Μια φωτογραφία χίλιες λέξεις

"το να αγαπήσουμε τον εαυτό μας και να τον προστατέψουμε δεν θεωρείται πράξη εγωισμού αλλά πράξη σωτηρίας"

Θα ξεκινήσω την ανάρτησή μου με μια μικρή ιστορία η οποία αυτή την φορά δεν είναι βγαλμένη από κανένα "Παιχνίδι με Λέξεις" ούτε από την φαντασία μου. Είναι μια αληθινή ιστορία, για την ακρίβεια μια μαρτυρία. Δεν νομίζω πως έχει σημασία να αναφέρω σε ποιόν ανήκει μιας και το μόνο που θέλω είναι να εστιάσετε στην ουσία της και μόνο.

*

*

 * 

«Στο δρόμο για το σπίτι της κολλητής μου ούτε που πρόσεξα την διαδρομή όπως έκανα άλλες φορές. Δεν με ένοιαζαν τα σπίτια τριγύρω που έσφυζαν τα μπαλκόνια τους από ζωή, ούτε τα αμάξια που με προσπερνούσαν. Κρατούσα μονάχα το χέρι μου σφιχτά, εκεί στον καρπό, και προσπαθούσα να απαλύνω τον πόνο τρίβοντάς το ελαφρά.

Πως φτάσαμε έως εδώ ούτε που το κατάλαβα.. έφταιγα? Μήπως έφταιξα εγώ και έγινε ότι έγινε? Μα όχι, δεν έκανα κάτι που να αξίζει όλη αυτή την κατάληξη, είμαι σίγουρη.. Και τώρα τι κάνω? Δεν μπορώ ούτε θέλω να γυρίσω πίσω. Τι θα πω στους δικούς μου? Όχι δεν μπορώ να τους πω τίποτα, θα στεναχωρηθούν. Πρέπει να φανώ δυνατή.

Λίγα λεπτά μετά χτυπούσα την πόρτα της φίλης μου. Με περίμενε με αγωνία με μια κούπα ζεστό καφέ και ας ήταν η ώρα περασμένη. Δεν είχε λόγια και ας ήταν θυμωμένη με την όλη κατάσταση. Μόλις με αντίκρισε δεν μπορούσε παρά μόνο να με πάρει αγκαλιά και να με καθησυχάσει. Και τότε, με τον καφέ στα χέρια, άρχισα να της λεω το τι συνέβη, στον μόνο άνθρωπο που θα μπορούσα εκείνο το βράδυ να τα πω.

Ήμασταν στους γονείς μου όπως κάθε φορά. Εκεί που συζητούσαμε λογοφέραμε. Αστείοι λόγοι όπως πάντα. Μου μίλησε άσχημα και νευρίασα τόσο πολύ που δεν ήθελα να δώσω συνέχεια. Ζήτησα να φύγουμε και δεν με άκουγε και συνέχιζε να με μειώνει μπροστά στα μάτια των γονιών μου. Κατάλαβα την δυσαρέσκειά τους και δεν άντεξα. Άνοιξα την πόρτα και έφυγα μόνη μου.

Σε όλη την διαδρομή πίστευα πως θα έρθει από πίσω μου με το αμάξι να με προλάβει. Αλλά όχι, δεν φάνηκε πουθενά. Μέχρι να φτάσω στο σπίτι μας τα νεύρα μου και η στεναχώρια μου είχαν γίνει ένα. Την ώρα που έβγαζα τα κλειδιά να ανοίξω την πόρτα εμφανίστηκε από μακριά. Άνετος να μου χαμογελάει με ένα ειρωνικό ύφος για το ότι έφυγα μόνη μου και περπάτησα.

Ανέβηκα τρέχοντας επάνω και με ακολούθησε.. και τότε συνέχισε την κοροϊδία του και προσπάθησε να με πλησιάσει γελώντας. Το μόνο που έκανα ήταν να τον σπρώξω μακριά μου και να του πω να με αφήσει ήσυχη, πως τον βαρέθηκα. Τότε ήταν που αγρίεψε. Επειδή τον έσπρωξα.

Άρχισε να με βρίζει και να φωνάζει και πριν καν το καταλάβω με στρίμωξε στην βιβλιοθήκη. Έπιασε το χέρι μου φωνάζοντας και μου το γυρνούσε σιγά σιγά αλλά δυνατά. Του έλεγα να με αφήσει γιατί με πονούσε αλλά δεν άκουγε. Σχεδόν παρακαλούσα με κλάματα να με αφήσει. Πονούσα από τα ράφια στην πλάτη μου, πονούσα στο χέρι μου που το γυρνούσε με δύναμη. Από τον πόνο δεν άντεξα, λύγισα στο πάτωμα. Και όταν λύγισα τότε ήταν που άφησε το χέρι μου τελείως και απομακρύνθηκε.

Άνοιξα την πόρτα και έφυγα για να έρθω σε εσένα. Δεν προσπάθησε να με σταματήσει. Ούτε καν με κοίταξε.

Εκείνο το βράδυ επέστρεψα σπίτι. Με περίμενε και μου ζήτησε συγνώμες. Δεν μίλησα καθόλου, δεν μπόρεσα να αρθρώσω λέξη, παρά μόνο κουλουριάστηκα στο κρεβάτι μου και αποκοιμήθηκα μες στο σιωπηρό κλάμα μου.

Από τότε κάθε μας τσακωμός ήταν έντονος και κάθε φορά ένιωθα το κορμί του να με πλησιάζει απειλητικά. Όχι δεν με ξαναπόνεσε αλλά ένιωθα την απειλή έντονη. Προσπαθούσα κάθε φορά να κρατάω τις αποστάσεις μου. Τον περίμενα ετοιμοπόλεμη. Ήμουν σίγουρη πως το να με πονέσει ξανά δεν θα αργούσε να έρθει. Ευτυχώς για εμένα δεν το ανακάλυψα ποτέ. Μέσα σε όλα μάζεψα την δύναμή μου και έφυγα για πάντα από δίπλα του, πριν ζήσω τα χειρότερα. Εκείνο το βράδυ δεν θα το ξεχάσω όμως ποτέ. Το πόσο εύκολα χάθηκαν οι ισορροπίες, το πόσο εύκολα ένας τσακωμός άλλαξε τα πάντα μέσα μου, άλλαξε τα πάντα για το πως ένιωθα για εκείνον. 

Καθε φορά που κοιτάω τις φωτογραφίες από εκείνα τα χρόνια που μοιράστηκα μαζί του εντοπίζω τις αλλαγές που όλοι μου λέγανε οτι εντοπίζουν επάνω μου αλλά εγώ πάντα αρνιόμουν. Στις αρχές είχα πρόσωπο χαρούμενο, γελαστό, φώτιζε από ευτυχία. Όσο περνούσε ο καιρός όμως είχα πρόσωπο πρησμένο, στεναχωρημένο, με ένα χαμόγελο που στόλιζε το πρόσωπό μου με ζόρι. Θυμάμαι οτι οι περισσότερες φωτογραφίες είχαν βγεί μετά από τσακωμούς μας. Και όμως τότε δεν εντόπιζα καμία αλλαγή επάνω μου. Δήλωνα ευτυχισμένη. Μέχρι εκείνο το βράδυ, που η αλλαγή ήρθε και εμφανίστηκε μπροστα μου. Δεν θα ξεχάσω ποτέ...»

*

*

*

Αφορμή για να σας αναφέρω αυτή την «ιστορία» στάθηκε ένα βιντεάκι που έτυχε να δω στο facebook από τον αγαπημένο μου γάτο, ο οποίος από ότι είδα το είδε σε κείμενο της lifo. Το βίντεο αυτό είναι σποτάκι διαφήμησης στην Σερβία για την ενδοοικογενειακή βία βασισμένο σε αληθινή ίστορία/πρόσωπο.

 Όπως θα δείτε και εσείς, είναι εκπληκτικό το πως αποτυπώνεται η ενδοοικογενειακή βία σε λίγα μόλις λεπτά μέσα από ορισμένες φωτογραφίες. Αυτό που με συγκλόνισε περισσότερο είναι το ότι φαίνεται ξεκάθαρα η αλλαγή στην εμφάνιση του θύματος, στο βλέμμα του, στο χαμόγελό του. Το ίδιο ακριβώς που εντόπισε στις φωτογραφίες της και το θύμα της ιστορίας αυτής που προανέφερα. Φαίνεται ξεκάθαρα το γεγονός πως «το θύμα» δεν είναι το ίδιο ευτυχισμένο όπως ήταν στις αρχές. Φαίνεται ξεκάθαρα πως με το πέρασμα του καιρού τα χτυπήματα και ο πόνος γίνονται ολοένα εντονότερα, όσο εκείνη επέτρεπε στο συγκεκριμένο άτομο να βρίσκεται στην ζωή της.

Θα ήθελα πάρα πολύ να το αναλύσω το θέμα, να γράψω αιτίες και αφορμές, από το τι μας κάνει να είμαστε με τέτοιους ανθρώπους μέχρι το τι μας κάνει να τους επιτρέπουμε να μας συμπεριφέρονται έτσι και να μην τους διώχνουμε από δίπλα μας, αλλά φοβάμαι πως είναι τόσα πολλά αυτά που έχω να πω που ίσως να μην τα αναλύσω και επάξια. Προτιμώ λοιπόν να σας δώσω απλά το βίντεο να το δείτε και εσείς και να βγάλετε τα συμπεράσματά σας μόνοι σας.  

Εγώ το μόνο που θα πω είναι πως, όπως και στις περιπτώσεις βιασμού, έτσι και στην ενδοοικογενειακή βία, η αδύναμία του χαρακτήρα του θύματος παίζει ίσως τον μεγαλύτερο και σπουδαιότερο ρόλο. Για αυτό πρέπει να μάθουμε να είμαστε δυνατοί και να αντιμετωπίζουμε το κάθε τι άσχημο που θα μας συμβεί σε αυτό τον κόσμο. Γιατί το έχω ξαναπεί πολλές φορές, ο κόσμος μας δεν είναι αγγελικά πλασμένος. Όλοι μας κουβαλάμε τα βιώματά μας, τις βαλίτσες μας και δυστυχώς κάποιοι από εμάς τα φορτώνουν στους υπόλοιπους με τον χειρότερο τρόπο. Σε τέτοιες περιπτώσεις το να αγαπήσουμε τον εαυτό μας και να τον προστατέψουμε δεν θεωρείται πράξη εγιωισμού αλλά πράξη σωτηρίας. 


Σας φιλω γλυκά!

     

Δύο σε ένα παιχνίδι

2 ιστορίες σε 1 ακόμα «Παιχνίδι με τις Λέξεις» που διοργανώθηκε στο blog της αγαπημένης Φλώρας. Γιατί δύο ιστορίες?? Γιατί πολύ απλά επιτρέπεται να συμμετάσχεις μέχρι δύο ιστορίες και γιατί πίστεψα πως η πρώτη ιστορία μου βγήκε υπερβολικά γρήγορα (μόλις 3 ώρες περίπου μετά την ανακοίνωση των λέξεων για την εκκίνηση του διαγωνισμού) και έτσι θεώρησα «σωστό» προς τον εαυτό μου να δώσω λίγο χρόνο παραπάνω για μια επιπλέον ιστορία. Αν είχα πάντως περιθώρια και για περισσότερες ιστορίες σίγουρα ακόμα θα προσπαθούσα να γράψω και άλλες, διότι τόσο πολύ το απολαμβάνω αυτό το παιχνίδι λέξεων!!

Βέβαια, προς μεγάλη μου έκπληξη, η ιστορία που διακρίθηκε και συγκέντρωσε με διαφορά περισσότερους ψήφους από την άλλη ήταν η πρώτη ιστορία που μου βγήκε και πιο γρήγορα. Το αποτέλεσμα λοιπόν ήταν να κερδίσει την Τρίτη θέση στο 8^ο Παιχνίδι με τις Λέξεις και έτσι να καταφέρω να αποκτήσω και εγώ μια από τις υπέροχες καρφίτσες που δίνει στις νικήτριες η Φλώρα σαν έπαθλο.  Εννοείται πως η καρφίτσα αυτή θα αποκτήσει μια ξεχωριστή θέση στο δωματιάκι μου μαζί με τα υπόλοιπα δωράκια που έχω κερδίσει από άλλες φίλες blogger.

Οι λέξεις αυτή την φορά που έπρεπε να χρησιμοποιηθούν ήταν οι εξής:

Ηνία, Ακτίνα, Διακοπή, Ίχνος, Άμιλλα

Φυσικά όταν τις πρωτοείδα εννοείται πως κόμπλαρα, ειδικά με την λέξη άμιλλα. Πίστεψα πως δεν θα καταφέρω να γράψω τίποτα. Όμως αυτή είναι μια ακόμα ομορφιά του συγκεκριμένου παιχνιδιού. Αφήνεσαι και είναι πραγματικά πανέμορφη έκπληξη σε τι μονοπάτια θα φτάσει το μυαλό σου μέσα στο όριο των 500 μόνο λέξεων. Όπως θα δείτε, με τις ίδιες λέξεις, οι ιστορίες που μου ήρθαν στο μυαλό μου απέχουν κατά πολύ η μία από την άλλη.

*

*

*

Από το άλμπουμ της ζωής

Φθινοπωρινό πρωινό με έναν ήλιο να παίζει κρυφτό με τα σύννεφα. Εμείς χάμω στο χώμα με τα παλιόρουχά μας να παρακολουθούμε τον παππού Δημήτρη που οργώνει το κτήμα. Οι χθεσινές βροχές μαλάκωσαν την γη και είναι πλέον έτοιμη να δεχτεί στην αγκαλιά της τους σπόρους. Το άροτρο αφήνει πάνω της τα μεγάλα του ίχνη. Τελετουργικό από τα αγαπημένα μας. Όχι τόσο για το ίδιο το όργωμα αλλά για το μετά, αυτό που ακολουθούσε.

Μόλις ο  παππούς τελειώνει τις δουλειές του χωραφιού κάθεται κοντά μας και με τα ρυτιδιασμένα χέρια του μας μοιράζει το κολατσιό. Ψωμί ζυμωτό της γιαγιάς Τασίας, με μυρωδάτη ντομάτα από το μποστάνι μας και τυρί άσπρο από τον Κυρ Τάκη, τον γιδοβοσκό. Εμείς τρώμε και εκείνος μας μιλάει για όλους τους αρχαίους που τόσο αγαπάει και δεν χάνει ευκαιρία να αναφέρει. Αγαπημένη του φράση αυτή του Αριστοτέλη: «όπου υπάρχει άμιλλα, υπάρχει και νίκη». Μου πήρε καιρό να καταλάβω τι σήμαινε η λέξη άμιλλα, ώσπου το διαπίστωσα στην πράξη όταν γνώρισα τον Γιωργάκη, το κακομαθημένο του χωριού, που πάντα με ανταγωνιζόταν γιατί ήθελε να νιώθει νικητής ακόμα και όταν δεν υπήρχε λόγος συναγωνισμού.

Ύστερα ο παππούς Δημήτρης έπαιρνε ένα μακρύ ξυλαράκι στα χέρια του και μας σχεδίαζε στο χώμα διάφορα σχήματα. Αγαπούσε τα μαθηματικά και την γεωμετρία, όπως όλοι οι μεγάλοι αρχαίοι άλλωστε, και μας παρέδιδε μαθήματα. Σήμερα ήταν η ημέρα του κύκλου με την ακτίνα του και του τριγώνου με την ορθή γωνία. Ήταν μορφωμένος πολύ και αυτό του το αναγνώριζα και το θαύμαζα. Πόσο μου άρεσε να τον ακούω και να μαθαίνω από εκείνον, ακόμα και αν όσα έλεγε μου έμοιαζαν τότε ακαταλαβίστικα! Αν δεν υπήρχε εκείνος σίγουρα δεν θα είχα ασχοληθεί με τις θετικές επιστήμες και ούτε θα τις είχα κάνει επάγγελμα που μου αποφέρει τα προς το ζην. Υπάρχει όμως κάτι ακόμα που δεν κατάφερα να ακολουθήσω. Εκείνος τα είχε όλα αυτά κοντά στην δεύτερη μεγάλη του αγάπη, την φύση, ενώ εγώ εξακολουθώ να είμαι εγκλωβισμένος στη μεγαλούπολη, μακριά από τα κτήματα, το όργωμα και το θέρο. Και τι δεν θα έδινα να κάνω την ζωή που έκανε και εκείνος!

Στην επιστροφή για το σπίτι ρίχνουμε κλήρο για το ποιος θα έχει την τιμητική να κρατήσει τα ηνία του αλόγου. Ο κλήρος πέφτει σε εμένα και νιώθω πως δεν υπάρχει μεγαλύτερο δώρο από αυτό. Είναι λες και θα κρατήσω στα μικρά μου χέρια τον κόσμο όλο. Ο παππούς μας βάζει και τους δύο επάνω στο μαύρο καμαρωτό άλογο ενώ εκείνος περπατάει δίπλα του και με καθοδηγέι. Ρίχνω κλεφτές ματιές και εκείνος μου χαμογελάει μέσα από τα μουστάκια τα γκριζωπά που στολίζουν το ρυτιδιασμένο και ηλιοκαμένο του πρόσωπο. Αυτή ακριβώς την στιγμή είναι που παγώνει ο χρόνος και ακούγεται το κλικ της φωτογραφικής μηχανής του μυαλού μου για να αποτυπώσει μια εικόνα που θα μου μείνει για πάντα χαραγμένη μέσα μου.

Μια φωτογραφία που στολίζει νοσταλγικά το άλμπουμ της ζωής μου. Γιατί ο παππούς Δημήτρης δεν ήταν μόνο οι καθιερωμένες μου διακοπές στο χωριό αλλά ο κόσμος μου όλος.

*

*

*

Το κάτασπρο άτι

Ανοίγω την πόρτα με την αρμάθα από τα παλιά κλειδιά και αφήνω την τσάντα μου στο πάτωμα. Ρίχνω μια εξερευνητική ματιά στον χώρο και πετάω τα κλειδιά στον καναπέ. Ένα σύννεφο από σκόνη σηκώνεται με το που ακουμπάνε επάνω του.

"Θέλει καθάρισμα" συλλογίζομαι.

Βρίσκομαι ακόμα μια φορά για διακοπές στο πέτρινο σπιτάκι της λίμνης. Ανοίγω την πόρτα και περπατάω στην βεράντα. Ακούγονται τα τακούνια μου στο πάτωμα καθώς πηγαινοέρχομαι. Είμαι αγχωμένη, σαν κάτι να περιμένω. Γύρω μου απλώνεται η λίμνη με την ομίχλη της που καλύπτει μια απέραντη ακτίνα στον ορίζοντα. Το δάσος τριγύρω της στέκεται και αυτό πιστός θεατής στην άγρια μα απέραντη ομορφιά της.

Ένας ήχος ακούγεται από μακριά που γίνεται κάθε στιγμή και πιο έντονος. Ξεκάθαρος ήχος, γνώριμος. Ξεχωρίζω το καλπασμό του ολοένα και πιο κοντά μου και είμαι σίγουρη πως θα δω ακόμα μια φορά την μορφή του. Ξεπροβάλει ανάμεσα από τα έλατα. Κάτασπρο, με μια ολόλευκη χαίτη. Η ανάσα του αχνίζει και τα δυο ολόμαυρα μάτια του με καρφώνουν. «Ήρθες πάλι» χαμογελάω. Στέκεται απέναντί μου και με κοιτάει. Με καλεί κοντά του χτυπώντας τις οπλές του στην λάσπη αφήνοντας επάνω της τα ίχνη του. Νιώθω το κάλεσμά του σε όλο μου το είναι. 

Προχωράω κοντά του, με τα πόδια γυμνά. Το έδαφος είναι κρύο μα δεν με αγγίζει. Νιώθω να πετάω. Βλέπω την μορφή μου να απομακρύνεται από το πέτρινο σπιτάκι και να κατευθύνεται προς το μέρος του. Το κάτασπρό φόρεμά μου αγγίζει τις λάσπες και τα κατάξανθα μαλλιά μου πλαισιώνουν τον λαιμό μου. Μόλις το πλησιάζω το χαιδεύω στην χαίτη και εκείνο χαμηλώνει το κεφάλι προς το μέρος μου. Γονατίζει δίπλα μου και εγώ πιάνομαι από τα χρυσά ηνία του για να σκαρφαλώσω. Και τότε με μια κίνηση στα χέρια μου αρχίζει να καλπάζει.

Καθώς χανόμαστε στο δάσος νιώθω το ελαφρύ αεράκι να χαιδεύει τα μαλλιά μου που ανεμίζουν και αυτά όπως η χαίτη του αλόγου. Κλέινω τα μάτια μου και γέρνω το κεφάλι μου προς τα πίσω. Νιώθω ήρεμη, ένα με τον αέρα. Δεν με αγγίζει τίποτα άλλο εκτός από τον αέρα. Μια βροντή έρχεται να με συνεφέρει. Τρομάζει το κάτασπρο άτι και τραντάζομαι επάνω του. Ξαφνικά αρχίζουμε να τρέχουμε προς το τέρμα του δάσους, εκεί που υπάρχει ένα ξέφωτο. Το έντονο φως του με τυφλώνει στα μάτια. Νιώθω μια διάχυτη άμιλλα να με κυριέυει, σαν να αποτελούμε μέρος ενός αγώνα που πρέπει να βγούμε πάση θυσία νικητές. Το κάτασπρο άτι τρέχει δυνατά και εγώ λαχανιασμένη προσπαθώ να κρατηθώ επάνω του. Πλησιάζουμε στο τέρμα, το νιώθω. Στο τέρμα θα έρθει η νίκη, στο τέρμα θα έρθει η λύτρωση και αυτό το φως θα μας τυλίξει.

Πετάγομαι επάνω και προσπαθώ να καταλάβω που βρίσκομαι. Πιάνω την καρδιά μου που χτυπάει σαν τρελή. Δίπλα μου ο Κώστας κοιμάται ήρεμος. Μου έρχονται ξανά στο μυαλό μου οι εικόνες από το κάτασπρο άτι στο πέτρινο σπιτάκι της λίμνης και αναστατώνομαι. Απλώνω τα χέρια μου και χώνομαι στην αγκαλιά του ακόμα μια φορά. Με καταλαβαίνει.

-Πάλι το κάτασπρο άλογο?

-Ναι... Πάλι δεν φτάσαμε στο τέρμα.

-Ηρέμησε... Εγώ είμαι εδώ.

*

*

*

Και επειδή σημασία έχει η συμμετοχή και όχι η νίκη και όλοι όσοι συμμετέχουμε στην ουσία είμαστε νικητές αυτό το βραβείο συμμετοχής θα στολίσει ακόμα μια φορά το blog μου.

Το 9ο Παιχνίδι με τις Λέξεις θα ξεκινήσει σύντομα οπότε όποιος νιώθει οτι μπορεί να δημιουργήσει και να συμμετάσχει να μην ξεχάσει να επισκεφθεί το blog της Φλώρας για την σχετική ενημέρωση έναρξης.

Σας φιλώ γλυκά!