Μια φωτογραφία χίλιες λέξεις

"το να αγαπήσουμε τον εαυτό μας και να τον προστατέψουμε δεν θεωρείται πράξη εγωισμού αλλά πράξη σωτηρίας"

Θα ξεκινήσω την ανάρτησή μου με μια μικρή ιστορία η οποία αυτή την φορά δεν είναι βγαλμένη από κανένα "Παιχνίδι με Λέξεις" ούτε από την φαντασία μου. Είναι μια αληθινή ιστορία, για την ακρίβεια μια μαρτυρία. Δεν νομίζω πως έχει σημασία να αναφέρω σε ποιόν ανήκει μιας και το μόνο που θέλω είναι να εστιάσετε στην ουσία της και μόνο.

*

*

 * 

«Στο δρόμο για το σπίτι της κολλητής μου ούτε που πρόσεξα την διαδρομή όπως έκανα άλλες φορές. Δεν με ένοιαζαν τα σπίτια τριγύρω που έσφυζαν τα μπαλκόνια τους από ζωή, ούτε τα αμάξια που με προσπερνούσαν. Κρατούσα μονάχα το χέρι μου σφιχτά, εκεί στον καρπό, και προσπαθούσα να απαλύνω τον πόνο τρίβοντάς το ελαφρά.

Πως φτάσαμε έως εδώ ούτε που το κατάλαβα.. έφταιγα? Μήπως έφταιξα εγώ και έγινε ότι έγινε? Μα όχι, δεν έκανα κάτι που να αξίζει όλη αυτή την κατάληξη, είμαι σίγουρη.. Και τώρα τι κάνω? Δεν μπορώ ούτε θέλω να γυρίσω πίσω. Τι θα πω στους δικούς μου? Όχι δεν μπορώ να τους πω τίποτα, θα στεναχωρηθούν. Πρέπει να φανώ δυνατή.

Λίγα λεπτά μετά χτυπούσα την πόρτα της φίλης μου. Με περίμενε με αγωνία με μια κούπα ζεστό καφέ και ας ήταν η ώρα περασμένη. Δεν είχε λόγια και ας ήταν θυμωμένη με την όλη κατάσταση. Μόλις με αντίκρισε δεν μπορούσε παρά μόνο να με πάρει αγκαλιά και να με καθησυχάσει. Και τότε, με τον καφέ στα χέρια, άρχισα να της λεω το τι συνέβη, στον μόνο άνθρωπο που θα μπορούσα εκείνο το βράδυ να τα πω.

Ήμασταν στους γονείς μου όπως κάθε φορά. Εκεί που συζητούσαμε λογοφέραμε. Αστείοι λόγοι όπως πάντα. Μου μίλησε άσχημα και νευρίασα τόσο πολύ που δεν ήθελα να δώσω συνέχεια. Ζήτησα να φύγουμε και δεν με άκουγε και συνέχιζε να με μειώνει μπροστά στα μάτια των γονιών μου. Κατάλαβα την δυσαρέσκειά τους και δεν άντεξα. Άνοιξα την πόρτα και έφυγα μόνη μου.

Σε όλη την διαδρομή πίστευα πως θα έρθει από πίσω μου με το αμάξι να με προλάβει. Αλλά όχι, δεν φάνηκε πουθενά. Μέχρι να φτάσω στο σπίτι μας τα νεύρα μου και η στεναχώρια μου είχαν γίνει ένα. Την ώρα που έβγαζα τα κλειδιά να ανοίξω την πόρτα εμφανίστηκε από μακριά. Άνετος να μου χαμογελάει με ένα ειρωνικό ύφος για το ότι έφυγα μόνη μου και περπάτησα.

Ανέβηκα τρέχοντας επάνω και με ακολούθησε.. και τότε συνέχισε την κοροϊδία του και προσπάθησε να με πλησιάσει γελώντας. Το μόνο που έκανα ήταν να τον σπρώξω μακριά μου και να του πω να με αφήσει ήσυχη, πως τον βαρέθηκα. Τότε ήταν που αγρίεψε. Επειδή τον έσπρωξα.

Άρχισε να με βρίζει και να φωνάζει και πριν καν το καταλάβω με στρίμωξε στην βιβλιοθήκη. Έπιασε το χέρι μου φωνάζοντας και μου το γυρνούσε σιγά σιγά αλλά δυνατά. Του έλεγα να με αφήσει γιατί με πονούσε αλλά δεν άκουγε. Σχεδόν παρακαλούσα με κλάματα να με αφήσει. Πονούσα από τα ράφια στην πλάτη μου, πονούσα στο χέρι μου που το γυρνούσε με δύναμη. Από τον πόνο δεν άντεξα, λύγισα στο πάτωμα. Και όταν λύγισα τότε ήταν που άφησε το χέρι μου τελείως και απομακρύνθηκε.

Άνοιξα την πόρτα και έφυγα για να έρθω σε εσένα. Δεν προσπάθησε να με σταματήσει. Ούτε καν με κοίταξε.

Εκείνο το βράδυ επέστρεψα σπίτι. Με περίμενε και μου ζήτησε συγνώμες. Δεν μίλησα καθόλου, δεν μπόρεσα να αρθρώσω λέξη, παρά μόνο κουλουριάστηκα στο κρεβάτι μου και αποκοιμήθηκα μες στο σιωπηρό κλάμα μου.

Από τότε κάθε μας τσακωμός ήταν έντονος και κάθε φορά ένιωθα το κορμί του να με πλησιάζει απειλητικά. Όχι δεν με ξαναπόνεσε αλλά ένιωθα την απειλή έντονη. Προσπαθούσα κάθε φορά να κρατάω τις αποστάσεις μου. Τον περίμενα ετοιμοπόλεμη. Ήμουν σίγουρη πως το να με πονέσει ξανά δεν θα αργούσε να έρθει. Ευτυχώς για εμένα δεν το ανακάλυψα ποτέ. Μέσα σε όλα μάζεψα την δύναμή μου και έφυγα για πάντα από δίπλα του, πριν ζήσω τα χειρότερα. Εκείνο το βράδυ δεν θα το ξεχάσω όμως ποτέ. Το πόσο εύκολα χάθηκαν οι ισορροπίες, το πόσο εύκολα ένας τσακωμός άλλαξε τα πάντα μέσα μου, άλλαξε τα πάντα για το πως ένιωθα για εκείνον. 

Καθε φορά που κοιτάω τις φωτογραφίες από εκείνα τα χρόνια που μοιράστηκα μαζί του εντοπίζω τις αλλαγές που όλοι μου λέγανε οτι εντοπίζουν επάνω μου αλλά εγώ πάντα αρνιόμουν. Στις αρχές είχα πρόσωπο χαρούμενο, γελαστό, φώτιζε από ευτυχία. Όσο περνούσε ο καιρός όμως είχα πρόσωπο πρησμένο, στεναχωρημένο, με ένα χαμόγελο που στόλιζε το πρόσωπό μου με ζόρι. Θυμάμαι οτι οι περισσότερες φωτογραφίες είχαν βγεί μετά από τσακωμούς μας. Και όμως τότε δεν εντόπιζα καμία αλλαγή επάνω μου. Δήλωνα ευτυχισμένη. Μέχρι εκείνο το βράδυ, που η αλλαγή ήρθε και εμφανίστηκε μπροστα μου. Δεν θα ξεχάσω ποτέ...»

*

*

*

Αφορμή για να σας αναφέρω αυτή την «ιστορία» στάθηκε ένα βιντεάκι που έτυχε να δω στο facebook από τον αγαπημένο μου γάτο, ο οποίος από ότι είδα το είδε σε κείμενο της lifo. Το βίντεο αυτό είναι σποτάκι διαφήμησης στην Σερβία για την ενδοοικογενειακή βία βασισμένο σε αληθινή ίστορία/πρόσωπο.

 Όπως θα δείτε και εσείς, είναι εκπληκτικό το πως αποτυπώνεται η ενδοοικογενειακή βία σε λίγα μόλις λεπτά μέσα από ορισμένες φωτογραφίες. Αυτό που με συγκλόνισε περισσότερο είναι το ότι φαίνεται ξεκάθαρα η αλλαγή στην εμφάνιση του θύματος, στο βλέμμα του, στο χαμόγελό του. Το ίδιο ακριβώς που εντόπισε στις φωτογραφίες της και το θύμα της ιστορίας αυτής που προανέφερα. Φαίνεται ξεκάθαρα το γεγονός πως «το θύμα» δεν είναι το ίδιο ευτυχισμένο όπως ήταν στις αρχές. Φαίνεται ξεκάθαρα πως με το πέρασμα του καιρού τα χτυπήματα και ο πόνος γίνονται ολοένα εντονότερα, όσο εκείνη επέτρεπε στο συγκεκριμένο άτομο να βρίσκεται στην ζωή της.

Θα ήθελα πάρα πολύ να το αναλύσω το θέμα, να γράψω αιτίες και αφορμές, από το τι μας κάνει να είμαστε με τέτοιους ανθρώπους μέχρι το τι μας κάνει να τους επιτρέπουμε να μας συμπεριφέρονται έτσι και να μην τους διώχνουμε από δίπλα μας, αλλά φοβάμαι πως είναι τόσα πολλά αυτά που έχω να πω που ίσως να μην τα αναλύσω και επάξια. Προτιμώ λοιπόν να σας δώσω απλά το βίντεο να το δείτε και εσείς και να βγάλετε τα συμπεράσματά σας μόνοι σας.  

Εγώ το μόνο που θα πω είναι πως, όπως και στις περιπτώσεις βιασμού, έτσι και στην ενδοοικογενειακή βία, η αδύναμία του χαρακτήρα του θύματος παίζει ίσως τον μεγαλύτερο και σπουδαιότερο ρόλο. Για αυτό πρέπει να μάθουμε να είμαστε δυνατοί και να αντιμετωπίζουμε το κάθε τι άσχημο που θα μας συμβεί σε αυτό τον κόσμο. Γιατί το έχω ξαναπεί πολλές φορές, ο κόσμος μας δεν είναι αγγελικά πλασμένος. Όλοι μας κουβαλάμε τα βιώματά μας, τις βαλίτσες μας και δυστυχώς κάποιοι από εμάς τα φορτώνουν στους υπόλοιπους με τον χειρότερο τρόπο. Σε τέτοιες περιπτώσεις το να αγαπήσουμε τον εαυτό μας και να τον προστατέψουμε δεν θεωρείται πράξη εγιωισμού αλλά πράξη σωτηρίας. 


Σας φιλω γλυκά!