Η κλήση σας είναι σε αναμονή

 Αθήνα calling!!!

Ξέρω η ώρα ακατάλληλη αλλά να που τώρα μου ήρθε να σηκώσω ακουστικό και να επικοινωνήσω! Να δω τι κάνεις, να δεις τι κάνω και τι δεν κάνω. Δεν θα σε κουράσω στο υπόσχομαι και αν δεν θυμάσαι και τίποτα στο τέλος μην αγχώνεσαι και αύριο μέρα είναι.

Ναι από Αθήνα, καλά άκουσες! 

Γύρισα και όχι δεν βάζω θαυμαστικό μετά την λέξη γύρισα διότι δεν το λεω και με ενθουσιασμό. Πίσω στην βάση μου λοιπόν εδώ και αρκετές μέρες και ακόμα να συνηθίσω στους εδώ ρυθμούς. Τα πρώτα λεπτά της επιστροφής ήταν τρομαχτικά καθώς όσο πλησίαζε το πούλμαν στα ΚΤΕΛ του Κηφισού ήδη ένιωθα την βαβούρα να με πνίγει. Εκείνη ακριβώς την στιγμή ήταν που συνειδητοποίησα όλες τις βασικές διαφορές μεταξύ επαρχίας και πόλης. Κάθε μέρα προστίθεται και από κάτι σε αυτή την λίστα και εγω προσπαθώ να μην περιφέρομαι σαν τον Γκρινιάρη από τα Στρουμφάκια. 

Δεν ξέρω αν είμαι απλά εγώ φορτισμένη και τα διογκώνω στο κεφάλι μου ή αν ο εαυτός μου προσπαθεί να βρει διαφορές εκεί που δεν υπάρχουν για να αρπάξει την ευκαιρία ή αν τα ίδια νιώθουν όλοι όσοι έχουν δει και τις δύο πλευρές του νομίσματος, αλλά για εμένα σημασία έχει το αποτέλεσμα.

Αλλαγές, αλλαγές και ακόμα περισσότερες αλλαγές...

Τι συμβαίνει τελευταία με αυτές τις αλλαγές δεν μπορώ να το καταλάβω! Εκεί που ένιωθα πως όλα ήταν στάσιμα και για αρκετό διάστημα ξαφνικά παρατηρώ πως αλλάζουν γύρω μου και μάλιστα με ταχύτητες φωτός. Εννοείται πως εγώ μένω στάσιμη. Εννοείται πως εγώ έχω τον ρόλο του παρατηρητή σε όλη αυτή την παράσταση. Γιατί σαν παράσταση το νιώθω, ένα θεατρικό που κάνει πρεμιέρα μοναχά για πάρτη μου.

Το μόνο ίσως που νιώθω ότι αλλάζει σε εμένα είναι ο τρόπος που σκέφτομαι και αντιμετωπίζω την καθημερινότητά μου. Και αυτό είναι κάτι που μόνο έως θετικό μπορώ να το εκλάβω. Εκτός και αν καταλήξουν να πάρουν φωτιά τα λαμπάκια μου από την πολύ σκέψη και ανάλυση!! Εκεί θα υπάρξει όντως πρόβλημα! 

Παρ’ όλα αυτά όμως, έχω μέσα μου ένα συναίσθημα (θα μπορούσα να τολμήσω να το πω και προαίσθημα) ότι κάπου στο βάθος σιγοβράζει ένα μικρό μπαμ. Ένα «αυτό» που νιώθεις ότι θα έρθει η ημέρα και όσες αλλαγές δεν μου συνέβησαν όλο αυτό το διάστημα στασιμότητας θα έρθουν μαζεμένες σαν χείμαρρος και θα μου σκάσουν μέσα στα μούτρα μου. Μάλιστα τολμώ να πω πως νιώθω ότι αυτές οι αλλαγές θα έχουν θετική έκβαση, πως αυτός ο χείμαρρος θα είναι λυτρωτικός και όχι καταστρεπτικός. Βέβαια, αν το αναλύσω περαιτέρω (το 'χω λέμε με την ανάλυση), πότε βγήκα σωστή για τον εαυτό μου σε θετικές εκβάσεις για να βγώ και τώρα? ΠΟΤΕ!! Από στατιστικής άποψης αν το πάρουμε λοιπόν (παρότι δεν είμαι καλή στα μαθηματικά και τα απεχθάνομαι) τα μέχρι τώρα data entries της ζωής μου και των προαισθημάτων μου δείχνουν ότι οι πιθανότητες να βγω σωστή είναι απειροελάχιστες. Το πιο πιθανό να με πάρει και να με σηκώσει αυτός ο χείμαρρος και στο τέλος να με καταπνίξει και να τρέχω για σωσίβια!! 

Επειδή όμως δεν θέλω να κυριεύομαι από πανικό, ειδικά τέτοιες δύσκολες ώρες, για να με ηρεμήσω καταλήγω με την εξής δικαιολογία / αιτιολογία:

«μΈλλη μου, αυτό το θετικό μπαμ που νιώθεις οφείλεται στην ονειροπόλα φύση σου. Σε αυτή την μικρή φλόγα ελπίδας που σιγοκαίει μέσα σου και που όσα ανεμοσούρια και αν την έχουν κάνει έως τώρα να τρεμοπαίζει εκείνη ακόμα αντέχει να φωτίζει τα θέλω σου»

Για να μην τρελαίνομαι άλλο απόψε και τρελαίνω και εσένα, νομίζω πως ήρθε η στιγμή για το follow up της ζωής μου μιας και πολλά επεισόδια χάθηκαν όλο αυτό τον καιρό που δεν επικοινωνούσα. 

Έχουμε και λέμε:

**Είμαι ακόμα άνεργη.

 «Χτύπα και άλλο θα το αντέξω δεν πεθαίνω έτσι απλά θα παλέψω»

**Είμαι (ακόμα) τρελά ερωτευμένη με τον γάτο μου. 

«Από την γη ως το φεγγάρι και απ' το φεγγάρι πίσω εδώ και όλο αυτό κάντο επί χίλια, τόσο περίπου σ’ αγαπώ»

**Η βάση μου είναι ακόμα Αθήνα με τους γονείς μου.

«Κι όμως είμαι ακόμα εδώ κι αυτό το καλοκαίρι λιωμένο παγωτό»

**Η αδερφή μου μετακόμισε μόνιμα Γερμανία 
«Ξενιτεμένο μου πουλί και παραπονεμένο η ξενιτιά σε χαίρεται κι εγώ ΄χω τον καημό σου»

**Χωρισμοί, θάνατοι και αποχωρισμοί... 

«Έτσι ξεκίνησα λοιπόν, έτσι ξεκίνησα, άλλα μου δείξανε και άλλα εγώ αντίκρισα. Θεέ μου κι ας ήξερα ποια μέρα θα πεθάνω και του θανάτου μου γενέθλια να κάνω»

**Το blog μου αράχνιασε και πρέπει να το ξεσκονίσω μια και καλή. Έχω χάσει τον μπούσουλα. Επίσης θέλω και πρέπει να αρχίσω να σας διαβάζω ξανά.  

«Θα είμαι εδώ όποτε θες, θα σου γιατρεύω τις πληγές, θα είμαι εδώ»

Follow up τέλος! Προσπάθησα να είμαι σύντομη και περιεκτική για να μην σε κουράσω και αποκοιμηθείς στο ακουστικό σου. Μπορείς να συνεχίσεις να ονειρεύεσαι... 

Σε φιλώ γλυκά! 

**Πάσα ομοιότητα με τραγούδια και στίχους αυτών είναι απλά σύμπτωση και δεν φέρω καμία απολύτως ευθύνη. Το περιεχόμενό τους δεν έχουν σκοπό διαφήμισης. (Εντάξει ομολογώ, το τραγουδάκι μου για τον γάτο ήταν προμελετημένο)