Εγώ, η απαισιόδοξη

Οι "σκληρές" (άσχημες) στιγμές στην ζωή μας δεν έχουν διάρκεια και κάποια στιγμή τελειώνουν. Οι "σκληροί" (δυνατοί) άνθρωποι όμως είναι αυτοί που θα αντέξουν για πάντα.

Το ομολογώ. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου τον πιο αισιόδοξο άνθρωπο. To αναγνωρίζω και το αποδέχομαι. Όμως αυτό δεν σημαίνει πως δεν προσπαθώ να γίνω. Ας τα πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή, από τότε δηλάδή που μπορώ να θυμηθώ σαν αρχή.

Όλη μου την εφηβική ηλικία την πέρασα με χαμόγελο. Σίγουρα στεναχώριες υπήρχαν, καθώς δεν μεγάλωσα και σε περιβάλλον που έλειπαν οι τσακωμοί και τα κατσαδιάσματα, αλλά όπως έλεγε πάντα η μητέρα μου εμένα «δεν ίδρωνε το αυτί μου». Ποτέ δεν στεναχωρήθηκα ιδιαιτέρως για τον πρώτο μου «ανεκπλήρωτο» έρωτα, ούτε καν για τον δεύτερο και όσους ακολούθησαν κατά τα σχολικά χρόνια. Ποτέ δεν με άγχωσαν τα μαθήματα και οι εξετάσεις αλλά ούτε και ο επαγγελματικός μου προσανατολισμός που στην ουσία δεν υπήρξε ποτέ καθορισμένος στο μυαλό μου. Ήθελα πολλά, μου άρεσαν πολλά, ήλπιζα σε πολλά. Ποτέ δεν αφοσιώθηκα σε κάτι συγκεκριμένο, ποτέ δεν έθεσα στόχο. Πάντα έλεγα πως όλα μια χαρά θα πάνε και μια χαρά θα έρθουν. Διάβαζα τόσο όσο, χωρίς φροντιστήρια, χωρίς ιδιαίτερο κόπο και πάντα αφήνοντας χρόνο για τις παρέες μου και την διασκέδασή μου. Κάτω από τα ανοιχτά βιβλία είχα σκίτσα που ετοίμαζα όταν η μητέρα μου γυρνούσε την πλάτη ή έβαζα μουσική να παίζει ή άνοιγα την τηλεόραση ώστε να ρίχνω ματιές στις αγαπημένες μου εκπομπές. Κάπως έτσι κατάφερα και αποφοίτησα από το λύκειο με αρκετά ικανοποιητικό βαθμό για τα δεδομένα, τόσο ικανοποιητικό που μέχρι και εγώ είχα απορήσει. Φυσικά αυτό τόνισε ακόμα περισσότερο την αυτοπεποίθησή μου και την σιγουριά μου πως όλα θα πάνε καλά στην ζωή μου και πως δεν έχω να φοβάμαι τίποτα.

Ενώ λοιπόν όλοι οι συμμαθητές μου είχαν επιλέξει τις σπουδές και το επάγγελμα που θα ακολουθήσουν, εγώ ήμουν «τρεις λαλούν και δυο χορεύουν» κάνοντας διακοπές διαρκείας κοντά στην αδερφή μου που σπούδαζε στα Γιάννενα. Το ότι οι γονείς μου δεν βρίσκονταν σε άνετη οικονομική κατάσταση ώστε να διαθέσουν το απαραίτητο ποσό να πάω σε μια ιδιωτική σχολή φυσικά και δεν με άγχωνε τόσο όσο θα άγχωνε άλλους στην θέση μου. Εγώ εξακολουθούσα να πιστεύω πως όλα θα γίνουν ακόμα και αν αργήσουν. Ώσπου έγιναν πολύ γρηγορότερα από ότι ήλπιζα και μπήκα σε ιδιωτική σχολή για να σπουδάσω μία από τις μεγάλες τότε αγάπες μου, το σχέδιο μόδας. Και εξακολουθούσα να είμαι ευτυχισμένη και αισιόδοξη ότι θα φτάσω μια μέρα ψηλά σαν σχεδιάστρια μόδας. Μέχρι και τις συνεντεύξεις που θα μου έπαιρναν φανταζόμουν όσο κατοικούσα στο ροζ συννεφάκι μου!! Τόσο «τσίου» περίπτωση ήμουν. Στην σχολή βέβαια και στα μαθήματα ήμουν πολύ πιο αφοσιωμένη και αποφασισμένη ότι θα πετύχω. Και έτσι έγινε, ήμουν από τις καλύτερες της τάξης μου, ασχέτως αν το εξάμηνο της αποφοίτησής μου έπεσα στην γενική βαθμολογία καθώς έριξα το βάρος μου σε μια εταιρεία που με είχε προσλάβει για πρακτική εξάσκηση. Και ενώ όλοι κοιτούσαν να συνεχίσουν στο εξωτερικό τις σπουδές τους, κάτι που θα μπορούσα και εγώ αν είχα την απαραίτητη οικονομική άνεση, εγώ ήμουν σίγουρη ότι θα βρεθεί εργασία στην Ελλάδα και θα ξεκινήσω άμεσα να εργάζομαι. Έμεινα λοιπόν σε αυτή την πεποίθηση και δεν προσπάθησα για το περισσότερο.

Και δεν βγήκα λάθος ακόμα μια φορά, κάτι που με έκανε να νιώθω ακόμα πιο δυνατή για τον εαυτό μου και τις ικανότητές μου. Ακόμα και αν στην ουσία δεν κατάφερα να στεριώσω σε μια εταιρεία της προκοπής, έως και μέχρι σήμερα, το ότι το βιογραφικό μου και η εμπειρία που αποκτούσα με το πέρασμα των χρόνων είχε τόσο μεγάλη ζήτηση και ενδιαφέρον, αυτό με έκανε να έχω πάντα την σιγουριά πως ότι και να γίνει εγώ θα τα καταφέρνω να έχω δουλειά. Ποτέ δεν έμεινα άνεργη πάνω από μήνα. Ποτέ δεν περίμενα να με καλέσουν για συνέντευξη πάνω από δύο μέρες. Ποτέ δεν περίμενα να μου απαντήσουν θετικά αν προσλαμβάνομαι. Η πρόσληψη γινόταν την επόμενη στιγμή. Βέβαια, άλλες εποχές τότε, με οικονομία σαφώς καλύτερη. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα. Έτσι, νιώθοντας τόση σιγουριά ποτέ δεν προσπάθησα να απαιτήσω και την περαιτέρω εξέλιξη, καθώς πίστευα ότι μπροστά μου έχω άπλετο χρόνο εργασίας να με περιμένει και ότι η εξέλιξη και η αναγνώριση θα έρθουν από μόνες τους στην ώρα τους. Κάπως έτσι περνούσαν τα χρόνια κατά την επαγγελματική μου σταδιοδρομία, ευχάριστα και ικανοποιητικά. Δεν είχα υπολογίσει όμως άλλους παράγοντες, ειδικά έναν που ήταν και το μεγαλύτερο outsider, την κρίση. Σε αυτό το σημείο, ήταν που άρχισα να προσγειώνομαι από το ροζ συννεφάκι που κατοικούσα ειδικά μετά από κάθε απόρριψη για πρόσληψη. Και όσο ο καιρός περνούσε τόσο πιο μαύρα και απογοητευτικά τα έβλεπα. 

Τώρα θα μου πείτε πως σε όλο αυτό δεν ευθύνομαι εγώ. Δεν ευθύνομαι εγώ που δεν μπορώ να βρω εργασία, που έχω φτάσει στο σημείο να νιώθω ανίκανη και άχρηστη και ταυτόχρονα έχασα την αισιοδοξία μου για καλύτερες μέρες. Σαφώς και έχετε δίκιο. Διότι το σύστημα αυτό φτιάχτηκε πλέον για να σε εκμηδενίζει, για να σε κάνει να αγγίζεις το πάτωμα και να είσαι και ευγνώμων που ακόμα υπάρχεις και αναπνέεις.

Όμως, δεν γράφω αυτή την ανάρτηση για να αναλύσω τα πολιτικά δρώμενα, μιας και έχω δηλώσει επανειλημμένα ότι το μόνο που δεν θα κάνω σε αυτό το blog, είναι να μιλήσω για τις πολιτικές εξελίξεις της χώρας μας. 

Επανέρχομαι στο θέμα μου. Η αισιοδοξία μου λοιπόν, ναι αυτή που είχα άφθονη κάποτε, δεν περιοριζόταν μόνο στην σχολική και επαγγελματική μου σταδιοδρομία. Ήταν κομμάτι μου και άγγιζε όλους τους τομείς της ζωής μου. Ναι και τον ερωτικό, και ας είχα αρκετές απογοητεύσεις από το αντίθετο φύλο. Χωρίς να θέλω να φανώ ψωνισμένη με την εμφάνιση και τον χαρακτήρα μου, πάντα κατάφερνα κατά έναν περίεργο τρόπο και ξεχώριζα στην παρέα μου από τις υπόλοιπες κοπέλες. Ίσως όχι μόνο λόγω ανάπτυξης, αλλά και για όλο αυτό που ένιωθα και με έκανε να είμαι σαν ένα μικρό Λας Βέγκας, με όλες τις φωτεινές επιγραφές επάνω μου. Έτσι τραβούσα και επάνω μου σαν τα έντομα στο φως, κάθε καρυδιάς καρύδι. Βέβαια, ήμουν και είμαι από την φύση μου και αθεράπευτα ρομαντική, γεγονός που με έκανε κατά κάποιο τρόπο να επιδιώκω και το φλέρτ και να προσπαθώ να το δημιουργήσω εκεί που δεν υπήρχε. Δεν λεω, όμορφες καταστάσεις. Όταν ένας άντρας έπαυε να με διεκδικεί τότε κάποιος άλλος «εμφανιζόταν» και ο έρωτας ήταν σαν να μην έφευγε ποτέ από την ζωή μου, ούτε μια μέρα. Μόνο κατά την περίοδο της εργασίας μου είχα απομακρυνθεί από το αντίθετο φύλο καθώς είχα αρχίσει να φλερτάρω και να ερωτεύομαι την δουλειά μου, οπότε και δεν άφηνα χρονικά περιθώρια για περαιτέρω έρωτες στην καρδιά μου. Και όταν πια άρχισα να νιώθω σίγουρη και εξασφαλισμένη με την δουλειά μου, τότε ξαναγύρισα το ενδιαφέρον μου στο αντίθετο φύλο, καθώς ήθελα να νιώσω την σιγουριά και την εξασφάλιση και σε αυτό τον τομέα. Όμως, στράφηκα με φόρα και πήγα και σακατεύτηκα. Όχι μια φορά, αλλά δις, και μάλιστα το στραπατσάρισμα ήταν τόσο μεγάλο που ακόμα έχω αμυχές μέσα μου.

Εκεί που ένιωθα πως τα είχα όλα, ξαφνικά άρχισαν να καταρρέουν ένα ένα. Και ενώ έπεφτα και έλεγα «όλα θα πάνε καλά», έπαιρνα λίγη δύναμη όταν όντως κάτι θετικό ερχόταν. Όμως αυτό το θετικό ήταν τόσο μικρό και χωρίς διάρκεια που ξαναέπεφτα πριν προλάβω να χαρώ. Ώσπου οι τούμπες έγιναν αναρίθμητες και εγώ βρισκόμουν περισσότερο στο πάτωμα παρά στα σύννεφα. Και αυτό γινόταν ταυτόχρονα, σε όλους τους τομείς. Λες και είχε συντονιστεί όλο το σύμπαν. Λες και μου έλεγε ο Θεός «πάρε να έχεις να μην στα χρωστάω» ή « τόσο καιρό μου είχες ξεφύγει, πάρε μαζεμένα όσα δεν σου έδωσα στην ώρα τους». Σε όλο αυτό λοιπόν το χαμό, κάπου σε κάποια στροφή, έχασα την αισιοδοξία μου. Υπήρξαν πολλές οι φορές που έπιασα τον εαυτό μου να μην χαμογελάει ακόμα και με πράγματα που κάποτε με έκαναν αυθόρμητα να χαμογελάω. Υπήρξαν πολλές οι φορές που δεν είχα κουράγιο ούτε να σηκωθώ από το κρεβάτι μου. Και υπήρξαν πολλές οι φορές, το παραδέχομαι ευθέως και για πρώτη φορά δημοσίως, που θέλησα να δώσω τέρμα στην ζωή αυτή που δεν αναγνώριζα και δεν ονειρεύτηκα ποτέ.

Όμως, κάτι μέσα μου μικρό, μια «φλογίτσα που τρεμοπαίζει» όπως έχω καταλήξει να την χαρακτηρίζω σήμερα, πάντα με κρατούσε στα πόδια μου έστω και αν τα ένιωθα αδύναμα. Σιγά σιγά άρχισα να παλεύω όλο αυτό που δεν μου άρεσε. Έτσι πολλές φορές που ξάπλωνα το βράδυ να κοιμηθώ έλεγα στον εαυτό μου «αύριο είναι μια νέα μέρα και θα είναι υπέροχη». Και ακόμα και αν δεν κατέληγε να είναι υπέροχη το επόμενο βράδυ εγώ ξάπλωνα με την ίδια σκέψη παίρνοντας ταυτόχρονα μια βαθιά ανάσα. Και αν δεν ήταν από μόνη της υπέροχη τότε άρχισα να την δημιουργώ μόνη μου. Κατά την διάρκεια της προσπαθούσα να απωθώ τις άσχημες σκέψεις μακριά, χαρακτηρίζοντας τες «ένας εφιάλτης που πέρασε την ίδια στιγμή που σηκώθηκες από το κρεβάτι». Απέφευγα να σκέφτομαι το χτες και όλα τα άσχημα και αφοσιωνόμουν στο αύριο και στα όνειρά μου. Φυσικά αυτό δεν «έπιανε» πάντα και έτσι υπήρχαν στιγμές που έχανα τον έλεγχο λέγοντας στον εαυτό μου «ποιόν κοροϊδεύεις: ξύπνα και κοίτα γύρω σου την πραγματικότητα» και άλλα παρόμοια. Μέχρι που άρχισα να προσπαθώ να έχω τον έλεγχο και σε αυτές τις «δύσκολες στιγμές της αλήθειας μου». Προσπάθησα να πάρω τον έλεγχο, αν όχι για να τις εξαφανίσω τουλάχιστον για να τις μειώσω σε διάρκεια. Να μειώσω την διάρκεια της στεναχώριας μου και να αυξήσω την διάρκεια της ευτυχίας μου. Και το κατάφερα τελικά και αυτό σε έναν μεγάλο βαθμό με τον εξής τρόπο: Κάθε φορά που ένιωθα ότι «έπεφτα» ψυχολογικά, γινόμουν αυτομάτως ένας επαγγελματίας «σκάουτερ» αναζητώντας με μανία οτιδήποτε θα με κάνει να ξεχαστώ και να γελάσω: μία έξοδο της τελευταίας στιγμής, ένα βιβλίο, αγαπημένη μουσική, ένα τηλέφωνο σε αγαπημένο πρόσωπο, ύπνος, οτιδήποτε δημιουργικό, αστεία βίντεο ή ταινίες και πολλά άλλα, μικρά και καθημερινά. Και μην νομίζεις πως όλο αυτό δεν εξακολουθώ πια να το κάνω. Ακόμα την ίδια πάλη δίνω κάθε φορά που το ασανσέρ της ψυχολογίας μου ανεβοκατεβαίνει σαν τρελό, διότι να το ξεπεράσω οριστικά δεν το έχω καταφέρει ακόμα. 

Σε αυτό το σημείο, θέλω να πω και να ξεκαθαρίσω τα εξής, σχετικά με το σήμερα το οποίο βιώνω. Πέρα από τα άσχημα σκαμπανεβάσματα στην ψυχολογία μου υπάρχει ένα και μοναδικό άκρως ευχάριστο στην ζωή μου, η ύπαρξη του «γάτου» μου. Όσοι με έχετε διαβάσει στις αναρτήσεις μου γνωρίζετε σε ποιόν αναφέρομαι. Στον έναν και μοναδικό πιο αισιόδοξο άνθρωπο της ζωής μου, που παρόλο τα άσχημα που έζησε και αυτός, και ίσως σε μεγαλύτερο και σοβαρότερο βαθμό από ότι τα έζησα εγώ, καταφέρνει και χαμογελάει συνέχεια, όχι μόνο για τον ίδιο αλλά και για εμένα μαζί. Το χαμόγελό του είναι αρκετό για να ζεστάνει και τους δυο μας, ακόμα και όταν το δικό μου έχει παγώσει. Και αν κάτι με κάνει να βρίσκω σήμερα μεγαλύτερη ευτυχία και αισιοδοξία καθώς και δύναμη για να συνεχίσω να παλεύω, είναι αυτός ο άνθρωπος. Μου είχε πει κάποτε πως είμαι ο εαυτός του. Πράγματι, μοιάζουμε. Αν όχι σε όλα τα σημεία του χαρακτήρα μας σίγουρα στα περισσότερα. Όμως του είχα απαντήσει πως κάνει ένα μικρό λάθος, γιατί εκείνος είναι ο εαυτός μου στην καλύτερη εκδοχή του, εκείνη δηλαδή που θα ήθελα να μοιάσω. Για αυτό και μόνο, τον ευχαριστώ χωρίς να επεκταθώ σε περαιτέρω λεπτομέρειες και με πιάσουν και τα κλάματα.

Ναι, δεν μπορώ να με θεωρήσω τον πιο αισιόδοξο άνθρωπο. Όχι όσο γύρω μου υπάρχουν πραγματικά αισιόδοξοι άνθρωποι με απίστευτη ψυχική δύναμη. Όμως το παλεύω να ξαναγίνω εκείνο το πάντα χαμογελαστό κορίτσι που πίστευε ότι όλα θα πάνε καλά ότι και να γίνει. Και αυτή την μάχη την κερδίζω όλο και περισσότερο μέρα με την ημέρα. Για εσένα λοιπόν που με διαβάζεις και ίσως αναγνωρίζεις λίγο από τον εαυτό σου σε εμένα, το μόνο που μπορώ να σου δώσω σαν συμβουλή μέσα από όλα αυτά και χωρίς να είμαι ειδική σε τέτοια θέματα, είναι το εξής και ελπίζω να σε βοηθήσω λιγάκι.

Δεν είναι κακό να χάνεις τον έλεγχο και να πέφτεις ψυχολογικά. Ούτε αν νιώθεις άσχημα για την ημέρα που δεν εξελίχτηκε ακόμα μια φορά όπως θα ήθελες ή με την ίδια σου την ζωή επειδή δεν είναι όπως την ονειρεύτηκες. Δεν γεννηθήκαμε από ατσάλι για να αντέχουμε στα πάντα. Αυτό που πρέπει να μην ξεχνάς, είναι να προσπαθείς κάθε φορά που πέφτεις να σηκώνεσαι, και αυτό όχι για να ικανοποιήσεις τους γύρω σου αλλά για εσένα και μόνο εσένα. Για να είσαι πρώτα εσύ καλά και μετά οι γύρω σου. Προσπάθησε να εντοπίσεις όλες τις μικρές/ μεγάλες καθημερινές χαρές σου και κάντες μια λίστα. Αυτή την λίστα να την έχεις πάντα στο μυαλό σου σαν λίστα «έκτακτης ανάγκης». Ανάτρεξε σε αυτή κάθε φορά που θα νιώσεις ότι ο εαυτός σου εκπέμπει σήμα κινδύνου. Μην απογοητευτείς αν υπάρξουν στιγμές που η επαναφορά από το αρνητικό στο θετικό μπορεί να αργήσει να έρθει. Το σίγουρο είναι πως θα έρθει μόνο όταν το επιτρέψεις και θελήσεις εσύ. Να μην ξεχνάς τα όνειρά σου και τους στόχους σου. Ακόμα και αν οι δρόμοι που αναγκάζεσαι να πάρεις δείχνουν πως σε οδηγούν προς άλλη κατεύθυνση, εσύ να τα έχεις πάντα ψηλά στο μυαλό σου. Δεν ξέρεις ποτέ που μπορεί αυτός ο δρόμος να διασταυρωθεί στο τέρμα του. Τέλος, επειδή οι άνθρωποι που επιλέγουμε στην ζωή μας, με όποια ιδιότητα και αν τους κατατάσσουμε σε αυτήν, συνήθως παίζουν και μεγάλο ρόλο στην ψυχολογία μας, προσπάθησε να κάνεις ένα γερό ξεκαθάρισμα για το ποιους αξίζει πραγματικά να έχεις κοντά σου. Σίγουρα δεν θες να κρατάς όλους εκείνους που αντί να σε ανεβάζουν στα ουράνια σε ρίχνουν στα πατώματα. Και σίγουρα θες γύρω σου ανθρώπους που έχουν αρκετά καλά ώστε να τους περισσεύει να «δώσουν» και σε εσένα, όπως ψυχική δύναμη, αισιοδοξία και ευτυχία. Ακριβώς δηλαδή όσα χρειάζεσαι για να επιβιώνεις στην δύσκολη καθημερινότητά σου. Και αν πιστεύεις πως όλα αυτά σου μοιάζουν βουνό, τότε το να στραφείς προς την βοήθεια ενός ειδικού είναι ίσως και η καλύτερη βοήθεια που μπορείς να προσφέρεις στον εαυτό σου. Δες το σαν μια σπα περιποίηση της ψυχής σου, δώρο από εσένα για εσένα.

Να μην ξεχνάς: Οι "σκληρές" (άσχημες) στιγμές στην ζωή μας δεν έχουν διάρκεια και κάποια στιγμή τελειώνουν. Οι "σκληροί" (δυνατοί) άνθρωποι όμως είναι αυτοί που θα αντέξουν για πάντα.




** Μιας και όπως θα έχετε παρατηρήσει δεν γράφω τόσο συχνά όπως κάποτε, αυτή την ανάρτηση την αφιερώνω σε δύο ανθρώπους. Τον γάτο μου (Gatoseoistro) που είναι το γέλιο μου ακόμα και όταν το έχω χάσει και την Μαρίνα (Drama Queen) που λίγο πριν την ανάρτηση αυτή, σε ένα ακόμα "πέσιμό" μου, με βοήθησε να ανέβω πάλι  και να καταφέρω να γράψω όλα όσα ήθελα να γράψω από το πρωί. Σας ευχαριστώ και τους δύο για όσα κάνετε και όσα δεν φαντάζεστε οτι κάνετε. Τέλος, σε αυτό το σημείο, να ευχαριστήσω όλους εσάς που τόσο καιρό παραμένετε εδώ και μου ζητάτε να γράψω κάτι για να με διαβάσετε. Ακόμα και αυτό με κάνει να χαμογελάω.

Ξέφραγο αμπέλι

Καλησπέρα και εύχομαι να έχουμε έναν υπέροχο μήνα!

Πριν ξεκινήσω με το θέμα μου θα ήθελα να υπενθυμίσω πως απεχθάνομαι τις πολιτικές συζητήσεις γιατί πλέον στα αυτιά μου και στα μάτια μου έχουν καταντήσει κουραστικές. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν παρακολουθώ τα πολιτικά δρώμενα. Απλά προτιμώ να μην τα παρακολουθώ τόσο αναλυτικά αλλά να κρατάω μια σφαιρική εικόνα των πραγμάτων. Επομένως η συγκεκριμένη μου ανάρτηση δεν έχει κανένα σκοπό να θίξει πολιτικές πεποιθήσεις παρά μόνο κοινωνικές.

Επίσης σε αυτό το σημείο θέλω να σας ενημερώσω πως εντάσσω τον εαυτό μου στην κατηγορία των μη ρατσιστών. Για να μην παρεξηγηθώ θα σας πω με λίγα λόγια τι εννοώ. Δεν με ενοχλεί ούτε με εξοργίζει η καταγωγή και η εμφάνιση του κάθε ανθρώπου. Στα μάτια μου όλοι είμαστε άνθρωποι με ίσα δικαιώματα ζωής. Στο παρελθόν έχω συνεργαστεί στον επαγγελματικό τομέα με ανθρώπους από διάφορες χώρες καθώς και έχω γνωριστεί σε προσωπικό επίπεδο με άλλους τόσους σε σημείο μάλιστα που πίστευαν οι γονείς μου πως θα τους φέρω γαμπρό από άλλη χωρά (εδώ τους την έφερα). Επομένως, δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα να συνυπάρξω με όλη την σημασία της λέξεως με ανθρώπους διαφορετικής καταγωγής ή θρησκείας. Νομίζω πως έγινα αρκετά κατανοητή σε αυτό. 

Μετά από την εισαγωγή αυτή ερχόμαστε στο κυρίως θέμα μου.

Πριν μερικές ημέρες και ενώ χάζευα διάφορα άρθρα που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο (κάτι που κάνω αρκετά συχνά) έπεσε το μάτι μου σε ένα άρθρο συνοδευόμενο από βίντεο που με συγκλόνισε αρκετά. Δυστυχώς συγκράτησα μόνο το βίντεο από το you tube καθώς δεν είχα αποφασίσει να κάνω την ανάρτηση αυτή και να θίξω το όλο αυτό θέμα. Επειδή το βίντεο είναι στα αγγλικά, θα πω με λίγα λόγια περί τίνος πρόκειται για την ευκολία σας. 

 (το βίντεο αυτό ανέβηκε το έτος 2012)

**Στην Σουηδία μια γυναίκα 29 χρονών, μητέρα 2 ανήλικων παιδιών, βιάστηκε ομαδικά από τουλάχιστον 11 Αφγανούς επί 7 συνεχόμενες ώρες!! Πρόσφυγες που βρίσκονταν σε εγκαταστάσεις συγκέντρωσης αιτούμενοι για άσυλο ζήτησαν από κάποιον γνωστό τους ομοεθνή που βρίσκονταν εκτός εγκαταστάσεων να τους βρει μια γυναίκα και να τους την πάει. Ο συγκεκριμένος εντόπισε την 29χρονη και αφού κατάφερε να την βάλει στο αμάξι του την μετέφερε στο σημείο που βρίσκονταν οι μετανάστες. Κατά την διάρκεια του βιασμού οι δράστες ζητωκραύγαζαν και την φώναζαν «πόρνη». Κατά τους  Αφγανούς, οποιαδήποτε γυναίκα μη-μουσουλμάνα θεωρείται πόρνη και ο βιασμός είναι μια πράξη αποδεκτή και μη κατακριτέα.

Στην δίκη που ακολούθησε καταδικάστηκαν μόνο οι 7 από αυτούς με ποινή φυλάκισης 4.5-6.5 χρόνια και όσοι απελάθηκαν θα μπορέσουν να επιστρέψουν στην χώρα μετά από μερικά χρόνια. Το θύμα  βρίσκεται καθηλωμένο σε αναπηρικό καροτσάκι υποφέροντας από ψυχική διαταραχή**

Στο συγκεκριμένο βίντεο όμως, πέρα από την αναλυτική αναφορά στην υπόθεση αυτή θίγεται ένα μεγαλύτερο θέμα: H αποσιωποίηση του θέματος από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης καθώς και η στάση της ίδιας της χώρας προς τους μετανάστες και την παραμονή τους στην χώρα.

Ανασκαλίζοντας το you tube σήμερα για να εντοπίσω ξανά το εν λόγω βίντεο με τον βιασμό, έπεσα σε πληθώρα άλλων βίντεο σχετικά με το θέμα των μεταναστών και συγκεκριμένα εκείνων από τις ισλαμικές χώρες. Σας παραθέτω ένα ακόμα βίντεο που φτιάχτηκε σχετικά με την μετανάστευση στην Σουηδία το οποίο επίσης θίγει την αποσιωποίηση των μέσων μαζικής ενημέρωσης, τον τρόπο με τον οποίο το ίδιο το κράτος υποστηρίζει την διαμονή τους και γενικά ολόκληρο το χάος που επικρατεί. Δυστυχώς και αυτό είναι στα Αγγλικά αλλά πιστεύω πως και μόνο από τις εικόνες θα καταλάβετε το όλο νόημα. 

 (το βίντεο αυτό ανέβηκε το έτος 2011)

Τώρα θα μου πείτε γιατί ασχολούμαι με την Σουηδία. Στα μάτια μου η Σουηδία είναι η κάθε Σουηδία, η κάθε Ελλάδα και η κάθε χώρα που αντιμετωπίζει ανάλογα προβλήματα μετανάστευσης. Ύστερα από τα συγκεκριμένα βίντεο που βρήκα στο μυαλό μου ήρθαν κατευθείαν διάφορα περιστατικά από άλλες χώρες (πχ. το βίντεο με την σφαγή του στρατιωτικού στην Αγγλία που κρατούσε ο δράστης το μπαλτά και έβγαζε λόγο ανενόχλητος μπροστά σε τόσο κόσμο) αλλά και από την δικιά μας.

Πώς να ξεχάσω το περιστατικό με το κοριτσάκι στο νησί που ο δράστης το βίασε και το κοπάνησε στα βράχια αφήνοντας το σε άθλια κατάσταση με μόνη του δήλωση στην συνέχεια πως «την είδα και θέλησα να την πηδήξω». Πώς να ξεχάσω το περιστατικό με εκείνον τον άνθρωπο που πήγαινε την γυναίκα του στο μαιευτήριο και τον μαχαίρωσαν για εκατό ευρώ. Πώς να ξεχάσω τόσα άλλα περιστατικά που ακούγονται σχεδόν σε καθημερινή βάση από τις ειδήσεις είτε για βιασμούς είτε για ληστείες και όλα μετα απόπειρας θανάτου.

Σκέφτομαι...

Γιατί να υπάρχει όλη αυτή η ανεξέλεγκτη μετανάστευση και γιατί να δίνουμε τόσα δικαιώματα χωρίς να ξέρουμε καν αν στην χώρα τους ήταν ήδη εγκληματίας; Γιατί να πρέπει να μάθουμε να ζούμε σε μια τέτοια κατάσταση ενώ μπορούμε να δημιουργήσουμε συνθήκες μιας καλύτερης και να ζούμε χωρίς φόβο; Θα μου πείτε κρούσματα εγκληματικότητας υπάρχουν και από τους Έλληνες και όχι μόνο τους αλλοδαπούς. Θα συμφωνήσω. Όμως γιατί δίνουμε τα περιθώρια αυτό το ποσοστό εγκληματικότητας να αυξηθεί;

Σε μία χώρα που ήδη έχει να αντιμετωπίσει τόσα προβλήματα διαβίωσης, σε μία χώρα που νοσεί στον επαγγελματικό και οικονομικό τομέα, που δεν μπορεί να στηρίξει ούτε τους ίδιους τους πολίτες της, πως θα μπορέσουν αυτοί οι άνθρωποι να ορθοποδήσουν και να ζήσουν χωρίς να εγκληματήσουν; Πως θα μπορέσουμε να προστατευθούμε όταν το ίδιο το κράτος δεν μεριμνεί να μας προστατεύσει; Όταν με την έγκρισή του φέρνει κοντά μας ανθρώπους που προέρχονται από διαφορετικούς νόμους, διαφορετικά ήθη και έθιμα και τους επιτρέπει όχι μόνο να τους καταπατούν αλλά και να προστατεύονται από αυτούς;

Αυτά και άλλα πολλά ερωτήματα στροβιλίζονται στο μυαλό μου με βασικότερο το γιατί ενώ υπάρχει η δυνατότητα επιβολής ελεγχόμενης μετανάστευσης παρ’ όλα αυτά επιλέγουν οι κυβερνόντες την ανεξέλεγκτη οδό; Δεν μπορώ να  καταλάβω, ειλικρινά ποιο το συμφέρον μιας τέτοιας κατάστασης για την κοινωνία μας.

Τρομάζω...

Αν στην Σουηδία που δεν υπάρχει οικονομική κρίση και προβλήματα διαβίωσης, όπως συμβαίνει στην Ελλάδα, έχει εφαρμοστεί ο αντιρατσιστικός νόμος και υπάρχουν ήδη αυτά τα κρούσματα, κυρίως από μετανάστες ισλαμικών χωρών, τι χειρότερο μπορεί να συμβεί άραγε στην Ελλάδα; Όταν αυτοί οι άνθρωποι δεν θα μπορούν να εργαστούν, δεν θα μπορούν να τραφούν, δεν θα μπορούν να κάνουν οικογένεια τότε που θα καταλήξουν; Όταν τα ήθη και έθιμά τους και οι νόμοι τους είναι κατά πολύ διαφορετικά από τα δικά μας, τότε πόσο εύκολο είναι για αυτούς να εγκληματήσουν και να σκοτώσουν για να εξασφαλίσουν τα προς το ζήν; Να βιάσουν τις μη μουσουλμάνες γυναίκες για να ικανοποιήσουν τις γενετήσιες ορμές τους; Να ξαμολυθούν στους δρόμους και στον αγοραίο έρωτα που μόνο αρρώστιες μπορούν να φέρουν; 

Θυμάμαι κάποιος γνωστός μου που μου εξηγούσε πως στα κοινόβια σπίτια που ζούνε κάθε εβδομάδα ο ένας από αυτούς αναλαμβάνει να παίξει τον ρόλο της γυναίκας ώστε να μπορούν να ικανοποιούνται σεξουαλικά οι υπόλοιποι. Προσωπικά, δεν θα ξεχάσω το πόσες φορές προχώρησα στον δρόμο και μου προκάλεσαν τρόμο από τον επίμονο τρόπο που με κοίταξαν και τα λόγια που μουρμούρισαν με ένα χυδαίο βλέμμα στα μάτια τους. Είμαι σίγουρη πως αρκετές γυναίκες θα έχουν βιώσει ανάλογα περιστατικά σαν το δικό μου. 

Υπενθυμίζω, δεν είμαι ρατσίστρια ούτε εντάσσομαι υπέρ συγκεκριμένης πολιτικής παράταξης, θα το δηλώνω ξανά και ξανά. Θέλω όμως να ξέρω πως στην κοινωνία που ζω ο διπλανός μου έχει κάποια ταυτότητα όπως και εγώ. Πως εργάζεται και συνεισφέρει σε αυτό το κράτος όπως και εγώ. Πως προσπαθεί να ενταχθεί στους νόμους και τους κώδικες της κοινωνίας αυτής όπως και εγώ. Πώς θα σεβαστεί τον αέρα που αναπνέει όπως και εγώ. Πως ακόμα και αν πράξει κάποιο έγκλημα θα έχει την ίδια αντιμετώπιση από τον νόμο όπως και εγώ. Θυμάμαι πόσες φορές άκουσα στις ειδήσεις να επικαλούνται το νεαρό της ηλικίας ώστε να έχουν μια πιο ομαλή ποινή, χωρίς καν να μπορούν οι αρχές να εξακριβώσουν αυτή την ηλικία διότι δεν υπήρχαν χαρτιά!! 

Έχω μια αδερφή που ζεί και μένει μόνιμα πλέον στο εξωτερικό. Δεν βρέθηκε στην χώρα που είναι ανεξέλεγκτα ούτε πέρασε τα σύνορα λαθραία δίνοντας φακελάκι στις «μεταφορικές». Υπήρξε μια ολόκληρη διαδικασία για να καταφέρει να μεταναστεύσει. Νόμιμα! Εργάζεται ήδη και προσπαθεί να μάθει  την γλώσσα για να ενταχθεί πιο εύκολα. Δεν πήγε εκεί με έτοιμο σπίτι να το μοιράζεται σαν κοινόβιο με άλλους δέκα μετανάστες προσπαθώντας να επιβιώσει με όποιο τρόπο μπορεί και εις βάρος των μόνιμων κάτοικων της περιοχής. Την ακουω να μου λεει το πόσο ήρεμα και άφοβα νιώθει για να κυκλοφορήσει συγκρίνοντας το πριν με την Ελλάδα και εξοργίζομαι. Την ακούω να μου λέει πως όλα τα σπίτια δεν έχουν ούτε καν κάγκελα στις αυλές τους διότι δεν υπάρχει ο φόβος του εγκληματία που καραδοκεί. Πώς λοιπόν η συγκεκριμένη χώρα καταφέρνει να εκμηδενίζει την εγκληματικότητα και εμείς προσπαθούμε άντ' αυτού να την αυξήσουμε; Για να νιώσω και εγώ ασφάλεια θα πρέπει να γίνω η ίδια μετανάστρια άλλης χώρας; 

Ξέρω πως και στην Ελλάδα αρκετές οικογένειες μεταναστών έχουν ενταχθεί, έχουν κάνει οικογένειες, εργάζονται νόμιμα και τα παιδιά τους σπουδάζουν και συνεισφέρουν όλοι μαζί υπέρ του κράτους μας. Στην πολυκατοικία μου υπάρχει μια τέτοια οικογένεια και δεν έχει υπάρξει ποτέ πρόβλημα με κανέναν. Όλη αυτή μου ανάρτηση δεν αναφέρεται σαφώς σε αυτές τις οικογένειες αλλά στους υπόλοιπους πρόσφυγες, που τους έχουν συγκεντρωμένους σαν τα ζώα προσπαθώντας να τους νομιμοποιήσουν χωρίς να έχουν καν στοιχεία της πραγματικής τους ταυτότητας. 

Τι θα γίνει με όλους αυτούς λοιπόν; Τι θα γίνει με εμάς; Για ποιά προστασία ανθρώπινων δικαιωμάτων μιλάμε; Τα δικά μου ανθρώπινα δικαιώματα ποιός τα προστατεύει;

Ας μην ξεχνάμε

Τα δικά μας ανθρώπινα δικαιώματα παύουν να έχουν ισχύ όταν καταπατούμε τα ανθρώπινα δικαιώματα των άλλων.



Σας φιλώ γλυκά!! 


**** Σας αφήνω με το βίντεο ενός ντοκυμαντέρ που γυρίστηκε στην Αθήνα σχετικά με την ζωή των πρόσφυγων και που βρήκα στο τελείωμα της ανάρτησης αυτής. Νομίζω αξίζει να αφιερώσετε χρόνο να το δείτε και αυτό.

 

**Γυρισμένο στην Αθήνα μεταξύ Οκτωβρίου 2011 και Φεβρουαρίου 2012, εν μέσω της κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής αναταραχής, το ντοκιμαντέρ δίνει βήμα στις φωνές εκείνων που έχουν εγκαταλείψει το Αφγανιστάν, τη Σομαλία ή το Σουδάν ελπίζοντας να βρουν καταφύγιο στην Ευρώπη.
Μετά από μήνες ή ακόμη και χρόνια στο δρόμο, φτάνουν στην Ελλάδα, μια χώρα της οποίας ο πληθυσμός αντιμετωπίζει το πλήρες βάρος της οικονομικής κρίσης και τα συστήματα ασύλου και υποδοχής είναι εντελώς δυσλειτουργικά. Οι περισσότεροι άνθρωποι δε βλέπουν άλλη επιλογή από το να πάρουν να το δρόμο και πάλι με την ελπίδα να φτάσουν σε μια χώρα που θα μπορεί να τους δεχτεί και να εξετάσει το αίτημά τους για άσυλο. Αλλά, από τη στιγμή που έχουν εισέλθει στην Ελλάδα, είναι εξαιρετικά δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να εγκαταλείψουν τη χώρα λόγω των ευρωπαϊκών πολιτικών που τους εγκλωβίζουν νομικά στην Ελλάδα.

Το ντοκιμαντέρ είναι ο καρπός της συνεργασίας μεταξύ ECRE, του Ελληνικού Φόρουμ Προσφύγων και του κινηματογραφιστή Matthias Wiessler, και υποστηρίζεται από το Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα για την Ενσωμάτωση και τη Μετανάστευση (EPIM).

Έκανε ταυτόχρονη πρεμιέρα σε Βρυξέλλες και Αθήνα για την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων (20 Ιουνίου). Το "Πόσο Μακριά Ακόμα;" έχει ήδη παρουσιαστεί σε 2 άλλες προβολές μέχρι στιγμής, στο Ινστιτούτο Ευρωπαϊκής Πολιτικής και στους μαθητές του Δικτύου Οδυσσέας στο Θερινό Σχολείο Ευρωπαϊκού Δικαίου και Πολιτικής για τη Μετανάστευση και το Άσυλο.

Αυτοί οι άνδρες, οι γυναίκες και οι οικογένειες έχουν, ως επί το πλείστον, ξοδέψει όλες τις οικονομίες τους για το μακρύ ταξίδι τους, το οποίο τους οδήγησε στην Ευρώπη, με τους περισσότερους ανθρώπους να πληρώνουν λαθρεμπόρους να περάσουν τα σύνορα. Μπορούν να βρεθούν σε μεγάλη ένδεια στην Αθήνα, η οποία έχει μόλις 1.000 θέσεις υποδοχής για πάνω από 9.000 αιτούντες άσυλο το 2011 και μόνο. Με καμία ελπίδα να φύγουν από την Ελλάδα νόμιμα και με ασφάλεια, χωρίς την ελπίδα της ζωής με αξιοπρέπεια στην Ελλάδα, χωρίς ελπίδα επιστροφής στις χώρες τους και σε ένα ευμετάβλητο περιβάλλον γεμάτο από κοινωνικές εντάσεις και με την ξενοφοβία σε άνοδο, μαζεύονται όπου μπορούν και περιμένουν ελπίζοντας να βρούνε έναν τρόπο να φύγουν.

Το 'Πόσο Μακριά Ακόμα;' (How Much Further?) είναι μια "ταινία δρόμου" τοποθετημένη στην Αθήνα. Από κρυμμένα διαμερίσματα, κατοικίες κοινοτήτων των προσφύγων και δημόσια πάρκα, οι πρόσφυγες μας λένε τις ιστορίες τους για το πώς ζουν και παρουσιάζουν τις λύσεις τους. Εκπρόσωποι από αρμόδια θεσμικά όργανα, πολιτικοί και εκπρόσωποι οργανισμών προσθέτουν σχόλια και τις λύσεις τους για την κρίση.**

Η κλήση σας είναι σε αναμονή

 Αθήνα calling!!!

Ξέρω η ώρα ακατάλληλη αλλά να που τώρα μου ήρθε να σηκώσω ακουστικό και να επικοινωνήσω! Να δω τι κάνεις, να δεις τι κάνω και τι δεν κάνω. Δεν θα σε κουράσω στο υπόσχομαι και αν δεν θυμάσαι και τίποτα στο τέλος μην αγχώνεσαι και αύριο μέρα είναι.

Ναι από Αθήνα, καλά άκουσες! 

Γύρισα και όχι δεν βάζω θαυμαστικό μετά την λέξη γύρισα διότι δεν το λεω και με ενθουσιασμό. Πίσω στην βάση μου λοιπόν εδώ και αρκετές μέρες και ακόμα να συνηθίσω στους εδώ ρυθμούς. Τα πρώτα λεπτά της επιστροφής ήταν τρομαχτικά καθώς όσο πλησίαζε το πούλμαν στα ΚΤΕΛ του Κηφισού ήδη ένιωθα την βαβούρα να με πνίγει. Εκείνη ακριβώς την στιγμή ήταν που συνειδητοποίησα όλες τις βασικές διαφορές μεταξύ επαρχίας και πόλης. Κάθε μέρα προστίθεται και από κάτι σε αυτή την λίστα και εγω προσπαθώ να μην περιφέρομαι σαν τον Γκρινιάρη από τα Στρουμφάκια. 

Δεν ξέρω αν είμαι απλά εγώ φορτισμένη και τα διογκώνω στο κεφάλι μου ή αν ο εαυτός μου προσπαθεί να βρει διαφορές εκεί που δεν υπάρχουν για να αρπάξει την ευκαιρία ή αν τα ίδια νιώθουν όλοι όσοι έχουν δει και τις δύο πλευρές του νομίσματος, αλλά για εμένα σημασία έχει το αποτέλεσμα.

Αλλαγές, αλλαγές και ακόμα περισσότερες αλλαγές...

Τι συμβαίνει τελευταία με αυτές τις αλλαγές δεν μπορώ να το καταλάβω! Εκεί που ένιωθα πως όλα ήταν στάσιμα και για αρκετό διάστημα ξαφνικά παρατηρώ πως αλλάζουν γύρω μου και μάλιστα με ταχύτητες φωτός. Εννοείται πως εγώ μένω στάσιμη. Εννοείται πως εγώ έχω τον ρόλο του παρατηρητή σε όλη αυτή την παράσταση. Γιατί σαν παράσταση το νιώθω, ένα θεατρικό που κάνει πρεμιέρα μοναχά για πάρτη μου.

Το μόνο ίσως που νιώθω ότι αλλάζει σε εμένα είναι ο τρόπος που σκέφτομαι και αντιμετωπίζω την καθημερινότητά μου. Και αυτό είναι κάτι που μόνο έως θετικό μπορώ να το εκλάβω. Εκτός και αν καταλήξουν να πάρουν φωτιά τα λαμπάκια μου από την πολύ σκέψη και ανάλυση!! Εκεί θα υπάρξει όντως πρόβλημα! 

Παρ’ όλα αυτά όμως, έχω μέσα μου ένα συναίσθημα (θα μπορούσα να τολμήσω να το πω και προαίσθημα) ότι κάπου στο βάθος σιγοβράζει ένα μικρό μπαμ. Ένα «αυτό» που νιώθεις ότι θα έρθει η ημέρα και όσες αλλαγές δεν μου συνέβησαν όλο αυτό το διάστημα στασιμότητας θα έρθουν μαζεμένες σαν χείμαρρος και θα μου σκάσουν μέσα στα μούτρα μου. Μάλιστα τολμώ να πω πως νιώθω ότι αυτές οι αλλαγές θα έχουν θετική έκβαση, πως αυτός ο χείμαρρος θα είναι λυτρωτικός και όχι καταστρεπτικός. Βέβαια, αν το αναλύσω περαιτέρω (το 'χω λέμε με την ανάλυση), πότε βγήκα σωστή για τον εαυτό μου σε θετικές εκβάσεις για να βγώ και τώρα? ΠΟΤΕ!! Από στατιστικής άποψης αν το πάρουμε λοιπόν (παρότι δεν είμαι καλή στα μαθηματικά και τα απεχθάνομαι) τα μέχρι τώρα data entries της ζωής μου και των προαισθημάτων μου δείχνουν ότι οι πιθανότητες να βγω σωστή είναι απειροελάχιστες. Το πιο πιθανό να με πάρει και να με σηκώσει αυτός ο χείμαρρος και στο τέλος να με καταπνίξει και να τρέχω για σωσίβια!! 

Επειδή όμως δεν θέλω να κυριεύομαι από πανικό, ειδικά τέτοιες δύσκολες ώρες, για να με ηρεμήσω καταλήγω με την εξής δικαιολογία / αιτιολογία:

«μΈλλη μου, αυτό το θετικό μπαμ που νιώθεις οφείλεται στην ονειροπόλα φύση σου. Σε αυτή την μικρή φλόγα ελπίδας που σιγοκαίει μέσα σου και που όσα ανεμοσούρια και αν την έχουν κάνει έως τώρα να τρεμοπαίζει εκείνη ακόμα αντέχει να φωτίζει τα θέλω σου»

Για να μην τρελαίνομαι άλλο απόψε και τρελαίνω και εσένα, νομίζω πως ήρθε η στιγμή για το follow up της ζωής μου μιας και πολλά επεισόδια χάθηκαν όλο αυτό τον καιρό που δεν επικοινωνούσα. 

Έχουμε και λέμε:

**Είμαι ακόμα άνεργη.

 «Χτύπα και άλλο θα το αντέξω δεν πεθαίνω έτσι απλά θα παλέψω»

**Είμαι (ακόμα) τρελά ερωτευμένη με τον γάτο μου. 

«Από την γη ως το φεγγάρι και απ' το φεγγάρι πίσω εδώ και όλο αυτό κάντο επί χίλια, τόσο περίπου σ’ αγαπώ»

**Η βάση μου είναι ακόμα Αθήνα με τους γονείς μου.

«Κι όμως είμαι ακόμα εδώ κι αυτό το καλοκαίρι λιωμένο παγωτό»

**Η αδερφή μου μετακόμισε μόνιμα Γερμανία 
«Ξενιτεμένο μου πουλί και παραπονεμένο η ξενιτιά σε χαίρεται κι εγώ ΄χω τον καημό σου»

**Χωρισμοί, θάνατοι και αποχωρισμοί... 

«Έτσι ξεκίνησα λοιπόν, έτσι ξεκίνησα, άλλα μου δείξανε και άλλα εγώ αντίκρισα. Θεέ μου κι ας ήξερα ποια μέρα θα πεθάνω και του θανάτου μου γενέθλια να κάνω»

**Το blog μου αράχνιασε και πρέπει να το ξεσκονίσω μια και καλή. Έχω χάσει τον μπούσουλα. Επίσης θέλω και πρέπει να αρχίσω να σας διαβάζω ξανά.  

«Θα είμαι εδώ όποτε θες, θα σου γιατρεύω τις πληγές, θα είμαι εδώ»

Follow up τέλος! Προσπάθησα να είμαι σύντομη και περιεκτική για να μην σε κουράσω και αποκοιμηθείς στο ακουστικό σου. Μπορείς να συνεχίσεις να ονειρεύεσαι... 

Σε φιλώ γλυκά! 

**Πάσα ομοιότητα με τραγούδια και στίχους αυτών είναι απλά σύμπτωση και δεν φέρω καμία απολύτως ευθύνη. Το περιεχόμενό τους δεν έχουν σκοπό διαφήμισης. (Εντάξει ομολογώ, το τραγουδάκι μου για τον γάτο ήταν προμελετημένο)

Επιτέλους ΖΩ

"Γιατί εδω ξαναγεννήθηκα. Γιατί εδω επιτέλους ΖΩ"

Ξέρω ξέρω... μερικοί από εσάς -αν όχι όλοι- ανησυχείτε για το πού βρίσκομαι! Εμ, βιάστηκα και εγώ να πω στην προηγούμενη ανάρτηση ότι γύρισα. Καλά να πάθω! :)

*Που βρίσκομαι λοιπόν?

Είμαι σε ένα υπέροχο και πολύ αγαπημένο μέρος της ζωής μου, τα Γιάννενα.

*Πότε έφυγα? 

Ήρθα εδώ για Πάσχα στην γιαγιά και τον παππού και τελικά ξέμεινα.

*Πότε θα γυρίσω πίσω Αθήνα? 

Άγνωστο!!

*Από που γράφω τώρα? 

Από ίντερνετ καφέ διότι στο σπίτι μας η τεχνολογία αυτού του επιπέδου δεν έχει φτάσει ακόμα.

Σήμερα ξύπνησα από τα χαράματα για να πάρω το λεωφορείο και να κατέβω στην πόλη ώστε να ξεκλέψω λίγο χρόνο και να σας γράψω. Γιατί από τα χαράματα? Διότι το χωριό μου μπορεί να απέχει μόνο 18χλμ από την πόλη αλλά έχει συγκοινωνία μόνο 3 φορές την ημέρα (τραγικό)! Οπότε, μιας και η όλη ανεργία μου στάθηκε εμπόδιο στην απόκτηση του δικού μου μεταφορικού μέσου, αναγκάζομαι (την τύχη μου μέσα) να ξυπνάω με την αυγούλα και την τσίμπλα στα πρησμένα μου ματάκια για να πάρω αυτό το λεωφορείο και να έρθω στην πόλη. Και όχι αυτή η αναμονή για το λεωφορείο δεν είναι καθόλου ευχάριστη καθώς αυτές τις ημέρες ο καιρός φροντίζει να μας θυμίζει αρκετά χειμώνα και εγώ δεν έχω έρθει εξοπλισμένη με το παπλωμα-μπουφάν μου (καλά να πάθω)! Το κρύο να σου τρυπάει το κορμί ενω ακόμα δεν έχεις συνέλθει από τον ύπνο είναι το χειρότερό μου!

Η επαρχία είναι υπέροχη αλλά ομολογώ έχει τις δυσκολίες της. Όχι μόνο σε όσα ανάφερα αλλά και σε πολλά άλλα. Όμως, δεν αλλάζω με τίποτα το αίσθημα να ανοίγω την πόρτα μου το πρωί μόλις ξυπνήσω και να βλέπω τα βουνά και τα δέντρα και να αναπνέω αυτό τον καθαρό αέρα. Δέκα λεπτά στην αυλή και έχεις ήδη αδειάσει το μυαλό σου από όλα! Και ναι είχα πολύ άδειασμα να κάνω και είμαι πλέον αρκετά καλά! Επίσης, η δυνατότητα να τρώω λίγο πιο υγιεινά απευθείας από το μποστάνι της γιαγιάς είναι και αυτό μια αξία ανεκτίμητη (να ναι καλά για τα χρόνια της που κρατάει τρία στρέμματα μποστάνι καλύτερα και από οποιοδήποτε φυτώριο). Τέλος, το περπάτημα που ρίχνω σε καθημερινή βάση δεν μπορούσα με τίποτα να το ρίξω στην Αθήνα. Εδώ περπατάς και δεν κινδυνεύεις ούτε να σε πατήσουν ούτε να σου κοπεί η ανάσα από το καυσαέριο. Το μόνο που ίσως σου συμβεί είναι να σου πεταχτεί κανένα φίδι, κάτι που το τρέμω αρκετά κάθε φορά που διασχίζω τους δρόμους.

Βέβαια, εδώ που βρίσκομαι δεν κάθομαι όλη μέρα σπίτι. Απολαμβάνω την πόλη και τα υπέροχα μαγαζάκια της παρέα με όλα μου τα ξαδέρφια (που είχα καιρό να δω) και φυσικά τον γάτο μου που μου κάνει παρέα στα ρεπό του. Αυτό το τελευταίο ειδικά είναι ότι καλύτερο για να νιώθω πως στην ουσία δεν μου λείπει τίποτα απολύτως. Έχω όλα όσα θέλω για να λέω ότι επιτέλους ΖΩ . Το μόνο που μένει είναι να βρεθεί μια δουλίτσα, και εδώ που τα λέμε δεν θα με χαλούσε καθόλου να την βρω εδώ που βρίσκομαι και να μην ξαναγυρίσω ποτέ Αθήνα. Διότι τελικά εγώ γεννήθηκα για το φευγιό. Μια ζωή φεύγω μακριά από όλα όσα με πνίγουν. Και τελευταία η Αθήνα με έπνιξε πολύ.

Κάπως έτσι λοιπόν περνάω την καθημερινότητά μου μακριά σας. Εντάξει, μου έχετε λείψει και εσείς διότι μέσα από εσάς γέμιζα αρκετά τον ελεύθερό μου χρόνο, αλλά ευελπιστώ κάποια στιγμή να επανέλθω στα μπλόγκ σας ακόμα και αν βρίσκομαι εδώ. 

*Γιατί να μείνω μακριά από την Αθήνα λοιπόν?

Γιατί εδώ νιώθω καλύτερος άνθρωπος. Γιατί εδώ τα έχω βρει με τον εαυτό μου. Γιατί εδώ ξέρω ποια είμαι και τι θέλω από την ζωή μου. Γιατί εδώ συνειδητοποίησα πολλά τα οποία τόσα χρόνια ούτε που είχα αντιληφθεί. Γιατί εδώ εντόπισα αξίες που είχα χάσει. Γιατί εδω απομάκρυνα από μέσα μου και γύρω μου συμπεριφορές που με ενοχλούσαν. Γιατί εδώ κατάφερα και ξέχασα ανθρώπους που το άξιζαν. Γιατί εδώ έχω επιτέλους δίπλα μου τον άνθρωπό μου, όχι μόνο με το μυαλό του αλλά και με την παρουσία του.Γιατί εδω ξαναγεννήθηκα. Γιατί εδω επιτέλους ΖΩ.

Αυτό το οξυγόνο που λέγεται Γιάννενα ή Γάτος ήρθε και έδωσε πνοή στην ζωή μου. Πως να μην αναγνωρίσω το καλό που μου έκανε και πως να μην το θέλω για την υπόλοιπη ζωή μου?

Βρίσκομαι λοιπόν σε μια μεταβατική περίοδο. Δεν ξέρω τι θα μου ξημερώσει και σε ποιο μέρος της Ελλάδας θα με βρει. Το μόνο που ξέρω με σιγουριά είναι πως είμαι αρκετά καλά στην ψυχολογία μου και πως τρενάρω όσο μπορώ αυτή την επιστροφή στην Αθήνα.

Να περνάτε καλά και να διεκδικήσετε την ζωή που σας κάνει να νιώθετε ζωντανοί. Διότι, μια ζωή την έχουμε, τουλάχιστον να την απολαύσουμε όσο γίνεται περισσότερο.

 Μέχρι να σας ξαναγράψω, σας στέλνω τα γλυκά μου φιλιά! Να περνάτε τέλεια!

** Προκαταβολικά σας ευχαριστώ για τα σχόλια που γνωρίζω πως θα αφήσετε μιας και δεν ξέρω πότε θα καταφέρω να βρω σύνδεση! Λυπάμαι που δεν έχω χρόνο να σας διαβάσω, το λεοφωρείο αναχωρεί σε μία ώρα και πρέπει να τρέξω!!

 

Η κη(παρω)δεία

"Έτσι ακριβώς όπως το λεει. Τον θίασο σου και αλλού"

«Honey, I am back!» που λένε και στις αμερικάνικες ταινίες. Το να είσαι back είναι καλό αλλά στην προκειμένη περίπτωση θα προτιμούσα να μην είχα go ποτέ. Διότι το ότι έλειψα αυτές τις μέρες μου άλλαξε όλους τους ρυθμούς μου και την ψυχολογία μου και τα πάντα μου. Για όσους δεν γνωρίζουν και αναρωτιούνται ο λόγος που έμεινα μακριά ήταν ο θάνατος του παππού μου. Ναι, ο μοναχικός παππούς για τον οποίο είχα κάνει ανάρτηση τελευταία, μας άφησε οριστικά. Και όπως ήταν αναμενόμενο, το ότι όλα έπρεπε να γίνουν στο χωριό που έμενε μας έφτασε σε σημείο να κάνουμε εκατό ταξίδια για να οργανωθούν όλα όπως έπρεπε.

Αλλά δεν ήταν μόνο τα ταξίδια που ήρθαν και έδεσαν με την όλη στεναχώρια και με κούρασαν. Η μεγαλύτερη κούραση ήταν η ψυχολογική που στην ουσία μοιράστηκε ανάμεσα σε στεναχώρια και απίστευτα νεύρα. Διότι δεν ξέρω αν εσάς σας έχει τύχει ποτέ, η συγκεκριμένη κηδεία κατέληξε να είναι μια παρωδία με όλους τους βασικούς συγγενείς-πρωταγωνιστές να σπάνε τα νεύρα μου στο έπακρο. Εννοείται πως ακόμα δεν έχω συνέλθει απόλυτα διότι όσο να ναι τα νεύρα και οι εντάσεις συνεχίζονται. Σίγουρα αν όλο το θέμα αφορούσε μόνο κλάματα τώρα θα ήμουν πολύ καλύτερα. Στην τελική, λίγο πολύ την κατάληξη του παππού την περίμενα από την πρώτη στιγμή που αρνήθηκε να μείνει κοντά μας ενώ είχε τόσα προβλήματα υγείας. Φαγώθηκε και εκείνος να φύγει από το σπίτι...ορίστε έφυγε οριστικά τώρα και υποψιάζομαι από όλη την κατάληξη πως στην ουσία αυτό ήθελε. Να αναπαύεται η ψυχή του...Αν και με όσα διαδραματίστηκαν ειδικά μετά την κηδεία πως να αναπαυτεί ο έρμος.. θα τριγυρνάει ανήσυχος και με το δίκιο του.

Και ενώ όταν ξεκίνησα το blog είχα δώσει μια υπόσχεση στον εαυτό μου ότι δεν θα θίξω οικογένειες και φίλους αυτή την φορά ο πειρασμός είναι μεγάλος. Διότι η κατάσταση απλά δεν παλεύετε άλλο και πρέπει κάπου να ξεσπάσω. Για αυτό τον λόγο θα τα πω, θα τα πω όλα να ηρεμήσω, άντε γιατί πολλά μάζεψα και δεν μπορώ άλλο. Ας τα πάρω όμως από την αρχή τα πράγματα ετοιμάζοντας δύο επιστολές που θα γούσταρα πολύ να ταχυδρομήσω. 

*

*

*

Επιστολή προς την πολυαγαπημένη (μην πολυχέσω) θεία

Σιχαίνομαι την υποκρισία και το θέατρο. Μπορεί να είσαι καλή κουκλίτσα μου στην υποκριτική αλλά εμένα δεν με ξεγελάς. Μπορεί να έχεις κολλήσει στην εμφάνιση αντιγραφή της Καίτη Φίνου αλλά αυτά περνούσαν όταν η Καιτούλα ήταν στις δόξες της. Όσο οξυζενέ και να βάλεις στο μαλλί σου κωλοτούμπα ήσουν και κωλοτούμπα παραμένεις. Άσε που ηθοποιός δεν θα γίνεις ποτέ. Δεν το έχεις πάρτο επιτέλους χαμπάρι. Εκτός και αν θες να παίξεις τον καραγκιόζη. Σε αυτό ναι, θα συμφωνήσω, σου πάει γάντι. Διότι από καραγκιόζηδες και θέατρα έχω εντρυφήσει στο θέμα χρόονιαα τώρα και μπορώ να σου πω πως είσαι η κατάλληλη. Διότι έτσι όπως βάφεσαι μόνο Φίνου δεν θυμίζεις. Οπότε εννοείται πως τουλάχιστον εμένα δεν με ξεγέλασες για τους σκοπούς σου. Αν είχες βγάλει τον σκασμό όμως θα ήταν όλα πολύ καλύτερα και δεν θα με έφτανες σε αυτό το σημείο.

Αφού ποτέ δεν τον γούσταρες τον πεθερό σου ούτε την πεθερά σου τι φανερώθηκες σαν την πορδή στην κηδεία και άνοιξες και το ξερό σου? Δεν είχες καλύτερες δουλειές να κάνεις? Μια ζωή ισχυριζόσουν πως έχεις δουλειές και πως δεν προλαβαίνεις και κολοκύθια τούμπανα. Όταν τρέχαμε στα νοσοκομεία την πεθερά σου εσύ ήσουν άφαντη. Η μάνα μου τα τράβηξε όλα. Πέντε χρόνια καρκίνος και εσύ έκανες την πάπια την κουνιστή. Καλά κάνανε και δεν σε θέλανε διότι δεν ήσουν και άξια. Μόνο τσιγάρο και κουβέντες και να πλένεις τα ποτήρια με τα βρακιά της κόρης σου. Λες και δεν είχες σφουγγάρι να πλύνεις όπως όλες οι νοικοκυρές. Ούτε τα στοιχειώδη δεν έμαθες, ποια φροντίδα να προσφέρεις?

Και μου ήρθες να βοηθήσεις στο καθάρισμα του σπιτιού πριν την κηδεία λες και στο ζητήσαμε. Μωρέ καλά σου έκανε η μάνα μου και σε έχωσε στο μπάνιο με τα σκατά κυριολεκτικά. Διότι τα σκατά σου αρμόζουν για να κάνεις και ένα καθαρισμό προσώπου σπέσιαλ. Αλλά και εκεί την ουρά απέξω έβγαλες και σε βοήθησαν οι άντρες. Είχες το θράσος δε να έρθεις να μου πεις να σταματήσω το καθάρισμα για να φύγουμε να πάμε για καφέ. Που ξεπατώθηκα να κάνω το σπίτι καθαρό να υποδεχτούμε κόσμο και το έκανα κλαίγοντας για όλες τις στιγμές που θυμόμουν με τον παππού στο κάθε τι που άγγιζα και εσύ εκεί, το τσιγάρο και ο καφές. Μου ήρθε να σου πετάξω το πατσαβούρι στην μάπα και να σου πω βγάλε τον σκασμό επιτέλους, έχουμε κηδεία.

Σαν να μην έφτανε αυτό σε όλη την διάρκεια άνοιγες τον βόθρο σου και κατηγορούσες τα πεθερικά σου. Καυχιόσουν ότι τα παιδιά σου δεν κατάλαβαν ποιος παππούς πέθανε διότι δεν τον αναγνώριζαν για παππού. Καθόσουν στην αυλή και έλεγες με τουπέ ότι δεν πας να κάτσεις μέσα μην σε κυνηγήσει η ψυχή του παππού με την μαγκούρα και γελούσες. Μωρέ καλά θα σου έκανε τέτοια που ήσουν, θα το ευχαριστιόμουν πολύ. Και είπες και πολλά άλλα που αν αρχίσω να λεω τον ατελείωτο θα έχουμε και δεν σε έχω και καμία όρεξη.

Στην κηδεία δε μεγαλύτερο δράμα δεν μπορούσες να παίξεις. Είχες πιάσει την πάρλα με τις συγχωριανές λες και τις έβλεπες και συχνά και μπουρου μπουρου ησυχία δεν είχες δίπλα από την σωρό. Άσε δε την ώρα της ταφής.. Αυτη η τρελή ατάκα σου «ηταν επιθυμία του πατέρα» με έκανε να θέλω να σε σπρώξω και να πέσεις και εσύ μέσα. Και έτσι κωλοτούμπα που είσαι μια χαρά θα στριμωχνόσουν. Αλλά έχε χάρη που ο παππούς δεν ήθελε καν να σε ακούει, οπότε θα τον στεναχωρούσα περισσότερο. Και να ξέρεις, την ώρα εκείνη κοιτούσα τριγύρω να δω αν υπάρχει άλλος λάκκος ανοιγμένος για να σε σπρώξω προς τα εκεί. Ήσουν πολύ τυχερή όμως, πάρα πολύ τυχερή. 

Το αποκορύφωμα της υπόθεσης. Δεν φτάνει που καυχιόσουν πως τα παιδιά σου δεν γνώριζαν τον παππού (δικό σου φταίξιμο αυτό), τα μάζεψες μαζί με τους γαμπρούς και τις νύφες και τους έκανες τούρινγκ μετά την κηδεία στο σπίτι του παππού. Λες και ήταν αξιοθέατο. Αλλά ξέρω καλά τους σκοπούς σου και δεν πρόκειται να σου περάσει, ούτε εσένα αλλά ούτε και στα πολυαγαπημένα μου (μην πολυχέσω) ξαδερφάκια.

Όλα αυτό το ψαλτήρι μου (και λίγο σου είναι) αφιερωμένο σε όλη την πάρλα που σε έπιασε όταν μου έτυχε ο λαχνός να με πάτε εσείς με το αμάξι σας στο χωριό την πρώτη μέρα και μου έβγαλες κυριολεκτικά την πίστη σε όλη την διαδρομή.. Η ανακατωσούρα και ο πονοκέφαλός μου ακόμα δεν έχουν φύγει. Να είσαι σίγουρη πως σου έχω πολλά περισσότερα φυλαγμένα. Τράβα βάψε και καμιά ρίζα και παρακολούθα κανα στυλιστικό σεμινάριο μπας και επαναφέρεις στο 1/3 την κατάστασή σου διότι ειλικρινά ο καραγκιόζης μπροστά σου μοιάζει θεός. Κωλοτούμπα

Επιστολή προς τον πολυαγαπημένο (μην πολυχέσω) θείο

Διαφέρεις από τον μπαμπά κατά πολύ. Αυτή την φορά το αντελήφθην. Πάντα ήσουν ο αγαπημένος μου διότι είχες μια ηρεμία που δεν είχε ο πατέρας μου και ένα χαμόγελο διάπλατο και ζεστό. Όμως αυτή την φορά είδα τον πραγματικό σου εαυτό και όχι τίποτα άλλο μου έλυσες και την χρόνια απορία μου και σε ευχαριστώ. Τώρα κατάλαβα γιατί ήσουν τόσο κολλημένος επάνω στην κωλοτούμπα. Διότι πολύ απλά έχεις γίνει ένα με αυτήν κυριολεκτικά. Δεν ξέρω αν ήσουν πάντα έτσι διότι ήμουν αγέννητη όταν γνώρισες αυτή την σταρλετίτσα. Κουράστηκες πολύ να την βρείς αγόρι μου ή το έπαιξες λαχείο και σου έκατσε ο πρώτος λαχνός?

Είσαι απαράδεκτος πάντως τόσα χρόνια να έχεις βγάλει την ουρά σου απέξω από την φροντίδα των γονιών σου και πριν καν περάσει ένα μισάωρο της ταφής να διεκδικείς έτσι απροκάλυπτα την περιουσία και να δίνεις και εντολές για αυτήν. Ειδικά με αυτό το αυταρχικό Σουλειμανίστικο ύφος. Αυτά στην γυναίκα σου αν τολμάς. 

Πάρ’ το χαμπάρι όμως πως  εκεί που πας να κάνεις κουμάντο έβγαλες την ουρά σου χρόνια πριν και ο πατέρας μου πολύ απλά δεν θα στην χαρίσει. Γιατί εσύ μπορεί να έμαθες να σκύβεις το κεφάλι σου και να σε σέρνει η γυναίκα σου από την μύτη ο πατέρας μου όμως δεν έμαθε να σκύβει κεφάλι και να γίνεται πρόβατο. Οπότε πολύ θα το χαρώ να πάρεις το μάθημα που ποτέ δεν πήρες. Το περιμένω πως και πως το γκραντ φινάλε να χτυπήσω παλαμάκια. Στην τελική τόσα χρόνια καυχιόσουν για τα πεθερικά σου και τις περιουσίες που σου έδωσαν. Κάτσε εκεί λοιπόν και μην τα θέλεις όλα δικά σου. Φυτρώνεις και εσύ σαν την πορδή όπως η γυναίκα σου.

Ήρθες να παραστείς στην κηδεία του πατέρα και ούτε καν να σκύψεις να τον φιλήσεις δεν τόλμησες. Τι φοβήθηκες? Μην σηκωθεί και σε δαγκώσει? Και την ώρα της λειτουργίας καθόσουν στο προαύλιο και κουβέντιαζες περί ανέμων και υδάτων. Αλλά τα ίδια είχες κάνει και με την μάνα σου, οπότε δεν περίμενα κάτι διαφορετικό. Ούτε να σε φτύσω, μα τον θεό. Είστε ο λόγος που ντρέπομαι για το συγκεκριμένο σόι.

Σε εσένα δεν έχω να πω πολλά περισσότερα, είσαι άξιος της μοίρας σου.. και όταν λέω μοίρα αναφέρομαι στην ξανθιά αποτυχημένη απομίμηση της Φίνου που επέλεξες για σύντροφο της ζωής σου. Ας πρόσεχες. 

*

*

*

Με αυτά και με εκείνα το θέμα είναι ένα. Αντί να κάνω αποχαιρετηρστήρια ανάρτηση για τον παππού, αντί να χύσω μόνο δάκρυα για τον χαμό του, φούντωσα από νεύρα ακόμα μια φορά...

Αχ βρε παππούκα που πάντα ήθελες να μας αποχαιρετάς για να κλειστείς στην μοναξιά σου...μας αποχαιρέτησες μια και καλή και ησύχασες. Εκεί κανείς δεν θα σε στεναχωρέσει ξανά... και μην στρέφεις τα μάτια σου προς τα εδω, γιατί δεν αξίζει, άκουσέ με που σου λέω.. 

Να ξέρεις πως δεν πρόλαβα να σε αγκαλιάσω ακόμα μια φορά και να σου πω "και εγώ σε αγαπάω πολύ"...Ελπίζω τουλάχιστον φεύγοντας να το ένιωσες όταν στο είπα την τελευταία φορά που σε κράτησα σφιχτά στα χέρια μου και μου είπες να μην στεναχωριέμαι για εσένα. Πως να μην στεναχωρεθώ...


***Είχα ετοιμάσει και άλλες 4 επιστολές και μάρτυς μου ο γάτος μου που του τις διάβασα. Αλλά επειδή οι επιστολές εκείνες πονάνε πολύ και δεν ήθελα να καταντήσει η ανάρτηση αυτή θέατρο και να κόψω και εισητήρια τις διέγραψα πριν τις δημοσιεύσω. Ίσως κάποτε να ξαναβγούν στην επιφάνεια, δεν θα πάρω και όρκο για το αντίθετο. 


Σας φιλώ γλυκά

Μύρισε αναμνήσεις

Intro

Όχι δεν μπήκατε σε λάθος blog! Το μελοκάνελλο είμαι, απλά είπα να αλλάξω ονομασία γιατί αυτό το «Άρωμα μελοκάνελλου» μου θύμιζε μελομακάρονα και όσο να’ναι και τα Χριστούγεννα πέρασαν αλλά είμαι και σε φάση διατροφής. Δεν λεω, ωραία τα μελομακάρονα αλλά άντε να τα βρεις κάτι τελειωμένες ώρες και τέτοια εποχή...ενώ για παράδειγμα η σοκολάτα ποτέ δεν λείπει από το σπίτι. Αλλά αν το έκανα «Choco» τότε είναι που θα ψαχνόσασταν τελείως. Και εσείς και εγώ μαζί για να δω από που απέκτησα τα επιπλέον κιλά. Όπως είχε πει το Μαρινάκι μου, όποτε θα μιλάω για σοκολάτες να βάζω warning, οπότε ALERT Μαρίνα μου, ALERT!!

Anyway... αλλαγές στον καιρό, αλλαγές στην διάθεση αλλαγές και στο blog μου. «My essence» λοιπόν το νέο όνομα και αυτό γιατί πάντα θα υπάρχει μια δόση από εμένα στα γραπτά μου, ανάλογα πάντα της διάθεσης. Μπορεί να άλλαξα την εμφάνιση και το όνομα αλλά όχι το ύφος. Σε αυτό ήμουν ξεκάθαρη με τον εαυτό μου. 

*

*

*

Μύρισε αναμνήσεις στο μπαλκόνι μου...

Κάθε τέτοια εποχή το μπαλκονάκι μου αρχίζει να το λούζει ο ήλιος, από τις πρώτες πρωινές ώρες που θα ανατείλει μέχρι νωρίς το απόγευμα πριν δύσει. Μαζί του φυσικά λούζει και εμένα, διότι δεν έχω ομορφότερη συνήθεια από το να κάθομαι ακουμπισμένη στα κάγκελα, να χαζεύω τον δρόμο και τους περαστικούς και να νιώθω τις ακτίνες του ήλιου επάνω μου. Δεν ξέρω γιατί, αλλά πάντα ένιωθα πως ο ήλιος μου δίνει επιπλέον ενέργεια. Λετε να έχω συλλέκτες ηλιακής ενέργειας επάνω μου και να μην το γνωρίζω? Όπως και να έχει, θεωρώ πως είμαι παιδί του ήλιου, γιατί πάντα με τις ηλιοφάνειες η καρδιά μου βγάζει φτερά. 

Θα δυσκολευτώ πολύ να το αποχωριστώ το μπαλκονάκι μου και αυτό είναι κάτι που το γνωρίζω πλέον καλά και προσπαθώ να το αποδεχτώ μέσα μου. Θα μου λείψει η θέα του, τα ήσυχα καλοκαιρινά βράδια (με εξαίρεση εκείνα τα βράδια που όλα τα κανισάκια της γειτονιάς αφηνιάζουν ταυτόχρονα), οι ατέλειωτες ώρες στο τηλέφωνο πηγαινοερχόμενη στο μάρμαρο, οι φωνές και τα γέλια των παιδιών από την κοντινή παιδική χαρά και ένα σωρό άλλα. Κατά ένα περίεργο λόγο κουβαλάει ένα σωρό αναμνήσεις, ίσως περισσότερες και από το ίδιο το σπίτι.

Όμορφη ημέρα σήμερα και ακόμα μια φορά βρίσκομαι στο μπαλκόνι με τα χέρια μου ακουμπισμένα στα κάγκελα. Από την παιδική χαρά δεξιά μου διακρίνω τα παιδάκια που τρέχουν γύρω από τις κούνιες και παίζουν. Οι φωνές και τα γέλια τους μου αποσπούν την προσοχή και χάνομαι ακόμα μια φορά στις δικές μου αναμνήσεις.

Ξαφνικά μου μυρίζει γιασεμί από τον διάδρομό μας και ας μην έχει νυχτώσει. Αυτή η μυρωδιά...Το γιασεμί που κοσμούσε την σιδερένια πόρτα στο σπίτι του θείου και πλημμύριζε τα μικρά μας ρουθούνια κάθε φορά που βρισκόμασταν κοντά στο σπίτι μας. Εγω που πάντα ήμουν με ένα "γιατί" στο στόμα μου, κατά τις ομολογίες της μάνας μου, δεν άργησα να αναρωτηθώ για αυτό που μύριζα για πρώτη φορά και να ενημερωθώ από την μητέρα μου.

-Μαμά τι μυρίζει τόσο όμορφα? Από που έρχεται αυτή η μυρωδιά?

-Αυτό είναι γιασεμί παιδί μου. Τα βλέπεις τα μικρά άσπρα ανθάκια του στην πόρτα του θείου? Αυτό είναι το γιασεμί και μόνο το βράδυ μυρίζει τόσο έντονα και όμορφα.

Από εκείνη την στιγμή ανυπομονούσα πότε θα βραδιάσει για να βγω στο μπαλκόνι και να νιώσω στα ρουθούνια μου την μυρωδιά του. Αυτός ίσως και να ήταν ο πρώτος μου μεγάλος έρωτας, κάτι που με κάνει να διαπιστώνω σήμερα πως τελικά από μικρή είχα την τάση να ερωτεύομαι εύκολα. Οτιδήποτε ξυπνούσε τις αισθήσεις μου το ερωτευόμουν, γέμιζα μέσα μου έρωτα και ζωή και κυκλοφορούσα σαν μεθυσμένη. 

Οι φωνές από την παιδική χαρά με επαναφέρουν από το άρωμα του γιασεμιού και με μεταμορφώνουν στην φιγούρα της μάνας μου. Νιώθω να βλέπω μέσα από τα μάτια της εμάς, την αδερφή μου και εμένα, που παίζουμε στην παιδική χαρά και εκείνη από μακριά, μητέρα κατάσκοπος, να μην μας αφήνει λεπτό από την βολή της. Γυρνάμε και χαιρετάμε και εκείνη μας χαμογελάει γνέφοντας το κεφάλι της. Από αυτό το μπαλκόνι τίποτα δεν της ξέφευγε, ακόμα και σήμερα. 

Η παιδική χαρά της γειτονιάς μας. Πόσα παιχνίδια δεν κάναμε σε αυτή την παιδική χαρά. Αλλά και πόσα χτυπήματα στα χαλίκια και στο τσιμέντο της. Γιατί τότε είχε χαλίκια και όχι ειδικό δάπεδο, όπως έχει τώρα, για να μην χτυπάμε. Και εκείνο το οξυζενέ που τσούζει με στοίχειωνε σε κάθε μου χτύπημα. Προσπαθούσα να μην χτυπάω για να το γλιτώσω γιατί κάθε φορά που χτύπαγαν τα άλλα παιδιά έτρεχα και εγώ να δω από κοντά τις πρώτες βοήθειες. Τι το θελα? Η έκφρασή τους και τα κλάματα  όταν έπεφτε το οξυζενέ στην πληγή με είχε στοιχειώσει. Ώσπου δεν το γλίτωσα και το γεύτηκα και εγώ με την σειρά μου.

Αυτή η παιδική χαρά μπορεί να αποτελούνταν μόνο από τις κούνιες, το γύρω γύρω όλοι, δυο τραμπάλες και μερικά μονόζυγα, αλλά είχαμε τον τρόπο μας να παίζουμε και ένα σωρό άλλα παιχνίδια στον χώρο της. Από αγαλματάκια ακούνητα, τα μήλα, κυνηγητό μέχρι και μακριά γαϊδούρα και αμπάριζα. Και σε αυτά τα μονόζυγα και δίζυγα είχα μάθει να γίνομαι πραγματικός αίλουρος και ακροβάτης. Ώσπου η μάνα μου μια μέρα με αντιλήφθηκε ότι κρεμόμουν σαν το πιθηκάκι και ακροβατούσα και με κατσάδιασε να μην ξαναπάω για να μην πέσω και σπάσω ότι έχω και δεν έχω. Φυσικά δεν τολμούσα να παρακούσω γιατί αυτό το κατσάδιασμα ήταν το χειρότερό μου.

Κάθε φορά λοιπόν ανακαλύπταμε και ένα παιχνίδι και ναι ήμασταν πάρα πολλά παιδιά και αυτό έκανε τα παιχνίδια ακόμα πιο απολαυστικά. Εγώ μαζί με τα δύο ξαδερφάκια μου ανήκαμε στους βενιαμίν της γειτονοπαρέας καθώς όλα τα άλλα παιδιά ήταν αρκετά μεγαλύτερα από εμάς. Βέβαια, δεν μας κάνανε πέρα και μας παίζανε διότι κάθε ένας μας είχε και το μεγαλύτερο αδέρφι από κοντά για να μας προσέχει. Φυσικά αυτό τους προκαλούσε δυσαρέσκεια και με την πρώτη ευκαιρία προσπαθούσαν να μας ξεφορτωθούν αλλά δύσκολα το καταφέρνανε αυτό διότι ξέρανε πως αν πάθουμε κάτι θα έχουν και την ευθύνη και το ανάλογο κατσάδιασμα. Ναι οι γειτονιές τότε ήταν γεμάτες από παιδιά που τρέχανε στους δρόμους και τις αλάνες, γιατί τότε τα περισσότερα οικόπεδα ήταν αλάνες. Οι δικές μας αλάνες που τις κάναμε ότι θέλαμε.

Οι αλάνες...Στρέφω το βλέμμα μου προς τις δύο πολυκατοικίες που υπάρχουν απέναντί της δικιάς μας. Οι δύο μεγάλες αλάνες που χάθηκαν σχεδόν ταυτόχρονα όταν πουλήθηκαν τα οικόπεδα από τους ιδιοκτήτες τους. Στην δεξιά αλάνα έχασα το χρυσό μου σκουλαρίκι όταν σε τσακωμό με μια γειτονοπούλα μου το τράβηξε από το αυτί και χάθηκε ως δια μαγείας. Ένα ακόμα κατσάδιασμα που δεν θα ξεχάσω. Στην αριστερή είχαμε κάνει την πρώτη μας κηδεία, όταν το γατάκι που προσπαθήσαμε να μεγαλώσουμε με λίγο γάλα βρέθηκε να μην αναπνέει. Όλα τα παιδιά κλαίγαμε και μαζευτήκαμε να το θάψουμε, εκεί στην γωνία του οικοπέδου βάζοντας από πάνω έναν ξύλινο σταυρό και ένα στεφανάκι από μαργαρίτες. Αξιοπρεπέστατη τελετή για το γατάκι.

Γιατί μαργαρίτες? Γιατί τότε τα οικόπεδα αυτά ήταν γεμάτα μαργαρίτες και παπαρούνες, και άλλα λουλούδια δεν είχαμε γνωρίσει. Μαδούσαμε τις μαργαρίτες απανωτά για να δούμε αν μας αγαπά ή δεν μας αγαπά ο κάποιος, και ας μην υπήρχε αυτός ο κάποιος ή τις μαζεύαμε για να μας τις περάσει η μάνα μας μέσα από κλωστή και βελόνα για να μας τις κάνει κολιέ και στεφανάκια. Αλλά ούτε και οι παπαρούνες γλίτωναν. Μαδούσαμε τα μπουμπούκια τους μαντεύοντας πρώτα τι χρώμα είναι το άνθος που κρύβει μέσα του. Το να έχουμε πετύχει το χρώμα ήταν η μεγαλύτερη έκπληξή μας. Όχι δεν ήταν πάντα κόκκινο, διότι δεν είχαν ακόμα πάρει το τελικό τους χρώμα, έτσι πότε ήταν άσπρο, πότε ρόζ, πότε μωβ και πότε κοκκινάκι.  

Έπειτα, στην δεξιά αλάνα ήταν που αποφάσισε ο δήμος να αφήσει εκείνους τους μεγάλους τσιμεντένιους κυλίνδρους που θα χρησιμοποιούσε για τα έργα του στους δρόμους. Όπως ήταν αναμενόμενο για εμάς που δεν χάναμε ευκαιρία να σκαρφιστούμε νέα παιχνίδια, αρπάξαμε ότι κουρέλια είχαμε από τα σπίτια μας και μετατρέψαμε τους κυλίνδρους αυτούς σε σπιτάκια όπου καθόμασταν εκεί μέσα με τις ώρες και παίζαμε. Τους χαρήκαμε αρκετά μέχρι που ήρθαν μια μέρα και μας τους μάζεψαν.

Αυτή όμως δεν ήταν η πρώτη και μοναδική ευκαιρία που αρπάξαμε σε κάτι που έφερε και παράτησε ο δήμος στα πόδια μας. Η δεύτερη ήταν τότε που στο πάρκο δίπλα από τις κούνιες, το πάρκο που δεν είχε γίνει ακόμα πάρκο δηλαδή και ήταν απλά μια αλάνα με χώματα, ο δήμος ήρθε και παράτησε ένα παλιό βαγόνι που ήταν καμένο και διαλυμένο. Όλοι οι γονείς προειδοποίησαν να μην πλησιάζουμε εκεί όμως πώς να μείνουμε ήσυχα με τέτοιο δέλεαρ κοντά μας! Δεν αργήσαμε  και το βαγόνι μετετράπη σε σταθμό πρώτων βοηθειών για τους τραυματίες από τον πόλεμο που δήθεν παίζαμε. Οι μεγαλύτερες κοπέλες, οι νταρντάνες όπως τις φώναζαν χωρίς να αντιλαμβανόμαστε εμείς τα μικρότερα, έπαιξαν επάξια τον ρόλο των νοσοκόμων που ξάπλωναν τους ασθενείς στα παλιά καθίσματα του βαγονιού για να τους προσφέρουν τις δήθεν πρώτες βοήθειες. Όλα αυτά στα δικά μου μάτια φάνταζαν σαν ταινία. Και πόσο περίεργο να σταματούν οι αναμνήσεις μου από αυτό το βαγόνι εκεί, στις λίγες αυτές εικόνες... υποθέτω αυτό το παιχνίδι δεν το πολυμοιράστηκαν με εμάς τα μικρότερα για αυτό δεν θυμάμαι και πολλές λεπτομέρειες.

Εκεί λοιπόν που βρισκόταν το βαγόνι το οποίο μας το πήραν και αυτό ξαφνικά μια μέρα, φτιάχτηκε το μελλοντικό πάρκο, με το γρασίδι, τα φυτά και τους διακοσμητικούς βράχους, τα δέντρα και τους φοίνικες και τις τριανταφυλλιές. Για να ξεκουράζονται οι περαστικοί στήσανε τα ομορφότερα και μεγαλύτερα παγκάκια που είχα δει ποτέ με εκείνη την μεγάλη τριγωνική ξύλινη σκεπή τους. Πόσες φορές καθίσαμε να συζητήσουμε εκεί όταν αφήναμε στην άκρη τα παιχνίδια! Και πόσες φορές μας μάλωσε η απέναντι γειτόνισσα, μια ασπρομάλλα γριά με τσιριχτή φωνή, που την ενοχλούσε η παρουσία μας και μας έκανε συνέχεια παρατηρήσεις. Φυσικά η σφραγίδα μας δεν άργησε να μπει και στα παγκάκια αυτά, όταν αρχίσαμε να τα σκαλίζουμε και να γράφουμε με μαρκαδόρους οτιδήποτε μας ερχόταν στο κεφάλι μας, από τα αρχικά μας, τους δήθεν έρωτές μας, μέχρι και στίχους από τραγούδια. Τότε ήταν που για πρώτη φορά διάβασα τους στίχους από το «I’ll be there for you- Bon Jovi» που είχε γράψει η ξαδέρφη μου με μαύρο μαρκαδόρο. Σαν περίεργη όπως ήμουν την ρώτησα τι λεει αυτό που έγραψε και δεν καταλάβαινα και όταν εκείνη μου εξήγησε μου άνοιξε ταυτόχρονα τον δρόμο για να το ερωτευτώ, ακόμα και αν δεν το είχα ακούσει ποτέ μου. Όταν δε το πρωτάκουσα μελλοντικά στο ράδιο μόνο που δεν είχα κλάψει όταν συνειδητοποίησα πως οι στίχοι που άκουγα ήταν εκείνος ο έρωτάς μου από το παγκάκι.

Τα παιχνίδια όμως δεν σταματούσαν εκεί. Συνεχίζονταν σε όλες τις γωνιές της γειτονιάς μας, με το βασικότερο παιχνίδι να εκτυλίσσεται στην γωνία απέναντι από το σπίτι μου. Το κεντρικό σημείο που χώριζε τρεις δρόμους και ένωνε τα παιδιά από τρεις διαφορετικές γειτονιές. Εκεί λοιπόν διαδραματιζόταν το μεγαλύτερο σε συμμετοχή  παιχνίδι, το κρυφτό. Σε εκείνη την ξύλινη κολόνα της ΔΕΗ που μύριζε πίσσα και πετρέλαιο καθόταν κάθε φορά και ένας από εμας για να τα φυλάξει και όταν ξεκινούσε το μέτρημα οι υπόλοιποι άρχιζαν να τρέχουν προς τις τρεις διαφορετικές κατευθύνσεις, πάντα μέσα στα όρια που είχαμε προκαθορίσει. Φυσικά οι κρυψώνες ήταν πολλές, πάρα πολλές και αυτό είχε και το μεγαλύτερο ενδιαφέρον και δυσκολία, το να έχεις μάτια προς όλες τις πιθανές διαδρομές. 

Όχι δεν φοβόμασταν τους δρόμους και κυκλοφορούσαμε σε όλα τα γύρω τετράγωνα με άνεση, ίσως με τον μοναδικό μας φόβο να μην νυχτώσει και μας ψάχνουν. Διότι εκεί γύρω στις 9 το πολύ 10 το βράδυ έπρεπε να βρισκόμαστε κοντά στα σπίτια μας για να ακούσουμε τους γονείς μας να μας φωνάζουν από τα μπαλκόνια για να επιστρέψουμε σπίτια μας. Ήταν αστείο γιατί σχεδόν την ίδια ώρα όλοι οι γονείς ξεπρόβαλλαν στα μπαλκόνια τους για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Άλλοι φώναζαν, άλλοι σφύριζαν, άλλοι απλά έκαναν ένα νεύμα στο παιδί τους. Η δικιά μου μάνα ανήκε στην πρώτη κατηγορία, της φωνής.  Έβγαινε στο μπαλκόνι και μας φώναζε με τα ονόματά μας. Φυσικά όσο μεγάλωνα αυτή η φωνή γινόταν ολοένα και πιο εκνευριστική διότι είχα φτάσει σε σημείο να είμαι ίσως από τα μοναδικά παιδιά που σε αυτή την ηλικία έπρεπε να γυρίσω νωρίς στο σπίτι ενώ όλα τα άλλα παρέμεναν. Όταν δε είχα αρχίσει να έχω τα πρώτα μου αθώα φλερτ αυτό μου δημιουργούσε μεγαλύτερη ντροπή και νεύρα. Τα παρακαλετά και ο διάλογος διαπραγμάτευσης από το δρόμο στο μπαλκόνι δεν άργησαν να έρθουν και κάθε φορά κατάφερνα να ξεκλέψω και λίγα λεπτά παραπάνω.

Έτσι περνούσαν τα χρόνια στις γειτονιές μας και όσο μεγαλώναμε τόσο το παιχνίδι έπαυε να υφίσταται και απλά καθόμασταν στο πάρκο ή τις πιλοτές και συζητούσαμε για ώρες ατελείωτες. Ώσπου σιγά σιγά οι παρέες αραίωσαν και διαλύθηκαν. Μαζί με τις παρέες χάθηκαν και οι αλάνες, χάθηκαν και τα παιχνίδια μας και όλα τα υπόλοιπα αλλά αυτό ποτέ δεν μας πείραξε γιατί μέσα μας νιώσαμε πως είχαμε πια μεγαλώσει. Γιατί αρχίσαμε να έχουμε άλλες παρέες, άλλη διασκέδαση πολύ μακριά από τα σπίτια μας και αυτό ήταν για εμάς κάτι το τελείως φυσιολογικό. Έτσι πίσω μας αφήσαμε μόνο αναμνήσεις να μας δένουν σαν παρέα.

Κοιτάζω γύρω μου ακόμα μια φορά. Τις πολυκατοικίες τριγύρω που γέμισαν όλες τις αλάνες που παίζαμε, την παιδική χαρά με το καινούργιο προστατευτικό δάπεδο, τα κάγκελα και την κατασκευή την τεράστια με τις τσουλήθρες και τις γέφυρες, το πάρκο χωρίς τα μεγάλα ξύλινα παγκάκια με την σκεπή, τις άδειες γειτονιές από παιδιά και παιχνίδια. Γυρνάω το βλέμμα μου εκεί στην γωνία του δρόμου και η κολόνα η ξύλινη έχει αντικατασταθεί από μια τσιμεντένια.. «χάθηκε και αυτή μαζί με το κρυφτό μας». Από την σιδερένια πόρτα του θείου το γιασεμί έπαψε να μυρίζει χρόνια τώρα, από τότε που η σιδερένια πόρτα δεν ξανάνοιξε.

Όσες αλλαγές και αν ήρθαν, όσα και αν χάθηκαν στο πέρασμα του χρόνου αυτό το μπαλκόνι πάντα θα μου τα θυμίζει με όλες τις λεπτομέρειες αναλλοίωτες. Διότι από αυτό εδώ το μπαλκόνι που κάποτε τίποτα δεν ξέφευγε στην μάνα μου, μπορώ να ρίχνω κλεφτές ματιές προς τις τρεις διαφορετικές κατευθύνσεις, τις τρεις διαφορετικές γειτονιές, και με τα δικά μου μάτια πάντα θα μας βλέπω να τρέχουμε στους δρόμους που διασταυρώνονται και να παίζουμε τα παιχνίδια μας.  

Θα δυσκολευτώ πολύ να αφήσω πίσω μου αυτό το μπαλκόνι, αυτή την γειτονιά αλλά ξέρω πως εκεί που θα πάω- τουλάχιστον όπως το έχω φανταστεί- τα δικά μου παιδιά θα έχουν ίσως την ευκαιρία να χτίσουν τις δικές τους αναμνήσεις από τους δρόμους και τις αλάνες. Γιατί κακά τα ψέματα, όπως έγιναν οι γειτονιές στην Αθήνα μας τα σημερινά παιδιά δεν μπορούν να παίξουν με τον ίδιο τρόπο που παίζαμε εμείς. Η ασφάλεια του σπιτιού είναι προτιμότερη από ότι οι σημερινοί δρόμοι και αυτό είναι απόλυτα φυσιολογικό όταν η ανευθυνότητα και η εγκληματικότητα είναι στα ύψη της.

Δεν μπορώ να πω πως όλη αυτή η αλλαγή δεν με πονάει. Όμως κάθε φορά που μυρίζει αναμνήσεις στο μπαλκόνι μου δεν χάνω την ευκαιρία να ζήσω ξανά για λίγο στο χθες. Τουλάχιστον να το απολαύσω όλο αυτό για όσο ακόμα θα υπάρχω σε αυτό το σπίτι που γνώρισα από την πρώτη στιγμή που γεννήθηκα.


Σας φιλώ γλυκά!

Μια φωτογραφία χίλιες λέξεις

"το να αγαπήσουμε τον εαυτό μας και να τον προστατέψουμε δεν θεωρείται πράξη εγωισμού αλλά πράξη σωτηρίας"

Θα ξεκινήσω την ανάρτησή μου με μια μικρή ιστορία η οποία αυτή την φορά δεν είναι βγαλμένη από κανένα "Παιχνίδι με Λέξεις" ούτε από την φαντασία μου. Είναι μια αληθινή ιστορία, για την ακρίβεια μια μαρτυρία. Δεν νομίζω πως έχει σημασία να αναφέρω σε ποιόν ανήκει μιας και το μόνο που θέλω είναι να εστιάσετε στην ουσία της και μόνο.

*

*

 * 

«Στο δρόμο για το σπίτι της κολλητής μου ούτε που πρόσεξα την διαδρομή όπως έκανα άλλες φορές. Δεν με ένοιαζαν τα σπίτια τριγύρω που έσφυζαν τα μπαλκόνια τους από ζωή, ούτε τα αμάξια που με προσπερνούσαν. Κρατούσα μονάχα το χέρι μου σφιχτά, εκεί στον καρπό, και προσπαθούσα να απαλύνω τον πόνο τρίβοντάς το ελαφρά.

Πως φτάσαμε έως εδώ ούτε που το κατάλαβα.. έφταιγα? Μήπως έφταιξα εγώ και έγινε ότι έγινε? Μα όχι, δεν έκανα κάτι που να αξίζει όλη αυτή την κατάληξη, είμαι σίγουρη.. Και τώρα τι κάνω? Δεν μπορώ ούτε θέλω να γυρίσω πίσω. Τι θα πω στους δικούς μου? Όχι δεν μπορώ να τους πω τίποτα, θα στεναχωρηθούν. Πρέπει να φανώ δυνατή.

Λίγα λεπτά μετά χτυπούσα την πόρτα της φίλης μου. Με περίμενε με αγωνία με μια κούπα ζεστό καφέ και ας ήταν η ώρα περασμένη. Δεν είχε λόγια και ας ήταν θυμωμένη με την όλη κατάσταση. Μόλις με αντίκρισε δεν μπορούσε παρά μόνο να με πάρει αγκαλιά και να με καθησυχάσει. Και τότε, με τον καφέ στα χέρια, άρχισα να της λεω το τι συνέβη, στον μόνο άνθρωπο που θα μπορούσα εκείνο το βράδυ να τα πω.

Ήμασταν στους γονείς μου όπως κάθε φορά. Εκεί που συζητούσαμε λογοφέραμε. Αστείοι λόγοι όπως πάντα. Μου μίλησε άσχημα και νευρίασα τόσο πολύ που δεν ήθελα να δώσω συνέχεια. Ζήτησα να φύγουμε και δεν με άκουγε και συνέχιζε να με μειώνει μπροστά στα μάτια των γονιών μου. Κατάλαβα την δυσαρέσκειά τους και δεν άντεξα. Άνοιξα την πόρτα και έφυγα μόνη μου.

Σε όλη την διαδρομή πίστευα πως θα έρθει από πίσω μου με το αμάξι να με προλάβει. Αλλά όχι, δεν φάνηκε πουθενά. Μέχρι να φτάσω στο σπίτι μας τα νεύρα μου και η στεναχώρια μου είχαν γίνει ένα. Την ώρα που έβγαζα τα κλειδιά να ανοίξω την πόρτα εμφανίστηκε από μακριά. Άνετος να μου χαμογελάει με ένα ειρωνικό ύφος για το ότι έφυγα μόνη μου και περπάτησα.

Ανέβηκα τρέχοντας επάνω και με ακολούθησε.. και τότε συνέχισε την κοροϊδία του και προσπάθησε να με πλησιάσει γελώντας. Το μόνο που έκανα ήταν να τον σπρώξω μακριά μου και να του πω να με αφήσει ήσυχη, πως τον βαρέθηκα. Τότε ήταν που αγρίεψε. Επειδή τον έσπρωξα.

Άρχισε να με βρίζει και να φωνάζει και πριν καν το καταλάβω με στρίμωξε στην βιβλιοθήκη. Έπιασε το χέρι μου φωνάζοντας και μου το γυρνούσε σιγά σιγά αλλά δυνατά. Του έλεγα να με αφήσει γιατί με πονούσε αλλά δεν άκουγε. Σχεδόν παρακαλούσα με κλάματα να με αφήσει. Πονούσα από τα ράφια στην πλάτη μου, πονούσα στο χέρι μου που το γυρνούσε με δύναμη. Από τον πόνο δεν άντεξα, λύγισα στο πάτωμα. Και όταν λύγισα τότε ήταν που άφησε το χέρι μου τελείως και απομακρύνθηκε.

Άνοιξα την πόρτα και έφυγα για να έρθω σε εσένα. Δεν προσπάθησε να με σταματήσει. Ούτε καν με κοίταξε.

Εκείνο το βράδυ επέστρεψα σπίτι. Με περίμενε και μου ζήτησε συγνώμες. Δεν μίλησα καθόλου, δεν μπόρεσα να αρθρώσω λέξη, παρά μόνο κουλουριάστηκα στο κρεβάτι μου και αποκοιμήθηκα μες στο σιωπηρό κλάμα μου.

Από τότε κάθε μας τσακωμός ήταν έντονος και κάθε φορά ένιωθα το κορμί του να με πλησιάζει απειλητικά. Όχι δεν με ξαναπόνεσε αλλά ένιωθα την απειλή έντονη. Προσπαθούσα κάθε φορά να κρατάω τις αποστάσεις μου. Τον περίμενα ετοιμοπόλεμη. Ήμουν σίγουρη πως το να με πονέσει ξανά δεν θα αργούσε να έρθει. Ευτυχώς για εμένα δεν το ανακάλυψα ποτέ. Μέσα σε όλα μάζεψα την δύναμή μου και έφυγα για πάντα από δίπλα του, πριν ζήσω τα χειρότερα. Εκείνο το βράδυ δεν θα το ξεχάσω όμως ποτέ. Το πόσο εύκολα χάθηκαν οι ισορροπίες, το πόσο εύκολα ένας τσακωμός άλλαξε τα πάντα μέσα μου, άλλαξε τα πάντα για το πως ένιωθα για εκείνον. 

Καθε φορά που κοιτάω τις φωτογραφίες από εκείνα τα χρόνια που μοιράστηκα μαζί του εντοπίζω τις αλλαγές που όλοι μου λέγανε οτι εντοπίζουν επάνω μου αλλά εγώ πάντα αρνιόμουν. Στις αρχές είχα πρόσωπο χαρούμενο, γελαστό, φώτιζε από ευτυχία. Όσο περνούσε ο καιρός όμως είχα πρόσωπο πρησμένο, στεναχωρημένο, με ένα χαμόγελο που στόλιζε το πρόσωπό μου με ζόρι. Θυμάμαι οτι οι περισσότερες φωτογραφίες είχαν βγεί μετά από τσακωμούς μας. Και όμως τότε δεν εντόπιζα καμία αλλαγή επάνω μου. Δήλωνα ευτυχισμένη. Μέχρι εκείνο το βράδυ, που η αλλαγή ήρθε και εμφανίστηκε μπροστα μου. Δεν θα ξεχάσω ποτέ...»

*

*

*

Αφορμή για να σας αναφέρω αυτή την «ιστορία» στάθηκε ένα βιντεάκι που έτυχε να δω στο facebook από τον αγαπημένο μου γάτο, ο οποίος από ότι είδα το είδε σε κείμενο της lifo. Το βίντεο αυτό είναι σποτάκι διαφήμησης στην Σερβία για την ενδοοικογενειακή βία βασισμένο σε αληθινή ίστορία/πρόσωπο.

 Όπως θα δείτε και εσείς, είναι εκπληκτικό το πως αποτυπώνεται η ενδοοικογενειακή βία σε λίγα μόλις λεπτά μέσα από ορισμένες φωτογραφίες. Αυτό που με συγκλόνισε περισσότερο είναι το ότι φαίνεται ξεκάθαρα η αλλαγή στην εμφάνιση του θύματος, στο βλέμμα του, στο χαμόγελό του. Το ίδιο ακριβώς που εντόπισε στις φωτογραφίες της και το θύμα της ιστορίας αυτής που προανέφερα. Φαίνεται ξεκάθαρα το γεγονός πως «το θύμα» δεν είναι το ίδιο ευτυχισμένο όπως ήταν στις αρχές. Φαίνεται ξεκάθαρα πως με το πέρασμα του καιρού τα χτυπήματα και ο πόνος γίνονται ολοένα εντονότερα, όσο εκείνη επέτρεπε στο συγκεκριμένο άτομο να βρίσκεται στην ζωή της.

Θα ήθελα πάρα πολύ να το αναλύσω το θέμα, να γράψω αιτίες και αφορμές, από το τι μας κάνει να είμαστε με τέτοιους ανθρώπους μέχρι το τι μας κάνει να τους επιτρέπουμε να μας συμπεριφέρονται έτσι και να μην τους διώχνουμε από δίπλα μας, αλλά φοβάμαι πως είναι τόσα πολλά αυτά που έχω να πω που ίσως να μην τα αναλύσω και επάξια. Προτιμώ λοιπόν να σας δώσω απλά το βίντεο να το δείτε και εσείς και να βγάλετε τα συμπεράσματά σας μόνοι σας.  

Εγώ το μόνο που θα πω είναι πως, όπως και στις περιπτώσεις βιασμού, έτσι και στην ενδοοικογενειακή βία, η αδύναμία του χαρακτήρα του θύματος παίζει ίσως τον μεγαλύτερο και σπουδαιότερο ρόλο. Για αυτό πρέπει να μάθουμε να είμαστε δυνατοί και να αντιμετωπίζουμε το κάθε τι άσχημο που θα μας συμβεί σε αυτό τον κόσμο. Γιατί το έχω ξαναπεί πολλές φορές, ο κόσμος μας δεν είναι αγγελικά πλασμένος. Όλοι μας κουβαλάμε τα βιώματά μας, τις βαλίτσες μας και δυστυχώς κάποιοι από εμάς τα φορτώνουν στους υπόλοιπους με τον χειρότερο τρόπο. Σε τέτοιες περιπτώσεις το να αγαπήσουμε τον εαυτό μας και να τον προστατέψουμε δεν θεωρείται πράξη εγιωισμού αλλά πράξη σωτηρίας. 


Σας φιλω γλυκά!