Με τις βαλίτσες της ψυχής μας

"Ολοι κουβαλάμε τις αποσκευές μας"

«Την βαλιτσούλα σου και δρόμο»

Πόσες φορές δεν ακούσατε και ίσως ξεστομίσατε την συγκεκριμένη έκφραση? Εγώ σίγουρα την έχω ακούσει άπειρες φορές στην ζωή μου - εξηγώ πως δεν έχει ειπωθεί σε εμένα προσωπικά, τουλάχιστον όχι από όσο γνωρίζω - και την έχω πει πάρα πολλές φορές στον εαυτό μου - χωρίς να με ακούσουν - όλες εκείνες τις στιγμές της ζωής μου που έκρινα πως ήρθε η ώρα τελικά να τα μαζέψω και να φύγω.

Μπορώ να πω με βεβαιότητα και σίγουρα θα συμφωνήσετε και εσείς πως στην κυριολεκτική της απόδοση η συγκεκριμένη έκφραση δεν κρύβει γενικότερα καμία αρνητική σημασία μιας και τι πιο απλό και όμορφο από το να φτιάξεις μια βαλίτσα για να κάνεις ένα όμορφο ταξίδι. Υπάρχουν και εξαιρέσεις φυσικά όπως το να κάνεις ένα ταξίδι για άσχημο σκοπό, αλλά ας μην επεκταθούμε σε αυτό. Με αυτή την ανάρτηση όπως θα έχετε ήδη καταλάβει δεν θα σταθώ στην κυριολεξία της έκφρασης αλλά στην μεταφορά της. Οπότε αγαπημένε μου πιγκουίνε μην χαρείς, δεν θα μιλήσω για ταξιδάκια! Το αφήνω αυτό επάνω σου που το κάνεις και τόσο ωραία άλλωστε και μπράβο σου!!!

Πείτε μου λοιπόν, όταν σας πει κάποιος «την βαλιτσούλα σου και δρόμο» δεν καταλαβαίνετε με την μία ότι σας διώχνουν και ότι δεν είστε πλέον επιθυμητός? Ειδικά αν έχει προηγηθεί καυγάς! Είναι κάτι αντίστοιχο της έκφρασης «τα κουβαδάκια σου και σε άλλη παραλία». Και μην μου πείτε τώρα πως υπάρχει άνθρωπος που απάντησε «Πάμε ταξιδάκι αγάπη μου? Τι καλά!» γιατί θα πηδηχτώ και εγώ από το παράθυρο!! Επομένως, το να σου λένε με αυτό τον χαριτωμένο τρόπο ότι δεν σε θέλουν πια αν μη τι άλλο δεν είναι διόλου ευχάριστο. Εκτός και αν το να φύγετε είναι κάτι που θέλατε να κάνετε από μόνοι σας αλλά σας πρόλαβαν οπότε μαζί με την βαλίτσα οργανώνετε και ένα πάρτυ με σαμπάνιες και καναπεδάκια πριν κλείσετε την εξώπορτα!! Γιούπιιιιιι  

Άντε και σας το λένε και με ή χωρίς πάρτυ, σαμπάνιες και καναπεδάκια ετοιμάζεστε για να πάρετε δρόμο. Όταν συγκατοικείς βρε παιδί μου είναι εύκολο το θέμα, διότι ξέρεις πως αυτό που σίγουρα εννοεί ο άλλος με τον όρο «βαλίτσα» είναι όλα σου τα υπάρχοντα, και όταν λέμε όλα εννοούμε όλα. Ακόμα και την οδοντόβουρτσά σου! Και σου ανοίγω μια παρένθεση εδώ και σου τονίζω, μην τολμήσεις και ξεχάσεις τίποτα απολύτως πίσω σου διότι θα το μετανιώσεις πικρά, εκτός και αν θέλεις να κρατήσεις πάρε δώσε και κάθε μέρα να βρίσκεις αφορμές για να ξαναβρίσκεστε! Ας πρόσεχες, εγώ σε προειδοποίησα να τα μαζέψεις όλα!! Προσωπικά δεν στο συνιστώ καθόλου διότι είναι ψυχοφθόρο και κλείνω την παρένθεση εδώ. Ετοίμασε λοιπόν την ρημαδοβαλίτσα και όλα ή τα μισά συμπράγκαλά σου και δρόμο! Το συντομότερο! Στην περίπτωση που δεν συγκατοικείς είναι και πολύ πιο πιθανό να ακούσεις αυτό με τα κουβαδάκια παρά αυτό με την βαλίτσα οπότε τι να αναλύσουμε τώρα? Εγώ ένα σου λέω μόνο, πως η βαλίτσα είναι το ίδιο με τα κουβαδάκια! (Τι εννοείς πως δεν είναι? Είναι σου λέω και μην επιμένεις!!)

Όμως αγαπητέ μου αναγνώστη, δεν έχεις καταλάβει ότι μαζί με την βαλιτσούλα μας δεν πάνε πακέτο μόνο τα ρούχα, τα κατσαρολικά, οι οδοντόβουρτσες και τα σεμεδάκια της μαμάς που μας τα φόρτωσε με το ζόρι για να χαρεί που οι κόποι της πιάσανε τόπο και ας μην τα χρησιμοποίησες και ποτέ-αρκεί που τα πήρες!! Πάμε πακέτο και εμείς οι ίδιοι και όλα όσα κουβαλάμε μέσα μας στην ψυχή μας. Είτε αδειάζεις βαλιτσούλα να εγκατασταθείς (μεταφορικά να ξεκινήσεις μια καινούργια σχέση) είτε γεμίζεις βαλιτσούλα για να φύγεις (μεταφορικά να διακόψεις μια υπάρχουσα σχέση) εσύ πάντα θα κουβαλάς μέσα σου βιώματα και συναισθήματα. Όχι δεν θα είναι για μια ζωή τα ίδια, αυτά με τον καιρό αλλάζουν, πάνε πακέτο με τα όσα βιώνεις μέσα από κάθε νέα κατάσταση. Επομένως, όσο περισσότερα βιώνεις τόσο περισσότερα και τα μπαγκάζια της ψυχής σου. Και αν δεν είσαι και ο Σουγκλάκος πίστεψέ με δεν θα την βγάλεις καθαρή!

Στην προηγούμενη ανάρτησή μου αναφέρθηκα στις φοβίες μου. Άνοιξα βαλιτσούλα και σας είπα τρεις από τις φοβίες που έχω. Και ναι, δεν τις είχα από γεννησιμιού μου, τις απέκτησα στην πορεία και όσο περνάει και ο καιρός ενισχύονται όλο και περισσότερο μέσα μου. Φυσικά κουβαλάω και εγώ και άλλα πολλά μπαγκάζια, τα οποία μαζεύτηκαν από κάθε είδους σχέση (αποτυχημένη συνήθως) που είχα, είτε ερωτική είτε φιλική είτε ακόμα και αδερφική. Δεν θα σας τα αναφέρω γιατί θα μας πάρει η επόμενη μέρα και θα οδηγήσει και αλλού η συζήτηση.

Σημασία έχει να κατανοήσουμε τα μπαγκάζια μας, το περιεχόμενο της ψυχής μας. Αυτό κράτα λοιπόν και σε αυτό δώσε βάση. Πρέπει να καθίσουμε να σκεφτούμε όλα όσα κουβαλάμε μέσα στις βαλίτσες της ψυχής μας ώστε να γνωρίζουμε καλά τι πρέπει να ξεφορτωθούμε στην επόμενη μετακόμιση (σχέση) και τι όχι. Γιατί σε κάθε μετακόμιση (σχέση), και για να το θέσω πιο σωστά σε κάθε συμβίωση-συνύπαρξη, θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι και ο "συγκάτοικός" μας έχει τα δικά του "μπαγκάζια". Και όπως σε μια μετακόμιση κανονίζεις από πριν τον χώρο τον διαθέσιμο για να απλώσεις τα ρούχα σου και να βάλεις το ψυγείο σου και τον καναπέ σου και κάνεις τα κουμάντα σου, έτσι θα πρέπει να υπολογίζεις τον διαθέσιμο χώρο για να απλώσεις τα βιώματα σου χωρίς να πνίγεις τον άλλον που βρίσκεται δίπλα σου. Πέταμα η "σαβούρα" και τα μη απαραίτητα!!

Όχι δεν είναι εύκολο να το οργανώσεις όλο αυτό μόνος σου, το κατανοώ πως μερικές φορές δεν μπορείς μόνος. Δεν αρκεί απλά να γνωρίζεις τι κουβαλάς μέσα σου, πρέπει να έχεις πάνω από όλα θέληση για να κάνεις ξεκαθάρισμα. Όταν πια το αποφασίσεις και το θελήσεις χρειάζεται να έχεις και μια βοήθεια, η οποία σίγουρα θα πρέπει να έρθει από τον άνθρωπο που θα βρίσκεται δίπλα σου, τον άμεσα ενδιαφερόμενο. Και όπως εκείνος θα είναι σε θέση να βοηθήσει εσένα έτσι θα πρέπει και εσύ να είσαι σε θέση να βοηθήσεις εκείνον. Αυτά πρέπει να είναι πάντα διπλής κατεύθυνσης. Διαφορετικά τζίφος η κατάσταση. Δεν είναι κάτι εύκολο όλο αυτό, το αναγνωρίζω, για αυτό χρειάζονται και δυνατά κίνητρα. Για εμένα μετά την θέληση δεν υπάρχει δυνατότερο κίνητρο από την αγάπη. Αρκεί να γνωρίζεις την πραγματική της έννοια γιατί έχω δει πολλούς που την μπερδεύουν με τον έρωτα. Και αυτό είναι επίσης ένα άλλο θέμα για άλλη ανάρτηση.Δεν μπορώ να τα αναλύσω όλα σήμερις!! Δεν το σπούδασα κιόλας και όπως καταλαβαίνεις μου είναι δύσκολο. Πάω βάση της δικιάς μου άποψης και φυσικά μπορείς και να διαφωνήσεις. 

*

*

*

 Αυτό το ήρεμο και βαθυστόχαστο (τρομάρα μου) βράδυ καταλήγω στο συμπέρασμα πως σε κάθε είδους συμβίωση-συνύπαρξη θα πρέπει να επιλέγουμε για βοηθό μας - bell boy - ξεκουβαλητή - φορτωτή - εκφορτωτή -  πες το όπως θες, τον άνθρωπο εκείνο που θα μας αγαπάει αρκετά ώστε να είναι πρόθυμος να βοηθήσει με το ξεπακετάρισμα των αποσκευών μας δηλαδή το ξαλάφρωμα της ψυχής μας. Άλλοι βέβαια προτιμάνε να πληρώνουν για να "ξεπακετάρει" ο ψυχολόγος τους. Εντάξει, όπως βολεύεται ο καθένας, το αποτέλεσμα μετράει. Πρέπει να βρίσκουμε τρόπους να ξαλαφρώνουμε από περιττά βάρη που κουβαλάμε μέσα μας! Διαφορετικά το μόνο που θα πετυχαίνουμε κάθε φορά θα είναι να φορτωνόμαστε στην καρότσα μας ολοένα και περισσότερα μπαγκάζια. Και αυτό δεν το θέλουμε νομίζω, έτσι δεν είναι? Γιατί να αποκτήσουμε μεγαλύτερη καρότσα δεν γίνεται, σας το υπογράφω, οπότε κάποια στιγμή θα κλατάρουμε. Και άντε μετά να τρέχεις για service.. 

Σας φιλώ γλυκά