"Όταν σωπαίνει η ψυχή, τότε το κορμί κείτεται ήδη νεκρό"
>>Πέρασαν πολλά χρόνια μέχρι αυτή η σιωπή να γίνει φωνή, κάπου στα 12 χρόνια. Η σιωπή που γεννήθηκε εκείνο το απόγευμα και ήρθε και ρίζωσε μέσα μου αφήνοντας ένα κορμί νεκρό, άβουλο. Πάλεψα πολύ να αναστήσω το κορμί και όλα τα συναισθήματά μου ώστε να συνεχίσω να ζώ σαν να μην έγινε ποτέ τίποτα, σαν να ήταν ένας εφιάλτης που απλά πέρασε.Χρειάστηκε χρόνος πολύς, δύναμη μεγάλη και θεωρώ πως τελικά τα κατάφερα. Στην προσπάθεια για να το επιτύχω αυτό καταχώνιασα τα πάντα βαθειά, πολύ βαθειά μέσα μου, τους έβαλα φίμωτρο και διπλοκλείδωσα την πόρτα για να μην βγούν στην επιφάνεια ποτέ και έκρυψα το κλειδί. Ήρθε όμως η ώρα να ξεθάψω το κλειδί και να ξεκλειδώσω, να απελευθερώσω αυτη την σιωπή ώστε να πάρει μορφή, να γίνει λέξεις που θα ακουστούν στους πάντες και στα πάντα, θα ταξιδέψουν όσο πιο μακριά γίνεται και θα χαθούν στον αέρα. Να λυτρωθώ.
Στέκομαι μπροστά στο θεόρατο κτίριο με τα χιλιάδες τζάμια να αντικατοπτρίζουν έναν μουντό ήλιο και μερικά σύννεφα βιαστικά. Το δέρμα μου κολλάει απο την υγρασία και το κορμί μου πονάει απο την κούραση. Κοιτάζω ψηλά να βρώ την άκρη του τέλους μα όλο το κτίριο μοιάζει να χάνεται στον ουρανό. Εντυπωσιάζομαι.Σπρώχνουμε τις βαλίτσες στο ασανσέρ και κατευθυνόμαστε εκεί, στον ουρανό. Ανοίγει η πόρτα του ρετιρέ και μπροστά μου φανερώνεται ένα διώροφο σπίτι, πανέμορφα διακοσμημένο μα κατα κάποιο τρόπο από άκρη έως άκρη παγερό. Οι μεγάλες τζαμαρίες φανερώνουν μια θέα που αποσπά κάθε βλέμμα και κάθε εντύπωση.
-Εδώ θα μείνεις, ακούγεται η αντρική φωνή πίσω μου, για να είσαι κοντά στα γραφεία του δεκάτου ορόφου και να μην μετακινείσαι. Ανήκει στην εταιρεία και τις περισσότερες φορές μένω εγώ εδώ στα ταξίδια που κάνω.
Πριν καν προλάβω να πω κάτι η φωνή συνεχίζει..
-Επάνω έχει δύο δωμάτια, δίαλεξε ένα για να αφήσεις τα πράγματά σου και εγώ θα κοιμηθώ στο άλλο. Ξεκουράσου γιατί το βράδυ έχουμε να πάμε σε ραντεβού, μας περιμένουν για δείπνο.
Έχω ήδη παγώσει στο άκουσμα δύο λέξεων και δεν δίνω σημασία στα υπόλοιπα "..και εγώ θα κοιμηθώ στο άλλο.." πώς γίνεται?δεν το θέλω, με τρομάζει, δεν το ήξερα, δεν με ρώτησε κανείς, εγώ.. συνειδητοποιώ πως δεν έχω πολλές επιλογές, δεν μπορώ να επιβάλλω την διαμονή που θα μου κανονίσουν, δεν μπορώ να φέρω αντιρρήσεις και να απαιτήσω οτιδήποτε, εγώ βρίσκομαι εκεί για να δουλέψω, εγώ δεν έχω επιλογή, εγώ δεν μπορώ πλέον να κάνω τίποτα.. είμαι κουρασμένη πολύ και θέλω να κοιμηθώ άμεσα.Εγώ..
Κατευθύνομαι προς τα δωμάτια και επιλέγω βιαστικά εκείνο με την μεγαλύτερη θέα. Μικρά δωμάτια, παγωμένα και αυτά, ξένα.Χωρίς πολλές διαδικασίες βγάζω μερικά ρούχα απο την βαλίτσα μου και τα κρεμάω σε μια μικρή ντουλάπα. Ακουμπάω το νεσεσέρ με τα καλλυντικά μου στον καθρέφτη, φοράω το νυχτικό μου και ξαπλώνω. Παγωμένο το στρώμα, παγωμένα όλα, μα η κούραση μεγάλη και τα βλέφαρά μου βαριά. Πρίν καν το καταλάβω έχω αφεθεί στα χέρια του Μορφέα.. τουλάχιστον έτσι πίστευα..Εγώ..
Ένα βάρος πλακώνει το στήθος μου, με κάνει να μην μπορώ να αναπνεύσω, νιώθω οτι χάνομαι.Μία απίστευτη και ανεξήγητη ζέστη τυλίγει το κορμί μου και νιώθω οτι το σώμα μου βρίσκεται σε μία κατα κάποιο τρόπο άβολη θέση. Προσπαθώ να καταλάβω αν είναι όνειρο ή πραγματικότητα. Τα βλέφαρά μου βαριά για να ανοίξουν τελείως, όμως στο μισάνοιγμά τους τρυπώνει μια φιγούρα σκοτεινή και θολή.. είναι επάνω μου, ναί είμαι σίγουρη πως είναι επάνω μου, δεν είναι όνειρο. Οι αισθήσεις μου επανέρχονται όλες μεμιάς και διαπιστώνω ότι πλέον είναι αργά. Βρίσκεται ήδη επάνω μου, μέσα μου, τον νιώθω, με πονάει, η ανάσα του βαριά, αποκρουστική.. τα χέρια μου ακινητοποιημένα, το στόμα μου μουδιασμένο. Φωνάζω να με αφήσει μα η φωνή μου δεν έχει δύναμη και είναι ήδη αργά..κανείς δεν με ακούει, ούτε καν ο ίδιος.Μόνο εγώ..
Τελειώνει, έτσι βιαστικά και τραβιέται μακριά μου. Από το ελάχιστο φώς του δωματίου διακρίνω το πρόσωπό του, ικανοποιημένο. Σφίγγει την ζώνη απο το παντελόνι του και κρυφογελάει.Ναι κρυφογελάει. Το σώμα μου πιο βαρύ απο ποτέ προσπαθεί να συμμαζέψει ότι του απέμεινε και να κρυφτεί απο ντροπή. Δεν ξέρω τι να κάνω, δεν έχω δύναμη, έχουν καταρρεύσει όλα μέσα μου,έχει χαθεί η γή κάτω απο τα πόδια μου. Και αυτό το δωμάτιο, πιο ξένο απο ποτέ. Φεύγει, τον ακούω να κατεβαίνει τα σκαλιά και να φεύγει. Πρίν κλείσει την πόρτα πίσω του μου φωνάζει να ετοιμαστώ γιατί μας περιμένουν στο ραντεβού. Το ραντεβού.. ποιό ραντεβού?πού βρίσκομαι?τί κάνω εδω πέρα? Μένω ακίνητη για κάμποσο, ίσως για ώρες, ίσως για μέρες..ούτε που θυμάμαι, για εμένα ο χρόνος δεν έχει πια σημασία, το ρολόι έχει ήδη πάψει να χτυπά απο την στιγμή εκείνη..
Βρίσκομαι στην μπανιέρα. Τα δάκρυά μου έχουν γίνει ένα με το νερό που κυλάει στο μέτωπό μου. Κλαίω σιωπηλά γιατί πνίγομαι. Αγγίζω το σώμα μου μα δεν νιώθω τίποτα, κανένα άγγιγμα. Είναι ήδη νεκρό. Όχι δεν φανταζόμουν ποτέ έτσι την πρώτη φορά μου, όχι δεν θύμιζε καθόλου τα όνειρα που έκανα, για εκείνον τον πρίγκηπα που θα με έκανε να πετάξω στα σύννεφα. Ο πρίγκηπας για εμένα έγινε θηρίο που έτσι απλά ήρθε και με κατασπάραξε. Θεέ μου, χίλιες φορές να μου έπαιρνες την ζωή, θέλω να κλείσω τα μάτια μου και να χαθώ για πάντα, πάρε με. Είμαι μακριά, είμαι μόνη μου, κανείς δεν με ακούει, κανείς δεν είναι εδώ, δεν έχω δύναμη, δεν έχω φωνή. Το νερό τρέχει επάνω μου μα δεν με λυτρώνει, οι εικόνες παίζουν σαν ταινία ξανά και ξανά στο μυαλό μου και αυτή η απαίσια αίσθηση ακόμα με στοιχειώνει. Πάρε με..
Δεν μπορώ να κάνω τίποτα, ποιός θα με πιστέψει?Τί να πώ και σε ποιόν.. Όχι, δεν γίνεται, πρέπει να φανώ δυνατή, πρέπει να σταθώ στα πόδια μου να συνεχίσω. Θα το παλέψω, μέχρι να βρώ την ευκαιρία να φύγω μακριά. Δεν θα μάθει ποτέ κανείς τίποτα.Θα σιωπήσω. Ξάφνου η φιγούρα της μάνας μου στέκεται απέναντί μου..Ίσως να άκουσε το κάλεσμά μου.Με κοιτάει με δάκρυα στα μάτια. Που να ήξερες μανούλα μου όταν με αποχαιρετούσες.. Ή μήπως ήξερες? Άραγε το διαισθάνθηκες? Ήσουν ανήσυχη πολύ μα πίστεψα οτι ήσουν έτσι επειδή πρώτη φορά με αποχωριζόσουν. Μπορεί και να το ένιωσες. Ετοιμάζομαι γοργά. Το θηρίο μου χτυπάει την πόρτα για να μην αργήσω. Σου κάνω ενα τηλέφωνο μανούλα μου, βιαστικό και αυτό όπως όλα όσα ζω μακριά σου. Η φωνή σου μου γαληνεύει την ψυχή. Σου λέω οτι είμαι καλά και με καταλαβαίνεις, δεν σε ξεγελάω.Ρίχνω το φταίξιμο για την φωνή που ακούς στο μακρινό ταξίδι, στην κούρασή μου. Σε καθησυχάζω. Σε φιλώ και χάνεσαι πίσω απο το κλείσιμο του τηλεφώνου.Τούυττττ. Ο ήχος συνεχόμενος, όπως και στον παλμογράφο της καρδιάς μου. Μαζί σου έχω χαθεί και εγώ μανούλα μου.
>>Από εκείνη την ημέρα άλλαξα. Έγινα άλλος άνθρωπος. Για την ακρίβεια δεν έγινα άνθρωπος αλλά ένα ρομπότ, χωρίς συναισθήματα, χωρίς τίποτα που θα πρόδιδε το κορίτσι εκείνο που έχασε την αθωότητά του τόσο απότομα, τόσο απρόσμενα, τόσο βεβιασμένα. Το θηρίο συνέχισε να στοιχειώνει το νεκρό κορμί μου, η ψυχή μου σιωπούσε. Αφηνόμουν στις ορέξεις του μέχρι να στραγγίξει και την τελευταία σταγόνα απο το αίμα μου. Μέχρι.. μέχρι να χορτάσει και να το χτυπήσω όταν θα ήταν πια αδύναμο, χορτασμένο. Έτσι έγινε.. Άρχισα να χτυπάω, να εναντιώνομαι με όση δύναμη είχε αποκτήσει ξανά το νεκρό εκείνο κορμί. Τον χτυπούσα με μανία κάθε φορά που έκανε κίνηση να με αγγίξει. Κάθε φορά που ήθελε να ημερέψει τις ορμές του.
Το θηρίο άρχισε να μαζεύεται και όσο μαζευόταν εκείνο τόσο αποκτούσα δύναμη εγώ. Φοβόταν μην πάρει ζωή η σιωπή μου και τον χαντακώσει.Κρύφτηκε. Μα κρύφτηκε με τρόπο γνώριμο. Βρήκε το επόμενο θύμα του. Χόρταινε απο αλλού πλέον και εγώ ήμουν ήρεμη, ένιωθα ελεύθερη όσο ποτέ, δυνατή όσο ποτέ. Η σιωπή μου δεν πήρε ζωή, μα είχε ήδη βρεί την χαμένη της δύναμη. Προσπάθησα να αποτραβήξω το επόμενο θύμα, να το βοηθήσω, να το προστατεύσω, μα εκείνη είχε άλλη δύναμη, δικιά της, αποσκοπούσε αλλού. Το ήθελε, όλο αυτό το ήθελε και το ευχαριστιόταν. Διέφερε απο εμένα κατά πολύ. Το τέλος μου το ήξερα. Σύντομα το θηρίο θα με χτυπούσε αλλιώς, με τον μοναδικό τρόπο που του είχε απομείνει. Για να καλύψει τα ίχνη που είχε αφήσει επάνω μου όσο πιο αθόρυβα γινόταν. Η απόλυσή μου δεν άργησε να έρθει. Μία απόλυση που καρτερούσα 2 ολόκληρα χρόνια για να λυτρωθώ. Βγήκα απο την εταιρεία και ξαφνικά ένιωθα να αναπνέω έναν άλλον αέρα, πιό καθαρό. Στην άκρη του δρόμου η μητέρα μου με περίμενε ακόμα μια φορά με δάκρυα στα μάτια, δάκρυα χαράς. Ήξερε και ας μην είπα ποτέ, ήμουν πλέον σίγουρη.Μαζί με εμένα ανέπνεε και εκείνη.
Σήμερα, σκέφτομαι οτι ίσως θα έπρεπε να είχα πράξει αλλιώς ώστε να προστατεύσω και άλλα θύματα. Μερικές φορές μετανιώνω για εκείνη την αδυναμία μου. Προσπαθώ να σκεφτώ τί θα γινόταν ΑΝ είχα διαλέξει άλλο δρόμο για να το πολεμήσω, τί θα είχε συμβεί, τί επιπτώσεις θα είχε όλο αυτό στην δικιά μου ζωή και ενδεχομένως στην οικογένειά μου. Πολλά σενάρια περνάνε απο το μυαλό μου. Ξέρω καλά όμως πως έπραξα αυτό που ένιωθα, με όση δύναμη μου είχε απομείνει. Ίσως αν το ξαναζούσα από την αρχή πάλι τα ίδια να έκανα, ίσως και όχι.. Δυστυχώς, σε τέτοιες καταστάσεις οι αποφάσεις πέρνονται κάτω απο δύσκολη ψυχολογία και με ελάχιστο χρόνο για να το μελετήσεις προσεχτικά. Έτσι το ένιωσα, αναγκασμένη να πάρω μια βιαστική σταθερή απόφαση. Για το μόνο που χαίρομαι είναι οτι σήμερα, εδώ, μπροστά σας, καταφέρνω και δίνω ψυχή στην σιωπή μου. >>
Επιτρέψτε μου να μην αναφερθώ στο αν αυτή η ιστορία είναι δικιά μου ή κάποιας άλλης, δεν έχει σημασία απο ποιο στόμα προέρχεται, εγώ σήμερα, εδώ, έχω τον ρόλο του αφηγητή. Το αφήνω λοιπόν στην δικιά σας κρίση και στην δικιά σας φαντασία.
Εγώ ειλικρινά δεν μπορώ να κρίνω κανένα θύμα για το πώς έπραξε, γιατί δεν ξέρω αν εγώ στην θέση του θύματος θα μπορούσα να δώ μέσα απο τον γκρεμό τον σωστό δρόμο.
Να είσαστε πάντα καλά.
*** Ύστερα απο σχόλιο που άφησε η αγαπητή serenata και με την βοήθεια του gatoseoistro βρέθηκε πρόσφατη στατιστική ανάλυση σχετικά με τα ποσοστά βιασμών ανα τον κόσμο.. μπορείτε να διαβάσετε λεπτομέριες και εδω http://directnews.gr/world/21948-sokaroun-oi-diethneis-statistikes-gia-tous-viasmous.html
Στέκομαι μπροστά στο θεόρατο κτίριο με τα χιλιάδες τζάμια να αντικατοπτρίζουν έναν μουντό ήλιο και μερικά σύννεφα βιαστικά. Το δέρμα μου κολλάει απο την υγρασία και το κορμί μου πονάει απο την κούραση. Κοιτάζω ψηλά να βρώ την άκρη του τέλους μα όλο το κτίριο μοιάζει να χάνεται στον ουρανό. Εντυπωσιάζομαι.Σπρώχνουμε τις βαλίτσες στο ασανσέρ και κατευθυνόμαστε εκεί, στον ουρανό. Ανοίγει η πόρτα του ρετιρέ και μπροστά μου φανερώνεται ένα διώροφο σπίτι, πανέμορφα διακοσμημένο μα κατα κάποιο τρόπο από άκρη έως άκρη παγερό. Οι μεγάλες τζαμαρίες φανερώνουν μια θέα που αποσπά κάθε βλέμμα και κάθε εντύπωση.
-Εδώ θα μείνεις, ακούγεται η αντρική φωνή πίσω μου, για να είσαι κοντά στα γραφεία του δεκάτου ορόφου και να μην μετακινείσαι. Ανήκει στην εταιρεία και τις περισσότερες φορές μένω εγώ εδώ στα ταξίδια που κάνω.
Πριν καν προλάβω να πω κάτι η φωνή συνεχίζει..
-Επάνω έχει δύο δωμάτια, δίαλεξε ένα για να αφήσεις τα πράγματά σου και εγώ θα κοιμηθώ στο άλλο. Ξεκουράσου γιατί το βράδυ έχουμε να πάμε σε ραντεβού, μας περιμένουν για δείπνο.
Έχω ήδη παγώσει στο άκουσμα δύο λέξεων και δεν δίνω σημασία στα υπόλοιπα "..και εγώ θα κοιμηθώ στο άλλο.." πώς γίνεται?δεν το θέλω, με τρομάζει, δεν το ήξερα, δεν με ρώτησε κανείς, εγώ.. συνειδητοποιώ πως δεν έχω πολλές επιλογές, δεν μπορώ να επιβάλλω την διαμονή που θα μου κανονίσουν, δεν μπορώ να φέρω αντιρρήσεις και να απαιτήσω οτιδήποτε, εγώ βρίσκομαι εκεί για να δουλέψω, εγώ δεν έχω επιλογή, εγώ δεν μπορώ πλέον να κάνω τίποτα.. είμαι κουρασμένη πολύ και θέλω να κοιμηθώ άμεσα.Εγώ..
Κατευθύνομαι προς τα δωμάτια και επιλέγω βιαστικά εκείνο με την μεγαλύτερη θέα. Μικρά δωμάτια, παγωμένα και αυτά, ξένα.Χωρίς πολλές διαδικασίες βγάζω μερικά ρούχα απο την βαλίτσα μου και τα κρεμάω σε μια μικρή ντουλάπα. Ακουμπάω το νεσεσέρ με τα καλλυντικά μου στον καθρέφτη, φοράω το νυχτικό μου και ξαπλώνω. Παγωμένο το στρώμα, παγωμένα όλα, μα η κούραση μεγάλη και τα βλέφαρά μου βαριά. Πρίν καν το καταλάβω έχω αφεθεί στα χέρια του Μορφέα.. τουλάχιστον έτσι πίστευα..Εγώ..
Ένα βάρος πλακώνει το στήθος μου, με κάνει να μην μπορώ να αναπνεύσω, νιώθω οτι χάνομαι.Μία απίστευτη και ανεξήγητη ζέστη τυλίγει το κορμί μου και νιώθω οτι το σώμα μου βρίσκεται σε μία κατα κάποιο τρόπο άβολη θέση. Προσπαθώ να καταλάβω αν είναι όνειρο ή πραγματικότητα. Τα βλέφαρά μου βαριά για να ανοίξουν τελείως, όμως στο μισάνοιγμά τους τρυπώνει μια φιγούρα σκοτεινή και θολή.. είναι επάνω μου, ναί είμαι σίγουρη πως είναι επάνω μου, δεν είναι όνειρο. Οι αισθήσεις μου επανέρχονται όλες μεμιάς και διαπιστώνω ότι πλέον είναι αργά. Βρίσκεται ήδη επάνω μου, μέσα μου, τον νιώθω, με πονάει, η ανάσα του βαριά, αποκρουστική.. τα χέρια μου ακινητοποιημένα, το στόμα μου μουδιασμένο. Φωνάζω να με αφήσει μα η φωνή μου δεν έχει δύναμη και είναι ήδη αργά..κανείς δεν με ακούει, ούτε καν ο ίδιος.Μόνο εγώ..
Τελειώνει, έτσι βιαστικά και τραβιέται μακριά μου. Από το ελάχιστο φώς του δωματίου διακρίνω το πρόσωπό του, ικανοποιημένο. Σφίγγει την ζώνη απο το παντελόνι του και κρυφογελάει.Ναι κρυφογελάει. Το σώμα μου πιο βαρύ απο ποτέ προσπαθεί να συμμαζέψει ότι του απέμεινε και να κρυφτεί απο ντροπή. Δεν ξέρω τι να κάνω, δεν έχω δύναμη, έχουν καταρρεύσει όλα μέσα μου,έχει χαθεί η γή κάτω απο τα πόδια μου. Και αυτό το δωμάτιο, πιο ξένο απο ποτέ. Φεύγει, τον ακούω να κατεβαίνει τα σκαλιά και να φεύγει. Πρίν κλείσει την πόρτα πίσω του μου φωνάζει να ετοιμαστώ γιατί μας περιμένουν στο ραντεβού. Το ραντεβού.. ποιό ραντεβού?πού βρίσκομαι?τί κάνω εδω πέρα? Μένω ακίνητη για κάμποσο, ίσως για ώρες, ίσως για μέρες..ούτε που θυμάμαι, για εμένα ο χρόνος δεν έχει πια σημασία, το ρολόι έχει ήδη πάψει να χτυπά απο την στιγμή εκείνη..
Βρίσκομαι στην μπανιέρα. Τα δάκρυά μου έχουν γίνει ένα με το νερό που κυλάει στο μέτωπό μου. Κλαίω σιωπηλά γιατί πνίγομαι. Αγγίζω το σώμα μου μα δεν νιώθω τίποτα, κανένα άγγιγμα. Είναι ήδη νεκρό. Όχι δεν φανταζόμουν ποτέ έτσι την πρώτη φορά μου, όχι δεν θύμιζε καθόλου τα όνειρα που έκανα, για εκείνον τον πρίγκηπα που θα με έκανε να πετάξω στα σύννεφα. Ο πρίγκηπας για εμένα έγινε θηρίο που έτσι απλά ήρθε και με κατασπάραξε. Θεέ μου, χίλιες φορές να μου έπαιρνες την ζωή, θέλω να κλείσω τα μάτια μου και να χαθώ για πάντα, πάρε με. Είμαι μακριά, είμαι μόνη μου, κανείς δεν με ακούει, κανείς δεν είναι εδώ, δεν έχω δύναμη, δεν έχω φωνή. Το νερό τρέχει επάνω μου μα δεν με λυτρώνει, οι εικόνες παίζουν σαν ταινία ξανά και ξανά στο μυαλό μου και αυτή η απαίσια αίσθηση ακόμα με στοιχειώνει. Πάρε με..
Δεν μπορώ να κάνω τίποτα, ποιός θα με πιστέψει?Τί να πώ και σε ποιόν.. Όχι, δεν γίνεται, πρέπει να φανώ δυνατή, πρέπει να σταθώ στα πόδια μου να συνεχίσω. Θα το παλέψω, μέχρι να βρώ την ευκαιρία να φύγω μακριά. Δεν θα μάθει ποτέ κανείς τίποτα.Θα σιωπήσω. Ξάφνου η φιγούρα της μάνας μου στέκεται απέναντί μου..Ίσως να άκουσε το κάλεσμά μου.Με κοιτάει με δάκρυα στα μάτια. Που να ήξερες μανούλα μου όταν με αποχαιρετούσες.. Ή μήπως ήξερες? Άραγε το διαισθάνθηκες? Ήσουν ανήσυχη πολύ μα πίστεψα οτι ήσουν έτσι επειδή πρώτη φορά με αποχωριζόσουν. Μπορεί και να το ένιωσες. Ετοιμάζομαι γοργά. Το θηρίο μου χτυπάει την πόρτα για να μην αργήσω. Σου κάνω ενα τηλέφωνο μανούλα μου, βιαστικό και αυτό όπως όλα όσα ζω μακριά σου. Η φωνή σου μου γαληνεύει την ψυχή. Σου λέω οτι είμαι καλά και με καταλαβαίνεις, δεν σε ξεγελάω.Ρίχνω το φταίξιμο για την φωνή που ακούς στο μακρινό ταξίδι, στην κούρασή μου. Σε καθησυχάζω. Σε φιλώ και χάνεσαι πίσω απο το κλείσιμο του τηλεφώνου.Τούυττττ. Ο ήχος συνεχόμενος, όπως και στον παλμογράφο της καρδιάς μου. Μαζί σου έχω χαθεί και εγώ μανούλα μου.
>>Από εκείνη την ημέρα άλλαξα. Έγινα άλλος άνθρωπος. Για την ακρίβεια δεν έγινα άνθρωπος αλλά ένα ρομπότ, χωρίς συναισθήματα, χωρίς τίποτα που θα πρόδιδε το κορίτσι εκείνο που έχασε την αθωότητά του τόσο απότομα, τόσο απρόσμενα, τόσο βεβιασμένα. Το θηρίο συνέχισε να στοιχειώνει το νεκρό κορμί μου, η ψυχή μου σιωπούσε. Αφηνόμουν στις ορέξεις του μέχρι να στραγγίξει και την τελευταία σταγόνα απο το αίμα μου. Μέχρι.. μέχρι να χορτάσει και να το χτυπήσω όταν θα ήταν πια αδύναμο, χορτασμένο. Έτσι έγινε.. Άρχισα να χτυπάω, να εναντιώνομαι με όση δύναμη είχε αποκτήσει ξανά το νεκρό εκείνο κορμί. Τον χτυπούσα με μανία κάθε φορά που έκανε κίνηση να με αγγίξει. Κάθε φορά που ήθελε να ημερέψει τις ορμές του.
Το θηρίο άρχισε να μαζεύεται και όσο μαζευόταν εκείνο τόσο αποκτούσα δύναμη εγώ. Φοβόταν μην πάρει ζωή η σιωπή μου και τον χαντακώσει.Κρύφτηκε. Μα κρύφτηκε με τρόπο γνώριμο. Βρήκε το επόμενο θύμα του. Χόρταινε απο αλλού πλέον και εγώ ήμουν ήρεμη, ένιωθα ελεύθερη όσο ποτέ, δυνατή όσο ποτέ. Η σιωπή μου δεν πήρε ζωή, μα είχε ήδη βρεί την χαμένη της δύναμη. Προσπάθησα να αποτραβήξω το επόμενο θύμα, να το βοηθήσω, να το προστατεύσω, μα εκείνη είχε άλλη δύναμη, δικιά της, αποσκοπούσε αλλού. Το ήθελε, όλο αυτό το ήθελε και το ευχαριστιόταν. Διέφερε απο εμένα κατά πολύ. Το τέλος μου το ήξερα. Σύντομα το θηρίο θα με χτυπούσε αλλιώς, με τον μοναδικό τρόπο που του είχε απομείνει. Για να καλύψει τα ίχνη που είχε αφήσει επάνω μου όσο πιο αθόρυβα γινόταν. Η απόλυσή μου δεν άργησε να έρθει. Μία απόλυση που καρτερούσα 2 ολόκληρα χρόνια για να λυτρωθώ. Βγήκα απο την εταιρεία και ξαφνικά ένιωθα να αναπνέω έναν άλλον αέρα, πιό καθαρό. Στην άκρη του δρόμου η μητέρα μου με περίμενε ακόμα μια φορά με δάκρυα στα μάτια, δάκρυα χαράς. Ήξερε και ας μην είπα ποτέ, ήμουν πλέον σίγουρη.Μαζί με εμένα ανέπνεε και εκείνη.
Σήμερα, σκέφτομαι οτι ίσως θα έπρεπε να είχα πράξει αλλιώς ώστε να προστατεύσω και άλλα θύματα. Μερικές φορές μετανιώνω για εκείνη την αδυναμία μου. Προσπαθώ να σκεφτώ τί θα γινόταν ΑΝ είχα διαλέξει άλλο δρόμο για να το πολεμήσω, τί θα είχε συμβεί, τί επιπτώσεις θα είχε όλο αυτό στην δικιά μου ζωή και ενδεχομένως στην οικογένειά μου. Πολλά σενάρια περνάνε απο το μυαλό μου. Ξέρω καλά όμως πως έπραξα αυτό που ένιωθα, με όση δύναμη μου είχε απομείνει. Ίσως αν το ξαναζούσα από την αρχή πάλι τα ίδια να έκανα, ίσως και όχι.. Δυστυχώς, σε τέτοιες καταστάσεις οι αποφάσεις πέρνονται κάτω απο δύσκολη ψυχολογία και με ελάχιστο χρόνο για να το μελετήσεις προσεχτικά. Έτσι το ένιωσα, αναγκασμένη να πάρω μια βιαστική σταθερή απόφαση. Για το μόνο που χαίρομαι είναι οτι σήμερα, εδώ, μπροστά σας, καταφέρνω και δίνω ψυχή στην σιωπή μου. >>
Επειδή σαν επίλογο είχα γράψει αυτό που βλέπετε διαγραμμένο και δημιουργήθηκε μια μικρή παρεξήγηση αλλα ευτυχώς λύθηκε, θέλω να σας τονίσω πως η ιστορία που διαβάσατε είναι μια απλή αφήγηση και όχι προσωπική εξιστόρηση. Εγώ απο την μεριά μου σαν Μελοκάννελο έχω να σας δώσω τα εξής στοιχεία σχετικά με την σεξουαλική κακοποίηση των γυναικών:
683.000 βιασμοί λαμβάνουν χώρο κάθε χρόνο
αυτό ισοδυναμεί με
56.916 τον μήνα
1.874 την ημέρα
78 την ώρα
1.3 το λεπτό
Δεν ξέρω αν οι παραπάνω αριθμοί ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, αν είναι 683 χιλιάδες ή 684 χιλιάδες, αν αναφέρονται σε μία χώρα ή παγκοσμίως, αλλά σίγουρα το μέγεθος είναι αυτό που δημιουργεί εντυπώσεις. Συμβαίνουν κάθε μέρα, κάθε ώρα,κάθε λεπτό, σε ανθρώπους δικούς μας, γείτονες, φίλους, γνωστούς, άγνωστους. Το ότι καταγράφονται ορισμένοι απο αυτούς τους βιασμούς δεν σημαίνει οτι καταγράφονται και όλοι. Γιατί είναι πολλοί που επιλέγουν τον δρόμο της σιωπής, ακόμα και αν δεν το θέλουν, ακόμα και αν αναγκάζονται.
Εγώ ειλικρινά δεν μπορώ να κρίνω κανένα θύμα για το πώς έπραξε, γιατί δεν ξέρω αν εγώ στην θέση του θύματος θα μπορούσα να δώ μέσα απο τον γκρεμό τον σωστό δρόμο.
Να είσαστε πάντα καλά.
*** Ύστερα απο σχόλιο που άφησε η αγαπητή serenata και με την βοήθεια του gatoseoistro βρέθηκε πρόσφατη στατιστική ανάλυση σχετικά με τα ποσοστά βιασμών ανα τον κόσμο.. μπορείτε να διαβάσετε λεπτομέριες και εδω http://directnews.gr/world/21948-sokaroun-oi-diethneis-statistikes-gia-tous-viasmous.html
