Έντεκα χρόνια για μια ζωή

"Γιατί μου χάριζες ζωή όταν άλλοι μου την στερούσαν"

Σε προηγούμενη ανάρτησή μου για το πρώτο μπλογκοβραβειάκι που απέκτησα μου ζητήθηκε να αναφερθώ στα πρώτα 11 στοιχεία του εαυτού μου που θα μου ερχόντουσαν στο μυαλό μου... και το έκανα με απίστευτη ευκολία σε αντίθεση με την πρώτη φορά που μου είχε ζητηθεί κάτι ανάλογο, καθώς το δύσκολο κομμάτι, το να εντοπίσω δηλαδή τα πιο σημαντικά και κύρια χαρακτηριστικά μου, είχε περάσει μέσα από την πρώτη ανάρτηση. Όμως αυτές τις μέρες στο μυαλό μου, που όλο τρέχει και χάνεται στο παρελθόν για έναν ανεξήγητο λόγο, έχω συνέχεια καρφωμένα εκείνα τα 11 χρόνια που πέρασαν από την ζωή μου τόσο όμορφα και «γεμάτα» που ποτέ στην ουσία δεν με έκαναν να νιώσω τον πραγματικό τους αριθμό.. 

Μοιάζει σαν να ήταν εχθές εκείνη η ημέρα.. Ας έχουν περάσει στην ουσία 14 ολόκληρα χρόνια από σήμερα, εκείνη η ημέρα μου μοιάζει σαν να ήταν εχθές.. Εκείνη η ημέρα σταθμός για τα 11 χρόνια που την ακολούθησαν, γιατί ήρθες και γέμισες την ζωή μου..

Σάββατο 13 Φεβρουαρίου 1999, ξημερώματα

  

Βρέχει πολύ μα η βροχή δεν καταφέρνει να εμποδίσει τίποτα, παρά μόνο τους ξενυχτισμένους περαστικούς που επιστρέφουν στα σπίτια τους χωρίς ομπρέλα. Μαζί με την νέα μέρα που έρχεται και ξημερώνει ήρθες και εσύ και πήρες την πρώτη σου ανάσα. Παραμονή του Αγίου Βαλεντίνου και ήρθες μέσα στην τρελή χαρά για να προσφέρεις όση αγάπη μπορείς σε ετούτο τον κόσμο χωρίς να απαιτήσεις ποτέ το ελάχιστο. Από την πρώτη κιόλας ημέρα της ζωής σου καταφέρνεις να ξεχωρίσεις ανάμεσα στο πλήθος από πατουσάκια και ουρίτσες που σε περιτριγυρίζουν. «Διάλεξα το πιό ζωηρό! Ήταν το μόνο που έκανε σβούρες και χοροπηδούσε!» είχε πεί ο πατέρας μου όταν σε ξεχώρισε για να σε φέρει κοντά μας. Θύμιζες ζωή πριν καν την ζήσεις.

Ανήμερα της γιορτής των ερωτευμένων και ενώ βρισκόμαστε σε ένα συγγενικό γλέντι για αρραβώνα, το τηλέφωνό μας χτυπάει για να ενημερωθούμε για τον ερχομό σου. Απέναντί μου κάθεται ο πατέρας μου, αρκετά κοντά μου ώστε να καταφέρω να αποσπάσω κουβέντες από το στόμα του. Απαντάει στο τηλέφωνο και το μόνο που διακρίνω μέσα από τα γέλια του είναι τα εξης «Πότε? εχθές ξημερώματα? είναι όλα καλά? ωραία θα κανονίσουμε να βρεθούμε». Οι λέξεις αυτές μου εξάψανε την φαντασία μου αλλά όχι για πολύ. Το μυστήριο λύνεται σύντομα όταν ο πατέρας μου μας ανακοινώνει μετά απο λίγα λεπτά τον ερχομό σου στον κόσμο και στην οικογένειά μας. Η χαρά μου δεν περιγράφεται. Η μητέρα μου από την άλλη άκρη του τραπεζιού ρίχνει ένα δολοφονικό βλέμμα που προειδοποιεί και υπενθυμίζει πως δεν πρόκειται να γίνει τίποτα αν δεν δώσει εκείνη την τελική έγκριση.  

Η μητέρα μου, που ήταν ανέκαθεν επιφυλακτική και αρνητική στο συγκεκριμένο θέμα. Όσο ήμουν μικρή ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω τον πραγματικό λόγο για την στάση της αλλά με το πέρασμα του καιρού κατάλαβα. Όταν ήταν μικρή είχε νοσηλευτεί σε πολύ άσχημη κατάσταση και  η εξιστόρηση των όσων διαδραματίστηκαν στο σπίτι της με την γιαγιά μου να ανησυχεί για τον ενδεχόμενο θάνατο του παιδιού της, ηχούσαν στα αυτιά μου σαν ένα ακόμα παραμύθι με την κακιά μάγισσα που προσπαθεί να κάνει κακό στην πριγκίπισσα. Η αιτία, μου έλεγαν, ήταν οι γάτες που είχαν στο πατρικό της σπίτι. Στο παιδικό μυαλό μου, ο σταφυλόκοκκος, όπως μου λέγανε, και που είχε η μητέρα μου ήταν τα μάγια της κακιάς μάγισσας και η πριγκίπισσα ήταν η μητέρα μου. Το happy end του παραμυθιού και η επιβίωση της μητέρας μου ερχόταν για να ηρεμήσει τις άσχημες εικόνες που πλημμύριζαν το μυαλό μου. Όμως με τον καιρό κατάλαβα τον δισταγμό της, την ανησυχία της για τις δικές της πριγκίπισσες. Γιατί στην προσπάθειά της να εξορκίσει τα «κακά μάγια» κρατούσε αποστάσεις από κάθε ζωάκι. Τα αγαπούσε μεν αλλά απο μακριά.   Έναν μήνα μετά, και αφού είχαμε οικογενειακώς πείσει την μητέρα μου για το άκακο εγχείρημα, ο ερχομός σου ήταν πλέον οριστικός και δεδομένος. 

Την ώρα εκείνη που το μάθημα στην σχολή μου τελειώνει και συμμαζεύω όλα τα συμπράγκαλα από κανσόν, τέμπερες, χάρακες και χίλια άλλα δυο μικροσύνεργα, χτυπάει το κινητό μου. «Την έχουμε στο σπίτι, μην αργείς». Γκρεμοτσακίστηκα και τα μάζεψα όλα όπως όπως. Σε όλη την διαδρομή έφτιαχνα εικόνες με το μυαλό μου για την εμφάνισή σου. Ούτε που κατάλαβα για πότε έφτασα στην εξώπορτα του σπιτιού μου η οποία άνοιγε διάπλατα εμπρός μου συνοδευόμενη από το χαμόγελο της μητέρας μου. Και τότε σε αντίκρισα. Σε ένα μικρό χάρτινο κουτάκι, από αυτά τα κουτιά για τα γάλατα της Νουνού, ήσουν κουλουριασμένη και φοβισμένη. Το χρώμα σου σταρένιο σαν τον ήλιο, με λίγο άσπρο στο στήθος σου και ένα μαύρο χρώμα να τονίζει την μικρή σου μουσούδα και τα καφετιά σου μάτια. «Πουτανίτσα» σε αποκάλεσε η κτηνίατρος στην πρώτη σου επίσκεψη, γιατί είχες λεει τα μάτια σου σαν ζωγραφισμένα με μαύρο μολύβι. Σφίχτηκε η καρδιά μου που σε είδα τόσο μικρούλα και εύθραυστη και τρόμαξα για να σε αγγίξω. Σε χάιδεψα διστακτικά μετά από μερικά λεπτά και με κοίταξες λοξά για πρώτη φορά. Βαριανάσαινες και η καρδιά μου σφίχτηκε περισσότερο. «Μαμά, να την πάμε πίσω, είναι δυστυχισμένη».

Έξω έχει νυχτώσει. Κάθομαι ξαπλωμένη στο πάτωμα με όλα τα χρώματα και τα μολύβια και τα κανσον απλωμένα τριγύρω μου και προσπαθώ να σχεδιάσω, όπως συμβαίνει άλλωστε κάθε μέρα για τις καθιερωμένες εργασίες της σχολής μου. Όμως σήμερα μου είναι αδύνατον να συγκεντρωθώ. Απέναντί μου βρίσκεται το κουτάκι σου και εσύ ξαπλωμένη με το κεφάλι σου ακουμπισμένο στα μπροστινά σου ποδαράκια με κοιτάς και αναστενάζεις. Προσπαθώ να σου δώσω γάλα  με το μικρό μπιμπερό που μου προμήθευσαν για να σε φροντίζω αλλά μου γυρνάς το κεφάλι σου προς αντίθετη κατεύθυνση και κρατάς το στόμα σου επτασφράγιστο σνομπάροντας την κάθε μου προσπάθεια. Πεισμώνεις λες και θέλεις να πάψεις να ζείς. Ο τρόμος με κυριεύει. Θέλω να σε γυρίσω πίσω γιατί φοβάμαι πως θα χαθείς στα χέρια μου και αυτό δεν θα μπορέσω με τίποτα να το αντέξω. Χάνω λίγη ζωή απο την ζωή μου και μόνο στην σκέψη να χαθεί αυτό το μικρό πλάσμα. 

Οι ώρες περνάνε και γίνονται ολοένα πιο βασανιστικές για εμένα καθώς συνεχίζεις να αρνείσαι το οτιδήποτε. Δεν κάνεις ούτε βήμα και με κοιτάς με θλίψη μέσα απο τα «ζωγραφιστά» σου μάτια . Όμως η νύχτα προμηνύει κάτι απρόσμενο που θα συμβεί και θα μου δώσει και πάλι ζωή. Καθόμαστε όλη η οικογένεια στο τραπέζι και τρωμε φαγητό που έχουμε παραγγείλει, για την ακρίβεια οικογενειακές μερίδες με γύρο χοιρινό. Ενώ συζητάμε για το αν θα συνεχιστεί η παραμονή σου στο σπίτι μας, λες και διαισθάνεσαι τις προθέσεις μας, κάνεις τα πρώτα σου βήματα και βγαίνεις από το κουτάκι σου. Μπροστά στην μουσούδα σου απλώνεται λίγος γύρος μέσα από τα χέρια της μητέρας μου και εσύ πλησιάζεις. Ναι, το πρώτο σου φαγητό ήταν γύρος ωραιότατος και ξεροψημένος και όλοι σκάσαμε στα γέλια για το θέαμα που αντικρίζαμε. Διέφερες αισθητά από όλα τα αδερφάκια σου και μας το απέδειξες περίτρανα. Δεν έκανες χορτασμό με τον γύρο και έτσι απλά και όμορφα, χωρίς ιδιαίτερες προσπάθειες απο την μεριά σου, κέρδισες το εισιτήριο της παραμονής σου σπίτι μας, μα στην ουσία είχες κερδίσει την καρδιά μας. 

Από τότε ακολούθησαν μέρες, μήνες, χρόνια που μου έδωσες ζωή όταν άλλοι μου την στερούσαν. Μέσα από τις ζημιές και τα καμώματά σου ξαναγεννιόμουν. Όχι μόνο εγώ, όλοι όσοι σε γνώρισαν και σε αγάπησαν. Είχες αυτό το χάρισμα να χαρίζεις ζωή μόνο με ένα σου βλέμμα. Ακόμα και όταν τσακωνόμασταν οικογενειακώς εξαιτίας σου, εσύ στην ουσία μας έδινες ζωή. Στις βαρετές και ανιαρές μέρες έκανες την αταξία σου και μας έδινες και πάλι ζωή. Μας έδενες περισσότερο σαν οικογένεια γιατί ήσουν πάντα το επίκεντρό της, από την ώρα που έβγαινε ο ήλιος μέχρι την ώρα που έπαιρνε την θέση του στον ουρανό το φεγγάρι. Κάναμε πολλές προσπάθειες για να σε εντάξουμε στους ρυθμούς μας αλλά εσύ έκανες τις περισσότερες. Και το κατάφερες και αυτό με τόση ευκολία, μόνο μιλιά δεν είχες αποκτήσει για να μπορείς να μιλάς.. 

Ήθελες να ζήσεις μαζί μας. Φάνηκε από την πρώτη εκείνη ημέρα που βγήκες από το κουτάκι σου μέχρι την τελευταία στιγμή που χάθηκες. Ακόμα και όταν οι αρρώστιες σε ρίχνανε κάτω εσύ σήκωνες τα πόδια σου και περπατούσες. Ήθελες να συνεχίσεις να ζεις για να χαρίζεις ζωή. Και όταν ένιωσες πως θα κλέψεις ζωή με τον επερχόμενο χαμό σου, προτίμησες να φύγεις αθόρυβα, όταν όλοι είχαμε απομακρυνθεί και δεν είμασταν κοντά σου. Για να μην δούμε, για να μην χάσουμε ζωή και εμείς μαζί σου...

Μας χάρισες 11 χρόνια ζωής που ισοδυναμούν με άπειρα χρόνια αναμνήσεων γιατί ποτέ δεν θα σε ξεχάσουμε. Γιατί μέσα μας θα ξαναζούμε την κάθε ημέρα που μοιράστηκες μαζί μας ξανά και ξανά από την αρχή, σαν σε ταινία σε επανάληψη. 

Μας χάρισες έντεκα χρόνια για μια ζωή.