Η κλήση σας είναι σε αναμονή

 Αθήνα calling!!!

Ξέρω η ώρα ακατάλληλη αλλά να που τώρα μου ήρθε να σηκώσω ακουστικό και να επικοινωνήσω! Να δω τι κάνεις, να δεις τι κάνω και τι δεν κάνω. Δεν θα σε κουράσω στο υπόσχομαι και αν δεν θυμάσαι και τίποτα στο τέλος μην αγχώνεσαι και αύριο μέρα είναι.

Ναι από Αθήνα, καλά άκουσες! 

Γύρισα και όχι δεν βάζω θαυμαστικό μετά την λέξη γύρισα διότι δεν το λεω και με ενθουσιασμό. Πίσω στην βάση μου λοιπόν εδώ και αρκετές μέρες και ακόμα να συνηθίσω στους εδώ ρυθμούς. Τα πρώτα λεπτά της επιστροφής ήταν τρομαχτικά καθώς όσο πλησίαζε το πούλμαν στα ΚΤΕΛ του Κηφισού ήδη ένιωθα την βαβούρα να με πνίγει. Εκείνη ακριβώς την στιγμή ήταν που συνειδητοποίησα όλες τις βασικές διαφορές μεταξύ επαρχίας και πόλης. Κάθε μέρα προστίθεται και από κάτι σε αυτή την λίστα και εγω προσπαθώ να μην περιφέρομαι σαν τον Γκρινιάρη από τα Στρουμφάκια. 

Δεν ξέρω αν είμαι απλά εγώ φορτισμένη και τα διογκώνω στο κεφάλι μου ή αν ο εαυτός μου προσπαθεί να βρει διαφορές εκεί που δεν υπάρχουν για να αρπάξει την ευκαιρία ή αν τα ίδια νιώθουν όλοι όσοι έχουν δει και τις δύο πλευρές του νομίσματος, αλλά για εμένα σημασία έχει το αποτέλεσμα.

Αλλαγές, αλλαγές και ακόμα περισσότερες αλλαγές...

Τι συμβαίνει τελευταία με αυτές τις αλλαγές δεν μπορώ να το καταλάβω! Εκεί που ένιωθα πως όλα ήταν στάσιμα και για αρκετό διάστημα ξαφνικά παρατηρώ πως αλλάζουν γύρω μου και μάλιστα με ταχύτητες φωτός. Εννοείται πως εγώ μένω στάσιμη. Εννοείται πως εγώ έχω τον ρόλο του παρατηρητή σε όλη αυτή την παράσταση. Γιατί σαν παράσταση το νιώθω, ένα θεατρικό που κάνει πρεμιέρα μοναχά για πάρτη μου.

Το μόνο ίσως που νιώθω ότι αλλάζει σε εμένα είναι ο τρόπος που σκέφτομαι και αντιμετωπίζω την καθημερινότητά μου. Και αυτό είναι κάτι που μόνο έως θετικό μπορώ να το εκλάβω. Εκτός και αν καταλήξουν να πάρουν φωτιά τα λαμπάκια μου από την πολύ σκέψη και ανάλυση!! Εκεί θα υπάρξει όντως πρόβλημα! 

Παρ’ όλα αυτά όμως, έχω μέσα μου ένα συναίσθημα (θα μπορούσα να τολμήσω να το πω και προαίσθημα) ότι κάπου στο βάθος σιγοβράζει ένα μικρό μπαμ. Ένα «αυτό» που νιώθεις ότι θα έρθει η ημέρα και όσες αλλαγές δεν μου συνέβησαν όλο αυτό το διάστημα στασιμότητας θα έρθουν μαζεμένες σαν χείμαρρος και θα μου σκάσουν μέσα στα μούτρα μου. Μάλιστα τολμώ να πω πως νιώθω ότι αυτές οι αλλαγές θα έχουν θετική έκβαση, πως αυτός ο χείμαρρος θα είναι λυτρωτικός και όχι καταστρεπτικός. Βέβαια, αν το αναλύσω περαιτέρω (το 'χω λέμε με την ανάλυση), πότε βγήκα σωστή για τον εαυτό μου σε θετικές εκβάσεις για να βγώ και τώρα? ΠΟΤΕ!! Από στατιστικής άποψης αν το πάρουμε λοιπόν (παρότι δεν είμαι καλή στα μαθηματικά και τα απεχθάνομαι) τα μέχρι τώρα data entries της ζωής μου και των προαισθημάτων μου δείχνουν ότι οι πιθανότητες να βγω σωστή είναι απειροελάχιστες. Το πιο πιθανό να με πάρει και να με σηκώσει αυτός ο χείμαρρος και στο τέλος να με καταπνίξει και να τρέχω για σωσίβια!! 

Επειδή όμως δεν θέλω να κυριεύομαι από πανικό, ειδικά τέτοιες δύσκολες ώρες, για να με ηρεμήσω καταλήγω με την εξής δικαιολογία / αιτιολογία:

«μΈλλη μου, αυτό το θετικό μπαμ που νιώθεις οφείλεται στην ονειροπόλα φύση σου. Σε αυτή την μικρή φλόγα ελπίδας που σιγοκαίει μέσα σου και που όσα ανεμοσούρια και αν την έχουν κάνει έως τώρα να τρεμοπαίζει εκείνη ακόμα αντέχει να φωτίζει τα θέλω σου»

Για να μην τρελαίνομαι άλλο απόψε και τρελαίνω και εσένα, νομίζω πως ήρθε η στιγμή για το follow up της ζωής μου μιας και πολλά επεισόδια χάθηκαν όλο αυτό τον καιρό που δεν επικοινωνούσα. 

Έχουμε και λέμε:

**Είμαι ακόμα άνεργη.

 «Χτύπα και άλλο θα το αντέξω δεν πεθαίνω έτσι απλά θα παλέψω»

**Είμαι (ακόμα) τρελά ερωτευμένη με τον γάτο μου. 

«Από την γη ως το φεγγάρι και απ' το φεγγάρι πίσω εδώ και όλο αυτό κάντο επί χίλια, τόσο περίπου σ’ αγαπώ»

**Η βάση μου είναι ακόμα Αθήνα με τους γονείς μου.

«Κι όμως είμαι ακόμα εδώ κι αυτό το καλοκαίρι λιωμένο παγωτό»

**Η αδερφή μου μετακόμισε μόνιμα Γερμανία 
«Ξενιτεμένο μου πουλί και παραπονεμένο η ξενιτιά σε χαίρεται κι εγώ ΄χω τον καημό σου»

**Χωρισμοί, θάνατοι και αποχωρισμοί... 

«Έτσι ξεκίνησα λοιπόν, έτσι ξεκίνησα, άλλα μου δείξανε και άλλα εγώ αντίκρισα. Θεέ μου κι ας ήξερα ποια μέρα θα πεθάνω και του θανάτου μου γενέθλια να κάνω»

**Το blog μου αράχνιασε και πρέπει να το ξεσκονίσω μια και καλή. Έχω χάσει τον μπούσουλα. Επίσης θέλω και πρέπει να αρχίσω να σας διαβάζω ξανά.  

«Θα είμαι εδώ όποτε θες, θα σου γιατρεύω τις πληγές, θα είμαι εδώ»

Follow up τέλος! Προσπάθησα να είμαι σύντομη και περιεκτική για να μην σε κουράσω και αποκοιμηθείς στο ακουστικό σου. Μπορείς να συνεχίσεις να ονειρεύεσαι... 

Σε φιλώ γλυκά! 

**Πάσα ομοιότητα με τραγούδια και στίχους αυτών είναι απλά σύμπτωση και δεν φέρω καμία απολύτως ευθύνη. Το περιεχόμενό τους δεν έχουν σκοπό διαφήμισης. (Εντάξει ομολογώ, το τραγουδάκι μου για τον γάτο ήταν προμελετημένο)

Επιτέλους ΖΩ

"Γιατί εδω ξαναγεννήθηκα. Γιατί εδω επιτέλους ΖΩ"

Ξέρω ξέρω... μερικοί από εσάς -αν όχι όλοι- ανησυχείτε για το πού βρίσκομαι! Εμ, βιάστηκα και εγώ να πω στην προηγούμενη ανάρτηση ότι γύρισα. Καλά να πάθω! :)

*Που βρίσκομαι λοιπόν?

Είμαι σε ένα υπέροχο και πολύ αγαπημένο μέρος της ζωής μου, τα Γιάννενα.

*Πότε έφυγα? 

Ήρθα εδώ για Πάσχα στην γιαγιά και τον παππού και τελικά ξέμεινα.

*Πότε θα γυρίσω πίσω Αθήνα? 

Άγνωστο!!

*Από που γράφω τώρα? 

Από ίντερνετ καφέ διότι στο σπίτι μας η τεχνολογία αυτού του επιπέδου δεν έχει φτάσει ακόμα.

Σήμερα ξύπνησα από τα χαράματα για να πάρω το λεωφορείο και να κατέβω στην πόλη ώστε να ξεκλέψω λίγο χρόνο και να σας γράψω. Γιατί από τα χαράματα? Διότι το χωριό μου μπορεί να απέχει μόνο 18χλμ από την πόλη αλλά έχει συγκοινωνία μόνο 3 φορές την ημέρα (τραγικό)! Οπότε, μιας και η όλη ανεργία μου στάθηκε εμπόδιο στην απόκτηση του δικού μου μεταφορικού μέσου, αναγκάζομαι (την τύχη μου μέσα) να ξυπνάω με την αυγούλα και την τσίμπλα στα πρησμένα μου ματάκια για να πάρω αυτό το λεωφορείο και να έρθω στην πόλη. Και όχι αυτή η αναμονή για το λεωφορείο δεν είναι καθόλου ευχάριστη καθώς αυτές τις ημέρες ο καιρός φροντίζει να μας θυμίζει αρκετά χειμώνα και εγώ δεν έχω έρθει εξοπλισμένη με το παπλωμα-μπουφάν μου (καλά να πάθω)! Το κρύο να σου τρυπάει το κορμί ενω ακόμα δεν έχεις συνέλθει από τον ύπνο είναι το χειρότερό μου!

Η επαρχία είναι υπέροχη αλλά ομολογώ έχει τις δυσκολίες της. Όχι μόνο σε όσα ανάφερα αλλά και σε πολλά άλλα. Όμως, δεν αλλάζω με τίποτα το αίσθημα να ανοίγω την πόρτα μου το πρωί μόλις ξυπνήσω και να βλέπω τα βουνά και τα δέντρα και να αναπνέω αυτό τον καθαρό αέρα. Δέκα λεπτά στην αυλή και έχεις ήδη αδειάσει το μυαλό σου από όλα! Και ναι είχα πολύ άδειασμα να κάνω και είμαι πλέον αρκετά καλά! Επίσης, η δυνατότητα να τρώω λίγο πιο υγιεινά απευθείας από το μποστάνι της γιαγιάς είναι και αυτό μια αξία ανεκτίμητη (να ναι καλά για τα χρόνια της που κρατάει τρία στρέμματα μποστάνι καλύτερα και από οποιοδήποτε φυτώριο). Τέλος, το περπάτημα που ρίχνω σε καθημερινή βάση δεν μπορούσα με τίποτα να το ρίξω στην Αθήνα. Εδώ περπατάς και δεν κινδυνεύεις ούτε να σε πατήσουν ούτε να σου κοπεί η ανάσα από το καυσαέριο. Το μόνο που ίσως σου συμβεί είναι να σου πεταχτεί κανένα φίδι, κάτι που το τρέμω αρκετά κάθε φορά που διασχίζω τους δρόμους.

Βέβαια, εδώ που βρίσκομαι δεν κάθομαι όλη μέρα σπίτι. Απολαμβάνω την πόλη και τα υπέροχα μαγαζάκια της παρέα με όλα μου τα ξαδέρφια (που είχα καιρό να δω) και φυσικά τον γάτο μου που μου κάνει παρέα στα ρεπό του. Αυτό το τελευταίο ειδικά είναι ότι καλύτερο για να νιώθω πως στην ουσία δεν μου λείπει τίποτα απολύτως. Έχω όλα όσα θέλω για να λέω ότι επιτέλους ΖΩ . Το μόνο που μένει είναι να βρεθεί μια δουλίτσα, και εδώ που τα λέμε δεν θα με χαλούσε καθόλου να την βρω εδώ που βρίσκομαι και να μην ξαναγυρίσω ποτέ Αθήνα. Διότι τελικά εγώ γεννήθηκα για το φευγιό. Μια ζωή φεύγω μακριά από όλα όσα με πνίγουν. Και τελευταία η Αθήνα με έπνιξε πολύ.

Κάπως έτσι λοιπόν περνάω την καθημερινότητά μου μακριά σας. Εντάξει, μου έχετε λείψει και εσείς διότι μέσα από εσάς γέμιζα αρκετά τον ελεύθερό μου χρόνο, αλλά ευελπιστώ κάποια στιγμή να επανέλθω στα μπλόγκ σας ακόμα και αν βρίσκομαι εδώ. 

*Γιατί να μείνω μακριά από την Αθήνα λοιπόν?

Γιατί εδώ νιώθω καλύτερος άνθρωπος. Γιατί εδώ τα έχω βρει με τον εαυτό μου. Γιατί εδώ ξέρω ποια είμαι και τι θέλω από την ζωή μου. Γιατί εδώ συνειδητοποίησα πολλά τα οποία τόσα χρόνια ούτε που είχα αντιληφθεί. Γιατί εδώ εντόπισα αξίες που είχα χάσει. Γιατί εδω απομάκρυνα από μέσα μου και γύρω μου συμπεριφορές που με ενοχλούσαν. Γιατί εδώ κατάφερα και ξέχασα ανθρώπους που το άξιζαν. Γιατί εδώ έχω επιτέλους δίπλα μου τον άνθρωπό μου, όχι μόνο με το μυαλό του αλλά και με την παρουσία του.Γιατί εδω ξαναγεννήθηκα. Γιατί εδω επιτέλους ΖΩ.

Αυτό το οξυγόνο που λέγεται Γιάννενα ή Γάτος ήρθε και έδωσε πνοή στην ζωή μου. Πως να μην αναγνωρίσω το καλό που μου έκανε και πως να μην το θέλω για την υπόλοιπη ζωή μου?

Βρίσκομαι λοιπόν σε μια μεταβατική περίοδο. Δεν ξέρω τι θα μου ξημερώσει και σε ποιο μέρος της Ελλάδας θα με βρει. Το μόνο που ξέρω με σιγουριά είναι πως είμαι αρκετά καλά στην ψυχολογία μου και πως τρενάρω όσο μπορώ αυτή την επιστροφή στην Αθήνα.

Να περνάτε καλά και να διεκδικήσετε την ζωή που σας κάνει να νιώθετε ζωντανοί. Διότι, μια ζωή την έχουμε, τουλάχιστον να την απολαύσουμε όσο γίνεται περισσότερο.

 Μέχρι να σας ξαναγράψω, σας στέλνω τα γλυκά μου φιλιά! Να περνάτε τέλεια!

** Προκαταβολικά σας ευχαριστώ για τα σχόλια που γνωρίζω πως θα αφήσετε μιας και δεν ξέρω πότε θα καταφέρω να βρω σύνδεση! Λυπάμαι που δεν έχω χρόνο να σας διαβάσω, το λεοφωρείο αναχωρεί σε μία ώρα και πρέπει να τρέξω!!