Μεγάλωσα απότομα

Υποσχέθηκα ανάρτηση με γέλιο και αισιοδοξία για να μην συνεχίσω στους ίδιους ρυθμούς και μουσκέψετε και εσείς μαζί με εμένα. Και εκεί που είχα έτοιμο το θέμα και το τριβίλιζα για μέρες στο μυαλό μου να'μαι να γράφω πάλι για τις αλήθειες που με καίνε. Σας ζητώ συγνώμη. Όμως δεν μπορώ να ξανακρυφτώ πίσω απο αστείες και χαρούμενες καταστάσεις για να μπορέσω να υπερπηδήσω τα όσα πονάνε. Πάντα αυτό έκανα. Πρέπει επιτέλους να αντιμετωπίσω τον πόνο κατάματα. Μόνο έτσι θα συμβιβαστώ με αυτόν και θα μπορέσω να γυρίσω σελίδες.

Ναι μια ζωή κρυβόμουν πίσω απο ότι με έκανε να νιώθω καλά. Γιατί πάντα ένιωθα μέσα μου οτι αυτό μόνο έχω ανάγκη. Ένα χαμόγελο, μόνο αυτό μου αρκούσε για να προχωράω. Σε κάθε πρόβλημα που μου παρουσιαζόταν, σε κάθε μου δυσκολία, δεν καθόμουν να το παλέψω μέχρι αηδίας, να δώσω λύσεις. Με το παραμικρό ένιωθα οτι αυτό που γίνεται δεν μου αξίζει, οτι εγώ πρέπει μόνο να χαμογελάω και έτσι έτρεχα να βρώ την επόμενη ευτυχία για να αναπληρώσω όσο γίνεται περισσότερο την ηρεμία μέσα μου και να καταφέρω να συνεχίσω. Να αντέξω να ζώ χωρίς πολλές σκοτούρες.

Όμως αυτές τις μέρες συνειδητοποίησα απότομα, μέσα απο γεγονόντα που στην ουσία επιρρέαζαν την καθημερινότητα μου επί 1.5 χρόνο (και βάλε) ότι τα τελευταία χρόνια αυτή μου η αντιμετώπιση δεν με βοήθησε τελικά καθόλου. Δημιούργησα άθελά μου μια αλυσιδωτή δράση αντίδραση επαναλαμβανόμενων καταστάσεων επειδή ακριβώς πίστευα οτι με νέες γνωριμίες, με νέα καθημερινότητα, με νέες επιλογές όλα θα πάνε καλά. Τα προβλήματα πίσω μου όμως παρέμεναν. Και οι νέες επιλογές που έκανα ήταν για ακόμα μια φορά οι λάθος.

Τάσα χρόνια πίστευα ότι είμαι η ώριμη, αυτή που όλα τα εντοπίζει, που για όλα έχει την λύση και για όλα μπορεί. Η κακομοίρα που την ακολουθούν όλες οι συμφορές του κόσμου χωρίς να ξέρει το γιατί και που ευτυχώς είναι πάντα δυνατή και συνεχίζει. Μόνο για τους άλλους ήξερα να δίνω σωστές συμβουλές. Τα δικά μου τα χαϊρια δεν τα έβλεπα. Ναι πέρασα πάρα πολλές δυσκολίες, αυτό είναι κάτι που δεν θα σταματήσω να το λέω. Τίποτα δεν μου ήταν εύκολο στην ζωή μου. Αλλά όσο δεν τα αντιμετώπιζα σωστά τόσο εγώ συνέχιζα να τα κάνω ακόμα δυσκολότερα με τις επιλογές μου. Μου ήταν βλέπεις πολύ εύκολο να  βρισκω πάντα τρόπο να επιρρίπτω ευθύνες στους άλλους, χωρίς να επιρρίπτω σε εμένα, να μην παραμένω να δώσω λύσεις και πάντα να καταλήγω να την βγάζω λάδι. Μέχρι να ξαναγίνουν τα ίδια και τα ίδια.

Η σφαλιάρα λοιπόν που τρώω απανωτά αυτές τις μέρες με έκανε να πιστεύω πως δεν είναι τίποτα άλλο απο το απότομο μεγάλωμά μου που με θυμήθηκε ξαφνικά στα 31 μου χρόνια. Ναι βοήθησαν αρκετοί άνθρωποι σε αυτό και αρκετές καταστάσεις και τους ευχαριστώ πάρα πολύ που είτε με τον εύκολο τρόπο είτε με τον δύσκολο με έφτασαν σε αυτό το σημείο σήμερα. Γιατί μόνο καλό μου κάνανε τελικά και ας πονάω.

 Αυτή την φορά δεν τα κατάφερα να βγώ αλώβητη από όλες τις δυσκολίες και  αυτή η απότομη ανακάλυψη της αλήθειας μέσα μου απλά με έχει τσακίσει. Έτσι μη έχοντας τι άλλο να κάνω άρχισα  να τα παραδέχομαι και να τα αποδέχομαι όλα και σε όλους. Σταμάτησα να ρίχνω τις ευθύνες για την ανεργία μου στην κρίση και μόνο σε αυτή. Διότι στην ουσία δεν έκανα και τις καλύτερες επιλογές μου, κλωτσούσα ευκαιρίες και όταν δεχόμουν κάποιες απο αυτές εγώ τις αντιμετώπιζα σαν μια απλή επιλογή που πάντα θα έρχεται. Σταμάτησα να κατηγορώ τον πρώην μου (δεν εννοω την Μέρκελ που σας έλεγα στην προηγούμενη ανάρτηση) για όλα όσα έκανε. Διότι στην ουσία εντόπισα όλα εκείνα που έκανα και που δεν έκανα εγώ. Και σταμάτησα να τον κατηγορώ  που σήμερα δεν θέλει ούτε να με ξέρει. Διότι έβαλα το χεράκι μου σε αυτό. Άρχισα να λέω στους σημαντικούς ανθρώπους της ζωής μου οτι τους ευχαριστώ πολύ διότι τόσο καιρό με βοήθησαν και ήταν δίπλα μου χωρίς να τους λέω πως το αναγνωρίζω. Γιατί πρέπει να γνωρίζουν πόσο τους εκτιμώ για όσα κάνουν. Μα πάνω απο όλα, έκανα εναν ουσιαστικό διάλογο με τον εαυτό μου και έδωσα μια υπόσχεση, την επόμενη φορά να μην τρέξω να κρυφτώ απο τα προβλήματα αλλά να κάτσω εκεί να τα αντιμετωπίσω. Πρόσωπο με πρόσωπο. Να εξαντλήσω όλα τα περιθώρια χωρίς εγωισμούς.

Όπως έστρωσες κοιμήσου, μου έλεγε πάντα η γιαγιά μου. Και απορώ γιατί μου είχε κολλήσει εμένα οτι το σωστό σε αυτή την έκφραση ήταν να αλλάζω σεντόνια και να την βγάζω καθαρή. Όλο αυτό που έχει γίνει μου κόστισε πάρα πολύ. Γιατί στην ουσία έχασα πράγματα απο την ζωή μου που δεν ήθελα να χάσω ποτέ. Πάνω απο όλα το χαμόγελο, την δύναμη και την αυτοεκτίμηση που πάντα είχα. Έχω φτάσει στο μηδέν και απλά πρέπει να ανασυγκροτηθώ. Είμαι σίγουρη πως θα το καταφέρω κάποια στιγμή. Απλά πρέπει να πάρω τον χρόνο μου. Να κοιμηθώ επιτέλους μια φορά όπως έστρωσα και να σταματήσω να γκρινιάζω με τους πάντες και τα πάντα.

Διότι δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα απο το να διαπιστώνεις πως άργησες. Άργησες να προσπαθήσεις και ο χρόνος πίσω δεν γυρνά.

Σας αφήνω με ένα τραγουδάκι που πιστεύω το ρεφρέν του ταιριάζει με όλο αυτό που συνηθίζουμε να κάνουμε..και ας μην είναι η πιό σωστή επιλογή μας.