 |
| "Όταν μια ομάδα πλανητών σου σπάνε τα νεύρα" |
Ούτε έναν, ούτε
δύο, ούτε τρεις αλλά πέντε, ναι πέντε,
ολάκερους πλανήτες κουβαλάω επάνω μου αυτές τις μέρες μαζί και ένα
ολόγιομο φεγγάρι. Τι εννοείς δεν καταλαβαίνεις από αυτά? Δεν είναι δύσκολο να
καταλάβεις, διότι και εγώ τώρα κατάλαβα. Θα σε βοηθήσω. Πώς είναι το φάσκελο
όταν το ανοίγεις διάπλατα και μετράς πέντε τεντωμένα δαχτυλάκια να ορθώνονται
ομπρός σου? Το χεις φέρει το φάσκελο στα μάτια σου? Κράτα το καλά τώρα για να
καταλάβεις πως νιώθω αυτές τις μέρες. Όχι καλέ, δεν σε φασκελώνω, εξάλλου δεν μου
έφταιξες και σε τίποτα εσύ. Ίσα ίσα όλα
τα άλλα μου φταινε και δεν μπορώ και με τίποτα να τα κουμαντάρω. Πνίγομαι!!
Τώρα καταλαβαίνω τον αγαπητό φίλο Αμερικλάνο με τα οοοοοομμμμμμ και τα ωωωωωμμμμμ του!!
Πριν πεις οτιδήποτε σε προλαβαίνω. Όχι δεν
ασπάστηκα ούτε την Πατέρα, ούτε την Μπήλιου ούτε την Μαντάμ Ζαΐρα! Δεν
ασχολούμαι τόσο αναλυτικά με την αστρολογία και ούτε ξέρω ποιοι σκατοπλανήτες
είναι αυτοί και από που και ως που επέλεξαν να κατσικωθούν επάνω από την
ζωδιακή κεφάλα μου. Εγώ είμαι από εκείνες που μία στο τόσο διαβάζει τις
προβλέψεις και ναι μπορώ να πω τις περισσότερες φορές τις έχω πιστέψει κιόλας.
Ίσαμε εκεί όμως. Άλλο κεφάλαιο αυτό και το προσπερνάω. Παρ’ όλα αυτά, οι
γνώσεις μου δεν έχουν φτάσει στο σημείο να ξέρω αν αυτοί οι πλανήτες είναι
ανάδρομοι ή παράδρομοι ή εκτός τόπου και χρόνου. Αυτό που ξέρω μόνο είναι ότι
υπάρχουν επάνω μου και με επηρεάζουν. Και αν κρίνω από τα γενόμενα των ημερών
είμαι πλέον βεβαία πως με επηρεάζουν αρνητικά διότι αυτή η μικρή ομάδα πλανητών
μου θυμίζει πολύ αυτούς τους μουσαφίρηδες που έρχονται στο σπιτάκι σου,
απρόσκλητοι πάντα, στρογγυλοκάθονται στον ωραιότατο καναπέ σου, σου τα κάνουνε
μπαλόνια και στο τέλος ξεχνάνε που είναι η εξώπορτα για να φύγουν.
Βρε τζους πουλάκι μου να ηρεμίσουμε και
λιγουλάκι, τζους που σου λεω και τα νεύρα μου έχουν γίνει σφεντόνα! Ξεκούνα!
Το παλεύω τόσο
καιρό, να είμαι ήρεμη. Και έτσι μου λεω σε καθημερινή βάση «ήρεμα
μελοκάννελο μου, ήρεμα και μην εκνευρίζεσαι.. η αρνητικότητα και ο εκνευρισμός
δεν οδηγούν σε κάτι...ηρέμησε καλό μου μην μου πάθεις τίποτα στο τέλος και θα
πληρώνεις και γιατρούς η άνεργη... φάε μια σοκολατίτσα και σκέψου πεταλουδίτσες
με λουλουδάκια και όλα θα πάνε καλά, θα το δεις». Και προσπαθώ η έρμη να
ηρεμήσω, προσπαθώ, προσπαθώ, προσπαθώ.. και κάπου το βρίσκω, τρωω και την μία σοκολάτα
μου, τρωω και την δεύτερη και την τρίτη, τρωω έναν σκασμό απο σοκολάτες και λιχουδιές- στο τέλος μου
βγαίνουν και τύψεις από πάνω- και καταφέρνω να αφεθώ σε όμορφα συμβάντα της
ζωής μου και ταξιδεύω σε αυτά. Και εκεί που είμαι σε μια κατάσταση νιρβάνα και χαίρομαι που όλα είναι τόσο όμορφα, να
σου και οι μουσαφίρηδες από το πουθενά. Βγαίνω από τα ρούχα μου στο πιτς φυτίλι και φτάνω στο σημείο να θέλω να σπάσω ότι έχω και δεν έχω στο φτωχικό μου
δωματιάκι- πλην του υπολογιστή γιατί χωρίς αυτόν δεν θα το αντέξω, σας το
δηλώνω. Άσε δε που με ακούει το τετράγωνο απο τις φωνές. Και σε ρωτάω τώρα. Το ήθελα εγώ να βγω έξω από τα ήρεμα νερά μου που
κολυμπούσα αμέριμνη και πλατσούριζα? Όχι δεν το ήθελα. Το ήθελα εγώ να νευριάζω
κάθε τρεις και δύο και να ωρύομαι σαν την τρελή? Όχι δεν το ήθελα. Και αφού δεν
το ήθελα γιατί γίνεται μου λετε? Θα σας πω εγώ.. οι καταραμένοι μουσαφίρηδες
φταινε. Δεν δίνω άλλη εξήγηση.
Να φύγετε ρε,
να πάτε αλλού! Δεν σας θέλω!
Γιατί όσο
υπάρχετε κάνω ζημιές που πολύ φοβάμαι θα είναι και ανεπανόρθωτες και ούτε αυτό
το θέλω. Μια χαρά λειτουργώ όταν είμαι στην ηρεμία μου και νιώθω όμορφα με
εμένα και τις αποφάσεις μου. Δεν μπορώ να αναγκάζομαι να αποφασίζω με νεύρα και
ούτε το θέλω γιατί ξέρω πως θα τα κάνω μαντάρα και μετά άντε να τρέχω να
επανορθώνω, κάτι που επίσης μισώ αφάνταστα. Αυτα τα πισογυρίσματα είναι το χειρότερό μου. Άσε δε που δεν μπορώ να είμαι τόσο
ευερέθιστη και να ενοχλούμαι με τόσα που βλέπω γύρω μου. Δεν λεω, τα γνωρίζω
χρόνια όλα όσα γίνονται, δεν είμαι και στραβή. Όλα τα βλέπω και τα παρατηρώ. Πολλά
με ενοχλούνε σε καθημερινή βάση. Αλλά μου αρέσει περισσότερο να κάνω την στραβή και να μην δίνω
τόση σημασία, παρά να συγχύζομαι με τους πάντες και τα πάντα. Θα ρυτιδιάσω πριν την ώρα μου, το βλέπω σου λέω, σκάνε οι πρώτες ρυτίδες και λεφτά για κρεμούλες δεν περισσεύουν. Θα κατσικωθούν και αυτές και τότε να δεις νεύρα που θα αποκτήσω. Και αυτοί οι πλανήτες
σε ησυχία δεν με αφήνουν σας λεω. Πρέπει να ξεκουμπιστούν σύντομα.
Και μην μου πείτε πως με το σεξ και το
φαγητό και τις βόλτες όλα περνάνε και ξεχνιούνται διότι σας πληροφορώ αυτά
είναι μπούρδες. Αν είναι κάτι να σε εξοργίζει με διάρκεια θα σε εξοργίζει με
διάρκεια. Τελεία και παύλα Ούτε μην μου πείτε πως φταινε μόνο οι άλλοι, γιατί
σίγουρα και εκείνοι κάποιους σκατοπλανήτες θα κουβαλάνε για να αλλάζουν από την
μια στιγμή στην άλλη. Δεν εξηγείται σας λεω!!
Αρκετά σας είπα. Μην ξαφνιαστείτε αν η
επόμενη ανάρτηση θα είναι για πεταλουδίτσες και ρυάκια κελαρυστά! Εκείνος είναι
ο πραγματικός μου εαυτός. Ο σημερινός που είδατε είναι ένας μουσαφίρης και
αυτός. Απλά από ότι βλέπω η επόμενη ανάρτηση θα αργήσει να έρθει. Εκτός και αν
γίνει κανα θαύμα και ξαναβρώ την ηρεμία μου.
Ορέν ντουβάρ που λεει και ο αγαπημένος μπακαλόγατος!
