Οι φίλοι μου

 "Όλα τα παιδιά έχουν ανάγκη από την ίδια αγκαλιά, το ίδιο χαμόγελο, τα ίδια παιχνίδια, την ίδια αντιμετώπιση από όλους μας."

 «Κάθε μέρα ξυπνάω από τον ήχο που κάνουν τα μηχανήματα και από τον ήλιο που τρυπώνει στο δωμάτιο και  ζεσταίνει το πρόσωπό μου. Δεν μοιάζει με το δωμάτιό μου αλλά συνήθισα. Ανοίγω τα μάτια μου και το πρώτο πράγμα που αντικρίζω είναι η μητέρα μου να μου χαμογελάει και να μου χαϊδεύει το χέρι. Πόσο αγαπάω το χαμόγελό της! Μου κάνει την ίδια ερώτηση κάθε μέρα, αν κοιμήθηκα καλά, και ένας δίσκος με το πρωινό με περιμένει ήδη στην άκρη του κρεβατιού μου. Τέτοια ώρα στο σπίτι μας θα μου φώναζε να τρέξω να προλάβω το σχολικό και εγώ θα γελούσα με τις φωνές της και θα την κορόιδευα μιμούμενος την τσιριχτή φωνή της.

Αυτό το σχολείο!! Ένα περίεργο πράγμα, τότε δεν ήθελα καν να διαβάζω και τώρα μου έχει λείψει το διάβασμα και οι δάσκαλοι που με φώναζαν στον πίνακα να λύσω την άσκηση που είχα αμελήσει να μελετήσω. Και οι φίλοι μου, πόσο μου έχουν λείψει και αυτοί!! Τέτοια ώρα θα παίζαμε και θα γελούσαμε στο προαύλιο. Ο Νίκος θα με πείραζε για τα μαλλιά μου που δεν λένε να μεγαλώσουν και εγώ θα γελούσα δυνατά γιατί ξέρω πόσο αστείο είναι να έχεις ένα κεφάλι γυαλιστερό χωρίς ίχνος τρίχας. Πάντα γελούσα με τον θείο τον Τάκη που είχε καράφλα και προσπαθούσε να την κρύψει με ότι μαλλιά του είχαν απομείνει. Στην αρχή ήταν λίγο δύσκολο για τα παιδιά να συνηθίσουν την νέα μου εικόνα. Έβλεπα που με κοιτούσαν περίεργα αλλά εγώ όλο τους χαμογελούσα και τους έλεγα πως πλέον δεν χρησιμοποιώ σαμπουάν αλλά άζαξ για τα τζάμια, και τότε γελούσαν και εκείνα δυνατά. Πόσο μου έχουν λείψει αυτά τα γέλια!

Πριν καν ξεκινήσω να τρωω το πρωινό μου έχουν ήδη έρθει να με επισκεφτούν οι καινούργιες φίλες μου, οι νοσοκόμες. Πάντα χαμογελαστές και τυπικές στην δουλειά τους. Κάπου κάπου μου φέρνουν και ένα παιχνιδάκι για να παίξω. Πριν μια εβδομάδα μου φέρανε ένα λούτρινο γατάκι, είναι γκρι, μεγάλο και χνουδωτό με μεγάλα πράσινα ματάκια! Όλοι ξέρουν πόσο αγαπάω τις γάτες. Συνέχεια τους μιλάω για τον Σνίφ, τον γάτο μου και τα καμώματά του. Πόσο μου έχει λείψει και ο Σνίφ μου! Ενάμιση μήνα στο νοσοκομείο και δεν μου επιτρέπουν να τον έχω εδώ. Μου λείπει που τριβόταν στα ποδαράκια μου και γουργούριζε από χαρά. Τώρα έχω αγκαλιά μου αυτό το λούτρινο για να κοιμάμαι αλλά δεν είναι το ίδιο. Όχι δεν είναι σαν τον Σνίφ μου. Αυτό εδώ δεν γουργουρίζει ούτε μου γλύφει το χέρι όταν πάω να το χαϊδέψω!

-Σήμερα θα έχεις μια έκπληξη, μου λεει χαμογελαστή η μητέρα μου. Οι νοσοκόμοι σου έχουν ετοιμάσει κάτι πολύ όμορφο για εσένα. Θα σου αρέσει πολύ. Το βράδυ θα είναι έτοιμο! Να κάνεις υπομονή!

Ανυπομονώ και οι ώρες απλά δεν περνάνε. Κοιτάω συνέχεια το ρολόι με τον Ντόναλντ στον τοίχο και μου μοιάζουν οι δείκτες κολλημένοι. Μου αρέσουν πάρα πολύ οι εκπλήξεις, πάντα τις περίμενα πώς και πώς στα γενέθλιά μου. Πριν προλάβω να γκρινιάξω που έξω από το παράθυρό μου ο ήλιος κρύφτηκε και ακόμα η έκπληξη μου δεν έχει φανεί, ανοίγει την πόρτα ένας νοσοκόμος με κάτι μηχανήματα και από πίσω του δύο τρεις άλλοι νοσοκόμοι να κρατάνε και εκείνοι διάφορα. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι ετοίμαζαν. Έμεινα να κοιτάω την τέντα που στήθηκε πάνω από το κρεβάτι μου και πείραζα την μητέρα μου ότι θα παίξουμε ινδιάνους και καουμπόηδες όπως στην Άγρια Δύση. Γελούσαν όλοι δυνατά και εγώ μαζί! Ήταν τόσο αστεία αυτή η τέντα!

Απομακρύνθηκαν όλοι και μου έκλεισαν τα φώτα. Νόμιζα πως αυτό ήταν, πως όλα είχαν τελειώσει και με βάζανε για ύπνο. Πριν κατεβάσω μούτρα απο στεναχώρια άρχισαν να εμφανίζονται στην τέντα άπειρες εικόνες από γατάκια, παντού γύρω μου πανέμορφα γατάκια να με κοιτάνε. Μεγάλα, μικρά, άσπρα, μαύρα, καφέ, πολύχρωμα!! Ένα γουργουρητό ακουγόταν σε όλο το δωμάτιο και δεν πίστευα σε όλο αυτό το θέαμα. Είχα άπειρα γατάκια στο κρεβάτι μου να μου γουργουρίζουν!! Ξαφνικά ξέχασα τα πάντα!! Ξέχασα που βρίσκομαι, για ποιο λόγο βρίσκομαι εκεί, ξέχασα τους πόνους που είχα κάθε φορά μετά από την θεραπεία, ξέχασα κάθε δάκρυ που έφευγε κρυφά από τα μάτια της μητέρας μου όταν πίστευε πως δεν την κοιτούσα. Ξέχασα κάθε τι άσχημο που προσπαθούσε να τρυπώσει στην ζωή μου!!  Έχω πλέον  τα γατάκια μου συντροφιά  και τίποτα δεν μπορεί να με κάνει να πονέσω!»

Αυτή η ανάρτηση είναι αφιερωμένη στην σημερινή ημέρα,15 Φεβρουαρίου,  που έχει οριστεί ως η Παγκόσμια Ημέρα κατά του Παιδικού Καρκίνου . Η ιστορία που μόλις διαβάσατε είναι καθαρά βγαλμένη από την φαντασία μου και δεν εξιστορεί πραγματικά γεγονότα μιας και ποτέ στην έως τώρα ζωή μου και μέσα από τον κύκλο μου δεν βίωσα ανάλογα περιστατικά . 

Η συγκεκριμένη ιστορία προέκυψε κατά την διάρκεια της έρευνας που έκανα για να συλλέξω στοιχεία για τον παιδικό καρκίνο, όταν διάβασα μια πραγματική ιστορία για ένα κοριτσάκι που έπασχε από καρκίνο και επειδή είχε χάσει το γατάκι του και λάτρευε τις γάτες στήθηκε ένα ολόκληρο project από το νοσοκομείο Παίδων του Σιάτλ  και τους νοσηλευτές του για να το κάνουν πιο ευτυχισμένο. Για το project αυτό έπρεπε  να συγκεντρώσουν μέσω χρηστών του facebook όσες περισσότερες φωτογραφίες από γατάκια. Στην συνέχεια τις εικόνες αυτές σε συνδυασμό με ήχους στους οποίους καταγράφονται οι γάτες να γουργουρίζουν, δύο πανιά και έναν προτζέκτορα τις χρησιμοποίησαν για να δημιουργήσουν ένα «εικονικό κουκούλι» με γάτες για την μικρή ασθενή.

Σας παραθέτω το βίντεο για να μπορέσετε να δείτε και εσείς το αποτέλεσμα.

 Η μικρή στις δηλώσεις που έκανε ανέφερε μεταξύ άλλων και το εξής: 

«Δεν μπορώ να σας πω πώς αισθάνομαι μερικές φορές, αισθάνομαι αποσυνδεμένη και αποκομμένη από τον κόσμο, και στη συνέχεια οι εικόνες γατών με ηρεμούν» 

ενώ συγκινητική είναι η δήλωσή της όταν είδε κάποιον άνθρωπο να αγκαλιάζει μια γάτα και αναφώνησε 

«Είναι δυνατόν? Θέλω και εγώ να είμαι τόσο δυνατή!»

Το συγκεκριμένο αυτό project έκανε τον γύρο του κόσμου το 2012 όταν βγήκε στην δημοσιότητα το βίντεο με την μικρή αυτή ασθενή και είναι πολλοί εκείνοι που το ακολούθησαν ακόμα και από τα σπίτια τους για τα δικά τους παιδιά. Διαπιστώθηκε πως φέρνοντας κοντά στους ασθενείς οτιδήποτε λατρεύουν, ακόμα και μέσα από μερικές εικόνες, εκείνοι αντιδρούσαν ευδιάθετα αφήνοντας πίσω τους όλη την κατάθλιψη που τους προκαλούσε η θεραπεία.

Ο καρκίνος στα παιδιά στην ουσία είναι πολύ σπάνιος και με ποικίλες κλινικές εκδηλώσεις. Τα τελευταία χρόνια, με την πρόοδο της ιατρικής και λόγω της επάρκειας φαρμάκων και καταρτισμένου επιστημονικού προσωπικού, ποσοστό 70% από τα παιδιά που έχουν πρόσβαση σε εξειδικευμένη θεραπεία γίνεται καλά.  Μέγιστο επίτευγμα της ιατρικής αποτελεί το γεγονός ότι οκτώ στα δέκα παιδιά με λευχαιμία σήμερα γίνονται καλά.

Τα παιδιά μπορεί να προσβάλλονται πολύ σπανιότερα από καρκίνο σε σχέση με τους ενήλικες, ωστόσο, ο καρκίνος παραμένει η συχνότερη αιτία θανάτου σε παιδιά μετά τα ατυχήματα. Υπολογίζεται ότι, στον κόσμο, κάθε χρόνο, περίπου 250.000 παιδιά νοσούν από καρκίνο, από τα οποία μόνο ποσοστό 20% έχει δυνατότητα πρόσβασης σε σωστή ιατρική φροντίδα. Το 80% από αυτά, προέρχεται από χώρες μέσου και χαμηλού εισοδήματος. Πάνω από 150.000 θάνατοι κάθε χρόνο, θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί, εάν υπήρχε δυνατότητα έγκαιρης διάγνωσης και εξειδικευμένης θεραπείας σε όλα τα παιδιά. Στη χώρα μας, περίπου 300 παιδιά προσβάλλονται ετησίως από καρκίνο, κυρίως από λευχαιμία.

Από όλα όσα διάβασα αυτές τις μέρες και από όλα όσα έχω μάθει και ακούσει κατά καιρούς, θεωρώ πως η ψυχολογία των ασθενών, ακόμα και στα παιδιά, που πάσχουν από καρκίνο παίζει τον σπουδαιότερο ρόλο για την αντιμετώπιση της ασθένειάς τους. Τέτοιες ανάλογες κινήσεις όπως το «εικονικό κουκούλι» με τις γάτες θεωρώ πως είναι αναγκαίες να γίνονται από τους γονείς και το ειδικό προσωπικό που τα παρακολουθεί. Δεν είναι δύσκολο να φέρεις κοντά στον ασθενή αυτό που αγαπάει. Επίσης να σημειώσω πως υπάρχουν μέχρι και παραμύθια γραμμένα ειδικά για παιδιά με καρκίνο (Νούλης, ο Χημειο-θεραπούλης), ώστε να μπορέσουν να προσεγγίσουν την πάθησή τους με τρόπο προσαρμοσμένο στην ηλικία τους. Το συγκεκριμένο βιβλίο θα μπορούσε κάλλιστα να διαβαστεί και σε όλα τα παιδιά, ανεξαρτήτως πάθησης, για να είναι πιο ενήμερα και να έρθουν πιο κοντά στις ασθένειες αυτές ώστε να μπορέσουν να αγκαλιάσουν τα παιδάκια που νοσούν αντί να τα κοροϊδέψουν.  

Ένα παιδί πρέπει να παραμένει μέσα του πάντα παιδί, ανεξάρτητα αν αναγκάζεται να ωριμάσει μέσα από επώδυνες καταστάσεις και επισκέψεις σε νοσοκομεία. Ας μην ξεχνάμε πως αυτά τα παιδιά έχουν τις ίδιες ανάγκες όπως όλα τα παιδιά του κόσμου. Η διαφορετικότητα της ασθένειας δεν τα κατατάσσει σε κατηγορία παιδιών που χρήζουν διαφορετικής αντιμετώπισης. Έχουν ανάγκη από την ίδια αγκαλιά, το ίδιο χαμόγελο, τα ίδια παιχνίδια, την ίδια αντιμετώπιση, από όλους μας. Σίγουρα για όλο αυτό χρειάζεται πάνω από όλα η ψυχική δύναμη των ίδιων των γονέων.  Και ξέρω πως αυτό είναι το πιο δύσκολο ίσως κομμάτι διότι δεν είναι στην τελική ότι καλύτερο και ευκολότερο να βλέπεις το παιδί σου να υποφέρει και εσύ στην ουσία να νιώθεις ανήμπορος. Όμως ακόμα και για τους γονείς υπάρχουν υποστηρικτικές ομάδες για να μπορέσουν να αντλήσουν δύναμη.  

Δυστυχώς δεν μπορώ να δώσω παραπάνω συμβουλές, γιατί βρίσκομαι έξω από τον χορό και κατανοώ πως το μυαλό μου και η καρδιά μου έως εδώ μπορούν να φτάσουν. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να σας δώσω τον εξής σύνδεσμο για όσους από εσάς θέλετε να δηλώσετε εθελοντική εργασία μέσω του συλλόγου ΕΛΠΙΔΑ.

http://www.anthropos.gr/volunt_offers.asp?Section=9

Μακάρι όσο περνάνε τα χρόνια και αναπτύσσονται οι έρευνες να  έρθει η ημέρα που δεν θα υπάρξει κανένα παιδί, κανένας γονιός, κανένας άνθρωπος που θα υποφέρει από τέτοιες ασθένειες.Αυτή είναι η δικιά μου ελπίδα.

Σας φιλώ γλυκά!

***Πηγή στατιστικών στοιχείων:

http://themataygeias.blogspot.gr/2012/02/blog-post_2426.html