαίο που κλείσανε όλοι αυτιά. Αλλά πάντα μα πάντα η μουσική με περιέβαλλε. Με χαλαρώνει βρε παιδί μου, με ταξιδεύει, μου κάνει κάτι.
Την συγγραφή: το να διαβάζω βιβλία και συγκεκριμένα μυθιστορήματα ήταν και είναι το καλύτερό μου. Δεν ξέρω άν το «έχω» αλλά πάντα ένιωθα την ανάγκη να γράψω το δικό μου μυθιστόρημα. Ίσως και να το κάνω κάποια στιγμη.
Ας το πάρουμε όμως από την αρχή. Με θυμάμαι από μικρή να αναρωτιέμαι από που το απέκτησα όλο αυτό, γιατί πάντα πίστευα οτι έχει να κάνει με κληρονομικό απόκτημα. Ότι κάποιος απο τους στενούς συγγενείς δεν μπορεί, κάτι το καλλιτεχνικό θα είχε. Ρωτούσα τους γονείς μου ποιός απο την οικογένειά μας ζωγράφιζε ή τραγουδούσε ή έγραφε ή γενικότερα είχε μια καλλιτεχνική φύση και η απάντηση ήταν «κανείς».
Το μόνο κατα κάποιο τρόπο κοινό σημείο με το επάγγελμά μου είναι οτι η μητέρα μου είναι πολύ ικανή στο ράψιμο και μάλιστα είναι και αυτοδίδακτη. Το ίδιο και η αδερφή της. Αν και είναι ικανότητα που δεν έχω εγώ και ούτε προσπάθησα ποτέ να αποκτήσω, διότι μπορεί να είμαι σχεδιάστρια αλλα μισώ το ράψιμο (πως γίνεται θα μου πείτε, έλα ντε). Βέβαια τα χρόνια που μεγάλωσε η μάνα μου όλα τα σπίτια είχαν και απο μια ραπτομηχανή, ναι αυτες τις μεταλλικές Singer με το ποδαράκι που όλοι πλέον έχουν μετατρέψει σε τραπεζάκι κήπου. Δεν ειναι χάρισμα λοιπόν όλο αυτό, μάλλον ήταν υποχρεωμένες να γνωρίζουν μαζί με όλα τα καθήκοντα του σπιτιού και πώς να ράβουν, οπότε και αυτομάτως καταλήγω οτι ούτε από εκεί πήρα κάτι.
Ο μπαμπάς μου απο την άλλη, είχε ραδιοφωνικό σταθμό στα νιάτα του, απο εκείνους τους πειρατικούς που υπήρχαν τότε (Αχ Κούλα, ενα πράγμα). Θυμάμαι να παίζει μουσική και να κάνει αφιερώσεις στην "μικρή του" ετσι με έλεγε και εγώ ακουμπισμένη πάνω στο ραδιοφωνάκι να κάνω χαρές που μίλησε για εμένα. Συγκεκριμένα το "Γιατί γλυκιά μου κλάις" γιατί όλο έκλαιγα, δεν έκανα και τπτ άλλο. Ακόμα και τώρα συγκινούμε με αυτό το τραγούδι. Και θυμάμαι και τους στίχους απο τότε. Απο εκεί ναι, ίσως απέκτησα το μικρόβιο με την μουσική. Δεν είναι τυχαίο που κατα καιρούς σκεφτόμουν να έχω την δικιά μου ραδιοφωνική εκπομπή.
Όμως μπορώ πλέον να αιτιολογήσω όλο αυτό κατα κύριο λόγο σε όλα τα ερεθίσματα που έπαιρνα απο μικρή, απο τα ξαδερφάκια μου κυρίως που ως επί το πλείστον περνούσαμε μεγάλο μέρος της ημέρας μαζί μιας και μένανε στο διαμέρισμα του κάτω ορόφου. Επτά πρώτα ξαδερφάκια έιμασταν, ζωή να είχαμε, και όλα πολύ κοντά σε ηλικίες.
Με θυμάμαι να σκαρφαλώνω στο τραπέζι και να χαζεύω την ξαδέρφη μου (μεγαλύτερη κατα πολύ απο εμένα) να ετοιμάζει σχέδια για το μάθημα καλλιτεχνικών του σχολείου. Να ενθουσιάζομαι από τα πολύχρωμα μολύβια και τους μαρκαδόρους και τα πινέλα και να θέλω με μιάς να τα αρπάξω όλα και να αρχίσω να σχεδιάζω. Με μάλωνε για να μην της χαλάσω το δικό της σχέδιο. Μετά θυμάμαι μου έδινε χαρτιά λευκά και μου έλεγε «ελα, ζωγράφισε ενα κοριτσάκι». Και εγώ σχεδίαζα νύφες, χανούμισσες και οτιδήποτε άλλο μου ερχόταν στο μυαλό. Η ημέρα που ετοίμαζε σχέδια ήταν και η αγαπημένη μου.
Όσον αφορά την μουσική, πέρα απο τις μνήμες με τον σταθμό του μπαμπά, με θυμάμαι με τον αδερφό της (επίσης μεγαλύτερο απο εμένα) πάνω απο το κασετόφωνο να βάζει μία μία τις κασέτες και να με ρωτάει αν μου αρέσει εκείνο και το άλλο. Θυμάμαι χαρακτηριστηκά κασέτες Duran Duran, Samantha Fox, Paola Abdul και Michael Jackson. Μετά στην τηλεόραση, όλα τα κλιπάκια. Αυτό δε το κλιπάκι με Jason Donovan και Kylie Minogue ηταν και το αγαπημένο μου. Θυμάμαι τα άλλα ξαδερφάκια μου, που ήταν κολλημένα με το μπουζούκι και την λαική μουσική. Να με βάζουν να τραγουδάω στα ντουέτα και να με μαγνητοφωνούν. Πολύ θα ήθελα να είχα σήμερα εκείνες τις κασέτες. Ανεκτίμητης αξίας.
Τέλος, σε λίγο μεγαλύτερη ηλικία που είχα αρχίσει να διαβάζω και να καταλαβαίνω περισσότερα θυμάμαι πάλι την ξαδέρφη μου να φέρνει στο σπίτι μια γραφομηχανή απο εκείνες τις παλιές με την κορδέλα και τα πλήκτρα τα μεγάλα που σου πιανόντουσαν τα δάχτυλα. Η χαρά μου δεν περιγραφόταν. Και όλο με μάλωνε να μην την χαλάσω γιατί της την είχε δώσει το αφεντικό της να μάθει να δαχτυλογραφεί. Έβαζα σελίδες και καθόμουν και πατούσα και προσποιόμουν οτι ήμουν γραμματέας. Μετά ήρθαν τα άρλεκιν που διάβαζε, τα έπαιρνα και έριχνα κρυφές ματιές και πάλι με μαλώνανε. Προσπαθούσα πάντα να ξεκλέψω ένα και να αρχίσω να διαβάζω. Ώσπου πέρασαν τα χρόνια και άρχισα να αγοράζω τα δικά μου βιβλία όπου κανείς δεν με μάλωνε για να τα διαβάσω.
Με την διακόσμηση δεν μπορώ να θυμηθώ και πολλά. Αλλά πάντα το μάτι μου έπεφτε σε όμορφα σπίτια, με όμορφα έπιπλα και χρώματα και το μυαλό μου ταξίδευε στο δικό μου σπίτι. Κάποτε, στο σπίτι του χωριού, μου έδειχνε η μάνα μου την προίκα (ναι έχω κάτι στρέμματα προίκα, μην γελάτε) και μου έλεγε, το βλέπεις εκείνο το κομμάτι στο λόφο?εκεί θα κάνεις το σπίτι σου. Το μεσημέρι είχα ήδη αρπάξει χαρτιά και μολύβια και σχεδίαζα το σπίτι και τα δωμάτια. Έκανα κάτοψη κανονική τρομάρα μου. Ήμουν δεν ήμουν έκτη δημοτικού.
Τα χρόνια περνούσαν πάντα έτσι, δημιουργικά. Και αυτά τα μαθηματικά πάντα στο λαιμό μου καθόντουσαν. Μαζί και η αδερφή μου που προσπαθούσε η δόλια να μου τα φυτέψει στο μυαλό μου. Την μια μέρα μου μάθαινε το πυθαγόρειο, την επόμενη στο τέστ το είχα ηδη ξεχάσει. Η μάνα μου ρωτούσε αν είχα τελειώσει το διάβασμα και εγώ πάντα κάτω απο τα βιβλία είχα κόλλες λευκές και σχεδίαζα. Δεν ήμουν από τις χειρότερες μαθήτριες, απλά δεν προσπαθούσα και περισσότερο. Και πάντα η μουσική στο βάθος να παίζει.
Θα μπορούσα να σας μιλάω ώρες για όλα αυτά γιατί έχω απίστευτες εικόνες στο μυαλό μου να σας μεταφέρω από πράγματα και γεγονόντα που πάντα ήταν ενα καλλιτεχνικό ερέθισμα για εμένα, αλλά δεν θέλω να σας κουράσω άλλο. Αυτό που θέλω να πώ μέσα σε όλα αυτά είναι οτι τελικά δεν χρειάζεται να έχεις εσύ κάποιο ταλέντο που θα το αποκτήσει το παιδί σου μεθαύριο ως δια μαγείας. Σημασία έχει τα ερεθίσματα που εσύ θα του δώσεις στην όλη πορεία του για να καταλήξει να γίνει αυτό το κάτι που θα τον χαρακτηρίζει. Δεν είμαι μητέρα, το έχω δηλώσει σε αναρτήσεις, αλλά όταν θα γίνω με το καλό θα δώσω μεγάλη βάση σε αυτό το θέμα γιατί το θεωρώ και το σημαντικότερο. Ο γονέας πλάθει τον χαρακτήρα του παιδιού. Και αυτό είναι η μεγαλύτερη ευθύνη. Κάθε κίνηση, κάθε γεγονός σημαδεύει. Αν δεν το έχεις, απλά μην το κάνεις.
