Το δικό μας παραμύθι

"Μες στο δικό μας παραμύθι ξαναβρήκα το ξεχασμένο μονοπάτι μου"

Μιας και ανέφερα παραμύθι στην προηγούμενη ανάρτηση ήρθε η στιγμή να σας μιλήσω για ένα διαφορετικό παραμύθι..

Σαν σήμερα λοιπόν, 20μήνες πριν, γνώρισα τον δικό μου παραμυθά. Όχι δεν εννοώ τους παραμυθάδες που υπάρχουν στην ζωή μας μπόλικοι και μας φλομώνουν με χίλιες δύο ψευτιές (παραμύθια). Δεν θα ήθελα καν τέτοια μέρα να αναφερθώ σε αυτούς τους ανθρώπους. Καλά να ναι και ας λένε και όσα ψέματα θέλουν στην τελική, δεν θα τους αφιερώσω και ανάρτηση.

Ο δικός μου παραμυθάς είναι άλλος, διαφορετικός, ξεχωριστός. Είναι ένας παραμυθάς που μεταδίδει την μαγεία του παραμυθιού μέσα από την πραγματικότητα με έναν τρόπο που ούτε εγώ η ίδια- που η φαντασία μου οργιάζει- δεν μπορώ να κατανοήσω. Έχει αυτό το μοναδικό χάρισμα και του το αναγνωρίζω. Ακόμα και μέσα από δύσκολες και ζόρικες καταστάσεις γεμάτες με φωνές και κλάματα βγάζει τον μαγικό του αυλό όπως στο παραμυθάκι και με μαγεύει, με γαληνεύει. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που είναι πολύ ικανός στο να γράφει παραμύθια για μικρά παιδιά, ξέρει πως να μεταφέρει μέσα από τις λέξεις του εικόνες που γαληνεύουν, ταξιδεύουν, μαγεύουν. Για αυτό και εγώ τον έχω ονομάσει «παραμυθά».  

Δεν το φανταζόμουν ποτέ ότι σε εκείνο τον μικρόκοσμο που ήταν γεμάτο από ψεύτικους παραμυθάδες πως θα ξεχώριζα τον έναν και μοναδικό αληθινά ξεχωριστό παραμυθά μου. Ή μήπως με ξεχώρισε εκείνος πρώτος? Η αλήθεια είναι πως σε αυτό το κομμάτι δεν έχουμε ξεκαθαρίσει ποιος έκανε τι πρώτος και σε ποιόν και πάντα διαφωνούμε, οπότε απλά καταλήγουμε να μένουμε στο αποτέλεσμα, διότι στην τελική αυτό μετράει, το αποτέλεσμα, έτσι δεν είναι παραμυθά μου?

Μερικές φορές νιώθω λες και ήμουν η ηρωίδα στο παραμύθι του που την ερωτεύτηκε καθώς την έπλαθε στο μυαλό του και που με τον καιρό πήρα μορφή μπροστά του και τον μάγεψα.. Άλλες φορές νιώθω πως εκείνος ήταν ο ήρωας στα δικό μου παραμύθι που πήρε μορφή ξαφνικά μια μέρα μπροστά μου και με μάγεψε. Όπως και να έχει, το αποτέλεσμα μετράει, έτσι δεν είναι παραμυθά μου?

Και από τότε.. αυτούς τους δύσκολους 20 μήνες ο παραμυθάς μου φροντίζει να με κάνει να ξαναγεννιέμαι μέσα από ένα παραμύθι που αφορά και τους δυο μας, το παραμύθι μας. Δράκους και κακιές μάγισσες αυτό το παραμύθι έχει, όπως όλα τα παραμύθια άλλωστε, αλλά εμείς το δημιουργούμε και εμείς βρίσκουμε και τον τρόπο και τα ξεπερνάμε όλα, έτσι με έναν τρόπο μαγικό. Στην τελική, κανένα παραμύθι δεν θα ήταν όμορφο αν δεν τα είχε και αυτά... γιατί είναι πολύ όμορφο να περιμένεις για το «και ζήσανε και αυτοί καλά και εμείς καλύτερα».

Μέσα στο δικό μας παραμύθι λοιπόν βρήκα το ξεχασμένο μονοπάτι μου.. και για αυτό ευθύνεσαι εσύ γλυκέ μου παραμυθά. Να μην αλλάξεις ποτέ..

 ** Σιγά μην γλίτωνες την ανάρτηση σήμερα!! Πάρε και το τραγουδάκι του Τσακνή με το Παραμυθάκι που το λατρεύω από μικρή!!